بعد از نزدک به سه ماه قطع اینترنت در ایران، با فرا رسیدن دوره رهایی از دنیای اسارتبار بی اینترنتی، اکنون میتوان نفسی کشید و به انتشار یادداشت های مختصر روزهای قطع ارتباطات اینترنتی اقدام کرد: ادامه آتش بس دو هفته ایی [1] پس از پایان آن، توسط دونالد ترامپ، بار دیگر فرصت نفس کشیدن در سکوت آتشبارها را فراهم کرد. امریکا و اسراییل جنگی را از 9 اسفند 1404 علیه ایران و ایرانیان آغاز کردند که آتش آن نه تنها ملت‌های ایران، امریکا، اسرائیل، بلکه منطقه و جهان را در خود سوزاند. اما این نبرد را باید نبرد… ادامه مطلب

« در کوله پشتی سربازان خارجی آزادی نیست » داریوش اقبالی این روزها نفس در سینه‌ رزم‌آورانی که دل در گرو ایستادگی رو در رو، مقابل سپاه متجاوز به خاک و داشته‌های ایران دارد، حبس شده است، رزمندگانی که مقابل سپاه سنگین زیر فرمانِ فرمانروای امریکا، خواهند ایستاد، او که فشار خود را بر ایران نهاده‌، تا ایران و ایرانیان را از توان هسته‌ای، توان دفاع موشکی و هرآنچه از این دست، محروم کند؛ من در جنگ خسارتبار هشت ساله گذشته دیدم که چنین مدافعان وطنی، زانوان خود را محکم به زمین سنگرهای خود می‌بستند، تا… ادامه مطلب

اصلِ منُ جواب من، خواب منُ خیال من، ای که تو رُخ نمود باز، رخ زِ چه باز، نهان کنی؟ سنگ صبور بوده‌ایی، هاله‌ی نور بوده‌ایی، آب زِ جوی رفته را، کجا توان که آوری؟! تو چشم دیده‌ی منی، تو آه اشکبار من، خوانِ غارت شده‌ام! باز چگونه آوری؟! رنجِ منُ ملال من، آب منُ زلال من، ای مه صبحِ شام من، چون به کِناره آوری؟! ای دل خون چکان من، ای تو گلوی خسته‌ام، بر سرِ دار خون چکان، چگونه تاب آوری؟! ای مه بی دوام من، شب تو چنین سوخته‌ایی، روزِ تو این چنین سیاه، گم شده‌، ای شهاب من، ره به کجای آوری؟! "نشسته‌ام، به… ادامه مطلب

تنِ جنگ‌دیدگان، و شاهدان کشتارگاه‌های بزرگ انسانی را، تا به حال تنها خطر حمله خارجی می‌لرزاند، اما کار این سرزمین و شهروندانش، بعد از دهه‌ها، به جایی رسیده‌ است، که "اعتراض" نیز لرزاننده، و این خاک را به خون می‌کشد، و برای ما کشتارگاه‌های جدید و شدید می‌سازد، و آنقدر در "مرگ" غرق شده‌ایم، که مرگ نیز، همچون آثارِ دیگر فجایع (طبیعی، اجتماعی و...)، تنها مفهومی از آمارها برایمان دارد، تا جان بعنوان یک متاع بی ارزش شده‌، تنها با اعداد تعریف ‌شود. امروز دیگر برای غارتِ پرشمارِ جانِ جوانانِ شهر، نیاز… ادامه مطلب