مصباح یزدی، ایدئولوگی که با ایدئولوژی انقلاب و انقلابیون زاویه عمیق داشت

13 دی 1399
Author :  
فرش های قرمزی که برای افراد مطیع پهن شد

این روزها، و در این روزگار سخت و ملال آور بی کسی های ایران و ایرانیان، که تحریم های حداکثری و کمرشکن، دشمنی های بی پایان، دست اندازی های گرگ وار در عرصه های منطقه ایی و بین المللی به منافع، حقوق و ثروت این کشور و مردم، و نهایتا کشتار ایرانیان توسط کرونا و... در اوج است، و ایران و ایرانیان در دنیا منزوی، بدون دوست، و یار و یاور بین المللی شده اند؛ به داخل هم که نگاه می کنیم، اختلافات و دسته بندی های ویرانگر داخلی، در اوج خود قرار دارد و تبلیغات کشور در خدمت و سیطره یک جناح سیاسی است، و باید اعتراف کنم، که مدت هاست انقلاب و اندیشه های اصیل آن در کشور نیز، بی یار و طرفدار شده است، در این شرایط است که فردی مثل آقای محمد تقی مصباح یزدی، به ایدئولوگ انقلاب تبدیل می شوند، کسی که کمترین همراهی را با انقلاب و انقلابیون اصیل در پرونده خود دارند.

انقلابی که به واسطه میدان داری امثال آقای مصباح، طرفداران و ایدئولوژی اش، طرفداران، مجریان، مبارزین و انقلابیونش را به کناری نهاده، و زاویه دارها در آن، ارج می بینند و بر صدر می نشینند؛ [1] و در چنین فرایندی شاهد بیکسی و بیپناهی ارزش های اصیل این انقلاب، و مردم انقلاب کرده آن، همچون آزادی، حق تعیین سرنوشت، جمهوریت و... هستیم که مهجور مانده اند؛ مثال بارز بروز چنین مهجوریتی نیز، تکیه زدن افکار امثال مرحوم محمد تقی مصباح یزدی، بر کرسی ایدئولوژی و اندیشه ایی است که، به انقلاب منجر، و یک ملت را با وحدتی همگانی و مثال زدنی گرد آورد، و به پیروزی رساند.

انقلابی که امثال آقای مصباح با آن همراهی و همنظری مناسبی نداشتند؛ ولی با آن همه زاویه ایی که با انقلابیون، مبارزه، اهداف انقلاب 1357 و ارزش های آن داشتند، در میان حیرت همه آنانی که دل در گرو ایران، ملت ایران و انقلابش داشتند، تبدیل به ایدئولوگ انقلاب اسلامی، و جایگزین کسانی همچون علامه طباطبایی شدند، که هنوز که هنوز است در افکار امثال طباطبایی، نقطه ایی را نیافته ام، که این چنین، به سان جناب مصباح، "ولی نعمتان" انقلاب و کشور، یعنی مردم را، بدین شدت مورد بی مهری قرار داده، و به حاشیه رانده باشند. [2]

حال چگونه مرحوم مصباح جانشین آقای طباطبایی و شاگرد بارز ایشان شدند، خدا می داند! سوال اساسی که وجود دارد اینکه، این انقلاب و نسل انقلابیون اصیل، چه فرایندی را طی کردند، که به اینجا رسید، تا جناب مصباح یزدی جایگزین علامه شهید، مرتضی مطهری شوند، کسی که با مطهری تفاوت ماهوی در افکار و منش دارد، مطهری که در وسعت اندیشه، تحمل مخالف، قایل بودن به تکثر و... نمونه ایی خاص بودند، تفکری و اندیشوی، آغوشی باز به موجودیت تمام اقشار و افکار ایرانیان داشت، و به نوعی آشکار به تکثر اندیشه تن داده، تا آنکه حتی معتقدین به کنار نهادن دین از هدایت و حاکمیت جامعه را هم، صاحب حق داشتن کرسی می دید، و می خواست تا به آنان نیز مقام تدریس ماتریالیسم، کمونیسم و... در دانشگاه ها، و مرکز تربیت جوانان کشور بدهد.

 اما روزگاری چند بر این انقلاب، انقلابیون و کشور نرفت، که دیگر حتی "برادر دکتر عبدالکریم سروش" هم در دانشگاه، جایی و کرسی برای تدریس، و امنیتی حتی برای تفسیر تفکر "مولانا جلال الدین بلخی" نداشته باشد، چه رسد به امثال نورالدین کیانوری، که بیایند و ماتریالیسم، کمونیسم و... تدریس کنند.

بی شک، یکی از فعالین این صحنه عارض شده بر انقلاب و انقلابیون اصیل، و تنگ کننده شرایط برای دیگران، و تئوریزه کردن تک قرائتی ها، و به حاشیه راندن نقش مردم در اداره و تصمیم گیری امور کشور و...، که خصوصا بعد از رحلت بنیانگذار ج.ا.ایران اوج گرفت، مرحوم آقای محمد تقی مصباح یزدی و تفکرشان بودند. که با وجه جمهوریت، آزادی، حق تعیین سرنوشت مردم و... و چنین ارزش های انسانی جامعه جدید، به مبارزه ایی فکری، فقهی، فلسفی، و البته عملی برخاستند، [3] و امروز متاسفانه درس آموختگان متعدد مکتب ایشان، که با بودجه های هنگفت فرهنگی همین انقلاب تربیت شده اند، بیشترین نفوذ را یافته، و دیدگاه های ارزشی انقلابیون اصیل و اولیه را، چنان به حاشیه برده و می برند، که امروز سخن گفتن از آزادی، دمکراسی، حق تعیین سرنوشت، رفراندوم و... به غربگرایی، انحراف، وادادگی، ضد انقلابی و... تعبیر و تلقی می شود؛ اوج حرکت سیاسی جناب مصباح و طرفداران شان، [4] قدرت گیری دولت های تحت ریاست جبهه پایداری بود، که آقای محمود احمدی نژاد رییس آن دولت بودند، و اطاعت از این رییس جمهور، از ناحیه ایدئولوگ فکری آنان، جناب مصباح یزدی، با اطاعت از خدا، برابری داده شد. [5]

آثار عملی [6] افکار مرحوم محمد تقی مصباح یزدی که بر روند انقلاب مترتب است، به حاشیه رانده شدن مردم (ولی نعمتان مسئولین کشور)، [7] و عمیق ترین انحراف در ارزش های حاصل از انقلاب 57 (آزادی، حق تعیین سرنوشت، حاکمیت مردم، کثرت گرایی و...) را موجب شد؛ به عمل در آمدن تئوری های ایشان، به غیرپاسخگو شدن حاکمان، و تقابل بین حاکمیت و مردم، و دوری و تفاوت یافتن ارزش ها، ایدال های قشر حاکم، از خواست های مردم و... منجر و این امور را بیش از پیش تشدید کرد؛ و رای و نظر "ولی نعمت" های بنیانگذار این انقلاب، تقریبا به زینت صندوق های رای تبدیل گردید، که نه مشروعیتی برای منتخب، می آورد، و نه مقبولیت رای دهندگان، چندان اهمیتی داشت، و مردم به هیچکاره هایی رای دهنده تبدیل شدند. [8]

آقای مصباح افکار و عقاید خود را بی پروا بیان می کرد، چرا که در اثر حرکت خزنده نفوذ این تفکر، انقلابیون و نزدیکان به بنیانگذار ج.ا.ایران، و حتی خانواده و یاران نزدیک امام خمینی، با القاب متعدد و مختلفی، رد صلاحیت و به حاشیه رانده شدند، و معترضین به این شرایط، لقب"فتنه" گرفتند، و به حاشیه نا امن زندگی زیر تندباد این افکار تند و بی رحمانه، خالی از ارزش های اصیل انقلاب، رانده شدند؛ و بدین طریق تفکر اقلیت، که در انقلاب اثر و کمکی قابل توجه نداشت، به تفکر محور و اصلی کشور تبدیل گردید؛ و عده ایی آنرا مناسب طبع و منافع حاکمیتی خود در کشور یافته، و یا مجبور به دنباله روی عملی از ایشان شدند؛ و دیگرانی که مخالف این ایده، و نظرات بودند را، به "دگراندیشان" تعبیر و ارزیابی کردند؛ حال آنکه، در ابتدا این تفکر آقای مصباح و امثالهم بود که نسبت به تفکر بنیانگذار و یاران انقلابی اش، "دگراندیشانه" و انحرافی می نمود، ولی اکنون همین تفکر، به محور و ایدئولوژی حاکم، و خود ایشان به ایدئولوگ انقلابیون جدید، تبدیل شدند، و انقلابیون و ارزش های انقلاب اصیل را، به خط کش ایشان و تفکرش کشیدند، تا عیار انقلابی گری آن را، در عصر انقلاب در انقلاب، تعیین کنند.

به واقع مصیبت کشور و انقلاب ما در این استکه، از همان ابتدا دگر دیسی ها خزنده، اما سریع کلید خورد، و زاویه ها از اهداف اصیل، آنقدر باز و بازتر شد، که اندک اندک، در زمانی کوتاه، انقلابیون اصیل دوران مبارزه و اندیشه هاشان، به اقلیت تبدیل شدند؛ اندیشه هایی که محور وحدت جمعی انقلابیون اصیل و مبارز بود، و روزگاری آنان که برای تغییر دیکتاتوری فردی و سلطنت غیر پاسخگو، به حکومتی مناسبِ زندگی جمعی و در خور مردم ایران، و متناسب با قرن پیشرفت و... وحدت داده و به قیام وا داشته بود، و حول محورهای اساسی از جمله  مبارزه با استبداد رای، حاکمیت فردی، پایان سلطنت طبقاتی و فردی وحدت داده بود، تا به تامین آزادی (بیان و عقیده) مردم، و به استقرار سیستم جمهوری، با اقتضائات کامل آن (مطبوعات آزاد، قدرت احزاب، حاکمیت صندوق رای، گردش قدرت و...) نایل شوند و...، و اکنون تحت تئوری هایی، مثل تئوری آقای مصباح، این ارزش ها کاملا به حاشیه رانده شده و بی اهمیت می شدند.

شرایطی در این انقلاب مد نظر بود که باید حاکمیت کامل مردم در خلال آن تامین، همه در برابر قانون برابر، میزان "رای ملت" می گردید، و قضایایی محور قرار می گرفت، که همه ی انقلابیون متکثر حاضر در صحنه سخت مبارزه، بر آن به تفاهم و وحدت رسیده بودند؛ اما همه این ها کم کم به حاشیه رفت، و فرصتی که، شرایط ایران و جهان اجازه داده بود، تا این مبارزه در سال 1357 به پیروزی برسد، به نوعی ضایع، و بروز نوع جمهوری مد نظر انقلابیون، که همان حد اعلای نقش مردم، یعنی مثال بارز و روشن آن "جمهوری فرانسه" (که مشهور به مهد آزادی و مردم سالاری جهان است)، هدف گرفته شد، محقق نشد، حال آنکه  توسط بنیانگذار این حاکمیت، در بدو ورود به کشور اعلام گردید، و مردم بعنوان "ولی نعمت" معین شدند، و میزان هم "رای" آن "ملت" و... قرار گرفت، و در یک کلام آزادی، حق تعیین سرنوشت، باید تحقق می یافت و...، اما در اثر این تفکرات انحرافی، دست آورد های آن مبارزه نفس گیر، در خطر جدی قرار گرفت.

در اثر این گونه تفکرات عارض شده به جریان انقلاب، انقلابی در انقلاب رخ داد، و طی تنها چهار دهه، با سرعتی شگرف، فرصت تاریخی این انقلاب برای تحقق آرزوها و دست آوردهای اصیلش خنثی، و چنان منقلب شد، که مقابله با خواست ها و ارزش های اصیل این چنینی، چنان شدت گرفت، که مبارزه ایی، که از روز پیروزی آن، علیه این ارزش ها آغاز شده بود، تا مردم در روند امور قدرتی نداشته باشند، به اصل تبدیل، و اریکه داران تفسیر، تفسیر به این تئوری کردند، و قانون نویسان برایش قانون جدید نوشتند، و قوانین نوشته شده ناظر بر نقش مردم از موضوعیت خارج شد، و مشروعیت مسئولین به آسمان ها متصل گردید، و مقبولیت مردمی مسئولین هم دیگر در نظریه ایدئولوگ های جدید، ارزشی نداشت، چراکه، حاکمی را که خدا نصب کرده بود، چه حاجت به مشروعیت و مقبولیت مردمی زمینی ها خواهد بود. متاسفانه به مرور، اما سریع، این انقلاب از مردان انقلابی اصیل و معتقد خود نیز به انحا مختلف خالی شد، و جای امثال مطهری، بهشتی، بازرگان، طالقانی، منتظری و کسانی که بیشترین مبارزه و زندان را در دوران مبارزه داشتند را، کسانی گرفتند که کمترین نزدیکی با آرا و اندیشه های آن انقلابیون واقعی را دارا بودند.

آقای مصباح تبلور فکری و عینی، چنین وضعی بودند، جدایی این نسل، از آن نسل انقلابی های اصیل، که به مرور انقلاب را با شعارهای به اصطلاح انقلابی [9] در عصر پیروزی انقلاب، از محتوای ابتدایی و اصیل و انقلابیش خالی کردند. جناب مصباح گرچه خود را مطیع و خاکسار می نمایاند، اما از ابتدا تا انتها، راهی را رفت که پیش از پیروزی انقلاب می رفت، و خود آنرا درست می پنداشت؛ همین اطاعت انگاری ها از او، ایشان را به جمع خودی ها برد، بعدها به انقلابی اش تبدیل کرد، و به مقام ایدئولوگ ارتقا داد، ایدئولوژی انقلاب را بدست گرفت، و هر طرف که خواست آنرا راهبری و هدایت کرد. از این رو مرحوم محمد تقی مصباح یزدی را باید سیاستمداری زیرک و زبردست دانست، که از اختلافات و هوای نفسانی غالب بر برخی از انقلابیون اصیل و موثر، سود جست، پنجه در پنجه بزرگان شان زد و در خلاهای این اختلافات و فقدان ها، خود را جایگزین بالاترین های آنان کرد، و قدرت را به سمت خود و همفکرانش جلب و جذب نمود، و سال ها بر سفره فراهم شده از این زیرکی خود نشست، و به تعلیم و تربیت نسلی پرداخت، که حکمرانی را در تفکر او حفظ خواهند کرد، مگر این که مردم لطمه خورده از این تفکر، وضع شرایط را تغییر دهند.

در اینجا یادی کنم از خاطره ایی از مرحوم استاد خانم پریرخ دادستان، خدایش رحمت کند، اوایل دهه 1370 با ایشان کلاسی داشتیم، نمی دانم چه شد، دانشجویان حاضر در کلاس تقاضای تمدید زمان کلاس را کردند، و ایشان جواب دادند، "نمی شود، امکانش نیست"، و با حالتی خاص و طعنه آلود گفت "با از شما بهتران کلاس دارم"، و ادامه داد "بعد از این ساعت درسی، با کسانی کلاس دارم که در آینده، ریاست دانشکده ها و گروه های آموزشی دانشگاه تهران و... را به عهده خواهند گرفت، طلبه هایی از موسسه امام خمینی قم، که آمده اند و کلاس های آمادگی دروس روانشناسی را با من دارند، تا مقدمات اعزام آنان به کشور کانادا، جهت تحصیل در رشته روانشناسی تکمیل و آماده شود،" و با حالتی مملو از تاسف ادامه داد، "آماده باشید، که روزی که آنها از این سفر باز گردند، ریاست این دانشکده (روانشناسی) و گروه های آموزشی اش، از آن آنان خواهد بود." بله این استاد بزرگوار که به شاگردی استاد پیاژه (روانشناس اروپایی) همواره خود را مفتخر می دانست، 20 سال پیش شرایط کشورِ در تسخیر شاگردان آقای مصباح را دیده و پیش بینی کرده بود، و به ما که درکی از این گفته هایش نداشتیم، هشدار می داد.

 

[1] - درگذشت آقاي مصباح يزدي را تسليت ميگويیم.  به مناسبت فوت ايشان يادي كنيم از نظرات طلايي ايشان (حرام دانستن مبارزات عليه شاه در سال48 + عدم اعتقاد به راي مردم و دموكراسي)  آیت الله خامنه ای در جلسه ای که مصباح ، مبارزه با شاه را  (به دلیل شرکت کمونیست ها و مجاهدین در مبارزه) حرام اعلام کرد حضور داشت و فرمود : "اگر اهل مبارزه نیستی، خب میارزه نکن. ولی مبارزه را با این حرف ها خراب نکن ."      @A_pajhohi  

[2] - یاسر عرب : "سوالی که ذهن حقیر را درگیر کرده اینکه (با تجربه زیسته‌ و‌ آنچه در پیرامون دیده) چگونه ناروادارترین دوستان ارزشی و بد خلق ترین آشنایان مذهبی حول گفتمان شخصیتی چنین اخلاقی جمع شده و مبلغِ تفکر ایشان بودند؟" 

[3] - آقای مصباح معتقد بودند :  "در حکومت اسلامی رای مردم هیچ اعتبار شرعی و قانونی ندارد نه در اصل انتخاب نوع نظام سیاسی کشورشان و نه در اعتبار قانون اساسی و نه در انتخاب ریاست جمهوری و انتخاب خبرگان و رهبری ملاک اعتبار قانونی تنها یک چیز است و آن "رضایت ولایت فقیه" است . ‏مشروعیت حکومت نه تنها تابع رای و رضایت ملت نیست ،بلکه رای ملت هیچ تاثیر و دخالتی در اعتبار آن ندارد. "   منبع : علامه مصباح یزدی / هفته نامه پرتو/84،10،7)

[4] - آیت‌الله محمدرضا ناصری امام جمعه یزد گفت: "آیت‌الله مصباح یزدی فیلسوفی مجاهد بود." آقای ناصری! فیلسوف یعنی اندیشمند، آیت‌الله مصباح یزدی مخالف اندیشه بلکه معتقد به اطاعت بود فقط با عنوان متکلمی ماهر از ایشان می‌توان یاد نمود. نه هر که چهره برافروخت دلبری داند، نه هر که آینه سازد سکندری داند.   هزار نکته‌ی باریکتر ز مو این‌جاست، نه هر که سر بتراشد قلندری داند.

[5] - اظهارات متناقض آقای محمد تقی مصباح یزدی در باره محمود احمدی نژاد :

 مصباح یزدی در سال ۱۳۸۴ قبل انتخابات : "شخصی خواب دید که وجود مقدس ولی‌عصر دارند برای احمدی‌نژاد دعا می‌کنند."

 مصباح در سال ١٣٨۶ : "اطاعت از احمدی‌نژاد اطاعت از خداوند است."

 مصباح در سال ١٣٨٨ : "احمدی‌نژاد ذخیره خداوند برای این روزهای ما بوده است."

 مصباح در سال ۱۳۹۰ : "بیش از ۹۰ درصد معتقدم که احمدی‌نژاد سِحر شده است."

 مصباح در سال ۱۳۹۱ : "حمایت از احمدی‌نژاد حرام و خود او از منحرفین است."

[6] -«اگر من بگویم فردا روزنامه‌ها تیتر می‌کنند که فلانی طرفدار تروریسم است. به هر حال در قرآن ما دستور غلظت و ارهاب داریم، برای چه کسی؟ برای کسانی که منطق سرشان نمی‌شود، راه را برای هدایت پیغمبر باز نمی‌کنند، آگاهانه و از روی عناد با اسلام می‌جنگند، با این‌ها نمی‌شود گفت که شما به دین خودتان ما هم به دین خودمان، بیایید با هم دوستانه و مسالمت آمیز زندگی کنیم…باید درشتی و خشونت شما را لمس کنند»

[7] - "مردم چکاره هستند که به کسی حق بدهند؟  رییس جمهور منتخب مردم هم باید از طرف ولایت فقیه نصب شود وگرنه طاغوت است،  آنهایی که میگویند جانم فدای ایران فرقی با حیوان ندارند!!!"

[8] - «اگر در جمهوری اسلامی تا کنون سخن از انتخابات بوده است، صرفا به این دلیل است که ولی فقیه مصلحت دیده است فعلا انتخابات باشد و نظر مردم هم گرفته شود ولی فقیه حق دارد و می تواند هر زمان که اراده کند و مصلحت بداند نوع دیگری از حکومت را که در آن چه بسا اصلا به رأی مردم مراجعه نشود انتخاب کند مشروعیت حکومت نه تنها تابع رأی و رضایت ملت نیست ، بلکه رأی ملت هیچ تأثیر و دخالتی در اعتبار آن ندارد.»  

[9] - صحبت‌های آیت الله مصباح در دهه ۷۰ رو بخوانید: "برای مصون ماندن از فریب این اصلاحگران منافق باید در ابتدا اسلام را بهتر شناخت و در مرحله بعد، از تجربیات تاریخی بهره برد. تاریخ نشان می‌دهد كه افرادی از همین قبیل بودند كه نهضت مشروطیت را به بن بست كشانده و به جای حركت دادن آن نهضت در مسیر عدالت و اصلاح، آن را به صورت حركتی لیبرالی و غربگرا در آوردند و برای تحقق اصلاحات در جامعه، فرنگی شدن كامل كشور را پیشنهاد نمودند. امروزه همان افراد، بعد از گذشت بیش از دو دهه از پیروزی انقلاب، مجدداً سر از لانه های خود بیرون آورده و به نام اصلاح طلبی، نوجوانان و جوانان را می‌فریبند." 

به اشتراک بگذارید

Submit to DeliciousSubmit to DiggSubmit to FacebookSubmit to StumbleuponSubmit to TechnoratiSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn
 مصطفی مصطفوی

پست الکترونیکی این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید

نظرات (24)

This comment was minimized by the moderator on the site

امام خمینی: ما حق نداریم به ملتمان چیزی تحمیل کنیم
ما بنای این نداریم که یک تحمیلی بر ملتمان بکنیم ، اسلام به ما اجازه نداده است که دیکتاتوری بکنیم…
ما حق نداریم خدای تعالی به ما حق نداده است پیغمبراسلام به ما حق نداده است که به ملتمان چیزی تحمیل کنیم.
(صحیفه نور جلد 10 صفحه 181 )
اکثریت هر چه گفتند معتبر است ولو به ضرر خودشان باشد، شما ولی آنها نیستید به من و شما چه کار دارد.
(صحیفه نور جلد 8 صفحه 247 )
نباید کاری کنیم که فردی بر مردم تحمیل شود.
(صحیفه نور جلد 20صفحه 211 )
امروز مثل سابق نیست که یک لیستی درست بکنند و بفرستند هر جا که اینها باید بشود امروز اختیار دست خود شماست و احدی حق ندارد تصرف بکند.
(صحیفه نور جلد 18 صفحه 284 )
بارها گفته ام مردم در انتخابات آزادند و احتیاج به قیم ندارند و هیچ فرد یا گروه و دسته ای حق تحمیل فرد یا افرادی را به مردم ندارد.
(صحیفه نور جلد20 صفحه 193 )
اینطور نیست که انتخابات را چندتا مجتهد عمل کنند.
(صحیفه نور جلد 18 صفحه 254)

This comment was minimized by the moderator on the site

سه ویژگی آقای مصباح یزدی
رضا علیجانی
تندخویی، ترسویی و جاه طلبی. ایشان اخلاقا چندان مبادی به آداب روحانیت نبود....
مصباح در دوره اول زندگی‌اش چوب محافظه کاری (قبل انقلاب و سپس دوران جبهه و جنگ) و ترسویی فردی‌اش را خورد و در حاشیه بود.
در دوره دوم نان تندخویی‌اش را (در زمان آقای خامنه‌ای و بعد از دوم خرداد) خورد. تندخویی قبل از انقلابش علیه شریعتی و بعد از انقلاب علیه همه روشنفکران و منتقدان بود.
مصباح مخالف دموکراسی و حقوق شهروندی و طرفدار ولایت مطلقه و مروج ارهاب(خشونت و ترور) بود. او بر خشونت و فاشیسم لباس دینی می‌پوشاند و همین به کار حکومت می‌آمد.
حکومت اسلامی می‌تواند با رای مردم بالا برود ولی با رای مردم پایین نمی‌آید! مخالف ولایت فقیه مشرک است.
نام مصباح پشت قتلهای زنجیره ای و ترورهای اجتماعی(در کرمان) شنیده می‌شد.
شنود از جلسات خصوصی وی و اطرافیانش جاه طلبی‌های فردی وی را لو داد و باعث شد بیت و مجتبی خامنه ای کم کم او را در دوره سوم زندگی‌اش به حاشیه برانند.

This comment was minimized by the moderator on the site

42 سال پیش در همین روزها - سخنان امام در معرفی اهداف انقلاب در نوفل لوشاتو فرانسه خطاب به مطبوعات دنیا
«بشر در اظهار نظر خودش آزاد است.»
«اولین چیزی که برای انسان هست آزادی بیان است.»
«مطبوعات در نشر همه‌ی حقایق و واقعیات آزادند.»
«در جمهوری اسلامی کمونیست‌ها نیز در بیان عقاید خود آزادند.»
«در حکومت اسلامی اگر کسی از شخص اول مملکت شکایتی داشته باشد، پیش قاضی می‌رود و قاضی او را احضار می‌کند و او هم حاضر می‌شود.»
«یکی از بنیان‌های اسلام آزادی است… بنیاد دیگر اسلام اصل استقلال ملی است.»
«حکومت اسلامی یک حکومت مبتنی بر عدل و دموکراسی است.»
«دولت اسلامی یک دولت دمکراتیک به معنای واقعی است و اما من هیچ فعالیت در داخل دولت ندارم و به همین نحو که الآن هستم، وقتی دولت اسلامی تشکیل شود، نقش هدایت را دارم.»
«اما شكل حكومت ما جمهوری است، جمهوری به معنای اینكه متكی به آرای اكثریت است.»
«حکومت جمهوری است مثل سایر جمهوری‌ها و احکام اسلام هم احکام مترقی و مبتنی بر دموکراسی و پیشرفته و با همۀ مظاهر تمدن موافق.»
«ولایت با جمهور مردم است.»
«عزل مقامات جمهوری اسلامی به دست مردم است. برخلاف نظام سلطنتی مقامات مادام‌العمر نیست، طول مسئولیت هر یك از مقامات محدود و موقت است. یعنی مقامات ادواری است، هر چند سال عوض می‌شود. اگر هم هر مقامی یكی از شرایطش را از دست داد، ساقط می‌شود.»
«رژیم ایران به یک نظام دمکراسی‌ای تبدیل خواهد شد که موجب ثبات منطقه می‌گردد.»
«اختیارات شاه را نخواهم داشت.»
«من هیچ سمت دولتی را نخواهم پذیرفت.»
«من در آینده (پس از پیروزی انقلاب) همین نقشی که الآن دارم خواهم داشت. نقش هدایت و راهنمایی، و در صورتی که مصلحتی در کار باشد اعلام می‌کنم… لکن من در خود دولت نقشی ندارم.»
«علما خود حكومت نخواهند كرد. آنان ناظر و هادی مجریان امور می‌باشند.این حكومت در همه‌مراتب خود متكی به آرای مردم و تحتِ نظارت و ارزیابی و انتقاد عمومی خواهد بود.»
«من نمی‌خواهم ریاست دولت را داشته باشم. طرز حكومت، حكومت جمهوری است و تكیه بر آرای ملت.»
«من چنین چیزی نگفته‌ام كه روحانیون متكفل حكومت خواهند شد. روحانیون شغلشان چیز دیگری است.»
«من و سایر روحانیون در حكومت پستی را اشغال نمی‌كنیم. وظیفۀ روحانیون ارشاد دولت‌ها است. من در حكومت آینده نقش هدایت را دارم.»
«قانون این است. عقل این است. حقوق بشر این است که سرنوشت هر آدمی باید به دست خودش باشد.»
«باید اختیارات دست مردم باشد. این یك مسئله عقلی است. هر عاقلی این مطلب را قبول دارد كه مقدرات هركسی باید دست خودش باشد.»
«حكومت اسلامی بر حقوقِ بشر و ملاحظه‌ی آن است. هیچ سازمانی و حكومتی به‌اندازه‌ی اسلام ملاحظه‌ی حقوق بشر را نكرده است. آزادی و دموكراسی به‌تمام معنا در حكومت اسلامی است، شخص اوّل حكومت اسلامی با آخرین فرد مساوی است در امور.»
«اسلام، هم حقوق بشر را محترم مىشمارد و هم عمل مىكند. حقّى را از هیچ‌كس نمىگیرد. حق آزادى را از هیچ‌كس نمىگیرد. اجازه نمىدهد كه كسانى بر او سلطه پیدا كنند كه حقّ آزادى را به اسم آزادى از آنها سلب كند.»
«ما که می‌‌گوییم حکومت اسلامی می‌خواهیم جلوی این هرزه‌ها گرفته شود، نه‌اینکه برگردیم به 1400 سال پیش. ما می‌خواهیم به عدالت 1400 سال پیشش برگردیم. همۀ مظاهر تمدن را هم با آغوش باز قبول داریم.»
«دولت استبدادی را نمی‌توان حکومت اسلامی خواند… رژیم اسلامی با استبداد جمع نمی‌شود.»
«ما حکومتی را می‌خواهیم که برای اینکه یک دسته می‌گویند مرگ بر فلان کس، آنها را نکشند.»
«حکومتی که ما می‌خواهیم مصداقش یکی حکومت پیغمبر است که حاکم بود. یکی علی و یکی هم عمر.»
«تمام اقلیت‌های مذهبی در حکومت اسلامی می‌توانند به کلیه فرائض مذهبی خود آزادانه عمل نمایند و حکومت اسلامی موظف است از حقوق آنها به بهترین وجه دفاع کند.»
«جامعۀ آیندۀ ما جامعۀ آزادی خواهد بود. همۀ نهادهای فشار و اختناق و همچنین استثمار از میان خواهد رفت.»
«ما یک حاکمی می‌خواهیم که توی مسجد وقتی آمد نشست بیایند دورش بنشینند و با او صحبت کنند و اشکال‌هایشان را بگویند. نه اینکه از سایه او هم بترسند.»
«زنان در انتخاب، فعالیت و سرنوشت و همچنین پوشش خود با رعایت موازین اسلامی آزادند.»
«زن‌ها در حكومتِ اسلامی آزادند حقوق آنان مثل حقوق مردها. اسلام زن را از اسارت مردها بیرون آورد و آنها را هم ردیف مردها قرار داده است، تبلیغاتی كه علیه ما می‌شود برای انحراف مردم است. اسلام همۀ حقوق و امور بشر را تضمین كرده است.»

This comment was minimized by the moderator on the site

عذرخواهی و بیش از عذرخواهی
Posted: 17 Jan 2021 08:35 AM PST
مهراب صادق‌نیا
به هر حال، جناب حجت‌الاسلام و المسلمین شیخ کاظم صدیقی بابت سخنانی که در بابت کرامت‌های آیت‌الله مصباح یزدی(ره) گفته بود، عذر خواست. گُلی به جمال‌شان. این عذرخواهی به هر دلیل که باشد، یک رفتار پسندیده است و شایسته‌ی ستایش و پذیرش. امّا این حکایت را هم بشنوید:
دوست معتبر‌القولی از آقایان سید محمد و سید جواد شبیری زنجانی، آقا‌زاده‌های آیهالله شبیری زنجانی_خدا نگه‌دارشان باد_ نقل می‌کردد که ” یک سال در رَمی جمرات پیر زنی ایرانی را دیدیم که از جمعیت وحشت کرده بود و نمی‌توانست رَمی کند. ما دو برادر کمکش کردیم تا رَمی خود را انجام داد و بر شیطان سنگ زد. شب آن روز، در بعثه جلسه‌ای برگزار بود و آقای صدیقی سخنران آن مجلس بودند. ما هم در آن جلسه حاضر بودیم. به ناگاه درکمال تعجب، خطیب محترم گفتند که امروز امام زمان(عج) و یکی از یارانش در لباس دو سید جوان به یک پیر زن ایرانی در رمی جمرات کمک کردند. … ما دو برادر نگاهی به هم کردیم با بانگ برآوردیم که آقا، آن دو سید ما بودیم و …”
این خاطره را گفتم که بگویم، خیلی‌ها برای خیلی از کرامت‌گویی‌ها باید پوزش بخواهند. امیدوارم جناب ایشان و همه‌ی کسانی که سخن گفتن از دین را روز به روز، بیش‌تر به زُلف سخنان غلو آمیز گره می‌زنند، افزون بر عذرخواهی، تصمیم بگیرند که از این پس به‌جای قدسی‌سازی این و آن و سخنانی که به کمک عقل و نقل، امکانِ اعتبارسنجی ندارند، قدری بیش‌تر سَخته بگویند و سنجیده خطابه بخوانند. شوربختانه این ادبیّات رفته رفته به زبانِ مسلط جامعه‌ی ما تبدیل شده است. این سال‌ها برای هر کس که بتوانند از این کرامت‌ها می‌سازند می‌بافند؛ فرقی هم نمی‌کند یک سیاست‌مدار باشد یا یک عالِم مذهبی و یا یک شخصیّت نظامی و هنری. گویی سخن‌گویان، ما را ملّتی یافته‌اند که تنها زبان اسطوره می‌فهمیم. آن‌ها فرض گرفته‌اند ما آدم‌های معمولی و از جنسِ خودمان را دوست نداریم؛ به همین دلیل، وقتی می‌خواهند کسی را برای ما عزیز کنند، دست به دامانِ ادبیات اسطوره می‌شوند و او را از ما جدا می‌کنند.

This comment was minimized by the moderator on the site

چرا تبیین اخلاقی از ماجرای دعوت آقای صدیقی قابل قبول نیست
Posted: 17 Jan 2021 09:02 AM PST
محسن حسام مظاهری
فرسته‌ی قبل (درباره‌ی پیام دعوت از آقای صدیقی برای سخنرانی در روضه فاطمیه بیت رهبری) منتقدانی داشت. یک محور پرتکرار در کامنت‌های انتقادی تاکید بر «اخلاقی»بودن دعوت از ایشان پس از عذرخواهی‌ و جبران اشتباهش بود. اینکه این اقدام مطابق اخلاق اسلامی و نشانه رأفت و رحمانیت نظام و آغوش باز برای توبه‌کاران است.
البته سخن‌گفتن از «اخلاق» و «عمل اخلاقی» (در فهم عرفی و متداول آن) در عرصه‌ی سیاست نوعاً‌ رهزن واقعیت است. اما از این گذشته، به چند دلیل این تبیین نمی‌تواند قابل قبول باشد.
اول. جناب صدیقی پس از ایراد آن سخنان، توضیحاتی در سخنرانی مسجد جامع قلهک بیان کرد که از آن به عذرخواهی و عقب‌نشینی تلقی شد. صرف‌نظر از آن‌که توضیحات وی (عذرخواهی از روح آقای مصباح به خاطر کوته‌بین‌بودن در فهم مقامش، غافل‌نامیدن منتقدان، انداختن توپ در زمین غسال و…) چندپهلو و مبهم بود، اما با حسن نیت ما هم آن سخنان را عذرخواهی تلقی می‌کنیم.
اما آیا این عذرخواهی به‌معنای جبران‌کردن است؟ خطایی که در یک برنامه تلویزیونی رخ داده همسنگ توضیحات در منبر چند ده نفره یک مسجد است؟
دوم. فرض می‌کنیم این عذرخواهی مبهم اسمش جبران باشد و واقعا ایشان متنبه شده باشد و این رویه غلطی که سالهاست دارد (یعنی بیان مدعیات عجیب از عالم غیب و انتساب گشاده‌دستانه‌ی تشرفات و کرامات به افراد بدون استناد و تتبع لازم) را از این به بعد ترک کند. (در آینده خواهیم دید.) آیا به کسی که خطا کرده و عذرخواهی کرده، بلافاصله پاداش می‌دهند؟‌ آیا اگر ایشان همین یک مجلس سخنرانی را دعوت نمی‌شد نه اینکه کلا ممنوع‌المنبر شود (اصلا تصور اینکه امثال ایشان ممنوع‌المنبر شوند هم ممکن نیست) آسمان به زمین می‌آمد؟‌ ایشان که منابرش را دارد. همین فردا هم در میدان فاطمی سخنران تجمع شماری از هیئت‌های تهران است.
سوم. محور اصلی مدعای اخلاقی، وجود ارتباط بین دعوت ایشان و عذرخواهی‌اش است. اما این تنها یک حدس است و هیچ مستندی ندارد. البته بی‌ارتباط‌بودن آن دو نیز حدس است. ولی وجود نمونه‌های فراوان مشابه قبلی حدس دوم (بی‌ارتباطی) را تقویت می‌کند نه اولی را. همچنان‌که محمود کریمی هم بعد از غائله تیراندازی به مجلس فاطمیه آن سال (۱۳۹۳) در بیت مداحی کرد و منصور ارضی بعد از توهین به یکی از مراجع تقلید و سعید حدادیان بعد از هتاکی بی‌شرمانه به رییس‌جمهور وقت همچنان در فهرست مداحان بیت رهبری باقی ماندند. در قم نیز جناب سعیدی بعد از آن سخنان سخیف ترفیع مقام پیدا کرد و فراوان موارد دیگر. متاسفانه بعید است بتوان حتی یک نمونه عزل، برکناری،‌ برخورد به‌موقع و بازخواست جدی و علنی (نه پشت پرده‌ای و در حد تذکر تلفنی که نهایتاً خبرش فقط در بولتن‌ها بیاید) به خودی‌های خاطی در این دو سه دهه سراغ گرفت. (روشن است که محکومیت قضایی مهره‌های درجه چندم و سوخته محسوب نیست.)
پ.ن.
می‌ماند یک ابهام دیگر که خوب است در خلوت خودمان به آن پاسخ دهیم. چرا این رحمانیت و تساهل و آغوش باز برای خاطیان و چشم‌پوشی از خطا صرفا مشمول دایره‌ی بسته‌ی برخی وفاداران و جان‌نثاران است؟ چرا در دیگر موقعیت‌ها «اسلام رحمانی»‌ می‌شود پروژه دشمن و تقاضای عفو و گذشت و برخورد کریمانه می‌شود خیانت به حق الله و حق الناس؟ چرا از خطایی که زیانش به دین و ایمان مردم وارد می‌شود، گذشت می‌شود اما از خطاهای جزیی و کوچک شهروندان فرودست و مردم معمولی گذشت درکار نیست و باید حکم الاهی قاطعانه اجرا شود؟ چرا ازین اخلاق اسلامی، ازین تساهل و رافت، ازین غمض عین و گذشت (اگر واقعا وجود داشته باشد)، کارگران شلاق خورده و معترضان محروم آبان ۹۸ و آنها که مدل پوشش دیگری خلاف آنچه پسند حاکمیت است دارند و به همین جرم تحقیر می‌شوند و توهین می‌شنوند و فراوان گروه‌ها و اقشار دیگر بی‌بهره‌اند؟

This comment was minimized by the moderator on the site

چشم‌های نگران به رهبری
Posted: 16 Jan 2021 10:06 AM PST
علی صارمیان
این روزها جماعتی که همیشه سعی می‌کرده اند رهبری را خط‌قرمز نقدهای خود بدانند، چون تصمیمات رهبری می‌تواند ایران را از پیچ بگذراند، به یک ناامیدی رسیده‌اند. این دلبستگی و احساس عاطفی فرو نشسته و درخودشکسته است.
پیام رهبری بعد از سخنان آقای صدیقی و مداهنه‌اش، این بود که اگر چون صدیقی فکر کنید، چون او با حماقت دنیا را ببینید، بر بالای منبر خواهد رفت و من پایین منبرتان خواهم بود.
قبلا هم کسی که آجر به علی مطهری انداخت ارتقا گرفت. آن چشم‌های نگران اشک‌بار به یاد می‌آورند که آیت‌الله خامنه‌ای در کنگره اقبال لاهوری یکی از زیباترین سخنرانی‌های شیعی در باب روشنفکری را به ثبت رساند. در مورد حافظ چه زیبا می‌گفت. فلسفه و شعر را.
حالا اما کاظم صدیقی او را موعظه و مشورت می‌کند. این گروه گرفتار در احساس و غلیان که برای آن رهبر فرزانه سد پشت سر رهبری بودند، سرشکسته شدند. خم شدند. به آنها این پیام داده شد که چون صدیقی خرافه‌گرا باشید. دهان به خلاف آعشته کنید و لاطائلات بگویید تا حوزه علمیه در ازگل داشته باشید.
این گروه سرشکسته که نه می‌توانستند مخالف رهبری باشند و نه به خرافه‌پرستان و روغن‌بنفشه و دشمنان واکسن بپیوندند، بد جور دلشکسته شدند.
آنها کسانی بودند که در اوج اعتراض به آن کس که آن‌روزها نظرش به رهبری نزدیک بود و حالا ابعد است، خون گریستند و به قول محسن رضایی جمعیت آنها ۹ دی را ساخت تا نظام فرصت ترمیم و تسلی داشته باشد.
اما نظام آنها را که سالم‌ترین بخش و ذخیره انسانی کشور بود به صدیقی‌ها فروخت؛ به مجلسی که منحط‌ترین نظریات اداره جامعه را کشف می‌کند تا کشور بگردد؛ به برادرانی که اعتماد به حرفشان نمی‌شود کرد؛ چون رمال مستعان‌ساز کلاه بر سرشان می‌گذارد.
من برای این گروه باورساز داخل نظام بسیار پریشانم. آنها هم طعن اپوزیسیون را می‌خورند، هم لگد نظام را.
آنها از نظر هر دو گروه مذبدب، کم هوش، شیرین‌عقل و زیادی خوش‌بین هستند.
نه! چنین نیست. آنها امیدوار بودند که حداقل به سیره ائمه، دانایان مورد مشورت قرار گیرند و بر دهان چاپلوسان خاک پاشیده شود. نشد..‌.
شاید آنها را همین حسرت به خاک کند.

This comment was minimized by the moderator on the site

ali mojtahedzadeh @alimojtahedzad3 15h
گويا بسياری از مراجع_تقليد محترم از مدتها قبل و پيش از طرح خاطره از مراسم دفن مرحوم #مصباح_یزدی از پذيرش آقای #کاظم_صديقی در بيوت خود احتراز ميکردند و دليل آن هم طرح مطالب عجيب از سوی نامبرده در خصوص ارتباط بعضی ازسياسيون با امام زمان عج الله بود

انتخاب آقای صدیقی به عنوان سخنران شب اول روضه فاطمیه بیت رهبری (دیشب) پیام روشنی به افکار عمومی است و مصداق سیاستی آشنا که گویا قرار نیست تغییر کند.
از حسن تصادف دقیقا همین روزها زمزمه استیضاح مجدد ترامپ در آخرین روزهای ریاست جمهوری اش مطرح است.
این دو وضعیت علیرغم تفاوتهایی که دارند اما مثال‌های مناسبی برای دو الگوی حکمرانی اند:
نظامی که افراد را ولو در بالاترین سطوح حاکمیت قربانی می‌کند تا کلیت سیستم به خطر نیفتد؛
و نظامی که افراد خودی و در مدار را ولو در سطوح میانی و پایین به هر قیمت حفظ می‌کند؛ حتی با گزافترین هزینه‌ها و بالاترین خطرات برای کلیت سیستم.
نظامی که خط قرمزش مصلحت جمعی و بقای جامعه است و نظامی که خط قرمزش مصلحت فردی است و بقای افراد.
1399/10/26
@mohsenhesammazaheri

This comment was minimized by the moderator on the site

سایه سنگین مصباح یزدی بر سراب اسلامی کردن دانشگاه‌ها و علوم انسانی
۲۵/دی/۱۳۹۹
سعید پیوندی
مصباح یزدی به «استفاده از منبع وحی در تولید علم» اعتقاد داشت
نسخه چاپی
یادداشتی از سعید پیوندی: آیت‌الله مصباح یزدی به‌گفتهٔ همگان یکی از اصلی‌ترین نظریه‌پردازان دینِ قشری و دگرستیز و نیز خشونت دینی بود. بسیاری نوشته‌ها هم که در روزهای اخیر به مناسبت مرگ او منتشر شدند، به‌درستی به سویه‌های گوناگون این خوانش عبوس، بسته، ناسازگار با زمانه و ایدئولوژیک از مذهب شیعه پرداختند.
مشارکت عملی او در قلمروِ سیاست و یا توجیه خشونت مقدس علیه روشنفکران و دگراندیشان و مشروعیت بخشیدن به آن نیز از نظرها دور نمانده است.
اما در میان بحث‌ها چیزی که کمتر از آن یاد می‌شود، نقش مهمی است که او در جریان آن‌چه اسلامی کردن دانشگاه‌ها و علوم انسانی نام گرفته، ایفا کرد.
جمهوری اسلامی و تسخیر دانشگاه
پروژه اسلامی کردن آموزش و دانشگاه یکی از مهم‌ترین بخش‌های سیاست فرهنگی جمهوری اسلامی برای دینی کردن جامعه، تحمیل نظام ارزشی شیعه حکومتی و مبارزه با چیزی بود که خود «نفوذ فرهنگ غربی» می‌نامید.
گام اول انقلاب فرهنگی (۱۳۵۹-۱۹۶۲) با بستن دانشگاه‌ها، اخراج و یا ترک تحصیل حدود ۳۰ هزار دانشجو و ۶ هزار استاد دانشگاه و تشکیل کمیسیون‌های گوناگون برای بازتعریف برنامه‌های درسی دانشگاه‌ها آغاز شد. بازخوانی نوشته‌ها و گفته‌های بسیاری از دست‌اندرکاران این دوران و نیز بازیگران اصلی این پروژه نشان می‌دهد که اسلامی کردن دانشگاه مانند هر نهاد دیگری برای همگان امری بدیهی و دست‌یافتنی به نظر می‌رسید.
در تمام دوران پس از انقلاب مشروطیت در میان بخش بزرگی از روحانیون و کنشگران اسلام‌گرا نوعی تصور اسطوره‌گونه درباره قابلیت‌های دین اسلام (شیعه) به‌عنوان آخرین و «کامل‌ترین» دین وجود داشت، گو این‌که برای همه عرصه‌های جامعه از اقتصاد و بانکداری و امور قضایی گرفته تا علم و آموزش و دانشگاه راه‌حل‌های معتبر دارد. ده‌ها سال بود که روحانیت و یا حتی کسانی مانند شریعتی و آل احمد با بازتولید این گفتمان و توهم، به اشکال گوناگون تکرار کرده بودند که راه رستگاری انسان و جامعه از بازگشت به خویش (هویت دینی) و اصول اسلام می‌گذرد.
برای انقلابیون اسلام‌گرا در سال ۱۳۵۷ هم «اسلامی کردن» همه‌چیز به‌مثابهٔ امر بدیهی پیش‌شرط برپایی جامعهٔ آرمانی دینی و یا «‌‌ام‌القرای اسلامی» بود و کسی هم پیرامون این باور ژرف اجازه چندوچون کردن به خود نمی‌داد.
سخنان آیت‌الله خمینی درباره اسلامی کردن دانشگاه به‌روشنی بازگوکننده چنین اعتقادی است: «گمان نکنند بعض از این اشخاص که در اسلام راجع‌به جامعه چیزی نیست یا راجع‌به فرض کنید که امور تربیتی کم است. اسلام عمیق‌تر از همه‌جا و از همه مکتب‌ها راجع‌به امور انسانی و راجع‌به امور تربیتی (نظر) دارد که در رأس مسائل اسلام است، چنانچه امور اقتصادی دارد. ما نمی‌توانیم امروز همان‌طور که انبار می‌کردند از غرب برای ما سوغات می‌آوردند و در دانشگاه‌های ما بچه‌های ما را فاسد می‌کردند، امروز هم بنشینیم که مغزهایی که تربیت غربی دارند، برای ما تربیت کنند بچه‌های ما را. (…) کسانی که اطلاع از احکام اسلامی ندارند، از اقتصاد اسلام ندارند، از فرهنگ اسلام ندارند، از علوم عقلی اسلام ندارند، این‌ها می‌گویند که در اسلام نیست. خب، تو که اطلاع نداری، به چه مناسبت یک همچو حرفی می‌زنی؟! متخصص لازم است و در این امر باید از حوزه‌های علمیه متخصص بیاورند» (۱۳۶۰، ص ۴۱۵).
دانشگاه، میدانی برای آزمون ادعاهای روحانیون
پروژه اسلامی کردن دانشگاه‌ها که با سروصدای زیاد و بحران سیاسی گسترده‌‌ای هم همراه شد، میدانی بود برای آزمودن ادعاهای تاریخی روحانیت.
یادمانده‌های غلامعباس توسلی، استاد جامعه‌شناسی دانشگاه تهران، درباره اولین گام‌های اجرایی کردن پروژه اسلامی کردن علوم انسانی از توانایی و درک واقعی روحانیون از دنیای آکادمیک و علوم دانشگاهی پرده برمی دارد.
آقای توسلی می‌نویسد: «پیش آیت‌الله مشکینی رفتیم و صادقانه گفت ما نمی‌دانیم جامعه‌شناسی چیست. فقط دکتر شریعتی را می‌شناسیم و کتاب‌های ایشان را خوانده‌ایم. ایشان حرف‌های خوبی زده ولی حدیث کم استفاده کرده است. [در قم] با آقای مصباح یزدی آشنا شدیم. ما با ایشان صحبتی کردیم که چه کنیم. ایشان هم گفت من ۹۵ درصد حرف‌های شما را قبول دارم و تنها پنج درصد جای کار دارد. قرار شد استادان و روحانیون جلسات مفصلی هم در تهران و هم در قم داشته باشند. پنج رشته جامعه‌شناسی، اقتصاد، روان‌شناسی، حقوق و تعلیم و تربیت را انتخاب کردیم که آقایان معتقد بودند رشته‌های دیگر مشکلی ندارد اما این پنج رشته باید اصلاح شود… حدود سی چهل نفر از استادان انتخاب کردیم و هر هفته از صبح شنبه تا غروب یکشنبه در قم بودیم و در جلسات شرکت می‌کردیم. فرآیند خسته‌کننده‌ای بود. اما در نهایت متوجه شدیم آقای مصباح یزدی و دوستان‌شان می‌خواستند بفهمند جامعه‌شناسی و سایر رشته‌های علوم انسانی چیست» (کارگزاران، ویژه‌نامه نوروز ۱۳۸۷).
از این‌گونه روایت‌ها پیرامون دانش و درک واقعی روحانیون و همدستان مکلای آن‌ها که به قصد اسلامی کردن دانشگاه و علوم آکادمیک پا به میدان انقلاب فرهنگی گذاشته بودند، فراوان می‌توان یافت. آن‌چه شاید میان همه آن‌ها مشترک بود، ناآشنایی با شناخت‌شناسی و روش‌شناسی علوم دانشگاهی، ندانستن معنای واقعی اسلامی کردن دانشگاه و باور مذهبی به اعتبار چنین پروژه‌‌ای بود.
مصباح یزدی و گام دوم انقلاب فرهنگی
از میان دست‌اندرکاران اولیه شماری با پی بردن به سستی ادعاهای روحانیون و مشکلات عملی این پروژه به‌تدریج از قطار انقلاب فرهنگی پیاده شدند و گاه آشکارا زبان به انتقاد از اسلامی کردن آمرانهٔ دانشگاه گشودند. عبدالکریم سروش از جمله این کسان بود که با وجود مشارکت فعال اولیه، در چندین نوشتهٔ انتقادی که از اواخر دهه ۱۳۶۰ منتشر شد، آشکارا اسلامی کردن علوم انسانی و دانشگاه را تلاش گروه‌های سنت‌گرا و یا بنیادگرا نام داد برای «رجعتی خام و ناممکن به گذشته» (سروش، ۱۳۶۵). برای او مانند شماری دیگر در پسِ پروژه انقلاب فرهنگی همزمان فکر حذف مخالفان در دانشگاه وجود داشت.
نام محمدتقی مصباح یزدی در دوران پس از «انقلاب فرهنگی» (۱۳۵۹-۱۳۶۲) و بستن دانشگاه‌ها بر سر زبان‌ها افتاد و هم‌اوست که مسئولیت‌های مهمی در گام دوم سیاست موسوم به اسلامی کردن علوم انسانی بر عهده گرفت.
یکی از اقدامات اولیه در این زمینه به‌وجود آوردن دفتر همکاری حوزه و دانشگاه در شهر قم و سپس راه‌اندازی مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی در سال ۱۳۷۴ با وظیفه شتاب بخشیدن به روند اسلامی کردن دانشگاه و تربیت کادر در این زمینه بود. این مؤسسه که زیر نظر مصباح یزدی و شاگردانش مانند آقاتهرانی قرار داشت، در زمان کوتاهی صاحب بودجه بزرگ و تشکیلات عریض و طویلی شد. در کنار فعالیت‌های آموزشی، اکنون سال‌هاست این مرکز سمینارها و نشست‌های گوناگونی پیرامون اسلامی کردن دانشگاه برگزار می‌کند و صاحب بیش از ۲۰ نشریه ادواری مرتبط با علوم انسانی اسلامی است.
بی‌اعتمادی عمیق به دانشگاه
نوشته‌های مصباح یزدی پیرامون اسلامی کردن دانشگاه از بی‌اعتمادی او به علوم دانشگاهی و فضای آکادمیک حکایت می‌کند چرا که از نظر او «گزاره‌هایی که به نام علوم انسانی شناخته می‌شود و در اطرافش کتاب نوشته شده، خاستگاهش مغرب‌زمین است و سردمداران و صاحبان نظریه‌های معروف آن عمدتاً اهل مغرب‌زمین هستند. از این رو خواه‌ناخواه تحت تأثیر فرهنگ و ادبیات غرب است و اصطلاحش با همان اصطلاحاتی که موافق فرهنگ غربی است شکل گرفته و هم بینش‌ها و جهان‌بینی‌های سازگار با فرهنگ غرب پایه ریزی شده است. بنابراین پیش‌فرض‌های علوم انسانی از مبانی فلسفی و ایدئولوژیک گرفته شده و این مبانی با مبانی اسلامی سازگار نیست».
به نظر می‌رسد که اسلام‌گرایان با درس گرفتن از تجربه مسیحیت در غرب، سرنوشت نبرد میان علم و کلیسا و عقب‌نشینی دین در برابر روندهای سکولاریزه شدن جامعه و علوم در تلاش برای تحمیل سلطه خود به علم و آموزش دانشگاهی بودند.
دانشگاه و علم در خدمت دین حکومتی
برای مصباح یزدی وظیفه اصلی علوم دانشگاهی چیزی نبود جز خدمت به حقیقت ازلی و ابدی دینی (اسلام شیعه) و حکومتی که به باور او از مشروعیت و رسالت قدسی برخوردار بود. او نه می‌توانست معنا و اهمیت استقلال نهاد دانشگاه، علوم و آزادی‌های آکادمیک رایج را درک کند و نه با اندیشه انتقادی و سنجشگری میانه خوبی داشت. از نظر مصباح یزدی «مبانی صحیح، با قرآن موافق است، یعنی عقل و نقل در این‌جا با هم توافق کامل دارند» (۱۳۹۰).
اعتبار علم دینی از نظر او هم یا به سرزمین و محل تولد و رشد یک علم، جامعه اسلامی یا توسط اندیشمندان مسلمان تولیدشده بازمی‌گردد یا به کاربست «روش‌شناسی دینی» و استفاده از منابع دینی و اطمینان و یقین‌آوری آن به جهت سخن وحی بودن آن. همزمان «علمی که مستقیماً بر اساس حرف و منبع اولیای دین نباشد بلکه بر اساس حس یا عقل اثبات شده باشد اما نتیجه آن با دین هماهنگ باشد» (۱۳۹۰) هم می‌تواند علم دینی تلقی شود.
چنین خوانش تقلیلی از علم، نفی استقلال معرفت‌شناسانه آن و فروکاستنش به ابزاری در خدمت دین حکومتی درست در برابر درک و فلسفه علم در دنیای امروزی و جایگاه آن در دانشگاه مدرن بود. او می‌خواست علمی را که یک بار در دوران سکولارشدن دانشگاه و آکادمی خود را از چنگال نهاد دین و دگم‌های مذهبی رها کرده بود دوباره در قفس قشری‌گری و تعصب دینی اسیر کند.
اتفاقی هم نبود اگر مصباح یزدی از دانشگاه به‌خاطر «کنار گذاشتن وحی» انتقاد می‌کرد و بر آن بود که علوم انسانی اسلامی باید بر «آموزه‌های وحی و دین» و «دستاوردهای جدید بشر در علوم انسانی» تکیه کند تا از طریق «تبادل فرهنگی میان آن‌ها به جمع سالم» (۱۳۹۰) دست یافت. از نظر او بومی‌سازی و اسلامی کردن علوم، «صرف تعویض اصطلاحات» نیست بلکه «تغییر جهان‌بینی‌ها و استفاده از منبع وحی در تولید علم» است.
ترس از استقلال دانشگاه و آزادی آکادمیک
آن‌چه مصباح یزدی می‌خواست، به زیر کشیدن جایگاه دانشگاه و قرار دادن آن در تراز مدارس مذهبی سنتی بود. «جمع سالم» میان آموزه‌های دینی و علوم هم فقط با تفریق و کنار گذاشتن آن‌چه غیردینی به حساب می‌آمد، ممکن می‌شد. در چنین دانشگاهی علوم سکولارتا زمانی مشروعیت داشتند که از خط قرمزی‌های دین حکومتی عبور نکنند و پیرامون باورها و آموزه‌های دینی جرئت چندوچون به خود ندهند. از نظر او در اسلام «چیزهایی به برکت وحی» وجود دارد که در خارج از «فرمول مطالعات میدان و آزمون و خطا و روش‌های علمی است» (۱۳۸۵).
مصباح یزدی وظیفه میراث‌داران دانش اسلامی می‌داند که این را کشف و استخراج کنند و در دسترس دنیا قرار دهند. البته این تلاش از نظر او برای قانع کردن دیگران است چرا که «این دسته از مسائل برای ما که معتقد به وحی هستیم و این خورشید برایمان طلوع کرده است، نیاز به روش‌های علمی ندارد».
از نظر مصباح یزدی «علم تجربی به دنبال فلسفه و به پشتوانه آن است که ارزش می‌یابد و البته پشتوانه هر دوی این‌ها وحی است که ارزش آن از هر چیزی بیشتر است و درستی آن ضمانت دارد. وحی واقعاً علم است، اما نه به‌معنای پوزیتویستی آن» (۱۳۹۰).
معنای این حرف مصباح یزدی چیزی نیست جز کشیدن یک دایره قرمز پیرامون آموزه‌های دینی و اعلام آن به عنوان منطقه ممنوعه بحث. او دانشگاه را به شرطی می‌پذیرفت که دست از پژوهش مستقل، آزادی فکری، پرسشگری و نقد بردارد و وظیفه خود را «اثبات برتری نظریات اسلامی» بداند (۱۳۹۰).
چنین نگاه تقلیلی و بسته به علوم دانشگاهی و رابطه آن با دین موضوع تازه‌‌ای در تاریخ دانشگاه نیست. همه دعوای دانشگاه با نهاد دین از قرن شانزدهم میلادی تا به‌وجود آمدن دانشگاه مدرن در اوایل قرن نوزدهم میلادی پیرامون تنش و شکاف میان آموزه‌های دینی و دانش آکادمیک بود. علم در فلسفه دانشگاه مدرن تمام نشده و تمام‌نشدنی است و آزادی آکادمیک، پرسشگری، اندیشه انتقادی، نداشتن حوزه‌های ممنوع و عدم تمکین دانشی که حقیقت مطلق به شمار می‌رود، اصول اصلی آن را تشکیل می‌دهد.
دلیل تکیه دانشگاه مدرن بر سنجشگری و آزادی‌ آکادمیک از جمله حق نقد کردن دین و باورها و آموزه‌های دینی بود بدون آن‌که شمشیر داموکلسِ سانسور، تکفیر و مجازات بر فراز سر استاد و دانشجو آویخته باشد. بدگمانی و بی‌اعتمادی مصباح یزدی به دانشگاه مدرن از جمله به‌خاطر به پرسش کشیدن مشروعیت و اقتدار دانش دینی و استقلال علمی بود. او از این هراس داشت که چنین دانشگاهی به انحراف نسل جوان از «شاهراه اسلامی» و افتادن در «بیراهه بی‌دینی و سکولاریسم» منجر شود. این نگاه بسته و تقلیلی حتی شامل خوانش‌های متفاوت دین و دینداران دگراندیش هم می‌شد.
اعتراف نکردن به شکست
جنگ مصباح یزدی و تشکیلات و شاگردانش با دانشگاه جنگی فرسایشی و بی‌پایان بود. حتی زمانی که او پس از سی سال اعتراف کرد که «هنوز هم برای عده‌ای از مسئولین دلسوز دانشگاه‌ها منظور از اسلامی کردن علوم مشخص نیست» (۱۳۹۰)، باز هم نتوانست به سراغ پرسش اصلی چرایی این شکست و بررسی سنجشگرانه کارنامه واقعی پروژه اسلامی کردن علوم انسانی برود.
او و نهادهایی که به‌وجود آورده بود، به نماد بن‌بست تحمیل فرهنگ سنتی و بسته حوزه علمیه و مدارس مذهبی به دانشگاه و دنیای آکادمیک تبدیل شدند. چهار دهه بحران و تنش در دانشگاه، آموزش و فرهنگ پیامد مستقیم این یکدندگی، تعصب خشک و تکرار ادعاهایی بود که تجربه عملی نشدنی بودن آن‌ها را نشان داده بود.
مصباح یزدی یکی از اصلی‌ترین نظریه‌پردازان «وحدت حوزه و دانشگاه» بود. این وحدت ناشدنی بود و راه هم به جایی نبرد، هرچند در این میان ارتباط با دانشگاه سبب برخی دگرگونی‌های مثبت در کارکرد درونی حوزه شد. دانشگاه اما قربانی بزرگ این پیوند ناخواسته و نامیمون بود. آن‌چه از حوزه به دانشگاه و به‌ویژه به علوم انسانی رسید، چیزی نبود جز سقوط کیفیت علمی، سانسور، ترس و تنش، تفکیر و اخراج، قشری‌گری، تنگ‌نظری، فشار و فضای امنیتی.
علوم انسانی و اجتماعی دانشگاهی در این چهار دهه تلاش کرد به اشکال گوناگون در برابر یورش همه‌جانبهٔ نهادهای دینی و حکومتی که خود را دینی می‌دانند مقاومت کند. اما لطمه‌‌ای که کسانی مانند مصباح یزدی در تجربه ناکام انقلاب فرهنگی و سال‌های پس از آن به اعتبار دانشگاه و علوم دانشگاهی، به جایگاه پژوهش، علم و آزادی‌های آکادمیک و به دانشجویان و استادان زدند، شاید هیچ‌گاه قابل جبران نباشد.
منابع:
خمینی روح‌الله (۱۳۶۰). صحیفه امام خمینی. تهران: مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، جلد پانزدهم.
سروش عبدالکریم (۱۳۸۰). تفرج صنع (گفتارهایی در اخلاق و صنعت و علوم انسانی). تهران: مؤسسه فرهنگی صراط.
سروش عبدالکریم (۱۳۷۸). آخرش هم ندانستند که منزلگه مقصود کجاست، نشریه لوح، ش ۶.
مصباح یزدی محمد تقی (۱۳۹۰). «علم دینی و اسلای سازی علوم انسانی»، ماهنامه معارف، ش ۸۶.
مصباح یزدی محمد تقی (۱۳۸۵). «شیوه‌های اسلامی کردن دانشگاه»، فقه و مبانی حقوق، ش ۴.

This comment was minimized by the moderator on the site

آقای صدیقی جای عذرخواهی توبه کنید و برای همیشه منبر را کنار بگذارید
Posted: 13 Jan 2021 04:18 AM PST
محمد مهاجری
۱- هر آدم مصلحت اندیشی که جناب حجت الاسلام کاظم صدیقی را به عذرخواهی و تصحیح اشتباهش درباره مرحوم آیت‌الله مصباح یزدی ترغیب یا وادار کرد، انشاالله ماجور باشد اما…
۲- …اما تقلیل دادن اشتباهات آقای صدیقی به همین یک مورد، خودش اشتباه بزرگتر و جفا به دین و اعتقادات مردم است. چرا که جناب صدیقی در مواردی اظهاراتی دردناک‌تر از مورد اخیر هم بر زبان رانده است.
۳- لابد آقای صدیقی ویدئویی را که از سخنانش موجود است و در مراسم دعای ندبه رباط کریم یک قصه ساختگی را نقل کرده به خاطر دارد.
او از رویای یک صاحبدل! حرف می‌زند (نقل به مضمون) که حضرت رسول(ص) در جمع بزرگی از مردم برای مقابله با محمدرضا پهلوی هماورد می‌طلبد و هیچکس پا پیش نمی‌گذارد جز امام خمینی(ره) که با او گلاویز می‌شود، با شمشیری سر از تنش جدا می‌کند و امعاء و احشاء او را بیرون می‌کشد.
آقای صدیقی تاریخ این رویا را ۳۰ سال قبل از درگذشت مرحوم آیت الله العظمی بروجردی عنوان می‌کند. آن مرجع معظم در سال ۱۳۴۰ رحلت کرده و ۳۰ سال قبل از آن معادل سال ۱۳۱۰ است. یعنی محمدرضا پهلوی در آن زمان یک کودک ۱۲ ساله بوده که احتمالا هنوز مرتکب جنایتی که مجازاتش گردن زدن ( ولو در عالم رویا) باشد، نشده بوده است.
ویدئوی یادشده هنوز در بین مردم می‌چرخد. آنها که ضد امام و ضد روحانیتند به آن پوزخند می‌زنند و متدینین هم تاسف می‌خورند و قطعا گوینده آن حرفها را با دعای خیر بدرقه نمی‌کنند.
۴-علاوه بر اینها منبرهای متعدد جناب صدیقی مشحون است از نقل کرامت‌هایی که همگی در عالم رویا و گاهی مکاشفه (طبق تخیل ایشان) اتفاق افتاده که قریب به اتفاق آنها بوی خرافه و متاسفانه طعم دروغ می‌دهد. نقل آنها از حوصله این نوشته خارج است.
به این ترتیب می توان گفت گرچه اعتذار اخیر او، کار مناسبی است اما حساب او را تسویه نمی‌کند. بیان بسیاری از حرفها توسط او، اعوجاجاتی در اذهان ایجاد کرده که اگر موجب گناه شود چه بسا جناب صدیقی در آنها شریک باشد.
۵-اگر جای آقای صدیقی بودم، بجای عذرخواهی، توبه و استغفار می کردم و به کفاره این رفتار ناصواب، منبر را می‌بوسیدم و برای همیشه کنار می‌گذاشتم.

This comment was minimized by the moderator on the site

از آیةالله محمد سروش محلاتی نقل شده (https://t.me/mohammadsorooshmahallati/1553) که پرونده‌ی علمی آیةالله مصباح یزدی گویای نقاط قوت و امتیازات زیر است: ۱- برخورداری از انسجام فکری و تفکر سیستماتیک؛ ۲- قدرت نقادی و تحلیل مباحث علمی؛ ۳- حساسیت زیاد نسبت به‌ورود عناصر فرهنگی بیگانه به‌مکتب؛ ۴- اعتدال و استحکام در مبانی اعتقادی و کلامی با پرهیز از شبه‌استدلال‌ها.
به‌نظرم جناب سروش محلاتی مزاح کرده است: مورد چهارم که اساساً نادرست است! مبانی اعتقادی اندیشه‌ای که سال‌ها منشأ آن همه تندروی شد، آیا شایسته است با واژه‌ی "اعتدال" تجلیل شود؟ مورد سوم نیز خود حق‌مطلق‌پنداری و تعصب است، نه امتیاز! با این روحیه، مگر می‌توان میان فرهنگ‌ها، گفتگو و تعامل برپا کرد؟ راه تحکیم صلح و دوستی در دهکده‌ی کوچک جهانی، آیا این است؟ موارد اول و دوم نیز ویژگی‌هایی کاملاً متعارف‌اند که هر استاد زحمت‌کشیده‌ی دانشگاه و حوزه توقع است که دارا باشد!
نهایتاً اینکه زندگی اجتماعی و سیاسی هر انسانی از منظومه‌ی فکری‌اش متأثر است؛ منظومه‌ی فکری عالِمِ خصوصاً حوزوی نیز از دیدگاه‌های علمی او. بنابر روایات، علمی ارزش دارد که برای مردم سودمند باشد. علمی که منظومه‌ی فکری منتج از آن مروج نفرت باشد و خشونت، نه سودی برای مردم دارد، نه پرونده‌ی آن، نقطه‌ی قوت و امتیازی خاص!
@mkamalian1964

This comment was minimized by the moderator on the site

کرامات شیخ و چند پرسش!
Posted: 08 Jan 2021 10:53 AM PST
احمد زیدآبادى
شیخ کاظم صدیقی در گفتگویی با شبکۀ تلویزیونی قرآن “کرامات” مهمی را به شیخ محمد تقی مصباح یزدی نسبت داده و گفته است که او زمان دقیق فوت خود را پیش‌بینی کرده و گفته بود که باغ بزرگی هم برای وی تدارک دیده شده و دو هفته بعد او را به آنجا می‌برند.
اینگونه ادعاها در مورد اشخاص، بعضاً در بین برخی اهل منبر رایج است و بدبختانه چون آزمون‌پذیر هم نیست هر فردی در مورد افراد مورد علاقۀ خود می‌تواند هر چه را که میلش کشید به آنها نسبت دهد. طبعاً مادامی که افرادی نظیر مجری همین شبکۀ قرآن یافت شوند که پس از شنیدن این قبیل ادعاها به علامت تأیید بگویند؛ عجب! نقل این ادعاها ادامه خواهد یافت!
اینجا اما یکی – دو پرسش قابل طرح است که جا دارد آقای صدیقی به آنها پاسخ دهد. اول اینکه اگر مصباح یزدی تاریخ دقیق فوت خود را به اطرافیان اطلاع داده و وقوع مرگ در آن ساعت برایش مسجل شده بود پس چرا در هنگام بیماری او، دفترش مرتب اطلاعیه می‌داد و از “مؤمنان” درخواست می‌کرد که برای سلامتی و بهبود حال او به درگاه خداوند دعا و تضرع کنند؟
دوم آنکه آقای مصباح که از تاریخ دقیق فوت خود و حتی وسعت باغی که برای او تدارک دیده شده، مطلع بوده است، چطور اطلاع نداشته که محمود احمدی‌نژاد از مسیر مورد نظر او “منحرف” می‌شود و بنابراین پیروزی او در انتخابات سال ۸۴ را به مدد امام زمان نسبت داده است؟
کاظم صدیقی در عین حال مدعی شده که آقای مصباح در حین غسل دادنش چشمانش را گشوده و به روی غسال لبخند زده است! این یعنی اینکه از نظر پزشکی او تا آن لحظه زنده بوده و بنابراین، تیم پزشکیش باید توضیح دهد که اولاً چرا جواز فوت فردی را که چشم باز کرده و لبخند زده، صادر کرده
و ثانیاً چرا پس از بروز این علایم حیاتی، مانع دفن او نشده است؟

This comment was minimized by the moderator on the site

[1/9, 09:53] +98 912 699 9150: اولا بحث در نقل کرامات برای بعضی علما و نیز غیر روحانیین به اصطلاح از عرفاست نه حضرات معصومین علیهم السلام
البته نقل و‌ پذیرش کرامات در مورد آن بزرگواران هم شرائط خاص و دشواری دارد و بررسی دقیق صدوری و دلالی می طلبد
ثانیا رویکرد امثال صدیقی
که در منابر خود به جای بیان حقائق و مطالب عقلانی و عقلایی دینی به خیال پردازی و نقل داستان های صد در صد خلاف و‌ دروغ می پردازند ، رویکردی باطل است و من صراحتا می گویم منبر و مصاحبه صدیقی مصداق قطعی کلام ضال و مضل است که بجز وهن دین و تضعیف ایمان اندک باقیمانده در مردم تاثیری ندارد
افسوس که حرف اصلی را تملق و چاپلوسی می زند
افسوس که این مخربان دین نه تنها در حاشیه امن هستند بلکه مورد حمایت و تایید هم هستند
بنده با توجه به اینکه خودم افتخار روضه خوانی آستان پاک حسینی را دارم و پدر و اجدادم در این مسیر بوده اند و با تاریخ وعظ و خطابه و زندگی بزرگان اهل منبر آشنا هستم به جرأت می گویم در هیچ‌تاریخی این افتضاح برای امر مهم خطابه رخ نداده است
محمد عندلیب همدانی
[1/9, 09:54] +98 912 699 9150: بیان استاد عندلیب همدانی از اساتید مبرز حوزه قم

This comment was minimized by the moderator on the site

آقای صدیقی ساده لوح نباشید!
مجتبی نجفی
سخنان آقای صدیقی درباره کرامت هایی که از آیت الله مصباح یزدی شنیده، بازتاب منفی در میان بسیاری از اهل تحقیق و رسانه گذاشته است به مناسبت، خاطره ای از آیت الله صالحی نجف آبادی خواندنی است:
«ميرزا علي آقا شيرازي معلم اخلاق، بسيار با ايمان و با خدا، يكپارچه نورانيّت و معنويّت بود؛ به همين خاطر چنان جذب او شدم كه نمي‌توانستم رهايش كنم؛ آقايان مطهري و منتظري هم از شاگردان ايشان و مجذوب ايشان شده بودند. به‌قدري به ايشان علاقه‌مند شدم كه هر روز بعد از ظهر مي‌رفتم به مدرسه صدر كه ايشان حجره داشت و براي ايشان چاي دم مي‌كردم. ... من پيش ميرزا علي آقاي شيرازي به‌جز عروةالوثقي و مقداري از تبصرة علامه، نهج‌البلاغه مي‌خواندم. درس نهج‌البلاغه را كه خيلي جاذبه داشت، آقايان منتظري و مطهري هم بر همین اساس شركت مي‌كردند. قسمتی از تفسیر جوامع الجامع طبرسی را نزد ایشان خواندم که یک نسخه از این تفسیر را خود ایشان به من دادند. واقعاً وصف مرحوم حاج ميرزا علي آقا شيرازي نگفتني است. ايشان از مردم گريزان بود و چون از نظر تقوا و اخلاق در حد اعلا بود، نمي‌خواست مردم دور و برش جمع شوند و از مريدبازي بدش مي‌آمد.
از خصلت‌هاي ديگر ايشان اين بود كه اهل تحقيق بود، زودباور نبود.
اين‌جا خاطره‌اي يادم آمد. معروف است این اشعار روي قبر شيخ مفيد را، امام زمان(عج) نوشته‌اند:[...] روزی اين اشعار را براي حاج ميرزا علي آقا شيرازي خواندم و گفتم:
«آقا! ببين شيخ مفيد چه مقام و عظمتي دارد كه روي قبرش امام زمان(عج) با دست خود اين‌گونه اشعاری نوشته است»!
من با يك حالت شوق و ذوق و حالت روحاني ـ معنوي اين‌ها را مي‌گفتم. حاجي وقتي خوب گوش داد لبخندي زد و فرمود:
«بچم(بچه ام)! اين‌قدر ساده‌لوح نباش! اين حرف‌ها را مريدهايشان بعد از مرگشان ساخته‌اند»!
چه بسا مريدها بنشينند و پس از مرگ يك آقا و يك عالمي از اين موارد بسازند. آيا بايد بدون دليل و بررسي پذيرفت؟! و چه بسا آن مريد بگويد من كه هدف مقدسي دارم آن هم تعظيم عالم است و دروغ‌گفتن در این راه اشكالي ندارد!».( شوکران اندیشه، خاطرات آیت الله صالحی نجف آبادی، به کوشش مجتبی لطفی، ص 50)
. مرحوم آیت‌الله منتظری دروصف میرزا علی‌آقا شیرازی می‌گوید: «در این اواخر که من اصفهان بودم با مرحوم آیت‌الله حاج میرزا علی آقا شیرازی مأنوس شده بودم؛ ایشان در مدرسه صدر نهج‌البلاغه درس می‌دادند... بعد به اتفاق آقای مطهری رفتیم در مدرس صدر پای درس ایشان، مرحوم آقای مطهری خیلی مجذوب ایشان شد؛ و در کتاب عدل الهی خود این داستان را نقل می‌کند که «هم مباحثة من که اهل اصفهان بود پیشنهاد کرد که در درس نهج‌البلاغة حاج میرزا علی آقا شرکت کنیم و این پیشنهاد برای من طلبة کفایه‌خوانده سنگین بود ولی وقتی رفتم زود به اشتباه بزرگ خود پی بردم و دانستم نهج‌البلاغه را من نمی‌شناخته‌ام، به‌علاوه دیدم با مردی از اهل تقوا و معنویت روبرو هستم که خودش نهج‌البلاغة مجسّم بود و مواعظ نهج‌البلاغه در اعماق جانش فرو رفته بود». وقتی که حاج میرزا علی آقا فوت شد به دستور مرحوم آیت‌الله بروجردی جنازه‌اش را در شیخان قم دفن کردند؛ یک روز آقای مطهری از تهران آمده بود قم، گفت: «من این دفعه به قصد زیارت قبر حاج میرزا علی آقا به قم آمدم، مخصوص زیارت قبر ایشان». خود من هم الآن گاهی می‌روم در شیخان سر قبر حاج میرزا علی آقای شیرازی؛ ایشان مرد از دنیا گذشته و وارسته‌ای بود، در طب قدیم استاد بود، ولی خیلی کم طبابت می‌کرد؛ ما یک مقدار قانون بوعلی سینا را پیش ایشان خواندیم. ایشان اواخر عمر آیت‌الله العظمی بروجردی آمدند قم؛ گاهی هم برای طلبه‌ها منبر می‌رفتند، از اول تا آخر منبر خودش گریه می‌کرد، دیگران هم گریه می‌کردند، همین‌طور نهج‌البلاغه را با یک حالی می‌خواند، و نوعاً از این‌که پشت سرش نماز بخوانند کراهت داشت... ؛ معنویات حاج میرزا علی‌آقا هم در من و هم در مرحوم شهید مطهری خیلی اثر گذاشت. یادم هست یک شب ایشان آمد قم و آقای حاج رضا صدر هم آمده بود دیدن ایشان، در حجرة آقای مطهری وارد شده بودند، آن شب تا ساعت 12 نشستند و شعر خواندند، ایشان طبع شعر هم داشت، آن شب ایشان برای نماز شب بیدار نشد، به قدری متأثر بود مثل این‌که فرزندشان فوت شده باشد....، یک روز در اصفهان من در حجره آن مرحوم در مدرسه صدر مهمان ایشان شدم به نان و دوغ، ایشان در ضمن نقل کردند که شبی خواب دیدم قیامت شده و هر کسی را به جایی فرستادند و به من گفتند این باغ هم مال تو، باغ زیبایی بود ولی من در عالم خواب در باغ قدم می‌زدم و از روی حسرت می‌گفتم: علی آقا،‌ آخر حیوان مردی و تو را روی آب و علف رها کردند». (‌خاطرات، ج ۱، ص ۶۶_۶۸).
@ lotfi_mojtaba
عضویت در تحلیل اجتماعی
https://t.me/tahlyleejtemaaey/18991


Hossein Bastani حسین باستانی @hosseinbastani Jan 8
کاظم صدیقی می‌گوید جنازه #مصباح_یزدی چشمانش را باز کرده و "نگاه مهربانانه‌ای" به غسّال انداخته. آقای صدیقی تیر ۹۱ هم نقل کرد: "آقای خامنه‌ای... مکرر خدمت حضرت تشرف داشته، ولی نشناخته... امام زمان در عرفات با اسم ایشان را دعا می‌کرده".
ایشان به حکم رهبر نظام، امام جمعه پایتخت است.



محمدرضا زائري @MorzaeriZaeri Jan 8
جوسازي هاي تبليغاتي اثر ندارد! همانطور كه مرحوم مصباح يزدي جاي دكتر بهشتي را گرفت، حاج آقا صديقي هم جاي استاد مطهري وآقاي علم الهدى هم جاي مرحوم طالقاني را گرفته اند. به كوري چشم دشمن، آيت الله صديقي با مديريت حوزه علميه شان
إنشالله صدها نفر مانند خود را براي آينده تربيت ميكنند.



هادی مهرانی @hadimehrani1 20h
من نه به چشمهای باز مصباح کار دارم نه به لبخندش نه به حرفهای صدیقی ، فقط یکی شرایط یک امام جماعت و جمعه رو برای من بازگو کنه !!!


رسول جعفریان @jafarian1964 Jan 8
امروز از حرفهای آقای صدیقی در باره کرامات آیت الله مصباح بهت زده شدم. غفر الله لنا و له.


علی اکرمی Flag of Iran @aliakrami6
اگر این روایت آقای صدیقی در مورد چشم باز کردن مرحوم #مصباح_یزدی صحیح باشد باید اون غسال هرچه سریعتر محاکمه شود که چرا یک فرد زنده را تغسیل و کفن کرده و به اورژانس اطلاع نداده است



Amin Bozorgian @AminBozorgian 11h
حرفهای صدیقی درباره مصباح و در کل آنچه زنده‌ها درباره ادامه حیات مردگان میگویند بیشتر از هرچیزی تقلای روانی انسان برای نپذیرفتن مرگ خود است. آنچه که موضوع را اینجا آیرونیک میکند اینست که شخصی می‌خواهد به چیزی از اساس بی‌معنا، یعنی مرگ، معنا دهد که خود زندگی همگان را بی‌معنا کرده


Mohamad Ali Abtahi ابطحی @abtahi_m · Jan 8
اقای صدیقی، در تلویزیون گفته اقای مصباح موقع غسل میت ، یک لحظه چشمانش را باز کرده است تا به غسال بفهماند از او شفاعت می کند.
به سهم خودم شرمنده از این حرفها.
معظم له امام جمعه تهران هم هستند.
آخر از این دینی که صدیقی ترویج می کند، نباید گریزان شد؟


ali mojtahedzadeh @alimojtahedzad3 · Jan 8
قابل توجه ستاد #ائمه_جمعه کشور : #عقل از ويژگيهای اصلی پيش نماز است چه رسد به امام جمعه پايتخت ام القرای اسلام #صديقی #مصباح_یزدی



hosein @Hoseinm1010 Jan 8
اینکه به گفته صدیقی(یک فرد انتصابی موثر در هرم قدرت )مصباح یزدی هنگام غسل چشماش را باز کرده و لبخند زده ! دقیقا بیان شفاف دیگری از سرنوشت کمیک - تراژیک ملت ایران است !

Freedom & Justice @Alireza1922 Jan 8
Red circle بدون شرح!
کاظم صديقى:
آیت‌الله مصباح را در منزل غسل دادند.
غسال به ما گفت وقتی ایشان را غسل می‌دادم، آرزو کردم کاش ایشان هم از ما شفاعت می‌کرد که همان موقع آیت‌الله مصباح چشمانش را باز کردند!
یک نگاه مهربانانه کردند و چشمانشان را دوباره بستند!


رشید داودی @rashiddavoodi Jan 8
Replying to
@rashiddavoodi
تا دیروز در خواب‌نمایی‌هایشان توسط عالم اهوازی و راننده تاکسی و پیرزن‌های در وهمسایه، امام زمان(عج) را نردبان به قدرت رساندن #احمدی‌نژاد می‌کردند وامروز با کمک از غسال، به کرامت‌سازی برای آنها می‌پردازند تا وجههٔ از دست‌رفته‌شان را بازگردانند وتاریخ را تحریف، و دین را تخریب کنند!
4h
میدانید غسّال کاربلد و سفارش شده آیت الله مصباح کیست؟
برخی مدعی شده اند که او همان رضا مطلبی کاشانی (تک ماکرون و...) است که چندی پیش ماجرای شراکتش با آقای پناهیان و صدیقی و برخی دیگر از ارباب عمائم و قدرت منتشر شده بود!
اگر این خبر درست باشد ... !


an Iran @negaran_iran 2h
اظهارات صدیقی درباره مصباح بی‌پایه وسخیف
فاضل میبدی:این اظهارات بسیارسخیف وبی‌پایه،وبه ضرراسلام ودین وتشیع است.من ازاین اظهارنظرآقای صدیقی تعجب نمیکنم.ایشان باراولشان نیست ازاینگونه اظهارنظرهامیکنندواحتمالابارآخرشان هم نباشدمن درشگفت هستم که چراصدا وسیماچنین حرفهایی راپخش میکند



Seyed Ali | ایران منFlag of Iran @IRANE_MAN1 · 13h
حسین #کروبی به نقل از غلامحسین کرباسچی شهردار سابق تهران: آقای #صدیقی پیش از انقلاب در حوزه علمیه عکسهای آیت الله خمینی را پاره می‌کرد و به جایش عکس‌های شریعتمداری را می‌چسباند.
حالا ورق برگشته و حاج آقا شده امام جمعه تهران و در تلویزیون مملکت از کرامات #مصباح قصه می بافد.

This comment was minimized by the moderator on the site

کاظم صدیقی در صداوسیما: آیت الله مصباح هنگام غسل چشمش را باز کرد، یک نگاه مهربانانه کرد و چشمانش را بست
آیت الله مصباح دقیقا زمان وفاتش را خودشان خبر داشتند
وقتی دیدند ما ناراحت هستیم، گفت ناراحت نباشید دو هفته بعد باغ وسیعی برای ما تدارک دیده شده که به آنجا می‌رویم

This comment was minimized by the moderator on the site

مسئله‌ی مصباح یزدی
Posted: 06 Jan 2021 04:02 AM PST
مناظره غیرحضوری حجاریان و مصباح درباره پارادوکس عزل
مصباح یزدی: حکمی نافذ است که به لحاظ زمانی مقدم باشد
حجاریان: نظریه اسبقیت موضوع را به مضحکه‌ تبدیل می‌‏کند
سعید حجاریان و محمدتقی مصباح یزدی در آستانه انتخابات مجلس خبرگان دیدگاه‌‏هایشان را در مورد برخی مباحث مربوط به این مجلس بیان کرده‌‏اند که پاسخ آنها به یک سوال‌ مشترک، مناظره‌‏ای غیرحضوری را ایجاد کرده است.
حجاریان چندی پیش با انتشار مقاله‌‏ای به نام «دو نوع تئوکراسی» در مورد مجلس خبرگان رهبری نوشت: انتخابات خبرگان در پیش است و گفت‌‏وگوهای فراوانی حول و حوش آن به راه افتاده است. فارغ از این قیل و قال‌‏ها تمایل دارم مساله را از زاویه‌‏ای که چندان به نظام حقوقی ما مربوط نمی‌‏شود، مطرح کنم. می‌‏دانیم که با هیچ‌‏یک از معیارهای دموکراسی، انتخابات خبرگان را نمی‌‏توان استانداردیزه کرد؛ چه به لحاظ مرجع تعیین صلاحیت‌‏ها، چه به لحاظ کاندیداهای رهبری و خبرگان، چه به لحاظ میزان رقابت و چه به لحاظ میزان مشارکت. اگر خبرگان و رهبری همزمان بخواهند یکدیگر را عزل کنند، تقدم با کدام است؟
وی سپس چند سوال را در مورد مجلس خبرگان رهبری مطرح کرده بود که یکی از آنها این بود: اگر دَوَران امر بین این باشد که رهبری مجلس خبرگان را منحل نماید یا مجلس خبرگان رهبری را عزل نماید، تقدم با کدام‌‏یک است؟
پس از آن انتشار مقاله حجاریان،‌‏ محمدتقی مصباح یزدی طی مقاله‌‏ای در ماهنامه ذکر (شماره ۱۴ دوره جدید) به طرح این سوال و پاسخ به آن پرداخت که اگر زمانی مجلس خبرگان رهبری، رهبر را فاقد صلاحیت تشخیص داد و عزل کرد، هم‌‏زمان رهبر و ولی فقیه هم تشخیص داد که این مجلس خبرگان صلاحیت خودش را از دست داده و آن را منحل نمود، چه باید کرد؟ آیا به حکم ولی فقیه ترتیب اثر داده و بر اساس لزوم اطاعت از وی، مجلس خبرگان را منحل دانسته و حکم آن را در عزل رهبری مردود بشماریم یا اینکه بر اساس حکم مجلس خبرگان رهبری را فاقد صلاحیت دانسته و حکم او را در انحلال مجلس خبرگان فاقد اعتبار و بی‌‏اثر بدانیم؟
مصباح‌‏یزدی سپس به پاسخ این سوال پرداخته و نوشته است: در مورد این سوال اولا باید متذکر شویم که این معما منحصر به نظریه ولایت فقیه نیست و هر جایی که دو قدرت یا دو دستگاه یا دو نهاد حق داشته باشند و بتوانند در برخی یا همه قسمت‌‏ها صلاحیت و کفایت دیگری را نقض نمایند، ممکن است چنین مشکلی مطرح شود. مثلا در همین سال‌‏های اخیر شاهد رویارویی دومای روسیه با رییس‌‏جمهور این کشور بوده‌‏ایم و در کشورهای متعدد دیگری نیز ممکن است به لحاظ اختیارات قانونی که برای هر یک از نهادهای اصلی و رییس دولت و حکومت تعیین گردیده، چنین مساله‌‏ای اتفاق بیفتد.
وی در ادامه تصریح کرده است: آنچه اجمالا در این باره می‌‏توان گفت، این است که هر یک از مجلس خبرگان و ولی فقیه که حکمش به حسب زمانی مقدم بر دیگری صادر شده باشد، حکم او نافذ و حکم دیگری فاقد اعتبار خواهد بود و فرض همزمانی این دو حکم فرضی است بسیار نادر که بحث از آن ارزش عملی چندانی ندارد و همچنان که گفتیم در سایر نظام‌‏ها نیز محتمل است و مساله‌‏ای نیست که اختصاص به نظریه ولایت فقیه داشته باشد و از این ناحیه بتوان ضعفی را در قبال سایر نظریه‌‏ها و نظام متوجه آن دانست.
سعید حجاریان در گفت‌‏وگو با خبرنگار “ایلنا”، در پاسخ به استدلال محمدتقی مصباح یزدی اظهار داشت: ایشان یک جواب «نقضی» و یک جواب «حلی» ارایه کرده‌‏اند. در جواب «نقضی» گفته‌‏اند این مساله منحصر به ولایت فقیه نیست و ممکن است در مورد سایر نهادها نیز اتفاق بیفتد. در پاسخ به این سخنان باید گفت که با کشورهایی که رییس قوه مجریه حق دارد پارلمان را منحل نماید و نیز پارلمان می‌‏تواند رییس قوه مجریه را برکنار کند، چون هر دو از منبع مشروعیت واحدی به نام مردم سرچشمه می‌‏گیرند، مشکل به راحتی قابل حل است، یعنی اگر رییس قوه مجریه تشخیص داد که مردم به او اعتماد دارند اما مجلس با وی هماهنگ نیست، آن را منحل کرده و انتخابات زودهنگام برگزار می‌‏نمایند و به این ترتیب با رای مردم مجلسی بر سر کار می‌‏آید که اکثریت آن با رییس قوه مجریه هماهنگ باشد و بالعکس اگر مجلسی تشخیص داد که مردم با اکثریت آن موافق نیستند و از سیاست‌‏های دولت بیزار شده‌‏اند، از طرقی که در قانون اساسی آمده است، رییس دولت را برکنار کرده و با انتخابات زودرس رییس قوه مجریه را انتخاب می‌‏کنند تا هماهنگی لازم ایجاد شود.
وی افزود: در مورد مجلس خبرگان و ولی فقیه این طور نیست که هر دو منبع مشروعیت یکسان داشته باشند، بنا بر رای آیت‌‏الله مصباح یزدی، ولی فقیه منبع مشروعیت الهی دارد، در حالی که در مورد منشا مشروعیت مجلس خبرگان ایشان سکوت کرده‌‏اند. اساسا شاید برای مجلس خبرگان مشروعیت قائل نباشند. به هر حال ایشان اظهار نظر صریحی در این باره ندارد.
حجاریان با بیان اینکه مصباح یزدی یا برای مجلس خبرگان مشروعیت الهی قائل است یا مشروعیت مردمی و از این دو حال خارج نیست، تصریح کرد: در حالت اول نمی‌‏توان تزاحم رهبری و مجلس خبرگان را به ذات احدیت رجوع داد و قاعدتا پاسخ با قید قسامه یا مباهله یا قرعه هم نمی‌‏تواند مشکلی را حل کند.
وی افزود: اگر برای خبرگان مشروعیت مردمی قائل شویم، مشروعیت مردمی کجا می‌‏تواند در برابر مشروعیت الهی قد علم کند و طبعا مساله به انحلال مجلس خبرگان منتهی خواهد شد.
حجاریان تصریح کرد: مصباح یزدی یک طریق «حلی» هم برای مساله پیشنهاد کرده است و آن اینکه هر یک از مجلس خبرگان و ولی فقیه که حکمش به حسب زمانی مقدم بر دیگری صادر شده باشد، حکم او نافذ و حکم دیگری فاقد اعتبار خواهد بود. در پاسخ باید گفت که اولا این طریق راهی به دهی نمی‌‏برد. این راه نظریه اسبقیت در عزل و انحلال و تعیین کورنومتر به عنوان معیار است و اینکه چه زمانی چه حکمی به اطلاع عموم می‌‏رسد و چه رسانه‌‏هایی چه زمان آن را اعلام کنند، کاملا موضوع را به مضحکه‌ تبدیل می‌‏کند.
وی افزود: اینکه بگوییم همزمانی دو حکم فرضی است بسیار محال و بحث آن ارزش چندانی ندارد، درست نیست. این امر نه‌‏تنها نادر نبوده است که بسیار در تاریخ اتفاق افتاده است و در عمل هم نظریه «تغلیب» راهگشای کار شده است، یعنی آن کسی که قدرت بیشتری داشته در نهایت بدون توجه به زمان و مبنای مشروعیت و فارغ از بحث‌‏های فلسفی قضیه را به نفع خود تمام کرده است. قضیه آیت‌‏الله مصباح یزدی در واقع در نهایت به نظریه مشهور قدما که نظریه «تغلب» و «تغلیب» است، بازگشت می‌‏کند و در واقع در لفافه‌‏ای از مباحث کلامی و فلسفی پیچانده شده است تا منطق «الحق لمن غلب» حاکم شود.
متن کامل مقاله «مصباح یزدی در کاخ زجاجی» را اینجا بخوانید
متن کامل مقاله «ارهاب؛ تفکری محفلی در پس یک واژه» را اینجا بخوانید

This comment was minimized by the moderator on the site

امام خمینی (ره) و حق انتخاب مردم

ما حق نداریم به ملتمان چیزی تحمیل کنیم...
ما بنای این نداریم که یک تحمیلی بر ملتمان بکنیم، اسلام به ما اجازه نداده است که دیکتاتوری بکنیم…
ما حق نداریم، خدای تعالی به ما حق نداده است، پیغمبر اسلام به ما حق نداده است که به ملتمان چیزی تحمیل کنیم.
(صحیفه نور جلد ۱۰ صفحه ۱۸۱)
اکثریت هر چه گفتند معتبر است ولو به ضرر خودشان باشد؛ شما ولی آنها نیستید به من و شما چه کار دارد.
(صحیفه نور جلد ۸ صفحه ۲۴۷)
نباید کاری کنیم که فردی بر مردم تحمیل شود.
(صحیفه نور جلد ۲۰ صفحه ۲۱۱)
امروز مثل سابق نیست که یک لیستی درست بکنند و بفرستند هر جا که اینها باید بشود امروز اختیار دست خود شماست و احدی حق ندارد تصرف بکند.
(صحیفه نور جلد ۱۸ صفحه ۲۸۴)
بارها گفته‌ام مردم در انتخابات آزادند و احتیاج به قیم ندارند و هیچ فرد یا گروه و دسته‌ای حق تحمیل فرد یا افرادی را به مردم ندارد.
(صحیفه نور جلد ۲۰ صفحه ۱۹۳)
این‌طور نیست که انتخابات را چند تا مجتهد عمل کنند.
(صحیفه نور جلد ۱۸ صفحه۲۵۴)

This comment was minimized by the moderator on the site

‼️ قم، قانون و کرونا
مرحوم آیت الله العظمی صانعی در آستانه رحلت با لحاظ شیوع ویروس کرونا و شرایط جامعه در جهت جلوگیری از بروز هرگونه خسارت به افراد و جامعه با روح بزرگ و لطیف خویش وصیت کردند هیچگونه برنامه رسمی و تجمعی برای تشییع، تدفین و ترحیم ایشان برگزار نگردد.
اما در حالیکه انواع محدودیت های کرونایی برای مردم عادی اعمال و از هرگونه تجمع مانند برپایی جشن عروسی یا مجالس ترحیم جلوگیری می شود و تردد خودروهای شخصی حتی برای ضرورتهای اجتناب ناپذیر مثل انتقال بیمار به مراکز درمانی از ۹ شب تا ۴ صبح دویست هزار تومان جریمه دارد اقامه چهار نماز - در صورتیکه حتی در شرایط عادی رسم بر اقامه یک نمازاست - و سه تشییع برای آیت الله مصباح یزدی سوال برانگیز است.
عجیب است وقتی آیت الله مصباح معتقد بودند: "مردم چه کاره اند حکومت تعیین کنند؟ حکومت در زمان غیبت از آن ولی فقیه است و خبرگان ایشان را که نایب امام زمان است، کشف میکنند."
مریدان ایشان پس از اقامه نماز توسط ولی فقیه بر پیکر مرحوم که با رعایت تمام جوانب پروتکل بهداشتی انجام شد، سه بار دیگر اقامه نماز و سه بار تشییع با جمعی از همان مردم هیچ کاره انجام دادند.
ای کاش بانیان این اقدام و بخصوص روحانیانی که در مشهد و قم با نقض پروتکل و محدودیتهای تعیین شده توسط ستاد کرونا - که بنا به نظر رهبری نظام رعایت آن برای همگان لازم است - به این کار مبادرت کردند توجیه شرعی و اجتماعی آن را با پاسخ به سوالات زیر به مردم بیان کنند:
۱- آیا کیفیت تدفین، تشییع، و نماز میت برای افراد خاص با سایر مومنین تفاوت دارد؟ در حالیکه اقامه نماز برای متوفی از مراجع بزرگی مثل امام خمینی تا عادی ترین افراد یکبار انجام گرفته چه ضرورتی بود در شرایط کرونا چهار نماز اقامه شود؟ اگر تعدد نماز لازم یا مفید است علما اعلام کنند همه مردم اموات خود را چند روز نگه دارند و برایش نماز اقامه کنند.
۲- قانون اساسی آحاد مردم از رهبر تا عادی ترین افراد را در برابر قانون یکسان می شمارد، قانون چقدر ارزش دارد؟
۳- حقوق اجتماعی را چگونه تعریف میکنند؟آیا به حقوق سایر افراد جامعه ارزشی قائل هستند؟
وقتی شیوع کرونای چینی از قم شروع شد چه تضمینی هست شیوع ویروس جهش یافته انگلیسی از همین تجمعات شروع نشود؟ و اگر تجمعات باعث ابتلای افراد حاضر ، گسترش بیماری در بین مردم و فوت افراد یا حداقل افزایش نگرانی مردم منجر گردد چه کسی مسئول است؟
و حکم‌ شرعی آن چیست؟
۴ - حکم شرعی نمازیکه با نقض قانون و حقوق دیگران و احتمال مرگ یا اضرار به خویش و دیگران برگزار میگردد چیست؟
۵ - در حالیکه فقها و روحانیون در پایبندی به اصول اخلاقی و رعایت حقوق دیگران باید پیشقدم باشند آیا نقض حقوق عامه توسط ایشان موجب دین گریزی مردم نمیشود؟
۶ - در حالیکه ولی فقیه مصوبه ستاد کرونا و قانون را برای همگان لازم الاجرا اعلام نموده اند و خودشان نماز را با رعایت پروتکل اقامه کردند، رفتارشان را چقدر به رفتار ولی فقيه شبیه میدانند و داعیه ولایتمداری خویش را چگونه توجیه میکنند؟
بعید است پاسخی قانع کننده و توجیه شرعی، قانونی و عقلانی برای این اقدامات ارائه شود.
البته نصب بنر مبنی تقاضای محاکمه آقایان روحانی، لاریجانی و ظریف، گمان سیاسی بودن اهداف بانیان این اقدام را تقویت میکند. که اگر چنین باشد از دین، جان انسانها و میت، بعنوان ابزار برای اهداف سیاسی بهره برداری شده است.
هرچند نقدهای جدی بر آقای روحانی و کابینه اش وارد است اما زیر سوال بردن برجام که شاید بهترین اقدام دولت بود و با مانع تراشی ریاکاران سودجو و افراطیون ساده لوح به شکست کشیده شد و طرح اتهام خیانت به رئیس جمهور فقیه هم که فداکاری و نقش موثر او در انقلاب و دفاع هشت ساله از نظام و میهن بر هیچکس پوشیده نیست در مراسم تشییع فقیه عالم و اندیشمندی که نه تنها هیچ سندی مبنی بر حضور و مشارکت ایشان در انقلاب و جنگ دیده نمیشود بلکه روایاتی در امتناع یا عدم حضورشان مطرح است اما از انواع امتیازات این نظام بهره مند بوده اند مغرضانه، به دور از اخلاق و شگفت انگیز است. و ای کاش اتهام زنندگان به مفاهیم نمازی که برپا کردند توجه میداشتند.
فاعتبرو یا اولی الالباب
ای کسانیکه منافع خویش را با زدن بر طبل جنگ و تنش جستجو میکنید مردم دیگر تاب و توان ندارند بیش از این آزارشان ندهید. انسان باشیم.
فاعتبرو یا اولی الابصار
۹۹/۱۰/۱۶
ناصر نصیری
نماینده دوره هفتم مجلس شورای اسلامی

This comment was minimized by the moderator on the site

مقاله مهمی از آقای حجاریان که عمق تفکرات ارهابی مرحوم مصباح را روشن کرد.
ارهاب (ترور)، تفکری محفلی در پس یک واژه
منبع:همشهری آنلاین:
متنی که در پی می آید ، یکی از نوشته های "سعید حجاریان" اصلاح طلب بزرگ است که مردادماه امسال در نشریه عصرما چاپ شده و در آن به مروجان "ترور" و خشونت پاسخ داده شده است، *هر چند که استدلالهای منطقی حجاریان پاسخی جزگلوله " نیافت. *

آیت الله مصباح یزدی در ادامه افاضات خود در سخنرانیهای قبل از خطبه نماز جمعه تهران بتاريخ 15/ ۵ / ۷۸ به تئوریزه کردن تروریسم پرداخته و فرموده اند:

"ما در قرآن دستور ارهاب داریم و افرادی که با ادبیات عرب آشنا هستند بروند معادل ارهاب را پیدا کنند و حالا اگر من الان بگویم معنایش چیست فردا روزنامه ها تیتر می کنند که فلانی طرفدار تروریسم است".(خرداد ۱۶ / ۵ / ۷۸ )

| این سخنان در حالى القاء می شود که قبل از آن نیز جناب مصباح به تئوریزه کردن خشونت پرداخته و جواز اعمال آن توسط جوانان غیور" را در همین منبر صادر کرده بودند و در شماره گذشته عصر ما پاسخ در خور به فرمایشات ایشان داده شده بود ،*اما این بار از خشونت خیابانی فراتر رفته و تروریسم لخت و عور تجویز می شود*
ایشان دستور داده اند که افرادی که با ادبیات عرب آشنا هستند بروند و معادل ارهاب را پیدا کنند.
ما رفتیم و گشتیم و به این نتیجه رسیدیم که *کلمه "ارهاب" در ادبیات معاصر عرب به معنای ترور است و به تروریست "ارهابي" و به تروریسم "ارهابيه" گفته می شود و بر خلاف رای آقای مصباح در هیچ جای قرآن کلمه ارهاب به معنای امروز آن به کار نرفته است. *

مثلا" در آیه مشهور "واعدو الهم ما استطعم من قوه و من رباط الخيل ترهبون به عدو الله و عدوکم" *لفظ ارهاب به معنای ایجاد خوف که خصلت بازدارندگی دارد به کار رفته است یعنی آنچنان عده و عده ای فراهم کنید که دشمنان از استعداد دفاعی شما به وحشت بیافتند و در شما طمع نکنند. *

در همان ادبیات عرب قدیم دو معادل نزدیک به ترور یافتیم که یکی *"فتك" باشد و دیگری "اغتيال" یا "غيله" و تعجب می کنیم چرا آقای مصباح برای توجیه تروریسم به واژه امروزی آن روی آور شده اند و اگر قصد ورودی فقیهانه را به موضوع داشته اند چرا از اصطلاحات فنی فقهی روی گردان شده اند؟*

البته به گمان ما اگر ایشان وارد وادی بحثی فقیهانه می شدند بلافاصله* به روایاتی مانند "الاسلام قیدالفتك" بر می خوردند که همچون سنگی ، کاخ زجاجی تئوری پردازی های ایشان را در هم فرو می ریخت.*

و یا به وقایع تاریخی نظیر *واقعه مسلم ابن عقیل می رسیدند که با آنکه در فرصت مناسبی امکان ترور ابن زیاد برایش فراهم بود ، بدلیل تربیت در خاندان وحی و امامت از این عمل خودداری کرد. *

البته ما خود را نه در ادبیات عرب متبحرمی دانیم و نه قصد داریم با آقای مصباح احتجاج فقهی کنیم ، بحمدالله در حوزه های علمیه اساتید و مراجع بزرگواری وجود دارند که به نحو مستوفی به موضوع بپردازند و از حرمت علم و فقاهت پاسداری کنند ما به عنوان جریانی سیاسی ناچاریم چند نکته را از باب تذکر به آقای مصباح گوشزد کنیم:

۱- *در سیره حضرت امام (ره) چه قبل و چه بعد از انقلاب موردی که دستور ارهابی از ناحیه ایشان صادر شده باشد به چشم نمی خورد. *
*در قضیه ترور حسنعلی منصور با آنکه موتلقه نماینده ای خدمت ایشان به نجف جهت استیذان فرستاد آن حضرت از صدور چنین حکمی استنكاف ورزیدند و این جمعیت ناچار شد به سراغ بعضی دیگر از مراجع برود.*
در ماجرایی مثل سلمان رشدی هم ، *امام به عنوان قاضی و حاکم شرع وارد میدان شدند و با صدور حکمی علنی ، تکلیف رشدی را معلوم کردند و آنقدر برای حکم خود مشروعیت قائل بودند که با صدایی رسا و پس از استرجاع ، نظر خود را به جهانیان اعلام دارند.*
۲- *تئوریزه کردن ترور ، آن هم در شرایطی که نظام هنوز در قصه قتل های محفلی مطعون است، چیزی جز همنوایی با امثال سعید اسلامی نیست.*
اگر قرار باشد هر محفل و گروهکی ، *حکمی به اصطلاح شرعی از یکی از روحانیون (مانند آقای مصباح) بگیرد و به دنبال اجرای "حكم الله" باشد دیگر سنگ روی سنگ بند نمی شود. *
*مگر مشکل است جواز فتك و اغتيال شخصیت هایی مثل دکتر سروش (و یا درگذشت امثال دکتر شریعتی) را با تحریک بعض علمای غیور گرفت؟ *
3- آیا آقای مصباح نمی داند "*تروریسم دولتی" در ذات خود اعلام نامشروع بودن دولت را در بردارد؟ *
دولتی که در چشم شهروندانش مشروع و معتبر باشد به راحتی می تواند مخالفان خود را رسما" به پای میز محاکمه بکشد و حتی برای آنها حکم اعدام صادر و این را به صدای بلند هم اعلام کند.
اما *همین که جوخه های ترور را به سراغ شهروندان فرستاد (مثل الجزایر) قبلا" حكم به نامشروع بودن خود داده است.*
* یعنی آنقدر متزلزل و بی اعتبارست که جرات رفتار رسمی و قضایی ندارد و خارج از رویه های قانونی دست به عملی می زند که نمی خواهد مسئولیت آن را بپذیرد. *
دولتی که مسئولیت رفتار خود را نمی پذیرد مانند مهجور و یا ورشکسته به تقصیری است که باید برای وی ولی قهری انتخاب کرد که* این امر یا با قهر توده ها محقق خواهد شد یا نظام بین المللی چنین ولایتی را اعمال خواهد کرد.*
۴- یک نکته را هم باید به ستاد نماز جمعه و رادیوو تلویزیون تذکر داد و آن اینکه *چرا باید نظرات شاذی که نه تنها در عرف اندیشمندان سیاسی و حقوقی پایگاهی ندارد بلکه در حوزه های علمیه هم فاقد کوچکترین جایگاهی است به عنوان دیدگاه های نظام جمهوری اسلامی از تریبون های رسمی تبلیغ شود. *
آیا شهروندان ایرانی* مالیات می دهند که اشخاص با استفاده از امکانات عمومی به تبیین دیدگاههای خلاف قانون اساسی احيانا" خلاف شرع بپردازند و هر از گاهی به احیاء سنن برده داری ، توجیه خشونت و ترویج تروریسم فتوا دهند؟*
لینک متن کامل:
https://images.hamshahrionline.ir/hamnews/1378/781225/siasi.htm#siasi6

This comment was minimized by the moderator on the site

مشروعه‌خواهی ناتمام مصباح یزدی
Posted: 04 Jan 2021 01:26 AM PST
حسین نورانی‌نژاد
آنچه آیت الله مصباح یزدی را از بسیاری همفکرانش متمایز می‌ساخت، صراحت او در بیان باورها و تکلیف روشنش با تناقض‌هایی بود که برخی سعی وافر در جمع بین آنها دارند.
او به صراحت ولایت مطلقه فقیه را حاکم بر همه امور دنیوی از جمله قانون می‌دانست و آن را بدون تایید ولی فقیه، کاغذ‌پاره‌ای بیش نمی‌دانست.
او مشروعه‌خواهی بود که طبعا جمهوری اسلامی موجود نمی‌توانست مطلوب غایی او باشد. او مانند مخالفان و رقبایش تلاش می‌کرد تا نظام موجود را به سمتی ببرد که صلاح و حق می‌دانست. صلاح و حقی که در آن شهروندان، مکلفانی رعیتند و میزان رای ملت نیست. مصباح یزدی به صراحت می‌گفت که مردم چه حقی دارند برای اموری چون تعیین رییس جمهور؟ او این امور را جزو حقوق ولی فقیه می‌دانست که تنها با اذن او مشروعیت می‌یابد.
سمت رادیکالی که او ایستاده بود، به رغم احترام فراوانی که از حاکمیت می‌دید و برخلاف تصور بسیاری از منتقدان، از توان هاضمه مقدورات موجود خارج بود و واقعیت آن است که او و همفکرانش به آنچه مطلوب آرمانی‌شان بود و هست، نرسیده‌اند.
نشانه سیاسی‌اش این که کاندیدای مطلوب او، باقری لنکرانی در انتخابات ریاست جمهوری رد صلاحیت می‌شود و نشانه دیگرش این که نتوانست بر الیگارشی سنتی روحانیت و حوزه غالب شود و در حد و حدودی خاص باقی ماند و به خصوص در سال‌های اخیر که هواداران و حواریون ویژه‌ای را دور خود جمع کرد که بدون در نظر گرفتن ملاحظات و مناسبات خاص، دنبال تکروی بودند و چه بسا برای آینده هم داعیه‌هایی فراتر از این پیدا می‌کردند، تا حدی مهار شد.
امروز نیز طرفداران ناب دیدگاه او در تلاش برای به سرانجام رساندن تلاش‌های فکری و عملی او هستند و مخالفان او که به مشروطه کردن قدرت تعلق خاطر دارند و در آخرین انتخابات خبرگان، پیام اقلیت محض بودنش را به رویش آوردند، سر دیگر طناب را به سمت حقوق مردم می‌کشند.
هر دو این جریان‌های مشروطه‌خواه و مشروعه‌خواه پایگاه‌هایی کم و بیش در جامعه دارند و رد پایی نابرابر در قدرت.
البته کسانی هم هستند که خارج از این کشاکش، سودای یک جمهوری ناب یا سلطنتی دیگر و … را در سر دارند. هر چند بسیاری از مشروطه‌خواهان نیز در نهایت جمهوری‌خواهند. اما مقدورات موجود را برای این هدف کافی نمی‌دانند.
دیروز راس فکری تندترین ضلع مشروعه‌خواه کشور درگذشت و شاید این اتفاق، در کاهش برخی نگرانی‌های الیگارشی حاکم و به خدمت در آوردن بی‌دغدغه بدنه این جریان برای تحولات آتی موثر باشد./ امتداد

This comment was minimized by the moderator on the site

براساس استفتائات از دفتر حضرت ایت ا.. مصباح یزدی تنظیم شده است.

س: آیا ولایت فقیه مستقیما توسط مردم انتخاب می شود؟
ج: بدلیل اینکه عقل مردم قاصر از پی بردن به فقیه افقه، اعدل، اعلم و اتقی می باشد، ولی فقیه بصورت غیر مستقیم و از طریق مجتهدین تایید شده از طرف شورای نگهبان انتخاب می شود و لذا بصورت انتخاب غیر مستقیم مردم می باشد. البته اینها همه ظواهر امر است و الا انتخاب مستقیما توسط خداوند تبارک و تعالی انجام می شود و اوست که دلهای مجتهدین مجلس خبرگان را بسوی ولی فقیه می گرداند.

س: آیا ولایت فقیه محدودیت زمانی دارد (مثلا چهار یا پنج سال) یا مادام العمر است؟
ج: بدلیل اینکه ولی فقیه نایب امام معصوم و منتخب و منصوب از طرف خداوند تبارک و تعالی است، نامحدود و مادام العمر است.

س: آیا ولی فقیه در مقابل سایرین پاسخگوست؟
ج: خیر، ایشان فقط در مقابل خداوند تبارک و تعالی پاسخگوست و در مقابل سایر افراد غیر پاسخ‌ گوست.

س:آیا ولی فقیه برای مردم عادی نقد شدنی است؟
ج:خیر همانگونه که عنوان شد عقل مردم عادی، قاصر از ورود به این مسائل است و اساسا مردم عادی حق ورود به سیاست را به این معنا ندارند.

س: آیا ولی فقیه از طرف سایر فقها نقد شدنی است؟
ج: خیر، سایر فقها حق دخالت در حکومت را از حیث اینکه فقیه هستند ندارند و از این لحاظ فرقی با مردم عادی ندارند، لذا موضع سایر فقها و حتی مراجع نیز اطاعت است و ولی فقیه برای فقها نیز مثل سایرمردم غیر قابل نقد است.

س:آیا اعضا مجلس خبرگان رهبری یا رئیس آن میتوانند از رهبری سئوال نمایند؟
ج: مجلس خبرگان رهبری مجرای تجلی و ظهور مقام عظمای ولایت است ولی در ادامه کار هر گونه نظارت به هر صورت باطل است و حتی نوشتن نامه به ایشان حرمت شکنی محسوب می شود چون همانگونه که گفته شد از ایشان نباید در مورد اعمالشان سئوال کرد.
نمونه این حرمت شکنی نامه اخیر آقای رفسنجانی (رئیس مجلس خبرگان رهبری) به مقام معظم رهبری بود، که شاهد بی پاسخ گذاشتن نامه از طرف مقام ولایت بوده ایم که خود بهترین جواب است.

س: اختیارات مقام عظمای ولایت محدود است یا نامحدود؟
ج: مقام عظمای ولایت دارای اختیارات نامحدود است و می توانند در زمانی که لازم می بینند حتی واجبات شرعی مثل حج را نیز برای مدت محدود تعطیل کنند تا چه رسد به تصمیمات جزئی تر از قبیل عزل و نصب مقامات و ...

س: آیا اختیارات مقام عظمای ولایت به مکان خاصی ( مثلا یک کشور خاص) محدود می شود؟
ج: خیر، اختیارات مقام عظمای ولایت هیچ قید مکانی ندارد و ایشان ولی امر مسلمین جهان هستند.

س: آیا قانون اساسی قیدی برای اختیارات مقام ولایت محسوب می شود؟
توضیح اینکه دریافتیم که اختیارات مقام عظمای ولایت در قید مکان و زمان خاص نیست، حال در خصوص قوانین وضع شده از طرف بشر (مثل قانون اساسی) چطور؟
ج: خیر، آنچه در قانون اساسی در رابطه با اختیارات مقام عظمای ولایت آمده صرفا نمونه و کف اختیارات است و نه سقف آن و همانگونه که از عنوان ولایت مطلقه مشخص است، این ولایت، مطلقه بوده و در هیچ قید قانونی نمی گنجد و الا مطلقه نبود.

س: با توجه به دستور و تاکید قرآن کریم مبنی بر مشورت، آیا شورای فقها میتواند گزینه دیگری باشد؟
ج: خیر، ولایت در ادامه رسالت و امامت بوده و در هر زمان مجرای فیض و عنایت الهی واحد است و لذا شورای فقها باطل است.

س: موضع ما در مقابل اوامر ایشان چه باید باشد؟
ج: چون ایشان نایب امام زمان (عج) می باشند، موضع مردم عادی ما در قبال ولایت مطلقه، باید اطاعت مطلقه باشد و تفکر و سئوال در مورد عملکرد ایشان از وساوس شیطان است که باید به خداوند متعال پناه برد.

There are no comments posted here yet
بارگذاری بیشتر ...

نظر خود را اضافه کنید.

  1. Posting comment as a guest. Sign up or login to your account.
پیوست ها (0 / 3)
Share Your Location
عبارت تصویر زیر را بازنویسی کنید. واضح نیست؟

دیدگاه

ارتباطات انسانی شاید از بهترین شاخص های انسانیت ما انسان هاست، که تبلور آن در رویارویی تفکر و تبادل احساسات با دیگران حاصل می شود، امروزه فن آوری های جدید به کمک انسان آمده و شرایطی را فراهم نموده اند که بتوان به طور سریع و وسیع با هم در ارتباط باشیم، نوشته هایم در این سایت، سیاه مشق هایی است که در کلنجار با دل، به نوشته در آمده و لزوما درست و یا نادرست نیست.

کامنت ها

Kamyar Keshavarzian shared his first post. · 1tSpooSns4hormrsed · تاجیک های چین...
سردار سلامی، چرا روزنامه جوان از یادگار امام کینه دارد...
در مقالات جوملا پنج شنبه, 04 مارس 2021 11:17