حال و هوای غمبار آخرین ساعات سال 1398 وآغاز 1399

29 اسفند 1398
Author :  
خداوند می تواند امید را به زندگی شما باز گرداند، حتی وقتی که ناامیدی شما را فراگرفته است

سال 1398 را در حالی به پایان می بریم که در این ساعات پایانی اش، ایران و ایرانی حال خوشی ندارد، در طول سالی که گذشت، این مردم و کشور مثل شکار محاصره شده ایی در میان گله گرگ ها، هر روز از طرفی مورد هجوم خودی و غیرخودی بود، از آسمان و زمین بر ایران بلا بارید، و در این حال از تل انباری از مسایل حال و گذشته نیز رونمایی شد، آنقدر سلسله رویدادهای غم انگیز ادامه دار بود که انگار همه را گرد آورده بودند، تا در سال 1398 از آن پرده برداری کنند، و بر سر این مردم بریزند.

حتی بعضی مشکلات تاریخی، چون جهل که افشاریه، صفویه، قاجاریه، پهلوی ها، انقلاب چهل و یک ساله از حل آن وا ماندند، و اصلاح گران بزرگ تاریخ معاصر ایران به پایش زانو زدند، امروز در کشاکش این روزهای سخت سایه سهمگینش را بر شانه های این مردم انداخته است؛ و هر بحرانی نیز که روی داد، پرده از مشکلاتی بر داشت که سال هاست اکثر حکام شل و سفت، سعی در حل آن نمودند، و اما چون نتوانست، با خاکستری نازک آنرا پوشانند، و تحویل بعدی دادند، اما امروز نسیمی که ویروس کرونا بر دردهای تاریخی ما وزاند، از آن ها نیز لایه برداری کرد و ستر عورت شدیم.

سال پر دست انداز 1398 با آن همه جان که از ما ایرانیان ستاند، از کشتن ما هنوز سیر نشده، و این روزها هر دقیقه از ریز و درشت ما بر می دارد و روانه گورهای گود می کند، اما کرونا از جهل فرهنگی ما نیز پرده برداشت، آن روزها که در و دیوار حرم، مساجد و امامزاده ها را می بوسیدیم و خاک نشسته بر آن را چون سرمه ایی به چشمان خود می کشیدیم، کسی نبود که بگوید دست بردارید، و یا بود و کسی را گوشی بر این نهی بدهکار نبود،

حال آنکه خاک برخاسته از لباس و تن زائرین، نشسته بر ضریح و اماکن این چنینی اولویتی بر خاک های دیگر ندارد، بلکه هرگز نباید آن را به چشم و صورت خود کشید، چرا که اگر خاک آفتاب خورده بیرون تمیز است، این خاک ممکن است حامل هزار آلودگی باشد، پس باید از آن دوری جست، این خاک شفا که نمی دهد هیچ، ممکن است بیمار نیز کند.

تریبون داران فرهنگ و دین که امروز بیشتر به جماعت مداحان و... تقلیل یافته اند، خاک و در و دیوار اماکن این چنینی را چنان مقدس کردند، که امروز به نظر می رسد مار جهلِ در آستین پرورانده، به اژدهایی تبدیل شده، و "حیدر حیدر" گویان به درب های بسته ایی حمله می کند، که به محل تکثیر و اشاعه ویروسی کشنده تبدیل شده بودند، که برای سلامت مردم (گرچه دیر، اما) بسته شده اند،

و کاش جهل را اینقدر به عرش نمی بردیم، که حال این چنین از کنترلش ناتوان شویم. آری همان جهلی که روزگاری با دوش حمام، برای حفظ خزینه های بیمار کننده حمام ها می جنگید، امروز با بسته شدن درب امامزاده ها، برای حفظ سلامت مردم، نیز مبارزه می کند، و این چنین خاکستر نازک نشسته بر این غول جهل را نسیمی برداشت که از ویروسی کوچک، اما کشنده برخاسته، و وجود جهلی عمیق را به چشم همه می کشد و...

اما کاش این روزها عبرتی شود و تقسیم کنندگان تریبون های فرهنگ ملی یا عوض شوند، یا به آنان سیاست های دیگری ابلاغ شود، که در سال جدید تغییر رویه داده، و چنان به تقسیم بوق ها اقدام کنند، که اهل علوم تجربی که عصاره پیشرفت بشر را می دانند هم، مجالی یابند تا به اصلاح وضع موجود اقدام کنند و با ترویج حقایق علمی، دست ترویج کنندگان جهل را از عرصه فرهنگ این مردم دور کنند، و کارها به سامانه اصلاح رود. ورنه این سلسله، جهل را به آینده برده، و این غول توانمندتر نیز خواهد شد.

نمی دانم باید امیدوارانه به انتظار طلوع صبح سال جدید رفت، یا نه درب باز هم بر همان پاشنه سابق خواهد چرخید، که آنگاه باید گفت، وای برما.

در وضعی هستیم که انسان رغبتی به تبریک گفتن عید نوروز هم ندارد، پس ایزدا خود به دست تدبیر خود، در حال و روز ما تغییری در خور حاصل فرما، هرچند می دانم، در وضع کسی تغییری نخواهی داد، الا این که آنان خود در وضع اشان تغییر دهند، اما ما عادت کرده ایم به دعاهایی که می دانیم اجابتی در آن نیست، پس باز هم مثل همیشه دعا می کنیم.    

به اشتراک بگذارید

Submit to DeliciousSubmit to DiggSubmit to FacebookSubmit to StumbleuponSubmit to TechnoratiSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn
سید مصطفی مصطفوی

پست الکترونیکی این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید

نظرات (5)

This comment was minimized by the moderator on the site

در مورد علت قرنطینه نکردن اینطور فکر می‌کنم!

Posted: 29 Mar 2020 07:25 AM PDT

یاسر عرب

بارها نوشته ام که جمهوری شتر گاو پلنگ امروز درکشور ما نتیجه ی انقلاب هیئتی بود که سال ۵۷ رقم خورد. انقلاب زود به ثمر رسید و انقلابیون ناگهان با تفویض کشور به ایشان در شرایطی مواجه شدند که “هیچ” از کشور داری و حتی آیین مردم داری نمی دانستند. از همان ابتدا رویکردهای اداره ی کشور به شکل هیئتی و به دور از فرایندهای دانش بنیان رقم خورد تا همین امروز باز هم گرفتار همان شیوه ی هیئتی با نام هیئت دولت هستیم. جمهوری اسلامی امروز کشور مقتدارها و اقتدارورزی های اصحاب قدرت و آرزوها و آرزو ورزی های اصحاب سیاست شده است و هر شخص و گفتمانی به تناسب حوزه ی نفوذ آن میزان که در توان دارد رنگ لحاف قدرت و سیاست را به شکل و شمایل اهداف سیاسی خود در آورده و به سوی خویش می کشد. از زورچپان کردن روبیکا به ضرب پایتخت (سرنوشت پیام رسان سروش یادتان هست؟) و مافیای سیاسی و پدر خوانده های آن در بنیاد مستضعفان و ستاد اجرایی فرمان امام تا ریشه و شاخه های شان در شرکتهای اقماری شستا تا کره گرفتن از تولید و فروش و بازار سیاه مواد ضد عفونی کننده همه جور دزد و دغل کاری که امکان اش وجود داشته باشد توسط برادران قاچاقچی و نوچه های دست پروده شان دریغ نمی شود و اضافه کردن بر این طومار و توصیف وضعیت امروز کشور، که اکثر مردم نیز از آن مطلع هستند، خسته کنند تر از آن است که به درد جامعه ی در حصر خانگی مانده بخورد. اما وضعیت بلبشو و بی تصمیمی های فراوان و نقض فرمانهای گوناگون در موضوع کرونا به گمان بنده به شدت گره خورده با آینده سیاسی ایران است.

سیاست (در اینجا یعنی هسته سخت قدرت نهاد برای تدبیر جامعه) چنان سخت با میل به اقتدار ورزی همیشگی پیوند خورده و آنچنان به دنبال حفظ جایگاه ثروت ساز خود است که هیچ عرصه ی اجتماعی را بیرون از فرمایش و ریاست و رصد خود بر نمی تابد. اکابر علم حکومت گفته اند که «سیاست اسب اقتصاد است و باید بدان سو که منافع ملی است حرکت کند» و وطنی ها افزوده اند که در کشور ما به عکس، اقتصاد الاغ سیاست است. هرجا سیاست اقتضا کند هزینه خواهد شد. و البته این نکته پر بی راه نیست اگر توجه داشته باشیم، این برآورد نسخه ای همیشگی نیست! چرا که ما امروز در کشورمان، با مجمع الجزایر قدرت سر و کار داریم.

نگارنده مسئله عدم قرنطینه ی شهر ها و عدم جلوگیری از سفرهای نوروزی و نحوه مدیریتِ کرونا در کشور را در همین پارادایم فهم می کند. پدیده ی کرونا چون سایر زمینه های اجتماعی محلی برای مانور دو نیروی اداره کننده کشور یعنی دولت و دولت پنهان است. و قرنطینه در نگاه حسن روحانی (رئیس دولت منتخب) به زبان ساده یعنی واگذاشتنِ زمین بازی به حریف! یعنی “حضور” نیروی نظامی، یعنی نمایش اقتدار اسلحه، یعنی ارسال این پیام به مردم که «دولت نتوانست!» یعنی «آخر اش هم کار را باید داد دست سپاه» ما در کشوری دمکراتیک نیستیم که نیروی نظامی جزوی فرمانبر از قدرت سیاسی حاکم (دولت) باشد پس قرنطینه در نگاه حسن روحانی یعنی زمینه سازی اجتماعی برای استیضاح در مجلسی که خرداد با اکثریتی سپاهی جانمایی شده است. و این “حضور” نظامی همان چیزی است که دولت پنهان برای بازی در صفحه شطرنج آینده سیاسی ایران به آن نیاز دارد.

ما اهالی رسانه در یک رودربایستی ضخیم و یک مصلحت اندیشی طولانی گرفتاریم و با بیان این زوایای مسائل دنبال دردسر هم نیستیم. و توده ی مردم نیز به شکلی ساده انگارانه گمان می کنند، روحانی مثلا رئیس حمهوری ناتوان و تنبل است! و البته که برای شان این تقلیل و ساده سازی شیوه ای مفرح و نشاط بخش است. آنها می توانند با این رویکرد دابسمش درست کنند و به حرفهای ضد و نقیض روحانی بخندند یا تاسف بخورند. اما واقعیت همیشه شبیه خواسته ی ما نیست! حسن روحانی “فرزند” زیرک همین نظام و شامه ی تیزی نیز دارد. او می داند رهبر آینده بدون تایید سپاه وجود ندارد. به زبان دیگر رهبر آینده خود سپاه (تصمیم سپاه) است. و او نمی خواهد در بازی سخت کرونا وزن بیشتری به این حریفِ سنگین وزن بدهد. بنابراین مصلحت را در این می بیند که استخوان لای زخم بگذارد و دولت را درگیر بازی نکند که انتهای آن مشخص نیست! او خوب می داند گفتمان نظامیان در زمان کرونا کیلومتر کیلومتر خیابانها را فتح می کند ولی در زمان آرامش و پسا کرونا باید آن چه فتح شده و در امپراطوری رسانه ای نظامیان به شکل «ما می توانیم/ ما توانستیم» برساخت شده را وجب به وجب پس بگیرد! پس ترجیح می دهد دو بنده ی قرنطینه را نپوشد و دراین شرایط روی دوشک حاضر نشود!

قصه ی پر غصه قرنطینه و کرونا باز هم همان روایت درد قدیمی کشور ماست. خیر خواهان و نیک اندیشان به هزار زبان تصریح کرده اند که یک پارچگی در حاکمیت اولین قدم برای اصلاح وضع موجود است. اتفاقا دوستانِ خشن و تمامیت خواه ما نیز دیگر صبرشان تمام شده و با همین دست فرمانِ «یک دست سازی» بند پوتین ها را محکم می کنند. (همچنان که مجلس شورای اسلامی به شکلی علنی یک دست شد) تنها تفاوت ما با ایشان در این است که آنها به فکر حذف پست ریاست جمهوری و پاک کردن جمهوریت و حضور مردم از اداره کشور و ایجاد یک «حکومت اسلامی» هستند. و ما نیز به دنبال بازگردادن قدرت به مردم و شان دادن به توده ها برای اداره امور مملکت هستیم. خدا می داند که در دست ایشان همه نوع ثروت و سلاح انباشته و در دستان ما جز قلم داشته ی دیگری نیست!

پ.ن: با توجه به اینکه نگارنده نه ژورنالیست است و نه از اصحاب و اکابر سیاست گمان می کنم این یادداشت برای بسیاری از دوستان نکات دندان گیری نداشته باشد اما دوست داشتم یک نفر همین قدر شفاف وضعیت را از زاویه دیدی که به تحریر آمد بیان کند. و علت مقاومت دولت در برابر قرنطینه کردن را بنویسد. می دانم که حتما دلایل دیگری هم وجود دارد. به خصوص دلایل اقتصادی. اما چون نوشتاری از این زاویه به چشم نیامد دست به کیبورد شدم.

This comment was minimized by the moderator on the site

توهین به شعور دیگران Posted: 24 Mar 2020 10:12 AM PDT عباس عبدی

نمی‌خواستم درباره تشییع سردار اسداللهی چیزی بنویسم ولی این پاسخ رسمی از آن کار غیرقابل توجیه‌تر بود. چنین مراسمی را ان هم خودجوش دانستن در این جامعه نوعی توهین به شعور دیگران است.
بدترین بخش بیماری کرونا برای مردم ما همین غریبانه خاک کردن فوت شدگانشان است که بخاطر رعایت ضوابط و قطع زنجیره ارتباطی حتی نزدیکان را هم از حضور در مراسم منع می‌کنند در حالی که آنان هم عزیزان از دست رفته خود را بسیار دوست دارند. ولی ان قدر می‌دانند که باید از این گونه کارها پرهیز کنند و تحمل داغ داشتن یک برنامه یادبود را هم به داغ عزیز از دست رفته خود اضافه کنند.
آنان که چنین برنامه‌ای را اجرا کردند خیلی خوب می‌دانند که چرا چنین کردند. دیگران هم می‌دانند. پس نیازی به هیچ توجیهی نیست. چون برداشت مردم را بدتر می‌کند که بهبود نمی‌بخشد. اینها چیزی نیست جز وجود نشانه‌هایی از تبعیض و رفتارهای فراقانونی و از همه خطرناک‌تر حکایت از بی‌دولتی می‌کند.

This comment was minimized by the moderator on the site

تعطیلی بعضی از اماکن مذهبی و مقاومت در برابر دستورات بهداشتی
Posted: 18 Mar 2020 08:01 AM PDT
رضا احمدی
انسان علاوه بر بعد مادی، دارای بعد معنوی است و می توان ادعا کرد در هیچ دوره ی تاریخی انسان بی دین و بی اعتقاد نبوده است. در حیات اجتماعی سه نهاد خانواده، دین و سیاست وجود دارد. دین در جوامع شرقی، در سه بعد جلوه یافته است.اعتقادات، مناسک و شعائر. اعتقادات مهمترین بعد است و پس از آن مناسک و دستورهای عملی و در نهایت شعائر قرار دارد که بعد ظاهری دین است و در پیوند با محیط اجتماعی شکل می‌گیرد.
شعائر پرتوی از مناسک مذهبی هستند که تحت تاثیر فرهنگ‌های اجتماعی، منطقه‌ای و قومی به وجود می‌آید و به مرور فربه می‌شود. پیروان مذاهب بیشتر دل‌بسته شعائر هستند، تا به جوهرهای اعتقادی و پیام‌های اخلاقی و عدالت خواهانه آن توجه کنند. اهمیت بیشتر به ظواهر دینی و شعائر آن موجب شده پیام‌های انسان‌ساز، عدالت‌خواهانه، اخلاقی و عقلانی دین به بوته ی فراموشی سپرده شود و به عکس شعائر و مناسک هر روز فربه‌تر شده و پیروان به جای روآوری به جوهره دین به ظواهر گرایش پیدا می‌کنند. ظاهرگرایی با روحیه عوام بیشتر سازگار است؛ چرا که مسئولیت‌پذیری در آن وجود ندارد و پیامد آن غفلت از جوهره و اصل دین می‌شود.
ماجرای ویروس کرونا در اواخر سال ۱۳۹۸ در ایران تجربه جدیدی برای ایرانیان و بعضی از مراکز مذهبی به وجود آورد. مراکز مذهبی در ایران در رویارویی با این بلای بی‌رحم با دو رویکرد خاص ظاهر شدند. ۱- مراکز علمی و تحقیقاتی (حوزه‌های علمیه، بیت مراجع و موسسات تحقیقاتی) با اولین اطلاعیه وزارت بهداشت، همه تعطیل کردند؛ چراکه براساس آموزه های دینی، حفظ « نفس » واجب است. ۲- اماکن زیارتی (این امکان جزء شعائر مذهبی هستند) در ابتدا حاضر به تمکین در مقابل دستورات بهداشتی نشدند تا اینکه بر اثر فشارهای اجتماعی و قانونی مجبور به عقب‌نشینی شدند. این در حالی است که مسجدالحرام به عنوان مهمترین مرکز دینی مسلمانان و عتبات عالیات در عراق و سوریه بی‌هیچ حاشیه‌ای تعطیل شدند.
تعطیلی موقت اماکن زیارتی قم و مشهد پس از ۲۰ روز مقاومت، با آبروریزی دیگری برای قم و مشهد و تشیع به همراه شد. فراخوان های تجمع جلوی حرم مطهر را کانال و تشکل هایی منتشر کردند که در گذشته، تجمع‌های اعتراض بر علیه برجام وFATF را سامان می‌دادند؛ پس می‌توان حدس زد این مقاومت ریشه در کجا داشته است. در این وضعیت چند عامل زیر موثر بوده است: ۱- فقدان شناخت صحیح از دین ۲- قائل نبودن کرامت برای انسان‌ها ۳- توطئه پنداری مسئله شیوع ویروس کرونا ۴- عوام زدگی ۵- مستظهر به پشتبانی و حمایت‌های پنهانی ۶- احساس قدرت فراقانونی.
این برخوردها موجب تضعیف پایگاه و جایگاه مذهب در اذهان عمومی شد. شبهه تقابل علم و دین را دوباره زنده کرد، اگرچه در نهایت با فشار افکار عمومی عقب‌نشینی کردند. و این‌گونه مقاومت‌ها در کنار بحث قرنطیه نشدن قم باعث ایجاد جو قم ‌هراسی همچنین دین‌هراسی و روحانیت هراسی، خودساخته‌ای شد که به نظر می‌رسد همچنان ادامه خواهد یافت.

This comment was minimized by the moderator on the site

اعتراضات به تعطیلی حرم‌ها نشان از فرهنگ سیاسی مدرن جامعه و دستاورد تاریخ اجتماعی ماست
Posted: 18 Mar 2020 08:17 AM PDT امین بزرگیان

وقتی کعبه و بیت‌الله الحرام به سبب خطر کرونا تعطیل شد هیچ اعتراض و تجمعی نسبت به این تصمیم از عربستان گزارش نشد.
اعتراضات به تعطیلی حرم‌ها در ایران توسط گروهی از بنیادگرایان مذهبی نشان از این است که اعتراض و نافرمانی نسبت به فرامین و اقدامات حاکم در ایران در متن جامعه و تاریخ آن درونی شده است. حتی همین اعتراضات احمقانه، نشان‌دهنده تفاوت‌های اجتماعی و سیاسی بین ایران و کشورهای منطقه و تجربه مدرنیته در ایران است.
‏جامعه‌ای که اعتراض، انقلاب و شورش نسبت به فرامین دولتی و حکومتی را در فرهنگ سیاسی خود دارد، می‌تواند مدعی این شود که سوژگی مدرن را در خود ذخیره کرده است. فرم‌های زندگی، بخش مهمی از حیات مدرن‌اند؛ فرم‌هایی مثل انقلاب، نافرمانی، اعتراض، تک همسری، آداب، طرز حرف زدن و لباس پوشیدن، تکنولوژی و …. از این فرم‌ها البته همه گروه‌ها برای محتواهای مدرن استفاده نمی‌کنند و چه بسا برای بدترین چیزها و غیر مدرن‌ترین اهداف بهره ببرند؛ خطری که ‏در کل پروژه مدرنیته تا امروز وجود داشته است.
می‌دانیم که بسیاری از اوقات فرم‌های مدرن در خدمت محتواهای ارتجاعی مثل فاشیسم، ترامپیسم، نژادپرستی، بنیادگرایی مذهبی، اسلام سیاسی و غیره بوده‌اند.
حتی اعتراضات به تعطیلی حرم‌ها در قم و مشهد از سوی بنیادگراترین و سنتی‌ترین گروه‌های مذهبی در ایران نشان از فرهنگ سیاسی مدرن جامعه و دستاورد تاریخ اجتماعی ماست؛ که جامعه‌ای مثل عربستان از آن برخوردار نبوده است.
اگر در جامعه‌ای افراد در درون فرهنگ سیاسی مدرن باشند، یعنی سوژه سیاسی در میان آنان شکل گرفته باشد و آن را در شکل اعتراض و نافرمانی و آزادی‌خواهی مدام نشان داده باشند، چنانچه در آن جامعه اماکن مقدسی مثل کعبه و کلیسا تعطیل شوند و اعتراضی وجود نداشته باشد، این کلیت نشان‌دهنده این است که ما با جامعه مدرنی روبرو هستیم که توانسته بر عقاید مذهبی افسار بزند. اما ما با کشورهایی (مثل عربستان) روبروییم که نه تنها در بقیه موارد که حتی در این مورد – و تعطیلی مکان‌های مذهبی- هم شاهد اعتراضی از سوی گروه‌هایی از جامعه نسبت به حاکم نیستیم (مثلا سلفی‌ها). این واقعیت می‌گوید که علاوه بر استبداد حکومتی، این سکوتِ به ظاهر مدرن همگان نسبت به تعطیلی اماکن مذهبی، نشاندهنده ‌‎وضعیت خود جامعه و فقدان سوژه سیاسی در آنهاست.
در ایران مدرن همه‌ی گروه‌ها از مدرن و پست مدرن گرفته تا بنیادگرا و حزب‌اللهی، مواجهه‌ی سیاسیِ اعتراضیِ علنی نسبت به دستورات حکومت داشته‌اند. هیچیک از آنها با تمام حکومت بطور کامل منطبق نمی‌شوند و این عدم انطباق را از کم تا زیاد بیان می‌کنند. این واقعیت، وضعیت فرهنگ سیاسی یک جامعه را که محصول تاریخی دویست ساله است، نشان می‌دهد.
حتی در پس این اعتراض‌های جاهلانه به تعطیلی حرم، ردی از آنچیزی می‌توان دید که در آینده همچون اسلحه و نیرویی برای سکولاریسم بکار می‌آید. تیتر انتخاب کلمه است.

This comment was minimized by the moderator on the site

مسیح مهاجری: اهانت کنندگان به حرم های قم و مشهد، دست پرورده‌های خودمان هستند
Posted: 18 Mar 2020 10:14 AM PDT

شاید اینها چندان قابل سرزنش نباشند. ما باید سرزنش شویم که در ۴۰سال بعد از انقلاب نتوانستیم جهل را از جامعه بزدائیم و درک صحیح از دین را جایگزین آن کنیم.
درد بزرگ اینست که این جهالت ها در مذهبی ترین شهرهای کشور رخ میدهد، شهرهائی که مهم ترین حوزه های دینی در آنها قرار دارند.
تردیدی نیست که دین و حوزه های دینی مقصر نیستند، تقصیر با متولیان حکومتی است که هرگز این قبیل جهالت ها را مهار نکردند و حتی برای عاملان چنین پلشتی ها که ابوجهل های زمان ما هستند حاشیه امن هم ایجاد کردند.
این فرافکنی ها را هم کنار بگذاریم که اینها وابسته به فلان جریان هستند و با برنامه ریزی وارد عمل شده اند.
این واقعیت را بپذیریم که اینها دست پرورده های خودمان هستند و محصول خالص قدرت طلبی ها و انحصارطلبی های ما که انقلابی بودن را پرخاشگری و هتاکی و بی حرمتی به هرکس که با ما نباشد تفسیر کردیم. مابه خاطر این خطایمان تاوان بزرگ تری خواهیم پرداخت.

There are no comments posted here yet

نظر خود را اضافه کنید.

  1. Posting comment as a guest. Sign up or login to your account.
پیوست ها (0 / 3)
Share Your Location
عبارت تصویر زیر را بازنویسی کنید. واضح نیست؟

دیدگاه

ارتباطات انسانی شاید از بهترین شاخص های انسانیت ما انسان هاست، که تبلور آن در رویارویی تفکر و تبادل احساسات با دیگران حاصل می شود، امروزه فن آوری های جدید به کمک انسان آمده و شرایطی را فراهم نموده اند که بتوان به طور سریع و وسیع با هم در ارتباط باشیم، نوشته هایم در این سایت، سیاه مشق هایی است که در کلنجار با دل، به نوشته در آمده و لزوما درست و یا نادرست نیست.

آخرین خبر رویتر