اسلام بدون جمهوری، خلفای بدون جمهور و انقلاب در انقلاب 57
  •  

26 تیر 1400
Author :  
دست های بزرگی که همه را تحت الشعاع قرار می دهند

بعد از گذشت چهل و دو سال که از پیروزی انقلابی بس بزرگ و وسیع به وسعت انقلاب 1357 می گذرد، نگاهی بدین پدیده عظیم و آنچه بر او رفت می اندازیم، تغییرات و انحراف در برخی ارزش ها، ادبیات، اهداف و... آنرا می توان به چشم دید، که گاه این تغییرات آهسته و خزنده، خود را در حد یک انقلاب در انقلاب نشان می دهند؛ انقلابی که رکن اصلی و شعار محوری انقلابیونش، "استقلال، آزادی و جمهوری اسلامی[1] بود، و بعد از دو انقلاب مهم و بزرگ دیگر، اتفاق می افتاد، که توسط مردم ایران، عینیتی جدیدتر، کامل تر و به واقع مکمل حرکت شگرف، اساسی و تاریخ ساز مردم آزادیخواه ایران در انقلاب مشروطیت (با وجه بارز، آزادی و جمهوریت)، و نهضت ملی کردن صنعت و منابع نفت ایران (متکی به شعار استقلال) بود، و حال انگار دچار عقبگرد و تغییر جهت می شود؛

مهمترین هدف انقلابیون در جمع و به طور کلی، عبارت بود از رهایی از سیستم پادشاهی موروثی و حاکمیت مبتنی بر استبداد فردیِ متکی به زور سلاح و نیروی امنیتی، و برای دوری از استبداد رای، و اسارتِ سرنوشت ملت، تصمیم سازی و سکانداری آنان، در دست افراد و طبقات خاص، که در نتیجه به حاکمیت مطلق آنان منجر می گردید، و در نهایت هدف انقلابیون، دستیابی مردم به حاکمیت بر سرنوشت، و شوون اداره جامعه خود و... بود که استارت این حرکت جمعی زده شد؛

اما اکنون این تغییرات عمده در ارزش ها، اهداف و... خطر آفرین شده، زنگ هشدار را به صدا در آورده است، خیزش ها و اعتراضات مردمی اوج گرفته و...، چرا که کار این انقلابِ سراسری و مردمی، که ثمره مجاهدت یک ملت به پاخاسته در صد سال اخیر است، به جایی رسید که، جریان نفوذ و استحاله گر این حرکت بزرگ آزادیخواهی، که به صورت خزنده و قدم به قدم پیش آمده اند، و در حاشیه مسایل مهمی که برای این انقلاب و سردمداران آن، از بروز جنگی خانمان برانداز هشت ساله، تا ناامنی، ترور، تسویه، تحریم، اختلافات داخلی و... دچار شد، و گاه برخی باعث بروزش شدند و...، و اکنون علنا از تغییر مفاهیم و دستاوردهای کلیدی سخن می گویند.

استحاله گران که به صورت آهسته و پیوسته در حاشیه این دلمشولی کشور، ملت و انقلابیون اصیل، به کناری نسبتا دست نخورده ماندند، در حالی که کشور، انقلاب و انقلابیون اصیل و تفکرشان در این روند حوادث سخت، مستهلک شده و از بین می رفتند و... آنان در حاشیه امنی که برای خود ایجاد کرده بودند، با هر رفتنی که از ایده و افراد انقلابی صورت گرفت، جای آنرا پر کردند و اهداف خود را وجب به وجب دنبال کردند و گام به گام، و اکنون با جهش های بلند پی می گیرند و... و امروز ثمره این پروژه چهار دهه ایی خود را، به نظر می رسد که می دِروند،

آنان ابتدا با نظریه پردازی، تربیت شاگرد و نفوذ دادن آنان در تشکیلات انقلاب، کار خود را آغاز کرده و اکنون کار را به جایی رسانده اند که به صورت صریح و روشن، از بر پایی "حکومت اسلامی" با مشخصات خاص خود، سخن می گویند. و در غفلت و فقدان انقلابیون واقعی، خود را انقلابی و گروه شان را جبهه انقلاب جا زده و در دوره تسلط خود، دیگر از گفتن عبارت "جمهوری اسلامی" نیز رسما خودداری کرده، و به دنبال رواج واژه های خودساخته بدون مبنای قانونی، و منطبق با خواست ایدئولوژیک خود و رهبران شان بوده، و آنرا به مرور وارد ادبیات سیاسی کشور کرده، گسترش داده و تثبیت می کنند؛ [2]

در این روند کار را به جایی رسانده اند که بعد از پیروزی مناقشه برانگیز آقای ابراهیم رییسی، به ریاست جمهوری اسلامی ایران، یاران نزدیک او، بی پرده و واضح از نوید تشکیل "حکومت اسلامی" [3] برای اولین بار؟! سخن گفتند، و بی توجه به زعامت ده ساله بنیانگذار ج.ا.ایران، و سی سال سکانداری همان شخصی که خود را در وجود او ذوب می بینند، سخنش را فصل الخطاب و قانون تلقی، و از او بعنوان "آقا" و سرور، رهبر حکیم و فرزانه، دارای امر مطاع، وجودش را خیر و برکت، و جانشین معصوم و... می دانند، آغاز کار خود را! آغاز حکومت اسلامی معرفی می کنند؛ بی توجه به این واقعیت ها، تو گویی انگار در این چهل سال، عُمال غرب و شرق و کفار در این کشور حاکمیت داشته اند، و اکنون با پیروزی آقای رییسی در انتخاباتی این چنینی! زمان تشکیل حکومت اسلامی برای اولین بار فرا رسیده است؟!

و تاسفبار این که انگار دیگر ابوذرهای زمان مرده و به خاک سپرده شده اند، و دیگر کسی نیست تا متعرض آنان شود، که زبان به کام گیرید، که حاکمیت یکدست یک جناح سیاسی خاص، بر تمام شوون حاکمیت انتخابی و انتصابی، باعث نمی شود که گفت حکومت اسلامی تاسیس شده، و به آنان گوشزد کند که چنین یکدستی هایی، بعد از کودتاها هم اتفاق می افتند و... لذا نه افتخار آمیز است، نه فضیلتی در بر دارد.

اما تاسفبار ترین قسمت این داستان غم انگیز اینجاست که، برخی از گویندگان فعال این تئوری ها کسانی اند که خود را تنها صالحان روند انقلاب، و انقلابیون تلقی کرده، و ایده و حرکت خود را ادامه حرکت صالحان تاریخ می دانند، که از ناصالحان حکومت تحویل گرفته اند! و این چنین از واژه صالحان نیز قدر زدایی می کنند؛ حال آنکه صالحان بودن، در شعار و پشتک و وارو زدن در پیچ و خم های بازی خسارتبار سیاست حاصل نمی شود، بلکه به میوه ایی باید نگریست و نظر داشت که بعد ظفرمندی این حرکت، نصیب خلق الله، یا همان "ولی نعمتان" بنیانگذار این انقلاب، یعنی مردم می شود؛ مردمی که تمام این بودن ها و نبودن ها، باید در خدمت و برای سعادت، رفاه و فلاح و کسب و تثبیت حقوق و جایگاه آنان باشد، و صالح بودن به تامین نظر و خواست و سعادت مردم بستگی دارد، نه به حاکم کردن افراد، طبقات و یا ایدئولوژی های خاص؛

که در طول تاریخ بارها و بارها طبقات و افراد مختلفی به محور حاکمیت منطقه خود تبدیل شدند، و چه بسا جامعه خود را به سمت ویرانی، بدبختی، بردگی، فلاکت، اسارت، غارت و چپاول و... بردند و در یک کلام حامل حضورشان در قدرت، زنجیر بردگی بر گردن و دست و پای مردم خود بود، و مردم خود را به پای افراد، طبقات و ایدئولوژی های خاصی قربانی کرده و به شهادت رساندند؛ و در این فرایند ظلم آور نیز، نسل ها از  انسان ها نابود کردند، در حالی که در زیر یوغ بندگی و بردگی انسان هایی از جنس خود کشیده شده بودند، و انسانی که باید تعالی و سعادت و آزادی یابد، به برده افراد و طبقات خاص تبدیل گردید، و از این روست که امام موسی صدر، به درستی می فرمایند "دین (ایدئولوژی) درست را از میوه اش باید شناخت، نه از صحبت های رهبرانش". و صالح بودن یک ایدئولوژی از میوه اش روشن می شود، نه شعارهای پر طمطراق سیاسی و مذهبی، که معلوم نیست، پایه اش از کدام چشمه گل آلود، سرچشمه می گیرند، و انسان وقتی چشم باز می کند که در سایه این شعارهای زیبا به یک برده تبدیل شده است.

متاسفانه این تصوری بسیار باطل است که فکر کنیم، این روند را کسانی پیش بردند که از گروه های خارج از حاکمیت آمده باشند، این را کسانی در حال جا انداختن اند، که از بطن کار، در همراهی با انقلابیون، قدم به قدم، با زیرکی و تزویری مثال زدنی پیش آمده و... و اکنون بعد از حذف استوانه ها و ایدئولوژی اصیل انقلاب، که طی دهه ها به صورت آشکار و پنهان، با قوه قهریه، و یا نظارت استصوابی، طبیعی و غیر طبیعی و... حذف کردند، کارشان را چنان پیش بردند، که میدان را آنقدر برای خود وسیع دیدند که می رود، واژه های اساسی این انقلاب یعنی جمهوریت، آزادی، مستضعفین، رهایی، پابرهنگان، مردم، حق تعیین سرنوشت، انتخاب و انتخابات، رفراندوم، قانون اساسی، ولی نعمتان، خدمتگزاران، شهدا و... مفاهیم خود را از دست داده، در معنی و مصداق منقلب و از درون تهی شده، و بعد از طی این پروسه، اکنون نوبت به پوسته اندازی آشکار آن رسیده است؛

 و لذاست که علنا از برپایی "حکومت اسلامی" برای اولین بار! سخن می گویند! که به نظر می رسد، نظر به مسایلی که به بدنه همراه خود القا می کنند، نتیجه و برآیند آن، همان "نظام خلیفه گری صدر اسلام" بروندادش خواهد بود [4] تا، هر نوع سیستم دیگری، که متناسب با عصر مدرن، شعارهای اساسی انقلاب، و حرکت کلی ملت ها به سمت پیشرفت و تعالی باشد؛ چرا که ادبیات رایج، و تزریق شده به بدنه این جریان، علنا مردم را مهجور و پیرو می خواند و می خواهد، و محوریت را از مردم جامعه، که به قول بنیانگذار ج.ا.ایران، "ولی نعمت" حاکمان خود بودند، به حاکم جامعه [5] شیفت داده و منتقل می کنند، و "خدمتگزاران (به قول امام)، به حاکمان بلامنازع، غیر قابل نقد، غیر قابل ارزیابی و نظارت، منصوب الهی و غیر قابل تغییر، غیر قابل حسابکشی و... تبدیل می شوند، [6] حال آنکه تجربه بشری به عینه نشان داده است که قدرت بدون نظارت و خارج از چهارچوب قانون و حدود، به دیکتاتوری و جنایت و... و در نتیجه فلاکت و بیچارگی ملت های تحت سلطه خود منتهی شده، و این عاقبت، همانی بود که بر سر شاهان بعد از مشروطه آمد که امانتداری خود را در مسند حکمرانی فراموش کردندخود را از زیر قوانین محدود کننده مشروطیت، از جمله مجلس شورای ملی و نمایندگان ملت بیرون کشیدند که نهایت به انقلاب 57 منتهی، و با همه خدمات شان، سرنگون شدند.

چنین شرایطی را برغم شعارها و آدرس های غلطی که داده می شود، نه افراد تازه وارد و یا تحصیل کرده های در دانشگاه های خارج کشور، خارج نشین ها، دو تابعیتی ها و... رقم نمی زنند، بلکه کسانی از این نحوه تفکر می گویند و آن را به بدنه پیرو خود تزریق می کنند، که در زمان جنگ خود را سربازان خمینی و از پیروان او، و از ادامه دهندگان ایدئولوژی و راه شهدای انقلاب او و... می دانند، همان خمینی که ایدئولوگ فکری انقلابش امثال دکتر علی شریعتی، شهید بهشتی، بازرگان، مرتضی مطهری، سید محمود طالقانی، حسینعلی منتظری و... بودند، که امروز اثری از درس ها، سخنان و ایده و تفکر آنان نه در عرصه تبلیغات، و نه در عرصه ایده پردازی های جدید و نه در عمل دیده نمی شود؛

حال آنکه، آنان کسانی بودند، که دل در گرو آزادی و حقوق مردم در مقابل حاکمان خود داشتند، و مهمترین امر به معروف در نزد این ایده پردازان اصیل انقلاب اسلامی، امر به معروف سلطان جائری بود که باید امر به معروف شود تا حقوق مردم خود را ادا کند، سهم آنان را بپردازد، مدافع حدود تاثیرگذاری مردم در قدرت باشد و...؛ هماو که مردم را "ولی نعمت" خود اعلام، میزان را رای ملت، خود را خدمتگذار آنان و... می دانست، و در سخنرانی مشهور خود در 12 بهمن 1357 که بر سر مزار شهدای انقلاب، در بهشت زهرا ایراد کردند، منشور دمکراسی و آزادیخواهی خود را بیان داشت، که سند روشنی بر کف تفکر انقلابیون، و خود گویای بارز کف مبانی فکری اعلامی او، در آن زمان باید دانست،

اما متاسفانه با از بین رفتن و به حاشیه بردن ایدئولوگ ها و استوانه های اولیه انقلاب، و بنیانگذاران ایدئولوژی آن، انگار به صورت خزنده ایی، انقلاب در انقلاب صورت گرفت، به طوری که ایدئولوژی و ارزش ها و شعارهای، اولیه نیز در حال رنگ باختن، و به حاشیه رفتن عملی شده است، و کسانی سکاندار، و ایده دار و ایده پرداز و کارگزارش شده اند که، تفکرشان با تفکر انقلابیون اصیل، تناسبی نداشته، و شاگردان و دنبال روهای آنان، حتی در بین کسانی که اساسنامه سازمان و تشکیلات آنان، صیانت از "انقلاب اسلامی" است و صریحا هم در آن درج شده است، نفوذ کرده، قانون اساسی که در آن به صراحت از حقوق مردم، انتخاب و انتخابات، حق تعیین سرنوشت، رفراندوم و... سخن گفته است را، هنوز که بر آن متممی زده نشده، و یا اصلاحی صورت نگرفته و...، از درون تهی می کنند، و در تفسیرهای ناروا و باطل، روح آن را که حاکمیت مردم بر سرنوشت شان است، به محاق برده، و لوازمش را بی اثر می کنند.

این است که در سکوت مرگبار نهادهای صیانت کننده از قانون و انقلاب اسلامی، و حتی همراهی برخی از آنان با این روند، ریاست جمهوری، مجلس شورا که رکن اصلی مردم سالاری و یا همان دمکراسی اند، و این دو که باید محل میدانداری مردم و نمایندگان آنان، در تصمیم سازی ها و روند حرکت حاکمیت باشد را، به پایین ترین حد خود نزول داده، و بی آبرو کرده، و تکیه زنندگان بر این کرسی ها را پیش از انتخابات، توسط 12 عضو شورای نگهبان، مطابق با ذوق و سلیقه جناحی خود تعیین می کنند، و نمایندگان مردم را از اوج تاثیر گذاری و تصمیم سازی، به خادمانی مطیع و مجری احکام صادره از سوی قضات، و مجریان دست و پا بسته قوانین نوشته شده در شوراهای متعدد منصوب (شورای انقلاب فرهنگی، شورای عالی فضای مجازی، مجمع تشخیص مصلحت نظام و...)، نظامیان و... تبدیل کرده، و رییس جمهور را، به رییس قوه اجرا، و یا بازوی اجرایی حاکم بر کشور تقلیل داده، و بدین وسیله بدون هیچ گونه تغییری در قانون اساسی، و یا برگزاری رفراندومی در این رابطه، قانون اساسی که بالاترین جایگاه باید باشد و بر صدر نشیند و حدود تعیین کند، به ذیل افراد، سازمان ها تنزل داده می شود، قانونی که اولین حکم اساسی آن، از "برابری همه در برابر قانون" بدون استثنا سخن می گوید و... حال دیگر افراد و سازمان های بزرگ زیادی از ذیل این قانون و مفاد آن به انحا مختلف و تفسیرهای سلیقه ایی خارج می شوند.

این است که حتی واژه "جمهوری" و مصادیق عملی آن نیز می رود تا از ادبیات سیاسی و عملی انقلاب، و انقلابیون حذف شود، چه برسد به فردی که توسط مردم برای "ریاست" بر "جمهور" ایرانیان انتخاب می شود، که در این تفکر، ریاستی برای این "رییس"، بر جمهور مردم ایران قایل نیستند، و این روند به همان مسیری می رود که ایدئولوگ جدید انقلاب و شاگردان شان، آن را تنظیم کرده اند، یعنی تبدیل "جمهوری اسلامی" به "حکومت اسلامی" که به نظر می رسد همان کپی برداری از "خلافت اسلامی" است؛

این همان انحرافی است که صورت گرفته، و به سرعت به پیش می رود تا اساس انقلاب را کاملا منقلب کرده و از مغز و محتوا تهی کند. و هر دانشجو، دانشمند، یا دلسوز و فعال اجتماعی و سیاسی که زبان به اعتراض از این وضع گشود، حرفش و خودش را مصداق "فضربوه علی‌الجدار" دانسته که باید به دیوار کوبید و در "آشغالدونی" انداخت، حتی اگر این سخن از سوی کسی صادر شده باشد، که مورد وثوق هم باشد و... "هرچی، خیلی آدم خوبیه! خیلی! نمازش هم فول، خدمتگذار، چی چی چی، سوابق، صد سال سابقه داره و..."، در اینجا در حدی است که یک استکان"جلوش چای شیرین" گذاشت، و اما بر او می توان انگ فتنه زد، و ضد ولایتش خواند و...، و در این صورت باغی است، و هر چه بر او و اهلش رود، رواست.

در این اساس جدید، می بینیم که مردم را مطیع، و سینه زنان زیر پرچم افراد می خواهند، که با ملودی  ایی که مداحان صحنه تعیین می کنند، تُند و کُند سینه می زنند و... و به ایفای نقشی می پردازند، که صحنه گردان و مداح تنظیم می کند؛ مردمی که طبق ایده این تفکر جدید، دیگر نه توان، و نه وسیله ایی برای تقدیر گردانی و تغییر دارند، و به عناصری گوش به فرمان و... تبدیل می گردند، و حاکم بر آنان نیز، به جای "خدمتگزار" (همچنان که بنیانگذار انقلاب خود را نامید)، به حاکم بلامنازعی تبدیل می شود، که کسی را یارای گفتن سخنی، و چیزی در زاویه با او نیست؛

حاکم در این نظریه به جای معصوم می نشیند، و با اختیاراتی الهی و بی حد، که تنها حدود اختیارات قاضی اش، نیم بند انگشت با اختیارات خداوند فاصله دارد! [7] ، چه برسد به خود او، که معین کننده قضات و قاضی القضات خواهد بود و...؛ و این چنین در یک تغییر ریل فکری، افرادی از جنس ما، که روزی در سنگر مبارزه با دشمن، با ما همسفره، همراه، و هم حقوق، هم قد و... بودند و... برگزیده شده، و مقامی الهی می گیرند، و چون این مقام را گرفتند، دیگر خدشه، شک، تردید و... بر مقام شان، سخن شان، فرمان شان و... به گناهی نابخشودنی تبدیل می گردد.

هر اعتراضی به این روند، فتنه گری، هر معترض و دلسوز و هشدار دهنده ایی، به منحرف و فتنه گر تشبیه می شود و... و اینچنین است که انقلاب بر ریل جدیدی سوار شده، و به پیش می تازد، و برای آنان که از تاریخ، حتی سرفصل ها را می دانند، روشن است که این راه را، به وضوح جز به دره ایی از تاریکی و سقوط، منتهایی نخواهد بود، چراکه، بر آنان که با الفبای خلقت خداوند، حتی پای منابر همین شیوخ و وعاظ هم آشنایند، روشن است که این ره که می رویم به ترکستان است، و با قاموس آنچه خداوند بر زندگی انسانِ مسول و پاسخگو، و کمال پذیر، مقدر داشته، در تناقض می باشد؛ چه رسد که انسانی بر دیگر خلق خدا، خدایی کند، یا ایده ایی بر انسان حاکم شود، که راه فراری از آن نباشد، [8] چیزی که در طول تاریخ میلیون ها ساله بشر، هرگز تحقق آن بر پهنه جهان دیده نشده، و در آینده هم مشکل است که دیده شود، چرا که خداوند انسان و جهان را بر کثرتی بزرگ آفرید، و انسان را به تحمل و تساهل و تسامح در حق و حقوق دیگران خواند، "حق الناس" را بزرگترین حدود، و باطل کردن آن را نابخشودنی ترین ها دانست؛ تا در مزرعه این دنیا، هر میوه ایی امکان عمل آمدن داشته آید، و انسان ها بر هر ذائقه ایی، محصولی بیابند، و زندگی و فرصت دنیایی خود را برای طی تعالی مد نظر خود، داشته باشند و...، اما اکنون بر خلاف آنچه برایش خون ها ریخته شده و باید مکمل انقلاب ها و حرکت سابق ایرانیان به سمت پیشرفت هر چه بیشتر باشد، به سمت آینده ایی تاریک پیش برده می شود؛

و اینجاست که تنها باید به همسنگران سابق گفت، فاین تذهبون؟!. اگر به دنبال زندگی مومنانه برای مردم ایرانید، زندگی مومنانه در چنین فضایی نه میسر است و نه ممکن، و موج بزرگ مهاجرت ایرانیان به خارج از ایران، گویای این امر می باشد، چرا که حاکمی که از هر گونه نظارت و اعتراض و تغییر توسط مردم مبرا و مصون شد، دیگر هیچ مومنی را توانایی حرکت مومنانه امر به معروف چون ابوذر نخواهد بود، که امر به معروف و نهی از منکر کند، حال آنکه مهمترین وجه این فریضه بر جای خود نشاندن قدرتمندان است، چراکه تسلط بر مردم عادی و امر به معروف و نهی از منکر آنان در هر سطحی، آسان و ممکن است و هنری به حساب نمی آید، آنان بی دفاع ترین ها هستند.

 

Click to enlarge image 02323ffd8ec58245ac7d4b3963b13296.jpg

در پشت نهضت خمینی هم کراوات به گردن ها و هم دستاربندان روحانی بودند

[1] - "لازم است که آقایان، اینهایی که قدرت بر این معنا دارند که تشریف ببرند در بلاد و در محالّی که آشنا هستند یا غیر آشنا، و مسائل را برای آنها بگویند و آنها را روشن کنند و دعوت کنند به اینکه رأی بدهید به جمهوری اسلامی- این هم با همین کلمه: نه یک حرف زیادتر و نه یک حرف کمتر- برای اینکه الآن شیاطین افتاده اند دنبال اینکه جمهوریِ محض، همین جمهوری باشد، جمهوری دمکراتیک باشد و از این حرفها، برای اینکه آقایان تشریف ببرند و رفع ابهام بکنند، این خوب است". 15 اسفند 1357 امام خمینی؛ "جمهوری اسلامی لفظ تشریفاتی نیست. هم جمهوری است و هم اسلامی. باید این دو با هم باشند. اگر هر یک از این دو آسیب ببیند، دیگر انقلاب و جمهوری اسلامی نخواهیم داشت." (اکبر هاشمی رفسنجانی)

[2] - یکی از پربحث‌ترین اظهارات سیاسی آیت‌الله مصباح یزدی، اظهارات او در باب جایگاه رأی و نظر مردم در حکومت بود و اینگونه معروف شد که آیت‌الله، رأی مردم را تزئینی می‌داند و اعتقادی به دموکراسی ندارد. در تمام سال‌های گذشته، برخی رسانه‌ها و اشخاص، این جملات تقطیع‌شده را به مرحوم مصباح یزدی منتسب کرده‌اند: «پذیرفتن اسلام با پذیرش دموکراسی در قانون‌گذاری سازگار نیست»، «ملاک قرار دادن سلیقه مردم، اندیشه غربی است و از نظر اسلام باطل است»، «این حکومت باید از سوی مردم پذیرفته شود چون حکم خداست»، «اینها ارزش‌های اسلامی نیست، مثل دموکراسی و آزادی»، «قرار دادن هدفی به نام جمهوری در کنار اسلام، نوعی شرک است»، «انتخاب واژه جمهوری برای نفی سلطنت بود، نه جمهوری تحت آرا و هوس‌های مردم»، «باید حکومت اسلامی را بپذیرید ولو اینکه این حکومت به زور متوسل شده باشد»، «عده‌ای بی‌شرمانه می‌گویند امام برای حکومت جمهوری قیام کرد»، «انتخابات به اندازه مسائل روزمره هم برای مردم اهمیت ندارد»، «قبول جمهوریت توسط امام برآمده از یک مصلحت بود و نه اعتقاد» و ... .

[3] -  فرمانده نیروی هوا فضای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی سردار امیر علی حاجی زاده : "همه مردم امید دارند با تشکیل دولت جدید برای نخستین بار دولت اسلامی تشکیل و با استفاده از نیروهایی ولایی و خدمتگذار، گره از مشکلات مردم باز شود".

[4] - آقای مصباح یزدی :"ولی‌ فقیه‌ یعنی‌ جانشین‌ امام‌ معصوم‌ یعنی‌ کسی‌ که می‌خواهد حق‌ را تعیین‌ کند. او گاهی‌ مصلحت‌ می‌بیند بگوید شما رأی‌ بدهید، هر چه‌ شما رأی‌ دادید من‌ قبول‌ می‌کنم. ... از آنها نظرخواهی‌ می‌کند برای‌ اینکه‌ مصلحت‌ کار این‌ است.‌ ... او دستور می‌دهد که‌ رأی‌ بدهید چه‌ کسی‌ رئیس‌ جمهور باشد. انتخابات‌ ریاست جمهوری اعتبارش‌ به‌ رضایت‌ اوست. مصلحت‌ دیده‌ که‌ در این‌ شرایط‌ مردم‌ رای‌ بدهند. اما حقیقت‌ این‌ است‌ که‌ آنها دارند پیشنهاد می‌کنند و می‌گویند ما این‌ فرد را می‌خواهیم‌ اما الامر الیکم‌، شما باید نصب‌ کنید، نخواستی‌ نصب‌ نکن.‌ .."

[5] - در فیلمی از سخنان منتشر شده از سردار سرتیپ پاسدار اسماعیل قاآنی، فرمانده سپاه قدس، پاسدارن انقلاب اسلامی، این چنین عنوان می دارد : "اگر مسیر شهداء را می خواهیم برویم، اولینش اینه که باید زیر پرچم آقا (رهبر انقلاب) سینه بزنیم، هیچ جای دیگر نرویم. هرچی، خیلی آدم خوبیه! خیلی، نمازش هم فول، خدمتگذار، چی چی چی، سوابق، صد سال سابقه داره، بیاد خانه ما، جلوش چای شیرین می گذاریم، اما اگر در مسیر ولایت (فقیه) نبود؛ حرفش "فضربوه علی‌الجدار" تو آشغالدونیه. باید بفهمه، مملکت حساب و کتاب داره!  شیعه 1400 سال از وسط دریای خون گذشته به این جا رسیده، حالا ما بیاییم آقا چون فلان سال زحمت کشیده، حالا می خواهد همه چیز را بچرخانه، تو کی هستی که بچرخانی، زحمت کشیدی نوش جانت، برای کی کردی، برای خدا مگه نکردی، خدا سرش می شه، بهت می ده"

[6] - آیت‌الله مصباح همچنین در جلسه پرسش و پاسخ در مورد مشروعیت و مقبولیت می‌گوید: «دموکراسی که برای غربی‌ها اصالت دارد، برای ما فقط جنبه ابزاری دارد. رأی مردم برای ما مشروعیت نمی‌آورد؛ مقبولیت می‌آورد. ممکن است در آینده، قانون این‌گونه شود که مردم باید در تعیین استاندار نظر بدهند. این قانون و این فرآیند از نظر اسلام هیچ اشکالی ندارد اما این بدان معنا نیست که مردم به او مشروعیت می‌دهند بلکه مردم رأی تمایل می‌دهند. وگرنه حکم اصلی، حکم خدا، پیغمبر، ائمه اطهار و حکم ولی‌فقیه است."

[7] - خبرگزاری ایسنا کد خبر :  123725 : دادستان عمومی و انقلاب مرکز خراسان رضوی با اشاره به ورود دادستانی به موضوعات مختلف، تصریح کرد: "باید تأکید کنم که اختیارات دادستان از اختیارات خداوند متعال به اندازه یک بند انگشت کم‌تر است."

[8] - " لا یُمکن الفرار من حکومتک "، خاص حاکمیت مطلق خداوندی است، که علی ابن ابی طالب در دعای کمیل بن زیاد تلقین می کند، او این را برای حدود قدرت الهی و خداوندی ثبت کرده است، نه برای حاکمیت های انسانی، که نه واجد معصومیت اعتقادی در مذهب شیعه اند، و نه هیچ خصوصیت دیگر انسان ها و رسولان خاص نازل شده بر بشر از سوی خداوند، بر اساس آنچه در مذاهب ابراهیمی و به خصوص شیعه بر این رسولان بار می شود.

 

به اشتراک بگذارید

Submit to DeliciousSubmit to DiggSubmit to FacebookSubmit to StumbleuponSubmit to TechnoratiSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn
 مصطفی مصطفوی

پست الکترونیکی این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید

نظرات (31)

This comment was minimized by the moderator on the site

بحران اقناع

در ادبیات سیاسی، صورت‌بندی‌های مختلفی از انواع بحران‌هایی که ممکن است هر نظام سیاسی با آن مواجه شود، ارائه شده‌است. یکی از آن بحران‌ها، "بحران اقناع" است.

خلاصه‌ی بحران اقناع این است:

زمانی که میان مردم و حاکمیت، مثلا در باب چگونگی و چرایی یک رو‌یداد و اتفاق، اختلاف نظر رخ دهد، نظام سیاسی مستقر و صاحبان قدرت، نمی‌توانند آن اتفاق را توجیه و افکار عمومی را قانع کنند. وقتی حکومت، قدرت اقناع خود را از دست می‌دهد، پرونده‌ی هیچ اختلافی مختومه نخواهد شد و بتدریج، اختلاف بر اختلاف، انباشت شده و روابط ملت با دولت به تیرگی می‌گراید. در چنین اوضاع و احوالی، وقتی رویدادی ناگوار رخ می‌دهد، جامعه در اثر بی‌اعتمادی به نظام سیاسی، هرگونه توضیح مسئولین و حتی مستندات را مخدوش می‌داند. در این وضعیت، هر توضیحی بی‌فایده است، و اتفاقا اصرار بر صحت مستندات، مسئله را پیچیده‌تر می‌کند.

نماد بحران اقناع در فرهنگ عامه، همان چوپانی است که به علت دروغ‌های فراوانی که گفته‌ بود، در وقت خطر و حمله‌ی واقعی گرگ، هیچ‌کس فریادهایش را باور نکرد. چوپان با گرگ روبه‌رو شد، زیرا به اهمیت اعتماد دیگران آگاهی نداشت و نمی‌دانست، روزی خواهد آمد که دروغ‌هایش او را به نابودی می‌کشید.
بحران اقناع، یعنی شهروندان، صدق مدعای حاکمان را باور نمی‌کنند و حاکمان هیچ راهی برای اثبات ادعای‌شان در اختیار ندارند. بحران اقناع، نشان می‌دهد که پیش از این، کاخ "اعتماد" مردم به منزله‌ی ضرورتی بنیادین، به تیشه‌ی بی‌خردی سیاسی فرو ریخته است. وقتی اعتماد سیاسی به‌صورت نگران کننده کاهش می‌یابد، آن‌گاه جاده‌ی اقناع، به‌طور کامل مسدود می‌گردد. "اعتماد"، رکن پایه‌ای و سرمایه‌ی اصلی در هر ارتباط است.

نشانه‌های آشکاری وجود دارد که شرایط کنونی کشور، به‌سمت "حداکثر سوتفاهم" میل پیدا کرده است. به‌تعبیر دیگر، فضای روان‌شناختی سیاسی، مملو از بی‌اعتمادی و سوظن است. این سخن بدان معناست که می‌توان حدس زد هرگونه کوشش حکومت برای تنویر افکار عمومی و گزارش مربوط به مرگ "مهسا امینی"، به بن‌بست می‌خورد و مورد پذیرش جامعه قرار نخواهد گرفت. نه از آن‌رو که گزارش‌ها الزاما کذب‌اند، بلکه به این علت که جامعه اعتمادش را به حاکمان از دست داده‌ است.

بهترین و گویاترین شیوه‌ی سنجش اعتماد مردم به اربابان قدرت، دقیقا در کیفیت و کمیت پذیرش یا عدم پذیرش صدق مدعای حکومت از سوی مردم است. میزان وقت و تلاشی که باید صرف قانع شدن مردم کنند و مقدار حجم استنادات، نشان دهنده‌ی میزان اعتماد مردم است. هر چه اعتماد کمتر باشد، باید تلاش بیشتر و مستندات بیشتری فراهم کنند.  اما گاهی چنان اعتماد از دست می‌رود که هر تلاشی برای توجیه، بی‌فایده خواهد بود.

مسئله‌ی عدم توانایی حاکمیت در اقناع افکار عمومی در موضوع مهسا امینی، موضوعی نیست که به چند روز اخیر مربوط باشد. بلکه این مسئله، ریشه در ده‌ها سال بی‌توجهی و بی‌اعتنایی به نگرش مردم و بعضا دروغ‌ها و خطاهای اخلاقی دارد. مشکل، بسیار پیچیده‌تر از آن است که بتوان آن را با یک بیانیه و یا اطلاع‌رسانی ساده حل و فصل کرد.
چاره‌ی کار در ترمیم جدی ساختار و مناسبات دولت با ملت و تغییر بنیادین در سیاست‌هایی ناکارآمد و بلکه مضر است که روح و روان جامعه را دستخوش رنج‌ها کرده است. به‌دست آوردن اعتماد از دست رفته، مستلزم کوششی جانکاه و البته خردمندانه است.

کاش حاکمان می‌دانستند سقف سیاست، جز بر ستون اعتماد مردم استوار نخواهد ماند. کاش می‌دانستند در نتیجه‌‌ی بی‌اعتنایی به ارزش و اهمیت اعتماد، سقف قدرت فرو خواهد ریخت.


علی زمانیان..... ۱۴۰۱/۰۶/۲۸

This comment was minimized by the moderator on the site

نظر شهید بهشتی درباره دیکتاتوری صالح

اصلا خدا از اول قرار نبوده یک مشت موجودی بیافریند که به زور به سمت کمال بفرستد. قرار آفرینش بر این نبوده است. قرار آفرینش بر این بوده است که در میان موجودات رنگارنگ این عالم، یک موجود آفریده شود به نام انسان. به این موجود استعدادها و نیروهای رنگارنگ بدهند، محیط رنگارنگ بدهند، در آن محیط انگیزه‌ها و عوامل رنگارنگ وجود داشته باشد، چهار قدم که در خیابان راه می‌رود، چهار انگیزه فساد ببیند، چهار انگیزه صلاح ببیند و بعد در میان این کشمکش نیروهای گوناگون و خواسته‌های درونی گوناگون، با بینش و سنجش و اراده‌ای نیرومند، خودش به سمت کمال جلو برود. قرار بر این بوده است.

در حکومت‌های دیکتاتوری، آن دیکتاتورهای صالح را می‌گوییم (دیکتاتورهای فاسد که هیچ)، دیکتاتور صالح حرفش چیست؟ می‌گوید این مردم عقل ندارند، شعور ندارند، خودشان نمی‌فهمند به چه راهی باید بروند. باید چه کار کرد؟ باید چنان آن‌ها را چشم‌ترس کرد که جرئت نکنند چپ و راست بروند. همان راهی را بروند که جلوی پایشان می‌گذاریم. آیا این‌گونه رژیم دیکتاتوریِ صالح از نظر شما برای زندگی بشر خوب است یا بد؟ می‌گویید بد است. چرا بد است؟ می‌گویید برای اینکه در این حکومت، اصلا انسان‌ها و افراد ملت هیج‌وقت رشد نمی‌کنند. خودشان هیچ‌وقت نمی‌فهمند که باید چه‌کار کنند.

قرار بر این است که محیط مساعدی برای رشد بشر به‌وجود بیاید که خودش برای رشد خودش تلاش کند. مردمی می‌گویند برای سعادت ملت‌ها و مردم کم‌رشد حکومت‌های دیکتاتوری صالح لازم است، که انسان را درست نشناخته باشند و خیال کنند انسان موجودی است که باید افسار گردنش بیندازند و به هر طرف بخواهند او را بکِشند.

ما اصلا این را جسارت به مقام انسانیت می‌دانیم. کسانی که انسان را درست شناخته‌اند می‌گویند معلمی که در کلاس بخواهد کلاس را با دیکتاتوری اداره کند، معلم خوبی نیست. مدیر مدرسه‌ای که بخواهد مدرسه را با دیکتاتوری اداره کند، مدیر خوبی نیست. پدر یا مادری که بخواهد در خانواده با دیکتاتوری بچه تربیت کند، پدر و مادر کم‌حوصله‌ای است؛ پدر و مادر رشدیافته‌ای نیست. فرمانروای ملت و کشوری که بخواهد مردمش را با دیکتاتوری به سمت صلاح ببرد، فرمانروای رشدیافته‌ای نیست. چون آدمیزاد در این محیط‌ها هیچ‌وقت رشد نمی‌کند و این اصلا جسارت به مقام آدمیزاد است، میدان رشد رو به آدمیزاد بسته می‌شود.

سیدمحمد حسینی بهشتی، در مکتب قرآن (تفسیر شهید بهشتی)، انتشارات روزنه، ج ۶، صص ۲۸-۲۷.

This comment was minimized by the moderator on the site

طالقانی: استبداد، لجنزار متعفنی است که همه منکرات و فحشا از آن تولید می شود

مهدی نصیری

امروز سالمرگ روحانی آزادیخواه و ضد استبداد آیت الله طالقانی است که یکی از کارهای سترگ او احیای کتاب «تنبیه الامه و تنزیه المله» فقیه نامدار معاصر، آیت الله محمد حسین نایینی است. اثری که اگر مورد توجه و تدریس در حوزه های علمیه قرار می گرفت، شاید می توانست تاثیرات مهمی بر جمهوری اسلامی بگذارد و ساختار سیاسی را به سمت ولایت مطلقه نمی کشاند.

طالقانی بر خلاف ذهنیت غالب بر فقه و روحانیت و حوزه های علمیه، استبداد را ام الفساد می دانست و نه آزادی را:
«استبداد لجنزار متعفنی است که همه منکرات و فحشا از آن تولید می شود و بدون خشک نمودن این ام الفساد نهی از منکر در موارد طبقات و اشخاص یا بی اثر است یا اثر آنی دارد.» (محمد اسفندیاری، انسانم آرزوست، ص 198 نشر نگاه معاصر به نقل از پاورقی تنبیه الامه و تنزیه المله ص 52)

طالقانی به تأسی از نایینی، استبداد دینی را بدتر از انواع دیگر استبداد می دانست و در نقد و مذمت آن می نوشت:
«از قوای پاسدار استبداد، شعبه استبداد دینی است. کار این شعبه این است که مطالب و سخنانی از دین یاد گرفته و ظاهر خود را آن طور که جالب عوام ساده باشد می آرایند و مردمی را که از اصول و مبادی دین بی خبرند و به اساس دعوت پیمبران گرام آشنایی ندارند، می فریبند و مطیع خود می سازند و با این روش فریبنده به نام غمخواری دین و نگهداری آیین، ظل الشیطان را بر سر عموم می گسترانند و در زیر این سایه شوم جهل و ذلت، مردم را نگه می دارند. این دسته چون با عواطف پاک مردم سر و کار دارند و در پشت سنگر محکم دین نشسته اند، خطرشان بیشتر و دفعشان دشوارتر است. (پاورقی تنبیه الامه و تنزیه المله ص 120)

طالقانی استبداد دینی و سلب آزادیهای مردم را به نام دین، مقدمه بسط بی دینی و مادی گرایی در جوامع مسلمان می دانست:
«در هر جامعه و ملتی که ... حکومتها از این سلاح فطری بشری (دین) خواستند در راه ظلم و سلب آزادی حق مردم استفاده کنند، این بیماری (مادیگری) شایع می شود...پس از ظهور اسلام....مجالی برای ظهور میکروبها و بذرهای الحاد که در ایران و بعضی ناحیه های دیگر وجود داشت باقی نماند. ولی آنگاه که خلافت به صورت سلطنت درآمد و مردمی مانند بنی امیه زیر سپر دین، تمام مبانی دین را پایمال کردند و حقوق ملل مسلمان و آزادی بندگان خدا را از بین بردند...میکروب های نیم مرده مادیگری...جان گرفت. (محمد اسفندیاری، انسانم آرزوست، اندیشه نامه آیت الله طالقانی، ص 201، نشر نگاه معاصر)

طالقانی دال مرکزی امر به معروف و نهی از منکر را نقد و ایستادگی در مقابل حاکمان و صاحبان قدرت می دانست و از آن به عنوان سرّالاسرار دموکراسی یاد می کرد:
«اصل امر به معروف و نهی از منکر حق انتقاد و اعتراض است که قرآن به همه مسلمانان داده و روی این حق هر فرد عادی وظیفه دارد و بر او واجب است که در برابر انحراف و تجاوزات از هر کسی و از هر طبقه ای که باشد بایستد. این سرّ الاسرار دموکراسی و حق عمومی است. حتی یک فرد عادی می تواند به کسی که در رأس مملکت است، امر به معروف و نهی از منکر کند. همین شما که اینجا نشسته اید و صدها و هزاران گوش که سخنان مرا می شنوید نباید تعبدا قبول کنید. فرد فرد شما مسئولید به من بگویید اینجا اشتباه کردی و اینجای کلامت نابجا بود. اگر عده ای را برای مجلس خبرگان و مجلس شورا انتخاب کردید خیال نکنید که از شما رفع مسئولیت شده است. فرد فرد شما مسئولید و باید با تمام شعور و چشم و گوشتان مراقب اعمال اینها باشید.» (سخنرانی 23 مرداد 58)
یاد این روحانی مفسر قران، آزادیخواه و مردمی را گرامی می داریم.

This comment was minimized by the moderator on the site

امام مردم را مدیر جامعه می دانست و خود را ناظر اما رهبری خود را مدیر جامعه میداند

امام مردم را همه کاره می دانست اما رهبر منتخبان مردم را همکار می داند که غیر مستقیم آنها را انتخاب می کند

شهاب الدین حائری شیرازی
نگاهی به دفتر، تعداد کارمندان، انتخاب منصوبان، برخورد با منتخبان مردم، شیوه نظارت بر انتخابات،....
همه گواه آنستکه امام راحل سعی در نظارت کلی بر اداره امور دارد و خود را ناظر و تصحیح کننده میداند اما آیت الله خامنه ای خود را مدیر و اداره کننده جامعه میداند که برخی همکاران را خود مستقیما منصوب میکند و برخی دیگر را غیرمستقیم، یعنی به مردم پیشنهاد میدهد تا انها انتخاب کنند.

طبعا کسی که خود را مدیر جامعه ونه ناظر میداند دائره انتخاب مردم را به نحوی در نظر میگیرد که منتخب مدنظر بتواند گوشه ای از پروژه مدیریت و رهبری وی بر جامعه را به پیش ببرد.
انتخابات اخیر دقیقا در همین مسیر سیر کرد، رئیسی میتوانست مجری اراده رهبری باشد نه دیگری.

قانون اساسی به وضوح با شیوه نظارتی رهبر سازگار است نه مدیریتی.

در قانون اساسی رهبری تعیین سیاستهای کلی را به عهده دارد واجراء آن به عهده منتخب مردم است در حقیقت منتخب مردم که برخواسته از خواست و اراده مردم است مدیر است (مردم مدیرند) و رهبری به راهنمایی ونظارت کلی میپردازد نه اجراء و اداره.
مردم از طریق نمایندگان منتخب خود در مجلس نیز مطابق قانون اساسی مجددا مدیریت خود بر اداره جامعه را دو قبضه میکنند و باز رهبری از طریق شورای نگهبان حق نظارت بر مصوبات مجلس را دارد وبس.

اینکه میبینیم امام راحل میگفت "مجلس در راس امور است" اما امروز جلسه سران قوا کلا مجلس را به حاشیه رانده دقیقا تفاوت نظارتی دانستن رهبری است و مدیریتی.

کیفیت رد صلاحیت و عدم احراز صلاحیت کاندیدا ها در مناصب انتخابی نیز در دوره امام خمینی وایت الله خامنه ای کاملا متفاوت است چون یکی مردم را همه کاره میداند و خود را ناظر و دیگری خود را مدیر میداند و منتخبان را همکار، لذا به خود اجازه میدهد همکاران خود را انتخاب کند!

در دهه 70 و80 وقتی نظریه هایی را ایت الله مصباح در خصوص جایگاه مردم در جمهوری اسلامی مطرح کرد و گفت: "امام راحل برای بستن دهان دیگران گفت میزان رای مردم است و مردم چه کاره اند؟!...." و بعدا در همین زمان ایت الله مومن قمی بیشتر این مسئله را از نظر فقهی تئوریزه کرد و آقای شیخ محمد یزدی انرا با زبانهای مختلفی تکرار کرد نمیدانستیم که جمهوری اسلامی در مسیری دیگر افتاده.

امام راحل تیزبینی خاصی داشت ومیدانست اگر خود، مدیر باشد بزودی با هر خطای تصمیم گیری خدشه ای به جایگاهش در چشم مردم میخورد و از شأن رهبری وجایگاه وحدت بخش وی چیزی باقی نمیماند لذا نه دفتر عریض وطویلی درست کرد نه ائمه جمعه را نماینده خود در استان خواند ونه شأن خود میدانست که امام مساجد را حکم دهد.

در مهر ماه 68 رهبری حکم تاسیس امور مساجد را داد و امروز امام جماعت یک مسجد محله هم به مدیریت ایشان و از جانب ایشان با واسطه مسئول امور مساجد حکم گرفته منصوب میشود.

رهبری وقتی در قضیه واکسن صریح موضع میگیرند و آنرا مدیریت میکنند، نمیتوانند از تبعات آن مصون بمانند.

This comment was minimized by the moderator on the site

درخت خشکیده

رحیم قمیشی

- بابا، اگه برجام امضا بشه چه اتفاقی می‌افته!؟
نیمه شب است. نگاهش می‌کنم. دخترم است.
بعد از فوق لیسانس، تافلش را با هزار زحمت و با همان پول‌های توجیبی و عیدی هایی که جمع کرده بود و بدون گرفتن یک ریال از من گرفته. با اینکه به او گفته‌ام طاقت دوری‌اش را ندارم اما هنوز منتظر فرصت است برود...
خودم را گول می‌زنم؛
شاید او هم دلش نمی‌خواهد برود.
شاید او هم نمی‌خواهد غریبی بکشد!

نگاهش می‌کنم و برای اولین بار چند دقیقه هیچ نمی‌گویم.
متوجه می‌شود دارم فکر می‌کنم.
و سخت است برایم پاسخش را بدهم.
واقعا من مانده‌ام دروغ بگویم و امیدوارش کنم یا راستش را بگویم و آخر شبی، باز هم با اخلاقی درهم بروم و بخوابم.
و راستش را می‌گویم.

- دخترم، هیچ اتفاقی نمی‌افتد!
فقط چند روز شادی می‌کنیم که گشایشی خواهد آمد، اما دو هفته بعد همه چیز می‌شود مثل اول، اگر نه بدتر.
دخترم، یادت هست همسایه روبرویی ما دو‌ درخت داشت خشکیده بودند، دو بهار و تابستان آمد، نه برگی دادند و نه باری، دو پاییز آمد نه برگ‌هایشان زرد و قهوه‌ای شدند، نه زیبایی آورد، دیگر آن درخت‌ها سایه‌ای هم نداشتند. شده بودند لانه موریانه‌ها و عقرب‌ها.
رفتم به او گفتم یک روز که این تنه‌ها بیفتند زندگی‌ات را هم خراب می‌کنند... اما او نخواست باور کند.
یادت هست که چه شد؟
با سرش تایید می‌کند و هیچ نمی‌گوید.
نمی‌خواهد صحبتم را قطع کند.
می‌فهمد خیلی جدی هستم.

- دخترم، راستش را بگویم. من هم سال‌ها همان همسایه شده بودم.
یک روز می‌گفتم اگر این کار بشود درخت دوباره جان می‌گیرد، یک روز می‌گفتم نه! آن کار.
یک روز می‌گفتم تنها یک انتخابات آزاد
یک روز می‌گفتم تنها یک عفو عمومی
یک روز می‌گفتم تنها تعهد به قانون
یک روز می‌خواستم مردمداری
یک روز که میرحسین آزاد شود
یک روز این همه به دختران‌مان گیر ندهند
یک روز جلو دزدی‌ها را جدی بگیرند
یک روز مطبوعات آزاد
یک روز دوره‌ای کردن واقعی فرمانروایی
یک روز بکارگیری جوان‌ها
یک روز اسلام واقعی....
یک روز پذیرش واقعیت‌ها و مشکلات
اما من اشتباه می‌کردم.
درخت پوسیده
موریانه زده
شده لانه عقرب‌ها

دلم نمی‌خواست دخترم را ناامید ببینم، اما نمی‌خواستم دروغ بگویم.
- عزیزم!
ما فکر کردیم اسلام و تاریخ برای حکومت و همه قواعدش دستور دارد، اما نداشت.
ما فکر کردیم کتابی داریم مقدس که بدون تعقل و زحمت راه نشان‌مان می‌دهد، اما نبود.
ما فکر کردیم می‌توانیم مستضعفین جهان را رها کنیم، اما نمی‌توانستیم.
ما فکر می‌کردیم اسرائیل و امریکا عامل همه بدبختی‌های ماست، اما نبود.
ما فکر می‌کردیم جنگ تمام شود همه چیز دیگر خوب می‌شود، اما نبود.
ما فکر می‌کردیم هر کس زندانی سیاسی قبل از انقلاب بود پس او فرشته است، اما نبود.
ما فکر می‌کردیم هر کس نماز خواند و روزه گرفت او دیگر خدایی است، اما نبود.
ما فکر کردیم تنها یک راه برای سرافرازی و پیشرفت هست...
اما اینطور نبود.

عزیزم، دخترم، ما وقتی خیلی‌ها فهمیدند اشتباه می‌کنیم، حتی خودمان، باز نخواستیم اشتباه‌مان را باور کنیم. از سر غرورمان، شاید نفهمی‌مان.
دخترم نمی‌بینی هنوز همان‌ها که چهل سال پیش بودند هنوز در قدرتند.
نمی‌بینی هنوز با چنگ و دندان دنیا را رها نمی‌کنند.
نمی‌بینی همه دلسوزان خون دل می‌خورند.
همه شما جوان‌ها گوشه گرفته‌اید.

شاید اولین بار بود دخترم می‌دید این همه صادقانه با او درددل می‌کنم. این همه راحت به او می‌گویم این درخت زنده شدنی نیست، این همه راحت می‌گویم اسلام با همه خوبی‌ها و بزرگی‌اش اصلا برای حکمرانی نیامده بوده...
خودم هم برایم سخت بود گفتنش.
چهل سال خودم را گول زده بودم.
نه حالا با این کار، نه حالا با آن کار.
اما دیگر هیچ اتفاقی حالم را خوب نمی‌کند.
جز اینکه با دخترم صادق باشم
و جلوی او فریاد بزنم
درختی که ما کاشتیم خشکیده...

عزیزم نگاه کن به آن جوانه‌های کوچک و نازک
آب را به آن جوانه‌ها بده
این درخت با آبیاری جان نمی‌گیرد.
فاطمه جان، تو دخترم هستی
نمی‌خواهم به تو دیگر دروغ بگویم!

اگر چه سال‌ها به خودم هم دروغ گفتم...

@ghomeishi3

This comment was minimized by the moderator on the site

فقیه نمی تواند دیکتاتور شود چون خود به خود ساقط می شود

خاطره‌ای از قدم زدن با آیت‌الله خامنه‌ای

ابوالفضل طریقه‌دار
روزی آیت‌الله خامنه‌ای دستم را گرفت و گفت: قدم بزنیم. راه افتادیم. دی‌ماه ١٣۵٨ بود. آن زمان در تهران دانشجو بودم. ایشان برای سخنرانی به دانشگاه آمده بود. پس از نماز ظهر و عصر از مسجد دانشگاه تهران که بیرون آمد، من کنارشان رفتم و نظرش را درباره عزاداری امام حسین از دیدگاه دکتر علی شریعتی پرسیدم. اینجا بود که دستم را گرفت و خواست به طرف ماشینشان قدم بزنیم. آن زمان، شخصیت‌ها محافظ نداشتند و خیلی راحت و نزدیک می‌توانستی با آن‌ها حرف بزنی. ایشان آن وقت، عضو شورای انقلاب بود، یک ماشین پیکان استیشن مغز‌پسته‌ای داشت و فقط یک راننده.

جواب داد: «علی» ( چون با دکتر شریعتی صمیمی بودند، اسم کوچکش را گفت) با اصل عزاداری مخالف نبود، بلکه با پیرایه‌های این مراسم، روی خوش نداشت. برگه‌هایی هم دست آیت‌الله خامنه‌ای بود و هنگام صحبت کردن، لوله می‌کرد.

در این هنگام یکی از دوستانم از انجمن اسلامی دانشگاه آمد و خیلی راحت گفت: حاج‌آقا من که در آذر ماه گذشته به قانون اساسی رای ندادم. آقا با خونسردی جواب داد: رای دادن، اجباری نبوده، شما آزادید، ولی می‌توانم بپرسم چرا؟ من زودتر از رفیقم جواب دادم که حاج‌آقا ایشان می‌گوید: من نمی‌دانم جمهوری اسلامی چگونه نظامی است؟ ولایت فقیه که در این قانون آمده یعنی چه؟ چگونه عمل خواهد کرد؟ رفیقم گفت: خدا وکیلی تو که رای دادی، معنای آن را می‌دانی؟ گفتم: من هم نمی‌دانم چیست، ولی به امام خمینی اعتماد دارم، من تعریف ولایت فقیه را در ایشان می‌بینم. دوستم گفت: برادر، قرار نبود دوباره حکومت، فردی شود. امام خمینی، رهبر صالحی است، ولی این همه اختیارات، خودبه‌خود مشکل‌زا خواهد شد.

آیت‌الله خامنه‌ای حرف‌های ما را با حوصله می‌شنید و با این سخن با ما خداحافظی کرد: عزیزم، فقیه نمی‌تواند، انحصارطلب و دیکتاتور شود، چون خودبه‌خود، ساقط می‌شود. وقتی از آیت‌الله خامنه‌ای جدا شدیم، تازه سر سوال‌های دوستم باز شد که: *ساقط شدن خودبه‌خودی، یعنی چه؟ با چه مکانیزمی؟چگونه می‌توان کسی را که همه‌ی ابزار و امکانات در دست اوست عزل کرد؟ و... @Sahamnewsorg

This comment was minimized by the moderator on the site

30 خرداد 1400) مصوبه‌ی امروز مجلس یعنی فاجعه / به دو شورای عالی اختیار مطلق دادند هر تصمیمی مثل طرح صیانت در حوزه فضای مجازی و فرهنگی بگیرند و به کسی هم پاسخگو نباشند / مجلس صلاحیت رقبای خود را در حوزه قانونگذاری به رسمیت شناخت، یکه تازی هم تجویز کرد / با این مصوبه، تصمیمات این دو شورا قابل شکایت و نظارت نیست

علی اکبر گرجی حقوقدان برجسته درباره تصمیم جدید مجلس مبنی بر خارج شدن مصوبات شورای عالی فضای مجازی و شورای انقلاب فرهنگی از شمول آیین دادرسی دیوان عدالت اداری، می‌گوید که مجلس به عنوان اصلی‌ترین نهاد قانون‌گذار، به نوعی صلاحیت رقبای خود و نهاد‌های غیر انتخابی را در عرصه قانون‌گذاری به رسمیت شناخته است و با تصویب اصلاحیه امروز، به جامعه این پیام را ارسال کرد که هنوز به حاکمیت قانون، به معنای حداقلی کلمه اشراف ندارد./انتخاب @AkhbareFori

This comment was minimized by the moderator on the site

فاصله نجومی میان امامِ نشسته با ایستاده!

حسین جعفری

مقام رهبری گفتند: "نگذارید یاد امام در جامعه کمرنگ شود و امام را تحریف کنند."
و گرچه در سه دهه گذشته تحریف امام به لطف ارباب قدرت روز به روز بیشتر شده و مصباحیونی که در زمان امام از انقلاب مهجور و در رد و نفی اش تلاش می کردند، در این دوره مبین نظرات امام شدند و رسماً نظرصریح امام در مورد نقش میزان بودن رای مردم را تحریف کرده و او را متهم به تدلیس و فریب مردمش نمودند.
اما با توجه به جمله دیگر رهبری که:
"برخی امام‌خمینی را با امثال این حقیر مقایسه می‌کنند، در صورتی که فاصله بسیار زیاد است و نجومی است."
مناسب است بسیار مختصر در مورد فاصله نجومی میان رهبر موسس با رهبر قانونی مواردی تقدیم شود:

۱-آیت الله خمینی بدلیل پیشنیه علمی، فقهی، عرفانی و شخصیت کاریزماتیک کم نظیرش بی نیاز از تایید دیگران بود و لذا در برابر تملق، بسیار صریح و جدی داستان شرم آور و کریه تملق را در همان یکی دو مورد اول بست.
اما متاسفانه در دوره جدید؛ متملق نه تنها متنبه نمی شوند که بر صدر می نشینند
(کافی است به داستان سرایی های آقایان سعیدی، صدیقی و احمد خاتمی که جملگی ارتقاء جایگاه نیز یافتند توجه کنیم!)

۲-نکته بعدی اینکه امام خود را کارشناس نمی دانست و لذا به نظریات کارشناسان عمل کرده و صدالبته علاوه بر حمایت از تصمیم آنان، مسئولیتِ رهبری را می پذیرفت.
امام می دانست اگر مردم کارهای خوب کارگزاران را بپای رهبریِ داهیانه او می نویسند لذا حق هم دارند، اشکالات و نقایص کار را نیز برای او فاکتور کنند و او موظف است که به مردم حساب پس دهد!
(اوج این رویکرد در رفتار امام در جنگ بود که پس از آزادی خرمشهر علیرغم آنکه مخالف ادامه جنگ و عبور از مرز بود اما به توصیه کارشناسان عمل کرد و در پایان جنگ نیز با اتکا به جمع بندی نظرات کارشناسان، قطعنامه را پذیرفت.
واقع آن است در موضوع ادامه ی جنگ اگر نقدی به امام وارد باشد این است که چرا خودرای نبود و نگفت کارشناس نیستم اما فلان کنید!

۳- نکته بعدی اینکه امام در هیچ‌یک از دعواهای سیاسی جانب جناحی را بطورافراطی نگرفت و سعی در توازن قوا داشت، اگر اکثریت مجلس در اختیار جناحی بود، شورای نگهبان از جناح دیگر بود.
او تلاش داشت تا اختلافات سیاسی رنگ دینی نگیرد و به تکفیر نرسد.
امام اجازه نداد رهبری انقلاب با حمایت از یک جناح و اینکه یک جناح سخنگوی او شود، طرف منازعه قرار گیرد!

۴- امام آنچه را درست می دانست، صریح و شفاف با مردم و مسئولین در میان می گذاشت و از دوپهلو سخن گفتن احتراز می کرد، امام هیچگاه نظریاتش را غیر علنی و پنهانی با نام دیگران پی نمی گرفت.
امام منویاتی نداشت تا کسانی خود را متولی عمل به منویات امام معرفی کرده و منتقدان را بدلیل مخالفت با منویات رهبری مورد تهاجم و حصر و حذف قرار دهند.

۵- امام خود را رهبر و نه یک ابرمدیر اجرایی می دانست لذا در دوران رهبری اش در خصوص هیچ پروژه ی اجرایی سخن نگفت و انجام پروژه اجرایی را کلید نزد، خلاصه آنکه امام در وظائف دولت و مجلس قوه قضائیه دخالت نکرد و به همین جهت نیر نیازی به بیت وسیع و پیچیده به تعداد وزارتخانه ها و ... نداشت.( تعداد اعضای بیت امام با احتساب آبدارچی و ... به ۳۰ نفر نمی رسید!)

چه بسا بگویند:
"آیت الله خامنه ای وظیفه خویش را نظارت نمی بیند و خود را رهبر ایستاده میخواند (در برابر آیت الله خمینی که وی را رهبر نشسته می نامد) و به دخالت گسترده در امور مختلف معتقد است،بدون آنکه کمترین مسئولیتی بپذیرد یا پاسخگوی دخالت های خود باشد.
شگفت آنکه رهبر...در جلسات خصوصی اعلام میکند که هنوز از بخش عظیمی از اختیارات خود استفاده نکرده است و انتقاد معترضان وجهی ندارد."

‼️۶-امام در برابر انتقادات علنی نمایندگان مجلس سوم در مورد رویه شدن عدول از قانون و اینکه بسیاری از این رفتار غیر قانونی با اجازه امام است، مدعی نشد که ولایت فقیه اختیارات مطلقه دارد و اصول قانون اساسی در ذیل اصل ۱۱۰ است و هر که مخالف نظرات اوست باید حذف و حاکمیت یکدست گردد، بلکه شفاف قبول نمود که "مطلبی که نوشته‌اید کاملاً درست است. ...آنچه در این سالها انجام گرفته است در ارتباط با جنگ بوده است" و صادقانه تعهد می کرد که"ان شاء الله تصمیم دارم در تمام زمینه‌ها وضع به صورتی درآید که همه طبق قانون اساسی حرکت کنیم. از تذکرات همه شماسپاسگزارم."

‼️۷-البته ممکن است آنانکه از سنگر حمایت از رهبری به آلاف و الوف می رسند از این جمله رهبری استفاده کرده و بگویند؛ دلیل فاصله نجومی میان آن امام و این رهبر آن است که امام نشسته بود و رهبر ایستاده! و روشن است که :
"لایستوی القاعدون ..و المجاهدون... و فضل الله المجاهدین علی القاعدین اجرا عظیما!

This comment was minimized by the moderator on the site

‍ رهبری روحانیت شکست خورده
مدت زمان رهبری باید محدود باشد

سید مصطفی تاجزاده
۲۲/فروردین‌ماه/۱۴۰۰

در دوم خرداد شعار ما بازگشت به آرمان‌های انقلاب بود و اکثریت مردم از آن حمایت می‌کردند. امروز شعار بازگشت جواب نمی‌دهد. ضرورت امروز بازخوانی انقلاب است.

به نظر من حکومت روحانیت شکست خورده است. این موضوع را باید با صراحت و شفقت بگوییم و تبیین کنیم که چرا روحانیت بازنده بزرگ پذیرفتن مسولیت حکومت بود.

روحانیت با پذیرش مسئولیت حکومت، هم دولت را از مسیر معمول و عرفی خود منحرف کرد و هم جامعه مدنی را تضعیف نمود و تعادل بین جامعه و حکومت را از بین برد. صریح بگویم هم به خود آسیب رساند، هم به حکومت لطمه زد و هم به جامعه. دین‌گریزی را نیز بسیار گسترش داد.

ما در ابتدای پیروزی انقلاب، از گنجاندن ولایت فقیه در قانون اساسی دفاع کردیم. بعد فهمیدیم که اشتباه می‌کردیم و اکنون باید اعتراف کنیم ولایت فقیه نباید وارد قانون اساسی می‌شد.

واردشدن نظامیان به عرصه سیاست و انتخابات در تعارض با جمهوریت است. به نفع سپاه است که از این فعالیت‌ها خارج شود. اکثر سپاهیان نیز از وضع امروز ناراضی هستند.

انقلاب موفق آخرین انقلاب است. انقلابی که به انقلاب دیگری ختم شود، شکست‌خورده است.

اگر بخواهیم انقلاب اسلامی موفق شود باید کاری کنیم که جامعه به انقلاب دیگر نیندیشد. راه آن دموکراسی است و توسعه اقتصادی کشور.

مهمترین تفاوت سلطنت و جمهوریت از نگاه آیت‌الله خمینی این بود که در جمهوری، تمام مقامات موقت و منتخب مردم و پاسخگو هستند. باوجود این رهبر را هم مادام‌العمر کردیم و هم مطلقه. این برخلاف جمهوریت نظام است.

با توجه به تجربیات ۴۲ ساله، مادام‌العمری و نیز موروثی‌بودن را باید نفی کنیم. رهبر برای مدت معینی انتخاب شود و بعد برود کنار، مانند رئیس جمهور. این معنی جمهوریت است. وعده آیت‌الله خمینی در نوفل لوشاتو نیز همین بود.

@MostafaTajzadeh @AbdiMedia

This comment was minimized by the moderator on the site

نعل وارونه چرا؟/ عباس عبدی

۲۳ فروردين ۱۴۰۱ - 12 April 2022

عباس عبدی در روزنامه اعتماد نوشت: متن زير قول طولاني از روزنامه كيهان است. سعي كردم كوتاهش كنم حيفم آمد كه آن را نخوانيد. بايد همه متن اصلي را خواند. «كيهان نوشت: بحران كمبود نيروي كارآمد يك بحران جدي است... چون تربيت مدير لايق براي پست‌هاي مهم مملكتي خم رنگرزي نيست كه فورا بتوان مدير توانمند توليد كرد...

سال‌ها بايد بگذرد تا يك رييس‌جمهور، وزير، قاضي، استاندار و فرماندار متخصص و متعهد و كارآزموده پرورش پيدا كند. لذا اگر جامعه‌اي با بحران كمبود مدير كارآمد صالح مواجه شود دست رهبر براي عزل و نصب مديران بسته مي‌شود و قدرت مانورش براي اقدام قاطع در مواجهه با لغزش مسوولان كم مي‌شود؛ زيرا اگر مديري را به علت برخي ضعف‌ها عزل كند مدير جايگزين بهتري ندارد تا به جايش بگمارد، چه‌بسا مدير جايگزين ضعف‌هاي مهم‌تر و خطرآفرين‌تري داشته باشد يا جاي خالي او مفسده بزرگ‌تر را به‌بار آورد كه آسيب‌هاي ناشي از به‌كارگيري او بيش از مدير اول باشد، چنانكه در مثال فوق كاملا اين امر مشهود است.

بحران كمبود نيرو به گونه‌اي است كه رهبر جامعه اسلامي نمي‌تواند آن را به صورت آشكار در ملأعام مطرح كند، چراكه از يك‌سو موجب سوءاستفاده دشمنان و تضعيف نظام اسلامي مي‌شود و از سوي ديگر برخي از خودي‌هاي سطحي‌نگر مي‌گويند اين چه مكتب و حكومتي است كه نمي‌تواند مديران لايقي تربيت كند تا جامعه و حكومت اسلامي را طبق موازين اسلامي اداره كنند. در حالي كه اگر دقت كنند و عميق به اين مساله نگاه كنند خواهند ديد كه پرورش يافتن مديران كارآمد ده‌ها شرط لازم دارد كه احراز همه آنها كار دشواري است.
امروزه نيز يكي از موانع عزل كارگزاراني كه ضعف‌هاي‌شان مشهود است مساله كمبود مدير لايق و كارآمد و جامع‌الشرايط است.» (پايان نقل قول)


متاسفانه بيشتر استدلال‌هاي نواصولگرايان تا همين اندازه غيرمنطقي و مخدوش و توجيه‌گرانه است. در اينجا بخشي از ايراداتي را كه به اين توجيحات وارد است مي‌توان برشمرد؛

۱ـ فرض كنيم كه تربيت افراد زمان‌بر است. آيا ۴۳ سال زمان كمي است؟ در اين مدت بيشتر افراد نسل اول مرده‌اند و نسل فاقد صلاحيت و به قولي بعضا ناصالح عهده‌دار امور مي‌شوند پس فاتحه انقلاب خوانده شده است. به علاوه فعالان انقلاب و مديران اول انقلاب كه همگي در نظام پيش بزرگ شده بودند را چه كسي تربيت كرده بود؟ فرض كنيم فرصت كافي براي تربيت بهتر از آنان نداشتيم، چرا پسرفت كرده‌ايم؟ خيلي ساده ائمه جمعه اول انقلاب را از هر حيث با امامان جمعه كنوني مثلا در تهران مقايسه كنيد، زمين تا آسمان تفاوت كيفي دارند. تقريبا در همه حوزه‌ها شاهد اين پسرفت جدي هستيم؟

۲ـ اصولا كي گفته كه تربيت افراد وظيفه حكومت است؟ حكومتي كه هر روز دولت آن و مقرراتش تغيير مي‌كند، چگونه مي‌تواند عهده‌دار تربيت مردم شود؟ دولت‌ها حتي در جهان توسعه‌يافته نيز چنين وظيفه‌اي ندارند. به‌علاوه در برخي موارد افرادي كه خارج از ساختار آموزشي و تربيتي رسمي فعاليت كرده‌ و تربيت شده‌اند، به مراتب پيشروتر و موفق‌تر بوده‌اند. وظيفه دولت‌ها نه تربيت افراد، بلكه ايجاد امكانات و برابري فرصت‌ها است كه در اين صورت خود مردم در گستره جامعه به بهترين شكل رشد مي‌كنند و تربيت مي‌شوند.

۳ـ عوامل موثر بر تربيت مديران چيست؟ آموزش، انتقال تجربيات، آزادي و فقدان رانت و برقراري رقابت براي بروز خلاقيت‌ها و رفع تبعيض است. اگر يك جامعه‌اي مديرانِ موفقي دارد، همين زمينه‌ها را بهبود بخشيده است. حالا بفرماييد كه كدام يك از اين عناصر در سال‌هاي گذشته بهبود يافته است؟ تامين نكردن اين زمينه‌ها سخت‌تر از تامين آنها است كه متاسفانه انجام نشده است. كافي است به وضعيت آموزش عمومي و دانشگاهي بپردازيد كه چند گام به عقب رفته و مدرك صوري و جعلي براي مديران جاي آموزش واقعي را گرفته است، از انتقال تجربه حرف نزنيم كه جز نفي مطلق پيشينيان هيچ چيز ديگري ترويج نمي‌شود و هر روز در حال اختراع چرخ هستيم. بهره‌مندي كافي از آزادي و رقابت براي بروز خلاقيت‌ها امري شوخي است.

از همه مهم‌تر وجود تبعيض در استفاده از افراد شايسته و كارآمد است، ملاك‌هاي غيرحرفه‌اي در گزينش‌ها گوياي اين ادعا است. كافي است به اظهارات فاقد مبنا و حتي نابخردانه برخي مديران توجه كنيم تا روشن شود كه چگونه در انتخاب مدير، قاعده رقابت و شايستگي ناديده گرفته مي‌شود. همين روزنامه كه سردمدار دفاع از وضع موجود و توجيه‌گر ناكارآمدي مديران است نشانه روشني از ناتواني مديريت‌ها در بيان يك گزاره فاقد تناقض است.

۴ـ اصولا در مفهوم تربيت حكومتي مدير، نوعي تناقض وجود دارد. به‌ طور طبيعي مديران نمي‌توانند افرادي بهتر از خود تربيت كنند، فقط به شرطي اين هدف محقق مي‌شود كه افراد تربيت شونده، آزادي عمل براي بروز استعدادهاي خود داشته باشند و بتوانند جاي مديران بالاتر را بگيرند. تا هنگامي كه آزادي ارتقا و فرهنگ شايسته‌سالاري تامين نشود، هيچ مشكلي حل نخواهد شد و روند نزولي كيفيت و صلاحيت مديران ادامه خواهد داشت.

اين پديده مثبت در ورزش وجود دارد. آنجا افراد برحسب شايستگي‌هاي خود بالا مي‌آيند و لزوما هم طرفدار حكومت نيستند، معمولا منتقد هم هستند، تقريبا هيچ كدام از آنان با رانت بالا نيامده‌اند. يا اگر هم رانتي بوده، در مقابل شايستگي‌هاي فردي آنان اندك است. اين امر در هنر با شدت كمتري وجود دارد. چون در هنر توزيع رانت فراوان است.

در ورزش اگر كسي را به تيم ملي راه ندهند، مي‌رود خارج بازي مي‌كند و مردم هم به عدم حضور او در تيم ملي اعتراض مي‌كنند. در هنر قضيه قدري متفاوت است. در سياست به كلي متفاوت است و انتخاب مديران ربطي با صلاحيت و شايستگي آنان ندارد، حتي درون گروه‌هاي حاكم نيز لزوما اصل شايستگي حاكم نيست، بلكه وابستگي و ارادت‌سالاري جايگزين لياقت‌سالاري است.

۵ـ خلاصه اينكه دوستان نعل وارونه مي‌زنند.
مدير خلاق و باصلاحيت و لياقت وجود دارد كم هم نيست، ولي يا حاضر نيست با اين سياست‌ها همراهي كند، يا از ابتدا امكان كار به او داده نمي‌شود و حذف مي‌گردد.

This comment was minimized by the moderator on the site

یادداشتهای درویشی:

گذری کوتاه بر آنچه گذشت
انقلاب با شعار جامعه بی طبقه توحیدی شروع شد با پیام اینکه روحانیون نباید مناصب حکومتی را اشعال کنند سرعت گرفت وبه پیروزی رسید خدمت به خلق ومسابقه در خدمتگزاری به فرهنگی اجتماعی شیب پیدا کرد انقلاب بعنوان مردمی ترین خیزش ضد خشونت لقب گرفت برای کمک به روستائیان در ساخت وساز خانه وجمع آوری ودرو محصولات کشاورزی دانشجویان دختر وپسر به اقصی نقاط کشور گسیل شدند جنگ شروع شد مردم عادی شهادت طلب شدندبرای رفتن به جبهه ها صف های طولانی تشکیل دادند میگ های روسی،سوخوهای روسی، خمسه خمسه های روسی، تانک های روسی، کلانشیکف روسی ووووووتا توانستند بمب وگلوله وآتش بر این کشورباریدند ومردم بی پناه ما فقط با اسلحه های باقی مانده از زمان شاه واسلحه های روسی غنیمت گرفته جلو ماشین جنگی عراق ایستادگی کردند در آن زمان لباس بسیجی پوشیدن حس خوبی داشت نشانه دینداری، وطن پرستی مردم دوستی وسلامت نفس وبی اعتنای به جاذبه های دنیوی محسوب می گردید مردم هم چنین معنایی از آن لباس دریافت میکردند ــــــــــــ جنگ تمام شد سازندگی برای جبران عقب افتادگی وخرابی ناشی از جنگ وایجاد خودکفایی شعار دولت شد طبقه جدید رانتخوار شکل گرفت استراتژی دولت سازندگی دولت کاسب بود به نحوی که وزارتخانه ها تلاش میکردند از نظر بودجه خود کفا گردندودر دل وزارتخانه ها شرکتها وبنگاههای اقتصادی فعال شدند تعدیل نیروهای انباشته در کارخانجات سیاست دیگر دولت بود ادارات دولتی به جان مردم افتادند هر اقدامی برای گرفتن پول از مردم بصورت سلیقه ای رایج شد پروژهای وزارتخانه ها به شرکتهای داخلی خودشان واگذار میگردید سپاه وجهاد وسایر نهادهای انقلابی هم به جمع پیمانکاران وپول سازان در آمدند خصوصی سازی باواگذاری اموال وکارخانجات به افراد خاص باترفندهای طراحی شده شدت گرفت وزرا، وکلا، بیوت مراجع، نظامیان، مدافعان رهبری همه ازین خوان یغما بهره مند شدند.قرض الحسنه ها ها،موسسات آموزشی، خیریه ها،مراکز فرهنگی خاص مثل قارچ رویدند زمین مجانی گرفتند،امتیازات دولتی دریافت نمودندوبه بودجه کشور وصل شدند طبقه جدید در کمتر از ده سال متولد شد زر وزور وتزویر با رانتخوری وبکارگیری قدرت سپاه در عرصه های غیر ازوظایف قانونی او وبر کشیدن مداحان برای تقویت خرافات وتبلیغ مناقب ومراتب حال وقال اصحاب قدرت مجتمع گردیدندچنان قدرتی ظهور کرد که دولتها در حد تدارکاتچی اصحاب قدرت تنزل پیدا کردندطبقه متوسط متلاشی وطبقه اشراف جدیدفربه ومتورم گردیدثروتمندانی با ژن برتر ظهور کردند که به تنهایی قادرهستند تمام ثروت پنجاه ساله رجال پهلوی رابه کسری از ثانیه خریداری نمایندباروی کار آمدن احمدی نژادکه نظر کرده امام زمان ومعجزه قرن لقب گرفته بود هم سردار سازندگی به حاشیه کشیده شد تا سرانجام به دست پرودگان خویش در حین شنای پروانه به پروازدر آیدوهم جهتگیریها انقلاب عوض شد نجات شیعیان جایگزین نجات مستضعفان گردید سازندگی درلبنان وعراق وسوریه وغیره بر سازندگی در ایران اولویت پیدا کرد،مخالف با غرب خصوصا امریکا شدت گرفت محو اسراییل هم آرام آرام به شعارها افزوده شد کاغذ پاره های متوالی شورای امنیت وتحریمهای ناشی از آن اقتصاد کشور را فلج نمودبازار کسب کاسبان تحریم رونق گرفت کرور کرور پول دلار،از فروش مخفیانه نفت وقیر وغیره به جیبها سرازیر گردید واردات بنجلهای چینی هم شکمهای زیادی را آکند.... سبیلهای چرب شده وسودهای مزه کرده باعث شدتا اشرافیت جدید مانع تعامل دولت نا توان اعتدال با جهان گردد دستاوردهای جنگ وتحریم چنان به ذائقه اشرافیت جدید خوش نشست که تصمیم گرفتند سنگر قدرت را برای همیشه مستحکم نمایند تا شرایط موجود همچنان باقی بماند جمهوریت نیم بند داخلی به سرعت وباابزارنظارت استصوابی به انتخابات دستوری استحاله گردید تمایل وتوافق وپیروی از منافع شرق جایگزین اصل انقلابی نه شرقی ونه غربی گردید فقر، فحشا، فساد، اعتیاد بی خانمانی، گور خوابی،وو..... بخش وسیعی از جامعه را دراختیارگرفته است در کنار این ویرانی انسانی،، کاخهای رویایی ، ثروتهای افسانه ای واختلاسهای چندهزار میلیاردی عده قلیل که مشترک یا موردحمایت قدرتمندان مادام العمردینی یاسیاسی ونظامی هستند چشم رابارانی و کام جان را تلخ می سازدحضور وورود بسیج در صحنه اجتماع برای مردم بی نواترس آور ووحشت زا گردید، آتش به اختیاران هر آزادیخواه وآزاده وآزادی رابه جرم غربزدگی ونفوذی ومخالف ولایت فقیه به مرگ ومشت نوازش میدهند واینهمه در حالی است که فرزندان وخاندان مدیران وتصمیم گیران کشوری در دنیای استکبار به تحصیل وتفریح وتجارت وزایمان مشغولند وبا خانواده های شهید پرور آن کشورها وصلت میکنندولی اینجامعلم کشور ما از فشار فقروناچاری خودسوزی میکندتادانش آموزانش هرروز صبح با مرگ بر امریکاوغرب کلاس درس را شروع کنند وملت همیشه در صحنه مجبورباشد باور کند که بزرگان انقلابی ما به سرعت در حال فراهم کردن
مقدمات ظهور امام زمان هستند تا عدل وداد را بر جهان کفرآلودحکمفرما نماید طنز تلخ اینکه هیچ یک از صاحبان همیشه در قدرت هم مسئولیت طبخ این آش آشفته را پذیرا نمی باشد.... بگذار تا بگریم چون ابر در بهاران.....
آری چنین است برادر

This comment was minimized by the moderator on the site

اين شيوه حكومت داري، حكومت معاويه
هم نيست


رحیم قمیشی
در خبرها خواندم یک استاد دانشگاه کاشان به علت مشکلات مالی خودسوزی کرده.
در خبرها خواندم استاد فاضلی و استاد اباذری به دلیل نقدهایشان، از دانشگاه‌شان اخراج شده‌اند.
در خبرها خواندم ایران به دلیل شرایط تحریمی نفت خود را ده‌ها دلار ارزانتر، به چین می‌فروشد.
در خبرها خواندم توافقات بیست ساله با روسیه در شرف نهایی شدن است، و کسی نپرسیده با این وضعیت انزوای ایران در سطح بین‌الملل، آیا روسیه عاشق چشم و ابروی ماست که قرارداد دراز مدت امضا کند؟ یا قرار است این بار گاز ارزان یا اقلام دیگری روانه آنجا شوند و تسلیحات جدید و بی‌مصرفی خریداری شوند؟!
در خبرها خواندم با حذف ارز ۴۲۰۰ تومان در بودجه سال بعد قرار است تورم بالای هفتاد درصد را تجربه کنیم و دل‌مان خوش باشد که یارانه ۴۵ تو‌مانی‌مان شاید بشوند ۱۱۰ تومان!
من از آینده به وحشت افتاده‌ام.
کسی مرا بیدار می‌کند تا بگوید اینها همه‌اش خواب بوده؟

من خواب دیده‌ام که به اسم اسلام و خدا شده‌ایم مستعمره دو کشور بی‌دین و با سابقه بسیار بد!
من خواب دیده‌ام که ۹۰ درصد جامعه و بیشتر، مشکل معیشت روزانه‌شان را دارند.
من خواب دیده‌ام که معلمان کشورم هیچ انگیزه‌ای برای ادامه کارشان ندارند و درآمدشان از افراد بی‌سواد کشور هم کمتر شده!
من خواب دیده‌ام که جوان‌ها هیچ روزنه امیدی برای آینده‌شان نمی‌بینند.
دخترها دچار یأس شده‌اند...
لطفا بگویید من خواب می‌بینم.

یعنی واقعا کسی نیست با آمار علمی به آقایان بگوید شکاف طبقاتی به کجا رسیده؟ یا انها هم خواب دیدن را بر واقعیت ترجیح می‌دهند!
کسی نیست به آنها بفهماند جامعه بی‌دین شده، مردم خسته شده، حتی روحانیون با‌سواد، بسیاری از رزمندگان سابق، غالب اساتید دانشگاه‌ها، گروه زیادی از انقلابیون سابق، دیگر امیدی به بهبود ندارند!
من نمی‌دانم چه اتفاق دیگری باید بیفتد تا برخی از توهم بیرون بیایند، که این راه صحیح نیست.
نظام بدون مردم، بدون اساتید دانشگاه، بدون متخصصین دلسوز، بدون کهنه سربازان دل‌آزرده، بدون دلسوختگان امیدوار به اصلاح، که دیگر نظام نیست!
یک حاکمیت فردی است. یک کابوس است!
یک شبح از حاکمیت دینی است.
یک گندم نمایی است...

باز هم اخراج کنید، پس از آقای عبدالکریمی، آقای آقاجری، آقای بشیریه، آقای طباطبایی و صدها استاد دیگر، و ده‌ها مدرس حوزه حق‌گو، و معلمان بی‌شمار، باز هم اخراج کنید...
آقایان فاضلی و اباذری کم‌اند.
همه را اخراج کنید.
صبر کنید تا اساتید دیگری، معلمان بیشتری، مردم درمانده‌تری خودسوزی کنند، کشور را ترک کنند، بمیرند، تا شاید بیدار شوید، شاید شما چشم‌هایتان را بمالید.
شاید ما هم بیدار شویم!

این شیوه حکومت‌داری و مردم‌داری نیست.
این آن حکومت علی که چه عرض کنم، حکومت معاویه هم نیست، که می‌دانیم معاویه به اقتصاد مردمش لااقل می‌رسید!
ما از ادامه این وضعیت می‌ترسیم.
می‌ترسیم تاریخ ما را خیلی بد قضاوت کند.
می‌ترسیم آیندگان ما را نبخشند.
سکوت ما را
و خواب ما را...

This comment was minimized by the moderator on the site

عباس عبدی @abb_abdi · 10h
علم‌الهدی: اسلامیت نظام بالاتر از جمهوریت است.
کافی بود یک لحظه توجه کنند که رسمیت یافتن اصل نظام و قانون اساسی آن مبتنی بر رای جمهور بوده و نه برعکس. حتی کیفیت اسلامیت را نیز جمهور تعریف کرده‌اند.
بعلاوه حالا اسلامیت بالاتر هم باشد، وقتی جمهور قبول نداشت به چه دردی می‌خورد؟

This comment was minimized by the moderator on the site

وقتی دیدید سایه انسان های کوچک در حال بلند شدن است، بدانید آفتاب سرزمین شما در حال غروب کردن است... سقراط

This comment was minimized by the moderator on the site

چرا 12فروردین برای مانسل اولی های انقلاب اهمیت دارد
ماکه پیاده‌ نظام انقلاب درهمه صحنه‌ها ٬ از پیش از انقلاب تاکنون بوده ایم مدت هاست که مورد خطاب نسل های بعد قرار گرفته ایم که چرا انقلاب کردید.
12فروردین روزی است که بگوییم : ماکه بدنبال سرنگونی رژیم استبدادی شاه دل در گروی ٱرمان های امام خمینی نهادیم اشتباه نکردیم و امام بلافاصله پس از سقوط استبداد رفراندوم تشکیل جمهوری را برگزارکرد 12فروردین روزی است که بگوییم: امام خمینی ما را فریب نداد تا بجای جمهوری اسلامی حکومت خلافت اسلامی را برپانماید.
12فروردین روزی است که بگوییم :اگر امام تشکیل جمهوری را قبول نداشت رفراندوم برگزار نمی‌کرد و با کاریزمای بسیار قوی که دربین انقلابیون و مردم داشت خلیفه اول و سپس فرزندش خلیفه دوم و در حال حاضر نوه اش خلیفه‌ی سوم شده بود
12فروردین روزی است که بگوییم :بعد از رحلت امام در دوران حکومت اولین ولی فقیه بعداز امام طرفداران ایشان با تفسیربه رای برخی از اصول قانون اساسی وحذف یاران امام عملا جمهوری را تبدیل به خلافت نمودند ودر حال حاضر نیز برای موروثی کردن ٱن در تلاشند.

This comment was minimized by the moderator on the site

عباس عبدی @abb_abdi · 49m
علم‌الهدی: اسلامیت نظام بالاتر از جمهوریت است.

کافی بود یک لحظه توجه کنند که رسمیت یافتن اصل نظام و قانون اساسی آن مبتنی بر رای جمهور بوده و نه برعکس. حتی کیفیت اسلامیت را نیز جمهور تعریف کرده‌اند.
بعلاوه حالا اسلامیت بالاتر هم باشد، وقتی جمهور قبول نداشت به چه دردی می‌خورد؟

This comment was minimized by the moderator on the site

محمّد حسين كريمي پور
@M_H_Karimipour
رأی ملّت در ۱۲ فروردین ۵۸ به ج ا ، حق تعیین سرنوشت را از ملّت به نماینده آسمان منتقل کرد.


حامد نوحه‌خوان @hamed_nohekhan · 13h Replying to
@M_H_Karimipour
ملتی که ۴۶درصدش بیسواد مطلق است (و لابد درصد بالایی هم زیر دیپلم دارد) و هرگز طعم دموکراسی را نچشیده، اصلا تصوری از دموکراسی و جامعه دموکراتیک ندارد، نگاهی عرفانی و صوفیانه به قشر روحانی دارد و در خلسه عشق رهبر کاریزما شناور است، اگر غیر از این رای می‌داد عجیب بود


Ali Mosafer @AliM7431 · 15h
Replying to
@M_H_Karimipour
نماینده آسمان, رای مردمی که دنبال "جمهوری مثل همین فرانسه" می گشتند را چک سفید امضا شده در وجه خود در نظر گرفت و هر آنچه دلش خواست در آن چک نوشت!
جنگ را هم بعنوان نعمت بعدی طولانی کرد تا مردم فرصت و جراتی برای اعتراض پیدا نکنند


نجفی تهرانی @najafi_tehrani · 14h
با توجه به متن برگه رأی #رفراندوم سال۵۸ که در آن نوشته شده است تغییر رژیم سابق به جمهوری اسلامی، اساساً شیوه نگارش برگه رأی و نحوه رأی گیری ناقص، خدشه دار و غیر بیطرفانه بوده است و مردم گزینه های دیگری برای انتخاب نداشتند و تحت تأثیر جوّ انقلابی، قهراً جمهوری اسلامی رأی آورده است



حسین دهباشى @majazestan · 10h
نورالدین‌کیانوری، مهدی بازرگان، مسعودرجوی، ابراهیم یزدی،عبدالله ریاضی، موسی خیابانی، امیرعباس هویدا، غلامرضا نیک‌پی، کریم سنجابی، صادق قطب‌زاده، عباس امیرانتظام، ابوالحسن بنی‌صدر، احسان طبری، آيت‌الله شريعتمداری،مسعود بهنود، سیمین دانشور،... «هم» به جمهوری‌اسلامی رایِ آری دادند.



محمود صادقی @mah_sadeghi · 12h
جمهوری_اسلامی آری؛
حکومت خودکامان هرگز!

This comment was minimized by the moderator on the site

قدرت‌گیری طبقه جدید اسلام‌گرایان حرفه‌ای در جمهوری اسلامی!

اسلام‌گرایان بدون اسلام و اصول‌گرایان بدون اصول

سعید پیوندی

میلان جیلاس در اثر خود به نام "طبقه جدید" (ترجمه حمید عنایت، انتشارات دانشگاه تهران، 1353) از شکل‌گیری گروه اجتماعی در شوروی سابق سخن به میان می‌آورد که با استفاده از امتیازات حزبی و دولتی به تدریج صاحب جایگاه و مقام می‌شدند و سلطه خود بر دستگاه دولتی، اقتصاد و جامعه تحمیل می‌کردند. از نظر او طبقه جدید در قالب "بوروکراسی سیاسی" (ص 62)، با استفاده از امتیازات و برتری‌های اقتصادی، قادر بود انحصار خویش را در اداره امور مملکت و دولت محکم و استوار کند (ص 55).
در اینجا طفیلی‌گری با اجرای وظایف ضروری اداره کشور درهم می‌آمیزد. نویسنده به تهی شدن فرهنگ این طبقه از حرف‌ها و شعارهای انقلابی و یا بی‌معنا شدن بسیاری از حرف‌های سیاسی کلیشه‌ای هم اشاره می‌کند و ساختار حزب کمونیست شوروی را بستر مساعد رشد این طبقه می‌داند.
در ایران نیز همه شواهد نشان می‌دهند که نسل جدیدی از مدیران و کارگزاران مکتبی که به دانشگاه‌ها و موسسات آموزشی خاص حکومتی (امام صادق، مالک اشتر، امام حسین، مؤسسه‏ آموزشی‏ و ‏پژوهشی امام خمینی، دانشگاه معارف اسلامی، دانشگاه‌های غیردولتی نزدیک به حکومت مانند رفاه) رفته‌اند و یا کسانی که از طریق سهمیه‌ها و رانت سیاسی به دانشگاه‌ها راه یافته‌اند و در بسیاری موارد هم بدون زحمت فراوان و بدون درس خواندن واقعی صاحب مدارک و عناوین دانشگاهی شده اند به تدریج دست بالا را در سلسله مراتب قدرت و مدیریتی از آن خود کرده‌اند.
یکدست شدن نهادهای اصلی قدرت از جمله مجلس، دولت و قوه قضائیه و مدیریت آشکار و پنهان آنها توسط نهاد رهبری پی‌آمد قدرت گرفتن این طبقه جدید است. دولت رئیسی از این نظر گوی سبقت را از دولت‌های قبلی ربوده و شمار بزرگی از اعضای اصلی دولت، مسئولین اجرایی در دستگاه‌های مرکزی و محلی و نهادهای وابسته به آنها از این شبکه می‌آیند. "مدیران جوان بسیجی و انقلابی" که در اینجا و آنجا از آنها نام برده می‌شود نورسیدگان طبقه جدید هستند.
بازگشت به نوشته جیلاس به معنای همسانی ساده شده شرایط ایران کنونی با شوروی سابق نیست. اما آنچه نوشته او را از نگاه نظری قابل تامل می‌کند جایگاه ایدئولوژی و ساختار بسته حزبی، کنار رفتن اصل شایسته‌سالاری، فساد فراگیر، انحصار قدرت سیاسی توسط این گروه خاص در راس و بدنه حکومتی غیرشفاف است که در آن گروه‌ها و باندهای مافیایی قدرت نقش اساسی دارند.
طبقه اسلام‌گرایان حرفه‌ای
ایدئولوژی طبقه جدید حکومتی جمهوری اسلامی روایتی از اسلام شیعه است که می‌توان به آن اسلام‌گرایی حرفه‌ای نام داد. منظور از اسلام‌گرایی حرفه‌ای استفاده ابزاری از دین و تظاهر به نوعی دینداری مناسکی است که همانند نشانه هویتی و متمایز کننده پدیدار می‌شود.
در اسلام‌گرایی حرفه‌ای خوانشی از دین و تظاهر بیرونی آن به ابزار اصلی بالا رفتن از پله‌های قدرت و دستیابی به منابع و امکانات دولتی و خصوصی تبدیل می‌شود. ویژگی مهم دیگر طبقه جدید اسلام‌گرایان حرفه‌ای رابطه تنگاتنگ آنها با اقتصاد و تجارت است.
شاید بتوان گفت که همین رابطه با پول، اقتصاد و اشکال گوناگون فساد هم سبب شده تا مدیران ریز و درشت حکومتی از نظر اخلاقی و ایدئولوژیک که تا این اندازه سقوط کنند. دین اسلام‌گرایان حرفه‌ای بیشتر این دنیایی است و در خدمت "زر و زور" و منافع مستقیم حکومت دینی و وابستگان طبقه جدید.
اسلام‌گرایی حرفه‌ای پی‌آمد اجتناب‌ناپذیر دخالت دین در حکومت و سیاست، حکومتی شدن دین و پیوند تنگاتنگ آن با قدرت سیاسی و اقتصادی است. بدین گونه دینی که قرار بود معنویت را به سپهر سیاست و حکومت بیاورد خود از اخلاق و معنویت تهی و به ابزار قدرت و بازی‌های سیاسی حکومتی تبدیل شد.
تجربه ایران پس از 1357 نشان می دهد که کارکرد معنوی دین دولتی و ابزاری شده در زندگی جمعی افراد جامعه ضعیف و بی‌معنا می‌شود و مناسک و آئین‌های دینی بیش از در خدمت انسجام معنوی و ایمان اخلاقی جامعه باشد هدف‌های سیاسی و کاسبکارانه فردی و جمعی دنبال می‌کند. آنچه که در ادبیات گذشته ایران ریاکاری اهل دین و زهد ریاکارانه نام گرفته بود به الگوی رفتاری غالب در جمهوری اسلامی تبدیل شده است.
طبقه جدید حاکم در جمهوری اسلامی دیگر باور چندانی هم به ایدئولوژی انقلابی سال‌های 1350، انقلاب پابرهنه‌ها و مستضعفان ندارند و این گفتمان و این واژه‌ها هم در عمل از معنا تهی شده‌اند.
عدالت اجتماعی که در آن زمان از آن سخن می‌رفت جایش را به چپاول نهادهای بزرگ اقتصادی دولتی و شبه دولتی و بانک‌های اقتصادی داده است. این گروه قدرتمند با وجود ظاهر اسلامی گفتمان خود به قول عباس عبدی اصول‌گرایان بدون اصول هستند.

This comment was minimized by the moderator on the site

هولناک تر از محرمانگی اموال و دارایی های همه مسئولان نظام…

Posted: 17 Oct 2021 04:15 AM PDT

یاسر عرب

خبری آمده که نه تنها توده پابرهنگان و مردمان صاحب انقلاب!، بلکه اقشار مدافع مجلس انقلابی! و حافظان نظم غیر عادلانه کنونی را در بهت و حیرت فرو برده است. اینکه مجلس اصولگرا که میخواست «شفافیت» را سر لوحه کار خود قرار دهد و حتی رای نمایندگان را علنی کند (که زهی خیال باطل از آب در آمد) در اقدامی انقلابی و احتمالا مترادف طرح صیانت، گویا با وضع قانون محرمانگی رصد یا اعلام میزان اموال و مقدار دارایی های مسئولان، این اگاهی را از دسترس خارج خواهد کرد!

حالا نه اینکه وقتی این قانون نبود مردم خیلی اطلاع داشتند کدام شرکت متعلق به کیست و کدام آقازاده کجا چقدر پول تو جیبی می گیرد و سهام کدام بخش از جیب نظام وارد آن جیب دیگر می شود؟ گفتند بالاخره کاری بشود که در میان دعواهای سر سفره هم آن یکی نتواند به بشقاب این یکی گیر بدهد و مردم را نسبت به اصل سفره بدبین کند! به هر حال درست نیست پر شدن معده ی «خواص» که با چاه ویل قابل قیاس است، تشویش اذهان «عوام» کند…

در این دو روز دوستان بسیاری ایشان را به منش علی (ع) و روش پیامبر و اصالت شفافیت برای مبارزه با فساد و … دعوت اخلاقی کردند. نصایح الملوکی که خود به بی مقداری و تاثیرناداری آن واقفند اما یا تکلیف خود را چنین می دانند یا کاری بالاتر نمی توانند.

اما به نظر نگارنده حکمت این حکم از قانون تصویب شده مهمتر است. به زبان ساده ‏مسئله هولناک تر از محرمانه شدن اموال مسئولان است. و آن اینکه این روند «صیانت از حریم اقتصادی طبقه حاکم» نشان می‌دهد نظام در «گام دوم» دیگر هیچ نیازی به «منطق پذیر» کردن رفتارش حتی برای هواداران هویتی خود هم ندارد. و قانون تنها خواست اوست!

خوب با صدها هزار نیروی حزب الهی چه خواهد کرد؟ بخش حرف گوش کن و سازمان پذیر آنها سیم خاردار زمین بازی خواهند شد (و جاییزه میگیرند) و بخشی که بیش از نق مجازی بخواهد پا از گلیم دراز کند، به سرعت سرکوب می شود. این یعنی به وقت لزوم اگر منافع طبقه حاکم را در خطر ببیند، با بلدیزر امنیتی از روی بچه حزب الهی های معتقد که موی دماغ شده اند هم به سادگی رد خواهد شد.

گویا جمهوری اسلامی وارد مرحله ای تازه و انقباضی شده که حاضر است در پس استاتیک حکمرانی و مرگ گفتمان معنایی ۵۷، «هر هزینه ای» را بابت حفظ طبقه حاکم در قدرت بپردازد. حتی اگر این هزینه بریدن سر آرمانهای علوی یا شمشیر کشیدن روی هواداران حاکمیت حسینی باشد. آری، به تدریج از نیروهای اصلاح طلب نیامده پای صندوق رای، «سرخورده تر» این نیروهای مذهبی آمده پای صندوق رای خواهند بود چرا که «باطن» دارد به «ظاهر» میاید!

This comment was minimized by the moderator on the site

تشکیل دولت نظامی و جمهوریتی که به مسلخ برده می‌شود

انتساب عناويني چون دولت انقلابي واقعيت دولت نظامي را تغيير نخواهد داد

مجید بهمن زاده
در تمامی مکاتب سیاسی و اجتماعی و در سراسر پهنه گیتی، چنانچه وزن نیروهای نظامی در یک دولت، دارای وزن بیشتری از اهل علم و تخصص در بدنه دستگاه اجرایی باشد و پست های حساس و تاثیرگذار در اختیار نظامیان قرار بگیرد، گفته خواهد شد که دولت نظامی بر کشور حاکم شده است و درچنین وضعيتي، انتساب عناوینی چون دولت عدالت و یا دولت انقلابی، واقعیت استقرار دولت نظامی در کشور را تغییر نخواهد داد، لطفا به این انتصابات دولت آقای رئیسی توجه بفرمایید ؛

سردارمحسن رضایی، معاون اقتصادی رئیس جمهور و فرمانده سابق سپاه

سردار احمد وحیدی، وزیر کشور و فرمانده سابق بخش برون مرزی سپاه قدس

سردار رستم قاسمی،وزیر راه و شهرسازی، از فرماندهان سپاه قدس و فرمانده سابق قرارگاه خاتم الانبیا۵

حسین امیرعبداللهیان، وزیر خارجه و عضو سابق بسیج سپاه پاسداران

محمدعلی زلفی‌گل، وزیر علوم و تحقیقات ، عضو سابق در لشکر علی بن ابیطالب سپاه پاسداران

اسماعیل خطیب، وزیر اطلاعات و عضو سابق در بخش اطلاعات و عملیات سپاه پاسداران

امیر سرتیپ محمدرضا قرایی آشتیانی، وزیر دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح

بهرام عین‌الهی، وزیر بهداشت، عضو سابق در سپاه

سرتیپ عزت‌الله ضرغامی، وزیر میراث فرهنگی، گردشگری و از فرماندهان سابق سپاه

امین حسین رحیمی، وزیر دادگستری و جانشین سابق ستاد کل نیروهای مسلح

محمدمهدی اسماعیلی، عضو سابق سپاه پاسداران

عیسی زارع پور، وزیر ارتباطات و فناوری و رئیس سابق حفاظت اطلاعات قوه قضائیه

سرتیپ پاسدارسعید محمد، دبیر شورای عالی مناطق آزاد، از نیروهای سابق سپاه و فرمانده قرارگاه خاتم الانبیا

مسعود میرکاظمی، رئیس سازمان برنامه و بودجه و از فرماندهان سابق سپاه

احمد محمدی زاده، استاندار بوشهر و از فرماندهان سابق نیروی دریایی سپاه

محمددوستی، استاندار هرمزگان و از فرماندهان سابق قرارگاه خاتم الانبیا

عابدین خرم، استاندار آذربایجان شرقی و فرمانده سابق سپاه پاسداران آذربایجان شرقی

یعقوبعلی نظری، استاندار خراسان رضوی و فرمانده سابق سپاه خراسان رضوی

حسن کاظمی قمی، نماینده ویژه ایران در امور افغانستان و عضو سابق نیروی قدس سپاه

محسن کاظمین، قائم مقام قرارگاه امنیت غذایی دولت، از فرماندهان پیشین سپاه قدس

این افراد نظامیان فعلی و سابقی هستند که تا این مقطع به عنوان وزرا و مسؤلین اجرایی عالیرتبه دولت آغاز به کار کرده اند

اگرچه بر اساس آرمان های مردم مظلوم ایران زمین و شهدای وطن و همچنین تاکیدات امام خمینی (ره)، بدست گرفتن امور سیاسی و اجرایی توسط نظامیان، همواره تقبیح شده و به استناد اصل ۷۹ قانون اساسی، حاکمیت نظامیان درجامعه، حتی در شرایط اضطراری نیز ممنوع اعلام شده است، لذا به جرات می‌توان گفت که تشکیل دولت نظامی، برخلاف حقوق عمومی ملت و قانون اساسی و درواقع بردن ""جمهوریت"" به مسلخ منافع گروهی و اقلیت انحصارطلب است.
@Sahamnewsorg

This comment was minimized by the moderator on the site

دولت رئیسی پایان عصر دولت ملت را اعلام کرد / رئیس سازمان اداری استخدامی: مبنای ما در حکمرانی مساله امام و امت است

امتداد – گروه سیاسی : لطیفی رئیس سازمان اداری و استخدامی روز سه شنبه 6 مهرماه 1400 در مدرسه «حکمرانی شهید بهشتی» حاضر شد تا در مراسم افتتاحیه سال تحصیلی جدید مقطع دکتری و دورۀ تربیت حکمرانان جوان شرکت کند.

او در این مراسم پایان نظریه های دولت و ملت را اعلام کرد و گفت: «بر خلاف الگوی غربی که حکمرانی را مبتنی بر Nation State تعریف می‌کند، علی‌المبنا ما با این مشکل داریم و مسئلۀ ما امام و امت است؛ نظریۀ ما نظریۀ اخوت است، نظریۀ ما نظریۀ امر به معروف و نهی از منکر است. این نظریه‌ها یک پدیدۀ اضافی نیست، نظریۀ مبنایی است، یک تکلیف است.»

برپایه نظریه دولت و ملت سازی دو مدل مشهور وجود دارد. در مدل اول ابتدا یک ملت شکل می‌گیرد سپس دولت خود را تاسیس می‌کند و در مدل دوم ابتدا یک دولت تشکیل می‌شود بعد ملت خود را سازماندهی می‌کند. آیا ایران اساسا در چنین مراحلی است؟ یا سالهای سال از آن عبور کرده است؟

در نظام فعلی هر ملتی دولت خودش را دارد. آیا عبور از این تفکر و ورود به عصر حکمرانی امت گرایانه، این نظام را برهم می زند؟ به عنوان مثال قرار است یک عراقی و سوری که به ولایت فقیه معتقد است با یک ایرانی از حقوق یکسانی برخوردار باشد؟

رئیس سازمان اداری- استخدامی دولت رئیسی احتمالا به خوبی تفاوت های میان نظریه های nation stast (دولت و ملت) با نظریه های حکمرانی بر اساس امت و امامت را می داند و از همین رو باید سئوال کرد نحوه حکمرانی این سیستم با سیستم امارت اسلامی طالبان می خواهد آن را در افغانستان پیاده کند دقیقا در کجاست ؟ آیا قرار است قوانین کشور را حذف کنیم و آنطور که گفتند از نظریه اصلی «امر به معرف و نهی از منکر» استفاده کنیم؟ آیا قوانین روابط کار را حذف می کنیم و به جای آن نظریه «اخوت» را به کار می گیریم؟ وقتی گفته میشود «علی المبنا» با این تعاریف «مشکل» دارند به این معناست که قرار است ریشه کل ساختار حکمرانی دولت و ملت زده شود؟

امتداد
@emtedadnet

This comment was minimized by the moderator on the site

این حق ما نیست

رحیم قمیشی

چشمهایم را می‌مالم و با دقت بیشتری نگاه می‌کنم. حتما اشتباه می‌بینم.
بیشتر از ۳۶۰ مرگ کرونایی، بیشتر از ۳۲ هزار مبتلای جدید، در یک روز...
دلم نمی‌خواهد باور کنم اما خبر را درست دیده‌ام. متاسفانه درست دیده‌ام.

من نمی‌خواهم در این کشور زندگی کنم! من نمی‌خواهم در همسایگی مرگ دست و پا بزنم. نمی‌خواهم ندانم چرا زود می‌میرم. نمی‌خواهم همه‌اش خبر بد بشنوم.
نمی‌خواهم...

پدر یکی از کودکان کشته شده در حادثه ساقط کردن هواپیمای اکراینی بوسیله سپاه می‌گفت، فرزند من ممکن بود در یک حادثه طبیعی کشته می‌شد، ممکن بود در اثر یک بیماری از دنیا می‌رفت، اما اینکه من با گذشت ماه‌ها هنوز نتوانسته‌ام به اتاق دخترم بروم، این است که نتوانسته‌ام حق او را بگیرم، نتوانسته‌ام با آن که ظالمانه بین من و او فاصله انداخت بجنگم، من نتوانسته‌ام آرام بشوم چرا که آنچه می‌شد انجام نداده‌ام...

همه دوستان پزشکم، همه می‌گویند عقب افتادن واکسیناسیون، قابل پیشگیری بوده، همه متخصصین پزشکی می‌گویند بسیاری از این مرگ‌های این روزها می‌توانست نباشد، بسیاری از بیماری‌ها...
به که بگوییم که کمتر بسوزیم
به کجا شکایت کنیم؟
از دزد نزد شاه دزد؟
از قاضی نزد چه کسی؟
بودجه نداشتید؟ دروغ می‌گویید!
تحریم بودید؟ دروغ می‌گویید!
خواستید و نشد؟ دروغ است، دروغ...
شما خواستید قهرمان بازی در بیاورید
شما دروغ‌های خودتان باورتان شده بود
شما دلتان را سیاهی و قساوت گرفته
مرگ ما برایتان بی ارزش شده
ژاپن دلش برای ما بیشتر سوخت
با اهدای دو و نیم میلیون واکسن
چرا از خجالت نمی‌میرید
چرا از شرم گم نمی‌شوید
همه ایران قرمز شده از بی درایتی شما
همه ایران سیاه شده از بی‌عقلی شما
بیمارستان‌ها وحشتناک شده‌اند
بیمارها، بیمارتر به خانه فرستاده می‌شوند
هیچکدامتان گذرش به داروخانه‌های بزرگ نمی‌افتد؟
به ناصر خسرو
به مردم مستاصل
و داروهای چند میلیون تومانی...

ما هم مثل همان پدر، سیاهپوش شده‌ایم
ما ممکن بود با هر بیماری بمیریم
ممکن بود با هر حادثه‌ای، با یک جنگ بمیریم
اما از اینکه نتوانیم حق‌مان را فریاد کنیم
از اینکه ببینیم روز به روز در منجلابی که شما برایمان ساخته‌اید بیشتر فرو می‌رویم
از اینکه ببینیم سرنوشتمان افتاده به دست عده‌ای ناتوان، نادان و دروغگو
از خودمان خجالت می‌کشیم.

آمار واکسن زده‌ها را با جمعیت ایران مقایسه کنید
آمار مرگ‌هایمان را با سایر کشورها مقایسه کنید
آمار مبتلاهایمان را
آمار مهاجرین‌مان را
آمار بیکاران‌مان را
امار بی ارزش شدن‌مان را
بگذاریدش در کنار از خودگذشتگی‌های این مردم
در کنار صبوری و همراهی این مردم
چرا خجالت نمی‌کشید!!
این حق ما نیست
این حق ما نیست
چرا باور نمی‌کنید، صبر مردم لبریز شده...

اینترنت را زودتر ببندید
آمار مرگ و میر را بفرمایید نگویید
جشن یکدست شدن قدرت را بزرگ بگیرید
شاید این آخرین جشن‌های شما باشد...
این روزها مرگ شما
آرزوی مردم شده
مردمی که از مرگ دشمنان شان هم متنفرند
چرا نمی‌بینید
چرا نمی‌شنوید.

مطالب مرتبط با این پست
This comment was minimized by the moderator on the site

امام علی(ع) و تشویش اذهان

دكتر ناصر مهدوی
با روندی که اکنون حکمرانان کشور در پیش گرفته اند و با تأمل در کلمات فاخر و در عین حال شگفت انگیز امام در نهج‌البلاغه ؛ تردید ندارم که اگر امام علی اکنون نزد ما می زیست حتی اگر خود را بعنوان نزدیک‌ترین یار پیامبر و همسر حضرت زهرا ( س) معرفی می کرد از طرف مقامات کشور به جرم تشویش اذهان و تحریک به ایجاد بی نظمی؛ مواخذه و با محکومیت شدید روبرو می‌شد ۰

به چند دلیل

۱-به این دلیل که امام اعتقاد دارد ارزش حکومت ها به کارآمدی و نتایج درخشان آنهاست و هنگامی مشروعیت دارند که سبب بر پایی عدالت و ستاندن حقوق از دست رفته مردم شوند ۰ در غیر این صورت هیچ حکومتی چه فقیه بر سر آن نشسته باشد چه غیر فقیه مشروعیت ندارد ( نامه به جابر ابن منذر و عثمان ابن حنیف )

۲-امام می‌فرمایند حاکم باید جوابگوی مردم باشد و اگر مردم از او راضی بودند آنگاه خدا نیز از او راضی خواهد بود ۰ در حقیقت امام اعتقاد دارند که سیاست قداست بَردار نیست و اعتبار سیاست فقط به حضور و تایید مردم است نه خدا ؛ کسی شایسته مدیریت کشور است که مردم آن را انتخاب کرده باشند ( خطبه ۱۷۲ ) ۰

۳- عرصه قدرت و سیاست جایی است که اگر نظارت مردمی و شفافیت ساختاری در آن نباشد ؛ حاکم هر چه قدر هم که مشهور و نام آشنا و درس خوانده و مدعی باشد به فساد می افتد و خود و جامعه را تباه می کند پس نظارت عامه راهی برای پرهیز از فساد است ۰
امام می فرمایند من هم اگر نظارت عمومی نباشد ممکن است از طریق قدرت مطلق وسوسه شده و پایم بلغزد ۰ ( خطبه ۲۱۶ و کتاب مصنفان شیخ مفید ص ۴۲۰ جلد اول )

۴- حاکم باید حق اعتراض و انتقاد مردم را به رسمیت شناسد و با ایجاد رعب و وحشت نباید موجب سرکوب و هراس آنها گردد چه در این صورت روح عدالت می میرد و نابرابری و فساد بیداد می کند (نامه به مالک اشتر در مورد نظامیان وجنگجویانش)

٥- حاکم عدالت را نه در زبان و ادعای دروغین که باید در عمل به اجرا در آورد ۰ باید زندگی حاکم به طور شفاف و آشکار هم سطح مردم باشد زیرا شکاف زندگی او با مردم سبب ناامیدی آنها از اجرای عدالت و طغیان عمومی می شود ۰ ( ملاقات اعلا ابن زیاد خطبه ۲۰۰ )

۶- از نگاه امام علی بر خلاف علمای بزرگوار اسلام ؛ هدف از به چنگ آوردن قدرتِ‌سیاسی در ابتدا و بالاتر از هر هدفی حمایت از حقوق انسانها و حفظ امنیت و حریم خصوصی است نه اجراء احکام.
احکام باید خادم حقوق انسانها باشد نه اینکه بنام اجرای احکام زندگی عمومی مختل گردد ( نامه ۲۵ نهج البلاغه ) ۰

در نگاه کلی اگر حکومت تامین کننده نیازهای طبیعی مردم ؛ پاسدار امنیت و آزادی مردم و سبب گسترش اعتماد و امید به آینده باشد حکومتی است مشروع و قابل دفاع ولی اگر نتیجه حکمرانی گروهی گسترش فقر و نابرابری و ترس و ناامیدی شود حکومتی است نامشروع و غیر قابل دفاع حتی اگر بر سر آن حکومت ابن عباس شهریار قرآن نشسته باشد
البته بحث در این باره مفصل تر از این حرف هاست اما با همین نوشته کوتاه می توان باور کرد که اگر امام اکنون نزد ما حاضر بودند بجای جشن عید غدیر با مجازات سنگین رهبران جمهوری اسلامی مواجه می شدند حتی اگر به آنها یاد آوری می شد که شما با نام همین مرد بزرگ انقلاب کرده اید ۰

This comment was minimized by the moderator on the site

دوستی برایم نوشت :

‏از هیچ حکومت دینی دموکراسی بر نمی‌خیزد...
زیرا واحد دین مؤمن است و واحد دموکراسی شهروند !
در دموکراسی همه مردم از حقوق یکسان برخوردارند چون شهروند هستند ، چه مسلمان چه کافر...
اما در حکومت دینی شما از هیچ حقوقی برخوردار نیستید مگر اینکه مؤمن باشید !
‏در دموکراسی نظر انسانها محترم است ‌چون شهروند هستند،چه مسلمان چه کافر...
اما در حکومت دینی نظر شما به هیچ وجه قابل احترام نیست ، مگر اینکه مؤمن باشید و اینگونه بود که به اینجا رسیدیم...!
و شهروندان بخاطر اینکه از شرایط اجتماعی بهتری برخوردار شوند در شمایل مومنین ظاهر‏میشوند پس ظاهر اشخاص ملاک ایمان میشود و اینگونه است باعث رواج تزویر و ریاکاری میشوند ، که شدند . اصولا در جامعه و حاکمیت دموکراسی نیازی به ریا و تزویر نیست ، چون شهروندان حسب شایستگیهاشان بر مسند مشاغل می نشینند ...... !

مطالب مرتبط با این پست
This comment was minimized by the moderator on the site

دولت سایه، سقوط حکومت صفویه
رضا احمدی
یکی از عوامل مهم سقوط حکومت 250 ساله صفویه دولت در سایه‌ای بود که در حاشیه دربار شکل گرفت. دولت سایه با مشارکت حرم سرا، خواجه‌گان و مشاوران شاه، به‌نام حراست از سلطنت فخیمه صفویه شکل گرفت تا منافع خود را حفظ نمایند. صدراعظم‌ها معمولاً از طبقه رعیت بودند که نوعی حاکمیت دوگانه شکل می‌گرفت. پس از اصلاحات شاه عباس، اتکای دولت به قزلباش و صوفیان محدودتر و به عالمان دینی نزدیکتر شدند، پس از این دوره ضعف سلطنت صفوی نیز آشکار شد.
دولت سایه همه امور کشور را زیر نظر داشتند آنان هر فعالیتی که تامین‌کننده منافع آنها نبود با نفوذی که تحت عنوان دربار شاه داشتند را متوقف می‌کردند. از منصب وزارت جز اسمی باقی نمانده بود. گرچه صاحب منصبانی چون ساور تقی، لطفعی خان داغستانی و ...در قدرت بودند؛ ولی قدرت اصلی جای دیگر بود. با فشارهای دولت سایه در عصر سلیمان شاه و سلطان حسین کشور هر چه بیشتر از صاحب منصبان توانا و قدرتمند خالی شد و به‌دست متملقان بی‌اراده سپرده شد.
در همین دوره قدرت ملاباشی‌ها افزون شد و تیر خلاص بر پیکر ایران زده شد. آنها همسو با دولت سایه، سیاست‌های مذهبی خاصی خلاف منافع ملی را دنبال کردند. اعمال محدویت علیه اقلیت‌های مذهبی، مسیحی، یهودی، زردتشیان، اهل سنت، فیلسوفان و صوفیان و همچنین مجتهدان به اجرا گذاشته شد. آنها اعلام کردند در روزهای بارانی و برفی اهل کتاب حق خروج از خانه ندارند، چون زمین را نجس می‌کنند. بازار ظواهر مذهبی داغ و در مقابل هر روز حکومت از محتوا خالی‌تر می‌شد.
با روی کار آمدن شاه سلطان حسین که به شیخ حسین شهرت داشت، قدرت دولت سایه بیشتر گردید. افزایش نفوذ ملاباشی بر سلطان حسین عواقب ناگواری به بار آورد. تعقیب و آزار بازرگانان ارمنی و هندو اقتصاد کشور را متلاشی کرد. با این فشارها زردتشیان را نیز وادار به ترک ایران کردند. خانقاها تخریت و به آتش کشیده شد. فشار بر اهل سنت به‌گونه ای شد که آنها را به قومی بیگانه تبدیل کرد و سراسر مرزهای امپراتوری که از اهل سنت بودند. جدایی طلبی فزونی یافت.. افغان‌ها ، ایرانی‌های شرقی از اهل سنت بودند، که از فشارهای والیان دربار و دولت سایه به ستوه آمده بودند و جهت تظلم‌خواهی به اصفهان آمدند.که نتیجه‌ای در بر نداشت و مجبور به قیام علیه دولت صفوی شدند
با تصمیم دولت سایه دو تن از صاحب منسبان توانمند که همراهی با آنها نداشتند. از میان برداشته شدند. لطفعلیخان داغستانی صدر اعظم سلطان حسین که سعی داشت بحران‌های دولت سلطان حسین را مدیریت کند با توطئه دولت سایه و ملاباشی، حکیم باشی و قورچی باشی (سردار قزلباش) به اتهام توطئه علیه سلطنت و رابط با دشمن او را کور کردند و از میان برداشته شد و دولت را قبضه کردند؛ اگرچه پس از مدتی دادگاهی با حضور شاه تشکیل و تبرئه شد. فتحعلیخان داغستانی، فرمانده سپاه جنوب که به دولت سایه اعتنایی نداشت قربانی بعدی بود. او حمله اول محمود افغان را در هم شکست، او را به اتهام توطئه علیه سلطنت به بدترین وجه خلع و سپاه نیرومند او منحل شد. محمود افغان پس از اطلاع از سرنوشت فتحعلیخان عزم خود را برای فتح اصفهان جزم کرد و بدون هیچ مانعی خود را به اصفهان رساند و حکومت صفوی را از میان برداشت.
@Sahamnewsorg

مطالب مرتبط با این پست
This comment was minimized by the moderator on the site

ایران، گروگان سیاست خارجی جهان ستیزِ خود
مهدی نصیری
ظلم ستیزی و مقابله با مستکبرانِ انسان ستیز، بویژه اگر دفاعی باشد، به حکم عقل فطری آدمیان، امری نیک و بلکه واجب است و انبیای الهی انسانها را ارشاد به همین حکم عقلی و انسانی کرده اند اما این حکم عقلی و دینی مانند همه احکام دیگر، تابع ضوابط و قواعد است و نمی توان با چشمان بسته و فارغ از واقعیتها، به آن پرداخت.

ما از آغاز استقرار جمهوری اسلامی، دچار یک سوء فهم از امر ظلم و ظالم ستیزی شدیم و شعار محو همه مستکبران زمین و حل همه مصائب مستضعفان جهان را دادیم و هر جای عالم به خصوص در جهان اسلام، نشانی از مبارزان بود، بویژه اگر مسلح و برانداز بودند، به یاری و حمایت از آنها شتافتیم

و البته از آنجا که در امر استکبار ستیزی، متاثر از ایدئولوژی چپ و مارکسیستی بودیم، استکبار جهانی را منحصر به استکبار غربی و آمریکا کردیم و بعضا با استکبار شرقی کنار آمدیم و نرد دوستی باختیم!

ما این استکبار ستیزی افراطی را با مذهب عقل و عدل تشیع پیوند زدیم و با تحریف آموزه های شیعی و سیره اهل بیت علیهم السلام، چنین وانمود کردیم که در هر حال و شرایط و با هر امکان و زمینه و زمانه ای فارغ از توان و نتیجه و دستاورد و هزینه و فایده، باید با قدرتها و ابر قدرتها درگیر و سرشاخ باشیم و لو آن که خود از جهت اقتصادی و اجتماعی و فرهنگی در ضعف و انحطاط و عقب ماندگی قرار بگیریم.

ما از آغاز حتی نتوانستیم همراهی بخش عظیمی از جامعه خود را با این شعار جلب کنیم و در نتیجه آنان را در زمره استکبار زدگان و آمریکا گرایان قرار دادیم و در واقع یک جبهه گسترده استکبار ستیزی را در داخل جامعه اسلامی گشودیم و مشتهای گره کرده مان را ابتدا متوجه شهروندان مستکبر! و آمریکایی! خود کردیم و بعد توان باقیمانده را خرج مستکبران بیرونی کردیم.

حاصل این استکبار ستیزی، تاکنون چه بوده است؟
در خارج از مرزها، مستکبران همچنان بر سر جای خود هستند و در جهان اسلام هم چون گذشته نفوذ خود را دارند. بهار عربی هم که ما را به وجد آورد و گمان بردیم که جهان عرب دست بیعت به ما خواهد داد و ام القرایی ادعایی و ولایت ما را به رسمیت خواهد شناخت، نتیجه ای جز تحکیم و یا استمرار سلطه سابق ابرقدرتها را نداشت.

در داخل مرزها اکنون پس از ۴۲ سال وارث اوضاعی بغرنج و مملو از مساله و بحران و ابر بحران هستیم. با اقتصادی به گِل نشسته و خیل عظیم بیکاران و گرسنگان و جامعه ای فقیر و نیز با حکمرانی ای آلوده به حاکمان و مسئولان و مدیران فاسد و رانت خوار و چاپلوس و بدتر از همه با اکثریتی فاصله گرفته و سرخورده از اصلاح که دیگر حاضر به مشارکت سیاسی نیست و زیر بار توصیه رهبران دینی و سیاسی و سنتی و روشنفکری برای رای دادن نمی رود و به انتظار دستی از غیب بیرون آمدن و بعضا انفجار و فروپاشی از درون و حمله آزادیبخش! مستکبران نشسته اند.

وجه زشت تر این استکبار ستیزی این است که سالها از این شعار به عنوان ابزاری برای حفظ و بسط هژمونی و قدرت یک جناح خاص استفاده کردیم و از آن دستاویزی برای بدنام کردن هر منتقد و مخالف و مصلح ساختیم و با آن، شور انقلابی گری را در اقلیت برای مهار و انزوای اکثریت زنده نگه داشتیم.
حالا دیگر هم خدا را داریم (استکبار ستیزی اسلامی!) و هم خرما را (قدرت شیرین و مملو از رانت و مواهب مادی)

آیا این روند و رویه غیر عقلی و طبعا غیر خدایی، قابل تداوم است؟
حتما چنین نیست و تداوم موفقیت آمیز آن بر خلاف عقل و همه سنتهای الهی و
تاریخی و تجارب عینی و میدانی است.

با این همه، نگارنده از به خود آمدن مسئولان جمهوری اسلامی و اقدام شجاعانه برای بازنگری در روند موجود و التفات به واقعیتهای تلخ و بازگرداندن نظام به مسیر متعارف سیاست ورزی در جهان، برای حفظ وطن و ایران از رفتن به سوی آینده ای مبهم و هراسناک ناامید نیست.

اگر عبارت "حفظ نظام از اوجب واجبات است" معنایی درست داشته باشد، در گرو اتخاذ چنین تصمیماتی است و نه بسته تر و یکدست کردن بیشتر فضای سیاسی و حکمرانی که نتیجه ای جز زوال و سقوط ندارد.
https://t.me/nasiri42

مطالب مرتبط با این پست
This comment was minimized by the moderator on the site

Azar Mansoori @MansooriAzar · 9h
هیچ چیز خطرناکتر از این نیست که جامعه ای بسازیم که در آن بیشتر مردم حس کنند که هیچ سهمی در آن ندارند. مردمی که حس می‌کنند سهمی در جامعه دارند از آن جامعه محافظت می‌کنند، ولی اگر چنین احساسی نداشته باشند، نا خودآگاه می‌خواهند که آن جامعه را نابود کنند. «مارتین لوترکینگ»


emad_baghi عمادالدین باقی @emadeddinbaghi · 7h
شهید همت :«ما در قبال کسانی که راه کج می روند مسئولیم. حق نداریم با آنها برخورد تند کنیم. از کجا معلوم که ما در انحراف اینها نقش نداشته باشیم». این دیوار نوشته، جلوی ورودی در زندان اوین است!

مطالب مرتبط با این پست
This comment was minimized by the moderator on the site

به نظر میرسد که شرائط فعلی ؛ آنها را سخت تحت فشار قرار داده ، و به ناچار به این عناوین متمسک میشوند که خود را قانع نمایند ؛ واینها نیز درحکم مسکن میباشد واصل درد را دوا نخواهد کرد !!!!!!!

جلال میمندی
This comment was minimized by the moderator on the site

درود بر شما آقا جلال عزیز! متاسفانه با شما موافق نیستم، ما بدین سمت حرکت می کنیم، حرکت امروز و دیروز نیست ، این یک روند است، حادثه نیست، خدا کند که فرمایش شما درست باشد

سایت یادداشت های بی مخاطب
This comment was minimized by the moderator on the site

ولايت مطلقه فقيه به سبك رايج چه نسبتي با منطق اسلام دارد؟
اكبر اعلمي
مقام رهبری: یک جمله‌ای از خلیفه دوم نقل شده که خطاب به عمروعاص می‌گوید؛ از کی شما این مردم را بنده و برده خودتان قرار دادید درحالیکه مادرهایشان اینها را آزاد آفریدند؟ این منطق اسلام است....پیداست که این مطلب را همه می‌دانستند و جزو فرهنگ رایج و شناخته شده ملت اسلام در آن وقت(صدر اسلام) بوده که؛ انسانها آزادند، انسانها دارای حق آزادی هستند و از مادرها آزاد متولد شده‌اند و کسی حق ندارد انسان‌ها را برده و اسیر و بنده خودش بکند و حق آزادی آنها را سلب بکند

اکنون ما هم با همین منطق صدر اسلام می‌پرسیم:

۱. ولایت‌مطلقه فقیه" به سبک رایج که اراده و حق حاکمیت مردم بر سرنوشتش را مغلوب و مقهور تصمیم و اراده یک‌نفر با اختیارات بی‌شمارش کرده، چه نسبتی با منطق اسلام دارد!؟

۲. نظارت استصوابی که آزادی حق انتخاب کردن و انتخاب شدن مردم را به اراده و انتخاب یک گروه ۱۲نفره منسوب، محدود کرده است چه نسبتی با منطق اسلام دارد!؟

۳. سلب و یا محدود کردن آزادی حق انتخاب، آزادی بیان، آزادی اجتماعات و راه‌پیمایی‌ها و...،چه نسبتی با منطق اسلام دارد!؟

مطالب مرتبط
This comment was minimized by the moderator on the site

پرسش از دکتر رنانی
از دکتر رنانی پرسیدم: آیا گمان نمی کنید توقف نقد حاکمان منجر به تداوم فساد و تعمیق روندهای ناکارآمد کنونی شود؟ او پاسخ داد: «بببنید این سیستم از نقطه سربه سر انرژی عبور کرده است. یعنی تراز ورودی و خروجی انرژی در آن منفی شده است. معنی ساده اش این است که مجموعه تولید و خلق ارزشی که در این سیستم می‌شود از مجموع منابعی مالی و مادی که مصرف می کند کمتر شده است. یعنی این سیستم دارد از مواهب خدادای یا از ذخایر و انباشت‌های گذشته می‌خورد. چنین سیستمی خیلی نمی‌تواند به این روش ادامه بدهد و یک جایی کم می‌آورد و باید در خودش تغییرات اساسی بدهد. این نظام تدبیر سال‌هاست که به این نقطه رسیده است. مثال می‌زنم؛ در دولت قبلی کسری‌ بودجه بیشتر با انتشار پول و استقراض از بانک‌ها تامین می شد و در دولت فعلی بیشتر با انتشار اوراق مشارکت که به معنی استقراض از مردم است و نیز مقداری هم با استقراض از بانک‌ها تامین شده است. یک مدتی هم با فروش دارایی‌هایش مثل کارخانه‌ها و املاکی که داشته است روزگار گذرانده است. الان نقطه‌ای است که همه آن منابع ته کشیده است و همه امکان‌ها به نقطه پایان رسیده است و جز با یک تحول ساختاری نمی‌شود ادامه داد. سیستمی که خودش، خودش را به چنین نقطه ای رسانده است اصلا نیازی به نقد ندارد. دستاورهای خودش و بحران‌های خودش، بهترین نقد خودش است. جامعه این را فهمیده است. اگر در حکومت هم عقل سلیمی باشد باید این را فهمیده باشد. پس مسئله امروز ما نقد حکومت نیست. شما به یک فرد پرخور زنهار می‌دهید تا بلکه سبک تغذیه خود را اصلاح کند تا مریض نشود. یا به یک بیمار معمولی هشدار می‌دهید تا او را متوجه اهمیت بیماری اش کنید تا برای درمان خودش اقدام کند. اما وقتی یک بیماری گرفتار سرطان شد، اصلا نیازی نیست شما به او یادآوری کنید که او بیمار است و سرطان خطرناک است؛ بلکه خود سرطان چنان تعادل زیستی او را به هم می‌زند که او خودش می‌فهمد یک مرض جدی دارد. این جا تنها این بیمار باید از عقل سلیم و سلامت روان برخوردار باشد که به سرعت برود دنبال درمان خودش و سبک زندگی خودش را عوض کند. پس مسئله امروز ما در سطح کلان این نیست که باید هشدار بدهیم که سیستم بیمار است، این که عیان است، مسئله عقل سلیم و سلامت روانی نظام تدبیر است که اگر باشد به طور خودبه‌خود می رود دنبال درمان. و اگر نرفت، یعنی یک اشکالی در فهم و عقلانیت او وجود دارد که در این صورت باید او را مجبور کرد که برای درمان اقدام کند. به نظر من جامعه ما الان خودش متوجه شده است که نظام تدبیر فهم درستی از مشکلات و بحران‌ها ندارد و جامعه شروع کرده و به شیوه‌های مختلف دارد فشار می‌آورد تا نظام را مجبور کند که خودش را اصلاح کند. در وا قع الان فهم جامعه از فهم روشنفکران و تحلیل‌گران جلوتر است، چون ما درباره بحران‌ها فکر می‌کنیم اما جامعه آنها را با گوشت و پوست خودش حس می‌کند. در چنین نقطه‌ای دیگر نقد حکومت، کاربردی ندارد. الان باید روشنفکران به جای نقد حکومت، با جامعه‌ گفت‌وگو کنند کمکش کنند تا از انتخاب‌های پرهزینه‌ و خطرناک پرهیز کند.

مطالب مرتبط
هنوز نظری ثبت نشده است

نظر خود را اضافه کنید.

  1. ثبت نظر به عنوان مهمان.
پیوست ها (0 / 3)
Share Your Location
عبارت تصویر زیر را بازنویسی کنید. واضح نیست؟

دیدگاه

چون شر پدید آمد و بر دست و پای بشر بند زد، و او را به غارت و زندان ظالمانه خود برد، اندیشه نیز بعنوان راهور راه آزادگی، آفریده شد، تا فارغ از تمام بندها، در بالاترین قله های ممکن آسمانیِ آگاهی و معرفت سیر کند، و ره توشه ایی از مهر و انسانیت را فرود آورد. انسان هایی بدین نور دست یافتند، که از ذهن خود زنجیر برداشتند، تا بدون لکنت، و یا کندن از زمین، و مردن، بدین فضای روشنی والا دست یافته، و ره توشه آورند.

کامنت ها

«افسانۀ زن شرقی» افسانه‌ای دربارۀ «زن شرقی» از دیرباز در ذهن عموم ایرانی‌ها وجود داشته است؛ تصور ز...
چرا مردم از دست مقامات 4 دهه و مادام العمر کشور عصبانی هستند و نسبت به عملکرد آنها اعتراض دارند .....