اندیشمندان در گذشته باید هزاران کیلومتر راه، بین حلقه‌های حضورِ دانش عصر خود در دمشق، بغداد، نیشابور سمرقند و بخارا را پیاده و یا با ستوران می‌تاختند، تا اگر از خطرات خفته در راه‌های سخت و بلند، جان به سلامت بردند، به کتابی، استادی، سخنی، اندیشه‌ایی‌، حلقه درسی نو و متفاوت دست یابند و با کاروان دانش روز و... خود را همراه سازند، و آن را با اندیشه‌ی بیدار شده در ژرفای ذهن خود، در‌آمیخته، نظری نو، کارا و سودمند بیابند و بیان ‌دارند.

 فرزانگانی چنین، آنگاه باید خود را آماده دریافت رنجِ اتهام کفر و زندقه می‌شدند، چراکه نوآوری در اندیشه، مرداب ذهنی بسیاری را متلاطم می‌کرد، و آنان را به وحشت می‌انداخت، و فورا رای به مرز و هنجارشکنی امثال سهروردی، پورسینا، زکریای رازی، عین القضات همدانی، ملاصدرای شیرازی و... می‌دادند، و آنان را تحت تعقیب و آواره، و یا اسیر زندان، و این شهر و آن دیار می‌کردند، و اینان برای اینکه در اندیشه و لمحات نور دانشی که یافته بودند، بمانند، و مجبور به توبه و پوزش نشوند، راه گریز در پیش گرفته، مهاجرت، اندیشه، نوشتن و فرار و...، زندگی کوتاه‌ اما پر بهره آنان را در خود می‌بلعید، اما با این حال دنیای آنان آنقدر تشنه زلالِ اندیشه‌های نوین بود، که چنین جوانمرگ شدگانِ [1] اندیشه‌ایی نیز، از خود اثر و تغییرهای بزرگی بر جای می‌نهادند.

اکنون که سنگ‌های کفر و زندقه و سنگسارِ اندیشه را نسبتا بسته‌اند، و اندیشه و دانش بهتر از گذشته در دسترس است، و دنیای اندیشه‌ی ما فرصت نفس کشیدن دارد، و باید فرزانگانی گرانقدر را به دنیا عرضه کند، اما این شاید یک پرسش بزرگ و آشنا برای بسیاری باشد که در این روزگار انفجار اطلاعات، و کتابخانه‌های پر و پیمان و رواج اندیشه‌های جور واجور و...، چرا دیگر مادر اجتماع ما جلال الدین محمد بلخی، یا سعدی شیرازی، یا سهروردی و... نمی‌زاید؟!

شاید یکی از دلایل چنین پدیده‌ی پرسش و تامل برانگیزی، بود و باش آن اندیشه، تشکیلات آموزشی و سیاست یکدست و یکدست‌سازی باشد، که در سایه حضور خود، اندیشه و اندیشه‌زایی را منتفی و ناممکن می‌سازد، چرا که دیگر قرارگرفتن اندیشمندان و جویندگان دانش و اندیشه در نظامیه نیشابور در کنار خراسان بزرگ و اندیشمندپرور، و یا نظامیه بغداد در بیخ گوش داروغه، شحنه و قاضی شرع خلیفه عباسی در بغداد، و یا حضور در دمشق، و در مرز داد و ستد اندیشه با دنیای متفاوت رومیان و...، دیگر تفاوتی در وضع اندیشه و اندیشمندان نمی‌کند، و نیست، چرا که تشکیلات آموزشی مبتنی بر اندیشه یکدست ساز، و از گزینش‌های سخت گذشته و...، پرسش‌پرور نیست، و صاحبان پرسش‌های بزرگ را، از تغییر مکانِ درس و بحث، چیزی عاید نمی‌شود، چرا که پرسش‌های بنیادین در محیط آزاد و متفاوت علمی، و در رواج گفتمان علمی متضاد است که به شکوفایی، و گاه جهش از گذشته مُندرس، به جایگاهی نوین خواهد انجامید، ورنه دیوارهای سازنده‌ی دستگاه آموزشی یکدست، که تنها اکوی آن، صدایی یکدست از خیل اکودهندگان مبناهایی از پیش تعیین و تعریف شده‌اند را، انتظار زایشی نو نخواهد بود، چه در بخارا، یا نیشابور، در گندی‌شاپور، یا بغداد و یا دمشق باشی، از دیوارهای آن جوامع دانش نیز، صدایی از پیش تعریف شده را خواهی شنید، که از انبوهی از مستخدمین از صافی گذشته ساطع می‌گردد.

جوامعی که فرزانگان آن به بالای دیوارهای بلندِ دور بینی نمی رسند

خیل در راه ماندگانشان را از آینده ویران خبری نخواهد بود

جریان یکدست‌ساز آموزشی و تربیتی که جهان امروز را به سیطره خود در آورده است، حالت تهاجم نیز به خود گرفته، با پرسش‌های حق بجانب‌گونه‌ایی، به نبرد با تکثر در زندگی، اندیشه‌، رواداری رفته و می‌رود، تا میدان تضارب اندیشه، کردار و سخن را از پهنه جامعه برچیند، و بود و باش آن را به پستوی نشست‌های محدود، به دور از بازخوردهای اجتماع عقب بِراند، و آنرا کاهش دهد، تا مردابی شکل گیرد که هیچ موجی از اندیشه نو را به خود نبیند، که اکسیژن تغییر را به آب‌های راکد، و بوگَندوی جامعه هرگز نچشاند،

نبرد برای چنگ اندازی به حریم و داشته‌های آدمیان از جمله حق انسانِ آزاد برای تعیین مسیر زندگی، اندیشه‌ و...، از بیان پرسش‌ها و گزاره‌هایی آغاز می‌شود، که آدمیانی که در بین دیگران، برای خود چنان قائلند، که دیگران را ناتوان و علیل از راهبری کشتی زندگی و اندیشه خود دیده، خود را ناخدای کشتی زندگی آنان در نظر گرفته، و یا همچون چوپانانی، خود را رمه‌دار خیل چنین آدمیانِ مفلوکی می‌بینند و به خود اجازه می‌دهند، از آنان بپرسند «شما با زندگی خود چه خواهید کرد؟!» [2] و در حالیکه پاسخ در همین پرسشِ به چالش کشاننده‌ی حق انسانِ آزاد، برای راهبری کشتی زندگی و اندیشه خود، نهفته است که لابد باید پاسخ گفت: «من خود یک بود و باش مستقل از شمایم، و این زندگی از سوی خداوند به من ارزانی شده، و به فرد دیگری ربط ندارد که بپرسد، با آن چه خواهم کرد»، «من اگر نیکم، اگر بد، تو برو خود را باش!» [3]

این چنین است، که آنان با چنین پرسش‌های مداخله‌گرانه در روند زندگی و اندیشه دیگر آدمیان، روزنه‌ایی برای خود باز می‌کنند، تا حریم دیگران را، به جولانگاه اندیشه، اهداف و آرمان خود درآورده، به محل تجاوز و آمد و شدِ خود، و هر کَس و ناکسی از این دست مبدل سازند، و چنان شرایطی را رقم ‌زنند، که خیل بسیاری از آدمیان بعد از یک عمر زندگی، حتی مطمئن به آدم آفریده شدن خود نبوده و نیستند و...،

چراکه چون دیگر ابزار کار، به سانِ چهارپایان، جسما و اندیشه‌ایی، بازیچه و پیرو اندیشه و پروژه‌های در دست اقدام دیگران بودند، و آنقدر به دستمایه کوشش و خطای آنان تبدیل شدند، که در آخر کار هم، حتی قادر به پاسخ به این پرسش که، من کیستم؟ و چه باید بکنم؟ نیز نیستند و نخواهند بود، و وقتی به گذشت عمر پرقیمت خود با حسرتی بی اندازه نظر می‌اندازند، و به رنجِ بی حاصلی که متحمل شدند، نگاه می‌کنند، خود را به سان یک توپ بازی، میان پای این و آن خواهند یافت، در حال شوت شدن، و دویدن‌هایی بی حاصل، برای اهداف و آرمان‌هایی، که وقتی در پایانِ عمر، بدان می‌نگرند، درخواهند یافت که هرگز ارزش این همه جانفشانی و تلاش، و زندگی گذاشتن را، نداشت.

پیشران های متکبر و خود همه چیز دانِ جامعه یکدست و بی سرانجام

[1] - شهاب الدین یحیی سهروردی (549-587 ه.ق) را در 38 سالگی در قلعه حلب خفه کردند و به شهادت رساندند، روزبه پورداود معروف به عبدالله ابن مقفع (104 تا 142 ه.ق) مترجم و دبیر ایرانی را نیز در 38 سالگی به شهادت رساندند و جسدش را در تنور سوزاندند، عین القضات همدانی (492-525 ه.ق) را در 33 سالگی شمع آجین کرده و به نفت آلوده کرده و به آتش کشیدند و به شهادت رساندند، ابن سینا (۳۷۰–۴۲۸ ه.ق) در 58 سالگی در حال فرار و مخفی شدن به شهادت رسید و...

[2] - “What Will You Do with Your Life?”   Krishnamurti

جیدو کریشنامورتی یا جی کریشنامورتی  (۱۸۹۵–۱۹۸۶)، نویسنده، متفکر و سخنران هندی تبار که در خودشناسی و مسائل فلسفی و روان‌شناختی آثار بسیاری به جای گذاشته‌است. موضوعات مورد بحث او عبارت اند از: وابستگی و ترس‌های روانی، آزادی و استقلال فردی، شرطی‌شدگی ذهن، طبیعت ذهن، مراقبه، روابط انسانی، یادگیری و آموزش. او به‌طور مداوم بر نیاز انسان به یک انقلاب درونی تأکید داشت؛ انقلابی که نمی‌تواند توسط یک عامل یا مرجع بیرونی، مذهبی، سیاسی، یا اجتماعی رخ دهد.

[3] - برگرفته از این شعرِ حافظ و زبان غیب گوی ادبیات پارسی که فرمودند:

عیب رندان مکن ، ای زاهد پاکیزه سرست!   

که گناه دگران بر تو نخواهند نوشت.

من اکر نیکم اگر بد، تو برو خود را باش!

هر کسی آن دِرَوَد عاقبت کار، که کِشت.

گر نهادت همه این است، زهی نیک سرشت!

ور سرشتت همه این است، زهی نیک سرشت!

بر عمل تکیه مکن خواجه، که در روز اَزَل

تو چه دانی قلم صُنع به نامت چه نوشت؟

نا امیدم مکن از سابقه لطف ازل،

تو چه دانی که پس پرده ، چه خوب است و چه زشت؟

همه کس طالب یارند، ، چه هشیار و چه مست؛

همه جا خانه عشق است، چه مسجد چه کنشت.

باغ فردوس لطیف است؛ ولیکن- زنهار!-

تا غنیمت شمری سایه بید و لب کشت!

نه من از خانه تقوا به در افتادم و بس،

پدرم نیز بهشت ابد از دست بهشت.

سر تسلیم من و، خشت در میکده ها!-

مدعی گر نکند فهم سخن، گو سر و خشت!

حافظا! روز اجل گر به کف آری جامی

یکسر از کوی خرابات برندت به بهشت!

امروز پنجم مرداد 1405 [1]، 150 روز از آغاز جنگِ غیرقانونی، تجاوزکارانه و زورگویانه امریکا و اسراییل علیه ایران می‌گذرد، جنگ رسوایی که تمام قوانین، شاخص‌ها و توافقنامه‌های بین المللی تعیین کننده راه و روش جنگ و صلح در جهان انسانی را زیر پای نهاد، و اولین روز آغازش را با کشتن دانش آموزان در مدارس، رهبران در دفاتر کارشان، نظامیان در پادگان‌هایشان و... کلید زدند، میانه‌اش نیز خدعه و نیرنگ و عهد شکنی بود، و اکنون شاه بیت تهدیدهای اصلی سردمدار این جنگ، یعنی رئیس جمهور امریکا، پاکسازی تمدنی، زدن پل‌ها، ویران کردن نیروگاه‌ها و زیرساخت‌های انرژی و... ایران است.

جنگی که فصل جدیدی از روش‌های تجاوز و نُرم شکنی را در دنیای بی‌قانون، و جهانِ زیر سلطه زیاده‌خواهان پلیدِ باز کرد، دنیایی که هر روزه در دامن راستگرایان ملیگرای متجاوز، تمامیت‌خواه و خونخواری همچون پوتین، نتانیاهو، ترامپ، ملا هبت‌الله‌ها و... سقوط می‌کند و کشورها و ملت‌های بیشتری به زیر سلطه اینگونه اندیشه‌های ناپاکِ ضدآدمیت می‌آفتد، تا چشم انداز آینده آدمیان در جنایت، کشتار، بی‌رحمی، تجاوز، زورگویی هر لحظه تیره و تارتر دیده شود، و ویرانی بنای انسانیت، دمکراسی، آزادی و کرامت انسانی هویداتر گردد، اینان طلایه‌داران آغاز دوران بردگی جمعی آدم‌ها، در عصر جدیدند.

امروز 111 روز از آتش بسی می‌گذرد که 40 روز پیش به امضای تفاهمنامه بین روسای جمهور ایران و امریکا، انجامید، و بارقه‌های امید را در دل مخالفان جنگ، و سقوط انسانیت به ورطه دنیای زر، زور و تزویر روشن کرد، اما عهد شکنی، زیاده‌خواهی و خوی تجاوزگری سیری ناپذیر رهبران راستگرای صهیونیسم جهانی در اسراییل، و دیگر مخالفان پایان درگیری‌های خانمان براندازِ اینچنینی، که بقای خود را در هرج و مرج و جنگ و جنایت می‌بینند، باعث شد، تا باز امروز شانزدهمین روز از آغاز دور جدید حملات متقابل را پشت سر بگذاریم،

دوره‌ایی که تجاوز و ویرانگریِ بی حد و اندازه‌ایی را رقم زد، که اهدافش به زیرساخت‌ها، و ابزار ضروری زندگی انسانی تغییر ریل داد، و اکنون دیگر از "جنگ بی پایان" [2] سخن به میان است، و اینکه ترامپ «هیچ راه حل لعنتی برای خروج از این جنگ ندارد» [3] و در دامی که خود و دیگر همپالگان زیاده‌خواه او، خود گستردند، گرفتار آمده است،

 سیاستمدار مغرور و ناپخته‌ایی که اسیر خدعه و نیرنگ روسیه و اسراییل، و البته پَست‌خویی خود شد، و با آغازگر جنگی همراه شد، که یک تاریخ جنایت را، در پس احقاق حقوق تاریخی یهود، مرتکب شده و می‌شود، آوردگاه غزه و کرانه باختری، اکنون آزمایشگاه و نمایشگاهی آشکار از لکه ننگی است که در دامن یهود و صهیونیسم جهانی باقی خواهد ماند، جاییکه هولوکاست غزه رقم خورده است، و 80% زیرساخت کشاورزی این منطقه ویران شده است و پرتراکم‌ترین جمعیت جهانی، در محاصره‌ایی پایان ناپذیر، هر روزه میزبان بمب‌های سبک و سنگینِ انتقام، کینه و جنایت صهیونیست‌هاست، که تا کنون عمق جنایتِ ناشی از انتقام خواهی‌های خود را پیش چشم جهانیان به نمایش گذاشته‌، و اوراق دهشتناکی از خوی درنده زورمداران اسراییلی را به ثبت رسانده‌اند،

و همانگونه که آنان تا کنون از هولوکاست و کشتار یهودیان توسط نازی‌ها می‌گویند، و تشت رسوایی آن حرکت پلید را هر ساله از بلندترین آسمانخراش‌های جهانی بر زمین می‌اندازند، از این پس کسانی در دنیا خواهند بود که تشت رسوایی جنایات صهیونیسم و همکارانش را، از بلندهای جهان به زیر افکنده، تا روشن شود که مظلومان سابق، به واقع چه ظالمان درنده‌ایی در کیش شخصیت بوده‌اند،

و آیندگان، اروپای استعمارگری را به محاکمه خواهند کشید، که بعد از جنایت خود در کشتار یهودیان (چه در دوره سیاه تفتیش عقاید کلیسایی و چه در جنگ جهانی دوم)، غده سرطانی صهیونیسم را از محدوده خاک اروپایی خود، به خارج از مرزهای این قاره، در خاورمیانه صادر کردند، و آنرا در قلب آسیای غربی و در زادگاه ادیان ابراهیمی کاشتند، و تداوم این خون و جنایت را به مناطق دیگران کشاندند، و در این طرحِ ظالمانه، رویای حق‌خواهانه و تاریخی یهود، را به پلیدترین جنایات، با حمایت بی‌حد و حصر خود از صهیونیسم آلودند.

جهان گشایان بزرگی همچون هیتلر، که در نگاه ملیگرایان اروپایی تقدیس شده‌اند را، همین یهود با همین اتهام به رسوایی کشاندند، و این عاقبتی تکراری، برای دونالد ترامپ هم خواهد بود، چراکه اگر حتی موفق شود و پروژه خاورمیانه‌ایی خود را پیش ببرد، تازه یک راستگرای جهانگشای غربی دیگری، همچون هیتلر خواهد بود، که در جنایات بنیامین نتانیاهو و صهیونیست‌های بیرحمی همچون او در دولت اسراییل شراکت تمام عیار داشته و دارد،

این آینده چنین راستگرای ملیگرایی در امریکای شمالی خواهد بود، که وجودش امروز برای تمام جهان به یک بلیِّه تمام عیار تبدیل شده است، که نه اروپا، نه همسایگان امریکایی، و نه ملت‌های ساکن در آسیا و اقیانوسیه از آزار و اذیت و خسارت تمامیت‌خواهانه‌ی او در امان نیستند، و همه را به بازی‌های رسوای مغرورانه خود گرفته، و مقابل زیاده‌خواهی‌های زورگویانه او، همه‌ی جهانیان خونِ دل می‌خورند، و تحمل می‌کنند و روز می‌شمارند تا بلکه روزی دمکراسی امریکا به مدد جهانیان آمده، و این دوره لعنتی ریاست جمهوری‌اش بگذرد، و دنیا، سازمان ملل، قوانین، ساختارها، ارزش‌های انسانی، گروه‌بندی‌ها، توافقنامه‌های جهانی و... و بلکه بشریت از خُوی قانون‌گریز، ساختارشکن، فاسد، مغرور، فرصت‌طلب و زورگویانه او رهایی یابند.

صهیونیسم گرگی که اکنون دست سازندگان خود در اروپا را گاز گرفته است

و با مشغول کردن امریکا در خاورمیانه، اروپا را در مقابل تجاوز روسیه بی پناه و بی حامی کرده است

اروپایی‌ها از سال 1947 تاکنون، 75 سال است که نطفه جنایت، تجاوز، خدعه، نیرنگ و مظلوم‌نمایی‌های گرگ‌صفتانه اسراییل را در غرب آسیا کاشتند، و از روند رشد و پویایی آن حمایت کردند، تا موجودیت اسراییل، بعنوان یک حاکمیت ملیگرای یهودی را، در خارج از مرزهای اروپا تشکیل داده، بخشی از بحران‌های اجتماعی و فرهنگی – مذهبی خود، از جمله یهودستیزی را به خارج از مرزهای اروپا منتقل کرده، و تا ابد خود را از نکبت یهود و یهودستیزی رها سازند، اما امروز دامنه‌ی این بحران باز دوباره به سوی آنان بازگشته، و بال‌های پرواز آرمان‌ها و اهداف والای اروپایی را نیز می‌سوزاند.

دونالد ترامپ به عنوان یک بازیچه دست‌های قدرتمند صهیونیسم بین الملل، ارزش‌های گرانقدر اروپایی همچون قانونگرایی، حقوق بشرخواهی، آزادی‌خواهی، صلح و پیشرفت‌جویی و دمکراسی را علنا در مقابل دوربین‌ها، و مقابل چشم جهانیان به سخره می‌گیرد، رهبر افسار گسیخته‌ایی که، سردمداری تمدن غرب را در این روزهای سخت عهده‌دار شده است، و زیر شعار ملیگرایی سخیف امریکایی، مشغول ویرانی تمام بنیان‌ تمدن بشری، روح انسانیت و کرامت‌جویی و آزادیخواهی آدمیت و... در جهان تشنه ارزش‌هاست،

و تنها در یک پرونده، از ده‌ها پرونده گشوده توسط این قانون شکن قرن، صهیونیسم بین الملل او را وارد جنگی در دفاع از اسراییل کرد، که لجنزاری برای ارزش‌های انسانی و تمدن بشری بیش نخواهد بود، و اکنون در ایران با مقاومت مردمی روبرو شده است، که تمام تفرق و اختلافات شدید و خونین خود را به کناری نهاده‌اند، تا برای حق داشتن دسترسی به فن‌آوری‌های روز جهانی، حق دسترسی به وسایل روز دفاعی، حق داشتن ارتباطات اقتصادی با جهان و... یکپارچه شده، و مقابل این قلدر جهانی مقاومت کنند، تا بلکه خود را از زورگویی‌های قانون شکنِ غیر قابل اعتمادی همچون ترامپ امریکایی و امثالهم برهانند، کسانی که روندی را بر ایران دیکته کردند که، این ملت صبور و مظلوم را دهه‌هاست ظالمانه در تحریم‌های کمرشن، و محاصره همه جانبه غرق کرده‌اند و...،  و اینگونه است که به دلیل زورگویی‌های از حد بیرون شده خود، ترامپ و همپیمانانش را شاهدیم که در تله‌ی خودنهاده، فرو انداخته‌اند، و متجاوزین راه خروجی جز فرو رفتنِ بیشتر در باتلاق جنایات بیشترِ جنگی، و رسوایی گسترده‌تر، و گسترش هرج و مرج و بی قانونی جهانی در پیش ندارند.

نکبت پرونده‌های باز دوره استعمار اروپایی، دور زد، و دور زد، تا در سال 2026، دوباره دامنگیر اروپا شده، و او را در زمانه مقابله راهبردی و سخت با تجاوز روسیه به اروپا، از مهمترین پشتوانه راهبردی خود یعنی امریکا محروم کند، و اروپا اکنون تنها و بی پشتوانه، هاج و واج مقابل متجاوزی زیاده‌خواه همچون ولادیمیر پوتین، انگشت به دهان مانده است، حتی می‌توان گفت، امریکای غرق شده در ملیگرای ترامپیسم، گاه در کنار پوتین در حال مبارزه با اروپا دیده می‌شود، و اروپایی که می‌رفت تا با ساختار دمکرات، و متوجه به کرامت انسانی، به قطب آرامش و ظهور و بروز قانون، کرامت انسانی و اندیشه‌های بشردوستانه، و حامی محیط زیست سالم و... تبدیل شود، اینک با تهدید موجودیتی از چند ناحیه مواجه است،

نتانیاهو در کنار ترامپ، تمدن شکوهمند غرب را به سوی رسوایی و نابودی می‌برند

و تمام ارزش‌های والای انسانی را به سخره گرفته‌اند

اول راستگرایان ملیگرای امریکایی به رهبری ترامپ که با به قدرت رسیدن در امریکا، عمق راهبردی اروپا را بی اثر، و یا بلکه به دشمن اروپا تبدیل کردند، و از این سو نیز راستگرایان روس که به رهبری پوتین بازگشت خوی تجاوزگری و زیاده‌خواهی شوروی سابق را نمایندگی می‌کنند، و اروپا را در معرض تهدید موجودیتی قرار داده‌اند، و زین سو نیز راستگرایانِ صهیونیستِ دست‌ساخته اروپای استعماری، یکه تازی می‌کنند، و تشت رسوایی طرح‌های استعماری صدور بحران از اروپا به دیگر قاره‌ها را هر روز، با جنایات دهشتناک خود بر زمین می‌اندازند و جار می‌زنند، و اوراقی در تاریخ جنایات ضد بشر ثبت می‌کنند، که تا ابد بر دامن تشکیل دهندگان دولت یهود، همچون لرد بالفورهای بریتانیایی، و هم‌صداهای آنان در آلمان و... خواهد نشست، تا یک تاریخ سر به زیر ماندنِ چنین اندیشه‌های شیطانی را رقم زنند، و البته ظهور مجدد راستگرایان ملیگرایی همچون ویکتور اوربان در مجارستان، که در مرزهای اروپای آزاد و دمکرات، همنوایی‌هایی، با رهبرانِ فاسدی همچون ترامپ را، زمزمه ‌کردند و می‌کنند، تا کارد را از دل اروپا، بر قلب ارزش‌های اروپا فرو بشنانند.

آنچه مسلم است، روسیه با آغاز تجاوز به مردم مظلوم اوکراین در سال 2014، کلید بیداری غول‌های تمامیت‌خواه و راستگرایانِ متجاوز را زد، نبرد 7 اکتبر 2023 توسط حماس که نبرد آزادیخواهی فلسطینیان را به خوی انتقام، جنایت و کشتار کور آلود، غول راستگرای متجاوز اسراییل را قدرتمند و زنده ساخت، و بال و پر و میدان داد. انتخاب راستگرای فاسد و تمامیت‌خواهی همچون دونالد ترامپ، همه این پرونده‌ها را قوت بخشید، و در نتیجه اکنون جهان در آتشی می‌سوزد، که ریشه در یک تاریخ جدا افتادن انسان از ارزش‌های بزرگی همچون قانونگرایی، انسانیت، کرامت‌جویی انسان، آزادی‌خواهی، صلح طلبی و دمکراسی دارد، و بازگشت به این ارزش‌ها، تنها راه نجات آدمیان از چرخه تجاوز، کشتار و جنایتی است که سردمدارانِ جهانِ زر و زور تزویر دامنگیر جهان کرده‌اند.

«آنان که تاریخ را به فراموشی سپرده‌اند، نمی‌توانند تاریخ سازی کنند.»

دکتر بهیم رائو امبادکار (معمار قانون اساسی مترقی هند بعد از استقلال)

شاید دنیای نویسنده نامدار امریکایی جناب مارک تواین هم به همین کثیفی دنیای امروز ما بوده است، آنگاه که نوشت :

«هرچه بیشتر آدمیان را می‌بینم، بیشتر سگم را ترجیح می‌دهم.» 

نامه‌ها، مارک تواین

#نه_به_جنگ

#نه_به_ویرانی

#نه_به_انتقام

[1] -  27 July  2026

[2] -  “forever war” 

[3] - "Trump has no fucking way out"

دنیای زندگان ما کم از افیون زدگانِ در هپروت فرو رفته و مرده ندارد، که مردگانش را زنده می‌بیند، با آنان به سخن می‌نشیند، و به آنان نهیب "بِشنو و بِفهم" (اِسْمَعْ اِفْهَمْ یا فلان بنِ فلان) [1] می‌زند، و به گاه نهادن جسمِ بی‌روحُ جان مردگان در خاکِ سردِ قبر، جوری برخورد می‌کند، که انگار ایمانی به رخداد لحظه و هنگامه‌ی «چشیدن مزه مرگِ» [2] آدمی ندارد.

همه‌ی باید و شایدهای مرگ، و اجسامِ مرده را نادیده گرفته، به فراموشی سپرده، انگار نه انگار که به تشییع جسمی بی‌روحٌ جان آمده، تا در به خاک سپردنش، با اهل غم دیده‌ او، همراهی کرده باشد، شانه‌های سرد، بی‌جان و خشک شده‌ی مرده را دو دستی گرفته و تکان می‌دهد، و او را طرف سخن خود گرفته، آشکارا او را زنده می‌بیند و"بشنو و دریاب" را در گوش‌های بی‌جان او فریاد می‌زند، تا اندیشه، ایده و یا اعتقادی را، حتی بعد از مرگ نیز، به این تنِ مرده القا و یا تلقین [3] کند!

 تو گویی در این دنیای به اصطلاح زندگانِ به خواب زده، ایمانی به رخداد مرگ، در این هنگامه خاصِ به خاک سپردن، نیست، و گویا رفتنِ روح و جان از تنِ این آدم را باور نکرده‌، و ندارند، و همچنان در این جسمِ مُرده، که آثار خاک شدنش، پیش از دفن، به سرعت هویداست، و لذا باید در دفن او تعجیل داشت، بخش‌هایی زنده را می‌جوید، تا همچنان مسئول شنیدن، دریافتن و فهم باشند، که این چنین در این جسم در حال خاک شدن، چون زندگان، سخن از شنیدن و فهمیدن می‌گوید!  این هم از آن کارهاست! که ما عاقلان و زندگان، با مردگان خود می‌کنیم، و یادمان می‌رود که اگر بدانیم بخش زنده‌ایی در این جسمِ مرده هست، "زنده به گور" کردنش، گناهی نابخشودنی است!

پس پیش از مردگان، باید که خود را خطاب قرار داده و در گوش‌های کر، چشم‌های کور، و به باورهای خود نهیب زنیم، و فریاد کشیم که "بشنو و بفهم"، و پیش از مردگانِمان، از خود بپرسیم که "آیا متوجه شدی ای فلانی پسر فلانی!؟" (أَ فَهِمْتَ یا فلانِ بنِ فلان؟!)

مردگانی را خطاب قرار می‌دهیم که اگر توجهی به این دنیا میتوانستند داشته باشند، و یا اگر دلیلی برای ماندن در این دنیا، و همراهی با اهل آن داشتند، هزار بهانه و دلیل برای فرشته‌ی مرگ (مَلِکُ المُوت) می‌تراشیدند، و اقامه می‌کردند، تا بقای خود را در این دنیا تضمین، و خود را در آن ماندگار کنند، و هرگز مرگ را خود در آغوش نمی‌گرفتند، تا بلکه بمانند و همچنان طرف سخن با ما باشند.

 فراموش می‌کنیم که "طعم مرگ" را به او چشانده‌اند! زیرا او هرگز خود مرگ را نمی‌پذیرفت، تا او را فارغ از این دنیا، متوجه دنیایی دیگر کنند، کوسِ رفتنش را می‌زنند، به او بود، شاید هرگز هوس رفتن هم نمی‌کرد!.

ما زندگان، پیش و بیش از مردگانِ خود نیاز به شنیدن و فهمیدن داریم، تا به خود نهیب زنیم، تا جایگاه خود را در این دنیا، و در قبال دیگران فهمیده، تکبر و غرور و هزار بلیِّه دیگر را در شخصیت خود یافته، دیده، آن را به کناری نهاده، تا ما را بر آن ندارد که همگان و همه چیز را فدایی خود، ایده و جایگاهِ خود دیده، و آنان، زندگی و دنیای‌شان را بازیچه امیال و اعمال خود نکنیم،

بدانیم که هر انسان، در هر مقام و موقعیتی را، سرآغاز و سرانجامی است، و از این رو باید پیش از مرگ، در دنیای زندگان خود را خطاب قرار داد، که "بشنو و دریاب، ای فلانی فرزند فلانی!" ، "آیا متوجه شدی!؟"

این است که گاه فرمان دنیای زیبای ما آدمیان، به دست نا انسانانی سقوط کرده در دریای متعفن کِبر، غرور، خدعه و نیرنگ و... می‌افتد، که حتی زندگان و زندگی‌شان را هم فدایی خیرِ و عزت مردگانِ خود می‌خواهند! خودشان را از همه نظر، ایده، اصل و نسب گرفته، تا حقوق، بر دیگران برتر دیده و می‌بینند، و می‌دانند، کرامت و زندگیِ زندگان را، فدای حُسنِ شهرت و کرامتِ مردگان خود می‌خواهند و می‌کنند!

[1] - « پس از آن که متوفی را در قبر گذاشتند، گره‌هاى کفن او را باز کرده و صورت میت را روى خاک قرار می‌دهند. با خاک بالشی زیر سر میت درست می‌کنند و پشت میت، خشت خام یا کلوخى قرار می‌دهند که شخص فوت شده به پشت برنگردد و قبل از آن که سنگ لحد قرار گیرد، دست راست را به شانۀ راست میت زده و دست چپ را به قوت بر شانۀ چپ میت قرار می‌دهند و دهان را به نزدیکی گوش او برده و در حالیکه میت را تکان شدید می دهند دعای تلقین میت را به این ترتیب شروع می‌کنند.

ابتدا سه مرتبه بخوانند:  «اسْمَعْ افْهَمْ یا فُلانَ بْنَ فُلان» و به جاى فلان، نام میت و پدرش را بگویند مثلًا اگر اسم او علی و اسم پدرش حسین است سه مرتبه بگویند: “اسْمَعْ افْهَمْ یا علی بْنَ حسین“»

[2] - آیه 57 سوره عنکبوت : "هر نفسی (طعم ناگوار) مرگ را خواهد چشید، و پس از مرگ شما را به سوی ما باز گردانند." كُلُّ نَفۡسࣲ ذَآئِقَةُ ٱلۡمَوۡتِۖ ثُمَّ إِلَيۡنَا تُرۡجَعُون 

[3] - مترادف تلقین: القا، فهماندن، آموختن، فرازبان دادن، یاد دادن        برابر پارسی: وادار نمودن، دردهان نهادن

در این زُلداغ خورشید تابستانِ تجاوز و کشتار،

دلم هوای خُنکای هیچ ساحلی را نخواهد کرد!

ساحلم آوردگاه سیاهی‌هاست،

دریایم خون‌آلود،

کرانه‌هایش ویران،

بامداد مه آلودش، بوی زمختِ باروت و انفجار می‌دهد،

بادهایش بوی هجوم وحشی دودهای خفه کننده‌ی تحقیر، و اسارتی دیگر با خود دارد،

بوی تزویر می‌دهد، بوی زور،

بوی تحمیل می‌دهد، بوی جبر،

بوی طمع با خود دارد، بوی تجاوز،

بوی خیانت می‌دهد، بوی خدعه و...

هوای ساحلم مسموم است،

بادهای رونده و آورنده‌اش، بوی مرگ دارندُ می‌پراکنند،

اجساد بر جای مانده از جدالی سخت،

در افق بی پایانش موج می‌زنند،

اندیشه‌ام حال قدم‌زدن در این ساحل غمزده را ندارد،

ساحلی که شن‌های طلایی‌اش به سانِ بخت سیاه نفت، تیره‌ و آلوده‌اند،

اینجا بوی غارت را از هرجای دیگری، بهتر می‌توان چشید،

کشتی‌هایش مرگ و قحطی حمل می‌کنند،

و یا هاج و واج، در گِلِ "چه کنم؟! چه نکنم؟!" گرفتارند،

جاشوهایش چشم در سوراخ‌ کشتی‌های غرق شده‌ی خود،

مرگواره‌هایی متناسب با نابودی تدریجی، و سکوتی دردآور را نجوا می‌کنند.

خورشید در سرخی افق این دریا،

رنگ خشم، شرمُ ندامت بر چهره دارد،

برای ناخدایان این دریا،

در پس توفان‌های پی در پی،

تنها نفسی به شماره افتاده باقی‌ست،

با سرفه‌هایی دردناک، از استنشاق گازهای ناشناخته، که معلوم نیست از انفجار کدام مسموم‌کننده در فضا پراکنده شدند.

اینجا راهنمایان، مرگ و مرگ‌آوران را به ساحلِ خود، راهنمایی می‌کنند!

ساحل نشینان سر در گریبان و گیج از این خیانت‌ها، اما و اگرهایی‌ را مزمز می‌کنند، که در پس و پیش جدال‌های در پیش، می‌بینند،

مهاجمان در چند قدمی ساحل،

به سان درندگانی حسابگر،

آخرین حساب و کتاب‌های حمله‌ایی دیگر را چرتکه می‌اندازند،

گرفتار در قماری‌ خطرناک، که شاید هرچه دارند را ببازند، و یا بُردی بزرگ را به خانه برند!

حال آنکه چنین جنگی، بُرد و بَرنده‌ایی نخواهد داشت،

جای جنگ‌خواهانش در قعر تاریخ تنفر بشریت رزرو شده است،

آنان بازندگانِ فردای پیروزی‌ خودند.

نوشته شده در روز جمعه 19 تیرماه 1405، 10 July 2026، روز 133 جنگ امریکا و اسراییل با ایران، روز 94 آتش بس، روز 23 امضای الکترونیکی توافقنامه ایران و امریکا، توسط روسای جمهور دو کشور

#نه_به_جنگ