روحانیت، نقش و انتظار از آنها

22 دی 1398
Author :  
روحانیت، نقش ها و خطاها

امروز در مراسم تشییع جنازه مرحوم آیت الله سید هاشم رسولی محلاتی حضور یافتم، دو یا سه نماز عید فطر را به امامت ایشان شرکت کرده بودم، کتابخانه داخل مسجد فرشته (مسجدی که ایشان در آن استقرار داشت) برایم جالب بود، بعضی کتاب های خود آقای رسولی را در خود داشت، برخی در مورد تاریخ اسلام است و چند باری در فرصت حضور در این مسجد آنها را ورق زده ام.

در فرصتی که بلندگوی مساجد دست مداحان می افتد، وقت مناسبی است که می توان به این کتاب ها سری زد و از لحظات خود استفاده بهینه کرد، آقای رسولی دست به قلم بود، و از سخنرانی ایشان می شد چیزهایی یاد گرفت، هر چند آخوندی که به فلسفه و عرفان وارد نشود، بسیار تک بعدی و سخنانش ملال آور خواهد شد، و منبرش با منابر دیگر زیاد متفاوت نخواهد بود.

دوستی که دستی در موسیقی دارد، و بسیاری از اشعار و ادبیات ایران را از حفظ دارد، و کاملا به چم و خم موسیقی مسلط است، و حتی در مراسم مذهبی نیز با تبحری که در موسیقی دارد، بر طبق اصول موسیقیایی سنتی ایرانی اجرا می کند، و دیشب برای شهدای اخیر در هواپیما اکراینی، شعر و موسیقی در مورد امام حسین برای ما اجرا کرد، می گفتند، "اگر امام خمینی وارد موضوعات دیگر نمی شد، و تنها به شعر عرفانی خود می پرداخت، با توجه به حال عرفانی و عمق فلسفی که داشت، می توانست تا هزار سال خود را در تاریخ ادبیات و عرفان ایران تثبیت و مطرح کند. ایشان حرف های زیادی برای گفتن داشت."

و به راستی وقتی امام خمینی به استقبال شعر معروف "بشنو از نی چون حکایت می کند و..." جناب مولانا رفته اند، بسیار زیبا در پاسخ به این بیت آمدند که : "نشنو از نی کآن نوای بینواست، بشنو از دل کآن حریم کبریاست، نی بسوزد تل خاکستر شود، دل بسوزد خانه دلبر شود و..."

و شاید همین قابلیت بود که، فقیهی مثل ایشان که هم در فلسفه و هم عرفان دست داشتند، می تواند جامعه ایران را بدین صورت که دیدیم، (بپسندیم و یا نپسندیم) تکانی بزرگ بدهد.

اما آقای رسولی بیشتر در فقه و تاریخ اسلام تسلط داشت و هر چند سخنرانی هایش مرا اغنا نمی کرد، ولی نماز خواندن به امامت ایشان، خیلی آدم را آزار نمی داد، بر عکس بعضی امامان مسجد که وقتی به رفتارشان نگاه می کنی، از هر چی حضور در مسجد و حتی نماز در مسجد بیزار می شوی. مسجد ایشان جو آرامی داشت، و قدرت طلبی امام جماعت در آن بروز روشنی نداشت، خدا رحمتش کند.

یکی از دلایل نابودی جامعه ایران باستان در کنار عوامل دیگر، نظام طبقاتی بود، اما متاسفانه روند جامعه ما به سوی یک جامعه طبقاتی پیش می رود، طبقه روحانیت، نظامیان و...، طبقه روحانیت که روزگاری در کنار و مخلوط بین طبقات دیگر بود، اما می روند تا خود را به طبقه خاص تبدیل، و برای خود مقام و شانی جدا از دیگران قایل شوند، که همین امر آنها را از بدنه جامعه جدا می کند (نماینده عام امام زمان، و با سلسله مراتبی، نماینده خداوند بر زمین)، لذا این امر در داشتن دادگاه های مجزا و... بروز می یابد، و به همین صورت است، که مثلا از جمع شرکت کنندگان در مراسمات نیز متمایز می شوند، و مجری جلسات ختم و عزا، از همه شرکت کنندگان تشکر می کند، و با این جمله ی "به خصوص سلسله جلیله روحانیت" آنها را از حاضرین دیگر جدا می کند، که این جدایی ها اصلا به نفع آنان نیست، آنها نیز تنها یک قشر در کنار اقشار دیگرند، که در مجلس حاضرند، و این قشر بندی اجتماعی هم تنها تحت یک تقسیم کار اجتماعی است، که هر جامعه ایی در خود دارد، و هر انسانی متناسب با شغل انتخابی خود است که در جامعه تقسیم به اقشار مختلف می شود، و تمایز ترجیحی طبقاتی نباید وجود داشته باشند، ولی روند جامعه چیز دیگری است.

ترجمه ریز فارسیِ آیات جزوه قرآنی که در این مراسم سهم من شد، به علت نداشتن عینک و نور کم موفق، قابل خواندن نیست، فقط این جمله را توانستم بخوانم که "خدای ما و خدای شما یکی است،" [1] اما در فرصتی که جمعیت برای تشییع می آمدند، و مجری مشغول اداره مجلس بود، به یک جلد از چند جلد کتاب "صحیفه نور" حاوی سخنان امام خمینی، سرکی کشیدم که در کتابخانه کنار صندلی ام قرار داشت، هر چند آنقدر آن را خاک گرفته بود که وقتی آن را در انتها از روی پای خود برداشتم، باید خود را آثار گرد و خاک آن می تکاندم؛  

یک سخنرانی از امام در تفسیر این آیه قرآن بود که "برای هر کس پاسبان ها از پیش رو و پشت سر برگماشته شده که به امر خدا او را نگهبانی کنند. خدا حال هیچ قومی را دگرگون نخواهد کرد تا زمانی که خود آن قوم حالشان را تغییر دهند (و از نیکی به بدی شتابند)، و هرگاه خدا اراده کند که قومی را (به بدی اعمالشان) عقاب کند هیچ راه دفاعی نباشد و برای آنان هیچ کس را جز خدا یارای آنکه آن بلا بگرداند نیست." [2]

و از جمله سری به یک سخنرانی، از ایشان زدم که در تاریخ 28/6/1358 ایراد شده بود، و این قسمت از سخنرانی ایشان، برای من جالب بود، که امام چشم های هراسناک در به وجود آمدن نظام ولایت فقیه، حاکمیت ولی فقیه، اسلام و... را مورد اشاره قرار دادند، و در این سخنان سعی می کنند، شنوندگان را به عدم ترس از آن ترغیب کنند :

"گویندگان و نویسندگان نترسند از حکومت اسلامی، و نترسند از ولایت فقیه. ولایت فقیه آنطور که اسلام مقرر فرموده است و ائمه ما نصب فرموده‌اند به کسی صدمه وارد نمی کند؛ دیکتاتوری به وجود نمی‌آورد، کاری که برخلاف مصالح مملکت است انجام نمی دهد،"

امروز شرایط تهران متاثر از اعتراضاتی است که از دیروز در تهران برای اعتراض به سقوط هواپیمای اکراینی و فقدان هموطنان نخبه کشور که در این پرواز از بین رفتند، برگزار شد، بود، و در این مجلس هم از این جریان سخن بود. و به نظر می رسد باید از نام گذاری های بیجا برای هر نوع "معترضین" خودداری کرد، و مثل تمام دنیا، "معترضین" همان "معترضین" نامید، چرا که استفاده از اسامی نامربوط (خس و خاشاک، فتنه و...) در خصوص آنان نه مشکلی را حل می کند، و نه حاصلی دارد، و تنها به عمق اعتراض و کینه معترضین اضافه می کند، بعضی از شعارهای اعتراضات دیشب و دیروز نیز، در واقع اعتراض به همین نام گذاری های خاص بود.

 

[1] - آیه 46 سوره عنکبوت "الهُنا وَ إِلهُكُمْ واحِدٌ وَ نَحْنُ لَهُ مُسْلِمُونَ"

[2] -  سوره رعد آیه 11، "لَهُ مُعَقِّبَاتٌ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَمِنْ خَلْفِهِ يَحْفَظُونَهُ مِنْ أَمْرِ اللَّهِ ۗ إِنَّ اللَّهَ لَا يُغَيِّرُ مَا بِقَوْمٍ حَتَّىٰ يُغَيِّرُوا مَا بِأَنْفُسِهِمْ ۗ وَإِذَا أَرَادَ اللَّهُ بِقَوْمٍ سُوءًا فَلَا مَرَدَّ لَهُ ۚ وَمَا لَهُمْ مِنْ دُونِهِ مِنْ وَالٍ"

به اشتراک بگذارید

Submit to DeliciousSubmit to DiggSubmit to FacebookSubmit to StumbleuponSubmit to TechnoratiSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn
 مصطفی مصطفوی

پست الکترونیکی این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید

نظرات (11)

This comment was minimized by the moderator on the site

بیانیه آیت الله امجد: اگر بخاطر این حق‌پوشی و حق‌کشی که ما آخوندها داریم خدای تعالی بخواهد به عدل‌اش رفتار کند همه ما باید نابود شویم
Posted: 12 Oct 2020 10:09 PM PDT
اگر بخاطر این حق‌پوشی و حق‌کشی که ما آخوندها داریم خدای تعالی بخواهد به عدل‌اش رفتار کند همه ما باید نابود شویم
شخص شما در حضور من مردم بی گناه را بغاه دانستید
این مردم مظلوم بی پناه چه گناهی دارند که هرگونه ظلم و جور و ستم ببینند، مقصر و محکوم هم باشند؟!
بسم الله الرحمن الرحیم
شنیدم آقای صدیقی این بلای کرونا را مانع توفیق زیارت اربعین دانسته و علتش را گناهان مردم می‌داند. گویا آقای صدیقی امثال ما آخوندها را تافته جدا بافته و مبرّا می‌داند و دیگران سبب و علت بلا هستند ؟! ناگفته نماند اگر بخاطر این حق‌پوشی و حق‌کشی که ما آخوندها داریم خدای تعالی بخواهد به عدل‌اش رفتار کند همه ما باید نابود شویم . شخص شما در حضور من مردم بی گناه را بغاه دانستید .این مردم مظلوم بی پناه چه گناهی دارند که هرگونه ظلم و جور و ستم ببینند، مقصر و محکوم هم باشند؟! سزاوار نیست عمامه به‌سرها بخاطر رضای این و آن حق‌پوشی و حق‌کشی کنند . این منصب امامت جمعه‌ اگر در دفاع از حقوق مردم نباشد بزرگ‌ترین گناه است .امام جمعه باید روشنگر جامعه باشد زیارت اربعین برای نجات از جهالت و ضلالت است. متأسفانه شما و امثال شما خدا را در نظر ندارید. بدانید قیامتی هست و به حساب همه رسیدگی می‌شود. این زندگی دو روزه دنیا ارزش ندارد که انسان خود را خوار و پست کند و دنیای دنی ناچیز را به سعادت ابدی ترجیح دهد. به جاست که من و امثال شما حرف نزنیم و در خلوت با تضرع و زاری با حقیقت و صداقت رو به خدا آوریم و دل از دنیا بکنیم و از همه کردارها و گفتارهای ناروای خودمان توبه کنیم و بیش از این در اغفال و سرگردانی مردم تلاش نکنیم.
دریغا که مشغول باطل شدیم
زحق دور ماندیم و غافل شدیم
والسلام علی من اتبع الهدی
محمود امجد

This comment was minimized by the moderator on the site

حجاب واجب شرعی است اما اجباری نیست.
آیت‎الله سیدعباس قائم‎مقامی
امام جمعه سابق مرکز اسلامی هامبورگ
روحانیت باید بپذیرد که وقتی ادعا می‌کند لباسش لباس پیامبر است، یعنی معیارش را یک معیار کامل قرار داده و همین را به‌مثابه معیار نقد دست مردم می‌دهد. کسی که غنیمت می‌برد باید غرامت هم بپردازد. شما وقتی که این لباس را منتسب به انسان کامل می‌کنید، تلویحا این را به مخاطب‌تان گفته‌اید که معیار نقدتان هم باید کامل باشد و من را با آن کامل باید بسنجید.
اگر روحانیت در حکومت وارد شود و تبدیل به سخنگوی قدرت گردد و از وجه آمریت با مردم سخن بگوید، بدون تردید اولین اتفاقی که می‌افتد، این است که بین موجودیت فعلی خودش با گذشته تاریخی‌اش انقطاع حاصل می‌شود. این همان خطری است که امروز روحانیت را تهدید می‌کند.
قدرت هرگز مقدس نیست. قدرت باید تحت تدبیر و مهارشده باشد، می‌تواند تحت تاثیر امر مقدس قرار بگیرد اما هرگز نمی‌تواند خودش مقدس باشد.
مشکل از برخی حواشی قدرت است. حواشی قدرت برای این که به خودشان اعتبار ببخشند، ناگزیر از این هستند که قدرت را تقدیس کنند تا شمول این تقدیس، آن‌ها را هم در بر بگیرد؛ و امان از این حواشی.
این که گاهی از تریبون‌هایی «اخلاق حکومتی» یعنی اخلاق معطوف به قدرت و برآمده از سیاست، تئوریزه شود و تقدم سیاست بر اخلاق را به دین و آموزه‌های دینی نسبت دهند، قطعا یک انحراف است. این همان چیزی است که باید خیلی از آن ترسید و باید از آن فرار کرد و بسیار باید نگرانش بود.
متاسفانه الان به‌طور عمده فضای غالب به‌صورت دوقطبی است و این گونه است که یا عده‌ای کاملا از حکومت دینی فارغ شده‌اند یعنی می‌گویند ما را اصلا با حکومت کاری نیست، یا این که توجیه‌گر هر آن چیزی شده‌اند که به حکومت و قدرت بازمی‌گردد. وقتی یک روحانی توجیه‌گر قدرت شد، دیگر بحث دین مطرح نیست و این همان چیزی است که از دل آن، تقدیس قدرت درمی‌آید.
من به‌عنوان یک روحانی به شما می‌گویم که حجاب یک ضرورت شرعی است. ضرورت شرعی هم یک «دعوت» است؛ یعنی می‌گوید که تو اگر می‌خواهی دین‌دار باشی، لازمه این دینداری رعایت این حدود است. در اصل دینداری اجبار نیست، چطور در فرعش می‌تواند اجبار باشد؟! این تناقض را کجا باید برد؟!
حجاب از نظر دینی ضروری است ولی اجباری نیست و حتی اگر کسی پیدا شود که روی برخی مبانی خاص اجتهادی، فتوایش چیز دیگری باشد٬ نهایت این است که از استنباط فقهی خود می‌تواند خبر بدهد ولی هرگز نمی‌تواند اجباری بودن را بر گردن دین بگذارد. آن وقت اگر توسط دستگاه‌های قانونگذار جنبه قانونی و الزامی پیدا کرد، کسی آن را نقد کند، قانون را نقد کرده، این دیگر نقد شریعت و نقد دین نیست.
آیت‌الله بروجردی به استاد ما مرحوم آیت‌الله حق‌شناس گفته بود: «یادت باشد که هیچ تلاش نکن مردم را مومن بکنی، فقط کاری کن که از ایمانشان کم نشود! همین که در این لباس باشی و بتوانی حرمت و اقتضائات آن را حفظ کنی دین مردم هم حفظ می‌شود. همین قدر که از ما رفتار و کرداری سر نزند که از داشته‌های مردم کم شود، کافی است».
تحلیل_زمانه @TahlilZamane

This comment was minimized by the moderator on the site

فقه ما، آداب و رسوم جوامع عربى است در زمان پیامبر،
اينكه عده‌ایی از فقها معتقدند که این فقه میتواند الی‌یوم‌القیامه کارگشا باشد، اعتقاد آنهاست، بنده چنین اعتقادی ندارم. در جامعه‌ایی که روحانیتش همه چیز را بر دین بنا نهاده، اگر مردم راه گریز از دین را در پیش بگیرند، همه چیز را فرو خواهند نهاد و افراد بی‌اخلاقی خواهند شد. وظیفه کسانی که دلی در گرو معنویت دارند و ناقد سلطه روحانیت‌اند و ناقد خرافات دینی‌اند، این است که دین را در جای خودش بنشانند تا دل‌ربایی نماید، در غیر اینصورت ممکن است که دین‌گریزی افزونتر شود
در نظر روشنفکری دینی، مهمترین خدمتی که دین می‌کند به اخلاق است نه به سیاست نه به تجارت نه به معرفت. انتظار اخلاقی از دین باید داشت و آن را نقد اخلاقی باید کرد.
فقه را هم از نقد اخلاقی نباید مصون نهاد که امروز و سخت مستمند و نیازمند آن است.
اگر روحانیت قدرت را بدست بگیرد به نفع دیانت نیست. نمی‌توان از طریق سلطه مردم را دیندارتر کرد. حکومت_دینی در این دوران ممکن نیست، ممکن هم باشد؛ مطلوب نیست.بنده خدمت شما عرض کنم: فقه نه غنای حکمی دارد و نه غنای برنامه‌ایی حکومتی که #مشروعیت خود را بر دین استوار نماید و قوانین خود را از فقه بگیرد، بطور کامل فشل و فلج و ناتوان و از کار افتاده خواهد بود نسبت ما با دین باید اینگونه باشد که آنرا حداقلی و برای تهذیب_نفس و سعادت_اخروی بدانیم؛ همین و بس. نسبت ما با روحانیت آنست که باید بکوشیم آنها در جای خود بنشینند، یعنی ازقدرت_دولتی دست بردارند.
کار روحانیت، طبابت_روحانی و پرورش_نفوس_مردم و تهذیب_اخلاق و راهنمایی_مردم_بسوی_سعادت _اخروی است روحانیت گمان نکنند که صلاح آنها در بدست گرفتن قدرت است، این بار بسیار بر دوش نحیف دین نهادن و کمر آنرا شکستن و خیانت به دیانت است. دکتر عبدالکریم سروش @DrSoroush

This comment was minimized by the moderator on the site

اگر روحانیت سیاسی این است… Posted: 25 Sep 2020 10:22 AM PDT محمدرضا زائری (حجت الاسلام زائری)

دوستان انقلابی و متدین و طلبه و حزب اللهی!
به جای برآشفته شدن و ناسزا گفتن و تهدید کردن و فریاد کشیدن، قدری فکر کنید و چاره ای برای درد جامعه بیاندیشید.
بپذیرید که حوزه های علمیه و روحانیت در روزهای سخت و شرایط ناخوشایندی قرار گرفته اند و این مشکل را با رگهای گردن و صدای کلفت نمی شود حل کرد!
در باره سیاسی شدن روحانیت بحث تئوریک و جوابهای نظری لازم نیست! اینها مال چهل پنجاه سال قبل بود که هنوز تجربه عملی وجود نداشت، الآن حاصل چهل و دو سال تجربه پیش چشم ماست. به جای بحث نظری بیایید نمونه هایی نشان بدهید که قدرت داشتن روحانیت باعث نشده آنها از مردم جدا بشوند. نمونه ای نشان بدهید که روحانی جواب سؤال و تردید جوان دانشجو را با محبت و همدلی داده نه با تهدید و بازداشت و اخراج و فشار!
نمونه ای نشان بدهید که فساد قدرت و اقتدار باعث نشده باشد روحانی مردم را تحقیر کند و آنان را به دیده رعایای عوام کالانعام ببیند.
نمونه ای نشان بدهید که امکانات و دسترسی های ویژه روحانی سیاسی موجب نشده که اطرافیانش مبتلا به سوء استفاده مالی و پارتی بازی و غارت بیت المال نشده باشند.
نمونه ای از روحانی دارای قدرت نشان بدهید که مثل قدیم در خانه اش باز باشد و همه مردم -فارغ از ارتباط شخصی و خاص- بتوانند به او دسترسی داشته باشند و حرف دلشان را بزنند.
نمونه ای از روحانی سیاسی نشان بدهید که بشود از او انتقاد کرد و رفتارش را زیر ذره بین گذاشت، بی آنکه شخص منتقد مورد تهدید و آسیب قرار گیرد.
نمونه ای نشان دهید که روحانی دارای منصب و قدرت مثل پنجاه سال پیش چشم به راه دو تا جوان بماند که پای منبرش بروند، نه این که التماسش کنند و نتوانند او را برای یک سخنرانی به مسجد محل ببرند.
نمونه ای نشان بدهید که روحانی سیاسی دنبال مردم باشد و برای جلب نظر و رأی آنان جان بکند و جان بدهد، نه این که به زور نظارت استصوابی و قدرت نهادهای امنیتی مستظهر باشد. قصه و داستان امروز مردم با روحانیت دیگر اصلا بحث های تئوریک و نظری نیست که بشود مثل پنجاه سال قبل به تاریخ و روایات و اقوال قدما استشهاد کرد!
دوستان! ما تمام سرمایه هزار و چهارصد ساله را یکجا خرج کردیم و همه ثروت اعتماد عمومی که حاصل مجاهدت و تقوا و زهد سلف صالح بود یکجا به باد دادیم و هر چه از شیخ مفید و خواجه طوسی تا سید ابوالحسن اصفهانی و آیت الله بروجردی به سفک المهج و خوض اللجج جمع کرده بودند به حراج بردیم!
ما هر چه مرحوم امام خمینی و شهدای شریف انقلاب و دفاع مقدس هم می خواستند ودنبالش بودند، به پای شیخ احمد جنتی و سید احمد علم الهدى ریختیم و تمام شد و رفت!
جواب این سؤال سخت را هم با ساده زیستی شخص رهبر انقلاب و سلامت فرزندان ایشان یا حتى با صواب تصمیم گیری و حکیمانه بودن سیاست خارجی و اقتدار ما در یمن و سوریه نمی شود داد؛ مردم به داخل ایران و تجربه روحانیت نگاه می کنند و آنچه در پیرامون خود لمس کرده اند می بیینند و مبنای قضاوت قرار می دهند!
راستش اصلا اقتضای قدرت همین است، آخوند و غیر آخوند هم ندارد! وقتی کسی بدون حساب و کتاب مورد تقدیر و تجلیل قرار گرفت و زور طرف مقابل هم به او نرسید، به طور طبیعی دچار فساد و آفت می شود، حتى اگر در لباس تقدس روحانیت باشد!
ماجرای ما اکنون حکایت آن درمانده ای است که برخی سادات زواره چنان بلایی بر سرش آوردند که می گفت:
سادات مکرم زواره، الطاف شما مزید بادا…اولاد حسین اگر شمایید، حق با طرف یزید بادا !
مردم امروز دیگر کاری به کتاب و دفتر ندارند، حتى به آرزوهای مرحوم مدرس و رؤیاهای مرحوم کاشانی هم کاری ندارند، بلکه واقعیت ملموس و تجربه عینی روحانیت سیاسی را در سیمای شیخ حسن روحانی تماشا می کنند و می گویند: اگر روحانیت سیاسی این است، نخواستیم! و اگر روحانیت سیاسی این است، ما همان روحانیت غیر سیاسی را ترجیح می دهیم!

This comment was minimized by the moderator on the site

مطهری و نقد یک تاریخ! Posted: 18 Sep 2020 09:16 AM PDT محمدرضا پورغلام

ادامه انتشار مجموعه یادداشت‌های آیت‌الله مرتضی مطهری، از نظریه‌پردازان بزرگ جمهوری اسلامی، در انتقاد از آن چه «انحراف»، «تنبلی» و «ریاست‌طلبی» روحانیت شیعه و «مخالفت» آنها با پدیده‌های مدرن می‌نامد، بحث‌برانگیز شده است.
انتشار این یادداشت‌ها که از سال ۱۳۹۵ و از جلد ۱۳ مجموعه‌آثار مرتضی مطهری آغاز شده، انتقاد‌هایی نیز در حوزه‌های علمیه‌ی قم برانگیخته است.
اما علی مطهری، نماینده‌ی مجلس و فرزند مرتضی مطهری، به عنوان مدیر علمی انتشارات «صدرا» و ناشر این یادداشت‌ها، به دفاع از آن پرداخته است.
عباس صالحی آشتیانی، معاون فرهنگی وزیر ارشاد، روز ۹ فروردین در توییتر خود به این موضوع واکنش نشان داده و تایید کرد که انتشار این یادداشت‌ها «گفت‌وگوبرانگیز» شده است. به گفته‌ی آقای صالحی آشتیانی، در این یادداشت‌ها «شهید مطهری نقدهای صریحی به روحانیت دارند که برخی انتشار آن یادداشت‌های شخصی را نادرست می‌دانند.»
مطهری در این یادداشت‌ها از اینکه روحانیت شیعه به تقلید سلاطین و فراعنه برای خود «دربار» راه‌اندازی کرده، انتقاد کرده و می‌نویسد که «همین وضع ریاست‌مآبی این آقایان است که اخلاق عمومی طلاب را فاسد کرده است.»
وی در بخش دیگری از یادداشت‌های خود از «روح گریز از کار» در میان روحانیون سخن به میان آورده و آنها را «پیش‌نمازهای بیکار و تنبل» می‌خواند که «عاطل و مانع و سد پیشرفت‌های دینی هستند.»
مطهری می‌افزاید: «شما اگر به روحیه‌ی ملاهای تهران آشنا باشید، می‌دانید که فقط چشم‌شان به چهارتا بازاری قدیمی است؛ تا کِی این سرمایه تمام شود.»
این روحانی منتقد در ادامه می‌گوید: «همه‌ی علمای بزرگ و مراجع فقط چشم‌شان به سرمایه‌های موجود [اسلامی] است که با رساله و تقلید آشنا هستند و هیچ توجه ندارند که آخر این سرمایه پدری [سرمایه‌ی انبیا] دارد از بین می‌رود.»
این نظریه‌پرداز نظام جمهوری اسلامی همچنین آن ‌دسته از روحانیونی را که به «دین و روحانیت چسبیده» و منتقدان خود را به ضدیت به دین و روحانیت متهم می‌کنند، به باد انتقاد گرفته و درباره‌ی آنها نوشته: «وای به حال اجتماعی که واعظ و هادی‌های حقیقی ضعیف بشوند ولی انگل‌هایی از آخوندهای بیکاره و بی‌سواد، چاق دارای بهترین زندگی‌ها بشوند.»
بخش دیگری از این یادداشت‌ها مربوط به انتقاد از رابطه‌ی مردم و روحانیت است. مطهری در این خصوص می‌نویسد: «تا وقتی رابطه‌ی مسلمان با ملاها، رابطه دست‌بوسی و پابوسی و پول تحویل دادن و دست به سینه ایستادن باشد، کار مسلمانی درست نمی‌شود.»
انتقاد از تفاخر به گذشته و احساسات مذهبی در ماه‌های محرم و رمضان از دیگر محور‌های این یادداشت‌های انتقادی در جلد سیزدهم مجموعه آثار مرتضی مطهری است.
مطهری در این یادداشت‌ها ماه «محرم و رمضان و مسافرت‌های کربلا و مکه و مشهد و پول‌های وجوهات و اوقاف» را به رودی تشبیه کرده که به دریا می‌ریزد٬ اما «یک وجب زمین را مشروب» نمی‌کند.
این روحانی منتقد در بخش دیگری از یادداشت‌های خود نحوه‌ی تربیت روحانیت شیعه را به باد انتقاد گرفته و نوشته است: «اصول تربیت روحانی بر شخص‌سازی و طبقه‌سازی و استخدام احساسات مذهبی و عمل اسلامی مردم به نفع اشخاص و افراد و طبقه معینه است، نه بر تعظیم و توقیر و تحکیم اصول و مبانی.»
مرتضی مطهری درباره تبدیل روحانیت به یک طبقه اجتماعی هم نوشته که «روحانیت در میان ما به صورت یک طبقه درآمده است. جانشین طبقه مترف و ظالم و شریک و سهیم و همکار و همگام با آنها، طبقه‌ای به نام عمامه‌به‌سر و یا عرقچین‌به‌سر.»
مطهری در جای دیگری از رواج القاب برای روحانیون انتقاد کرده و افزوده است: «در جامعه ما رواج القاب مطنطن دولتی و روحانی، نشانه‌ای از شیوع ظاهرپرستی و روح تملق در میان ماست.»
وی همچنین به وجود چند خصلت منفی در میان روحانیت شیعه اشاره کرده و نوشته که روحانیت شیعه «اصول چاکری» را خوب آموخته و «کمتر روح حریت و آزادی و آزادمنشی» دارد.
این روحانی در جای دیگری از فرهنگ اسراف و تبذیر یاد کرده و نوشته است: «امروز بودجه روحانیت نیز با اسراف و تبذیر خرج می‌شود. در بودجه‌ی روحانیت اسراف و تبذیر می‌کنند.»
در واکنش به انتقاد از نشر آنها علی مطهری، فرزند مرتضی مطهری، روز هفتم فروردین‌ماه نوشت که «عدم انتشار این یادداشت‌ها محروم کردن مردم از یک سرمایه بزرگ علمی و معنوی منحصر به فرد است.»
علی مطهری مثل پدرش یکی از منتقدان برخی روحانیون شیعه و عملکرد‌ها و سیاست‌های دینی و سیاسی نظام جمهوری اسلامی است.

This comment was minimized by the moderator on the site

روحانیت در کارِ ساختنِ تاریخ است!
Posted: 18 Jun 2020 04:56 AM PDT
محمّد حسین کریمی پور
قرن پانزدهم میلادی پایان دوره هزار ساله قرون وسطی است. اروپا زخم خورده از جنگ های بی پایان مذهبی، ترکتازی کلیسا، انگیزاسیون، طاعون، قحطی و کاهش جمعیت، در آستانه رنسانس ایستاده است.
ویل دورانت پرده ای از پایان عصر ایمان را اینگونه تصویر می کند:
در این میان، محیط عقلی و‌فکری کلیسا نیز دستخوش تحولی شد که به زیان آن بود. کلیسا هنوز دانش پژوهان و‌محققان ساعی و‌ شرافتمندی در آغوش خود می پرورد. اما در مدارس و‌دانشگاههایی که بنیاد نهاده بود، اقلیتی پرورش یافت که شیوه تفکرشان برای مردان متدین و‌پاک کلیسا خوشایند نبود. گوش فرا دارید و ببینید سنت برناردینو‌ بسال ۱۴۲۰ در مورد ایشان چه می گوید: “ بسیاری از مردم چون پستی و فرو‌مایگی زندگی راهبان و زاهدان و راهبه ها و کشیشان را می بینند، یکه می خورند. و‌چه بسیار ایمانشان را از دست می دهند. به آنچه بالاتر از خانه هایشان است، اعتقاد ندارند و آنچه در مورد کیش ما نگاشته شده، حقیقی نمی دانند. بلکه گمان می برند اینهمه ساخته و‌ پرداخته اندیشه آدمیست و‌نه الهام ربانی! .. آنها به آئین های مقدس بچشم تحقیر می نگرند .. معتقدند روحی وجود‌ندارد .. از دوزخ نمی ترسند و آرزوی بهشت ندارند. بلکه به چیزهای ناپایدار، دل بسته و می گویند برای آنها بهشت، همین جهان است.“
گمان می کنم که شوربختانه، مذهب تشیع در کشور ما، دورانی شبیه این را تجربه می کند. چند دهه قبل، قم مقر سیادت مرجعی آسمانی چون مرحوم بروجردی بود. وقتی به قم می نگریستی، معلم شاخص را علامه طباطبائی، طلبه را بهشتی، سفیر را موسی صدر و واعظ را مطهری می یافتی. آنجا اما طی دهه ۳۰ و ۴۰ ، نسل عملگرای روحانیتِ زمینی، بی سر و‌صدا در کار تولد بود. روحانیونی که در انتهای دهه ۵۰ ، قدرت را قبضه کردند و طی چهل سال آن کردند که نعوذ بالله منه. حال قم، بزرگ‌ و‌ثروتمندست و تعداد طلاب زیاد شده است. این قم بروجردی ندارد. در حالی که مراجع متعدد به جمع وجوهات و رویت هلال و مانند آن محدودند، قم صحنه آقاییِ امثال مصباح و محمد یزدی است. اگر شبیری هم دارد، در خانه نشسته و به چشم نمی آید. خلائق از اصحاب عمائم، خلخالی، جنتی، موسوی تبریزی، خوئینی ها، فلاحیان، رازینی، آملی، اژه ای، طائب، پناهیان و‌ احمد خاتمی را با پوست و‌گوشت ، درک‌ کرده اند و آنها را مصادیق روحانیت شیعی می دانند. من این آقایان را اصحابِ مذهبِ قدرت می خوانم. مذهبی که در آن قدرت در غایت تقدس است و برای حفظ و بسط آن، خیلی کارها می شود کرد. خیلی از طلاب و روحانیون ازین نحله نیستند. غالب آنها را باید روحانیت خاموش و حوزه تقیه نامید که آنچه از مصلحت مسلمین می فهمند را زیر عبا یا در خلوت بیت ، ابلاغ می فرمایند. اما هزاران معمم از جنسِ مذهبِ قدرت، در نهایت جلوه و ظهور، مساجد و منابر را در اختیار دارند و در محاکم ، ادارات ، صدا و سیما، دانشگاه و هر گوشه کشور روز و‌شب در کارند. آنها دارند با عجله، آینده ایران را شکل می دهند. آنها ناخودآگاه، مصرانه در کار توسعه این باورند که دینی که نمایندگی می کنند نه راه حل که خودِ مشکلست! از ثمره وجود آنانست که برخی خلائق به نحله های فکری دیگر می گروند و کثیری، کلیت باور دینی را وا می نهند و‌ انزال دین و رسالت را افسانه می خوانند. فروپاشی اخلاقی جامعه، یکی از نتایج این روند است. بنیانِ اخلاق ایرانی که بر باور دینی استوار شده بود، سست شده و منظومه اخلاقی دیگری، اقبال و استقرار نیافته است.
آنچه روحانیت کاتولیک ظرف چند صد سال با باور دینی مردم اروپا کرد، اینجا برخی مردان ‌دین با جد‌ و‌ جهد در مدتی بس کوتاهتر به انجام می برند. تشیع ایرانی حالش خوب نیست و سالهای دشواری پیش رو‌ دارد. مع الاسف ایران هم!

This comment was minimized by the moderator on the site

پرتاب‌شدگیِ روحانیت محسن‌حسام مظاهری
۱)در خبرها آمده بود «یک روحانی جوان به ریاست هیئت بولینگ، بیلیارد و بولس خراسان رضوی» انتخاب شده است. چنین خبری اگر چند دهه پیشتر منتشر می‌شد، امکان نداشت کسی باور کند. الان ولی این خبر و موارد مشابه‌اش را لابه‌لای اخبار می‌خوانیم و می‌گذریم و نهایتاً پوزخندی می‌زنیم.
۲)یکی از ویژگی‌های روحانیت در زمانه‌ی ما، «پرتاب‌شدگی» است؛ پرتاب‌شدگی به بیرون از جایگاه تاریخی و هویتی خود. تا پیش از انقلاب، روحانیون نوعاً پذیرای نقش‌هایی بودند که فلسفه‌ی وجودی روحانیت در همه‌ی ادیان یعنی تبلیغ و ترویج دین اقتضا می‌کرد. به جز معدود موارد استثنا، بدنه‌ی روحانیون، پس از اتمام تحصیل علوم حوزوی یا به‌موازات آن، واعظ می‌شدند یا امام جماعت یا نویسنده و مدرس دینی. پایگاه اصلی روحانیت، بعد از حوزه، مسجد و منبر بود.
۳)با تشکیل حکومت دینی، بسیاری از همان وعاظ و ائمه جماعات قبلی شدند مسئولان اجرایی کشور و از بالای منبر یا داخل محراب منتقل شدند به پشت میز ریاست و قضاوت و مدیریت. با شکل‌گیری بوروکراسی مذهبی، نقش‌های جدید تکثیر شدند و فرصت‌های شغلی تازه‌ای برای روحانیون به‌وجود آمد. حکومت دینی پروژه‌های متنوعی داشت و چه کسانی بهتر از روحانیون (که در گفتار رسمی «سرباز نظام» محسوب می‌شوند) برای کارگزاری و پیگیری این پروژه‌ها؟ به‌تدریج روحانیت از معنا و تعریف سنتی و ضیق خود منفصل شده و پذیرای هویت تازه‌ای ‌شد و دامنه‌ی تکثر نقش‌های جدید تا آنجا ادامه یافت که بسیاری از روحانیون بیرون از نقش‌های کلاسیک و اصلی صنفی‌شان، و در نقش‌هایی قرار گرفتند که منطقاً جزو شئون روحانیت محسوب نمی‌شود.
۴)در زمانه‌ی ما روحانیون (یا دقیق‌تر بگویم: معممین) همه‌جا هستند جز آن‌جایی که باید باشند و همه کاری می‌کنند جز کاری که ازیشان انتظار می‌رود. از انواع مناصب سیاسی و اجرایی گرفته تا مدیریت‌ سازمان‌های فرهنگی و اقتصادی و تدریس علوم غیردینی و حتی علوم غربی در دانشگاه‌ها و مشاوره روان‌شناسی و طبابت و درمان و نقد فیلم و حتی مجری‌گری تلویزیون همه جا معممین حضور دارند. و این درحالی است که به گفته مسئولان ذیربط بیش از نیمی از مساجد کشور امام‌جماعت ندارند!
در همین تهران، خصوصاً اگر برای نماز ظهر به مسجد بروید، در بسیاری از مساجد خواهید دید که یا نمازگزاران فرادا نمازشان را می‌خوانند یا یکی از معمرین و کسبه‌ی معتمد محل عبا روی دوشش ‌انداخته و خلق‌الله پشت سرش قامت بسته‌اند. مشابه همین اتفاق سال‌هاست در مجالس مذهبی و هیئت‌ها افتاده است: کمبود وعاظ حرفه‌ای و تمام‌وقت و بی‌رغبتی طلاب و فضلای نخبه‌ی حوزه به منبررفتن، در کنار عوامل دیگر، سبب شده است محوریت میدان تبلیغ دین به دست مداحان بیفتد و خلأ روحانیون را هم آن‌ها پر کنند. ناگفته پیداست که این جابه‌جایی نقش، سرمنشأ چه آفات و آسیب‌هایی در فرهنگ دینی شده است. این معنای همان پرتاب‌شدگی است؛ این‌که روحانیون از متن و میدان اصلی خود (مسجد و منبر) به بیرون پرتاب شده‌اند.
۵) بااین‌اوصاف برخلاف آنچه تصور می‌شود در حکومت دینی، قدرت نهاد روحانیت افزون‌تر نشده است. شاید روحانیت پساانقلابی ثروتمندتر شده باشد، شاید از حیث مالکیت ساختمان و بنا و میز و منصب بسیار برخوردارتر شده باشد، شاید حضورش در عرصه‌ی عمومی بیشتر شده و از فرصت‌های شغلی متنوع‌تر و با پرستیژ بالاتری منتفع شده باشد، شاید ازنظر امکانات سخت‌افزاری و نفوذ در ساختار قدرت سیاسی رسمی رشد بی‌سابقه‌ای کرده باشد، اما هیچکدام اینها به‌معنای آن نیست که قدرت و نفوذ و منزلت اجتماعی‌اش هم افزایش یافته است.
۶) حکایت روحانیت پساانقلابی، حکایت کسی است که خانه‌ی پدری‌اش را رها کرده است، به طمع تصرف خانه‌های دیگر. غافل از آنکه خانه‌ی پدری‌اش را دیگران تصاحب کرده‌اند و در خانه‌های دیگر هم او آخرش یک "بیگانه" است برای اهالی.
@mohsenhesammazaheri @HosseinPourfaraj

This comment was minimized by the moderator on the site

پانتئون در یونان در رم در پاریس Posted: 25 Dec 2019 03:08 AM PST تقی رحمانی
حافظان سه معبد و داستان سرایان و غیب گویان، روحانیون و روشنفکران
آدمی سه معبد در اروپا می بیند که نشان از سه دوره دارد.
هگل این ۳ دوره را ۱- دوره اسطوره با شاخصه معماری عظیم. ۲- دوره مذهبی که شاخص شعر. ۳- دوره مدرن با شاخص عقل گرائی معرفی می کند. اما نگاه من از زاویه دیگری است.
۱- دوره خدایان اسطوره ای، که آدمی خانه ای برای خدایان می سازد تا خدایان را در این خانه مدیریت کند به نام خدایان سخن گوید. سامان و سازمان و روابط اجتماعی را به نام خدایان توجیه کند. البته گاه با زور و زر و تزویر و زمانی با ظلم و کمتر.
اما نظم مستقر را باید توجیه کرد.نام این معبد اکروپلیس، یا پانتئون یونانی. اما نام اکروپلیس نشان می دهد که داستانی در کار است.
قرار است خدایان بانی مشروعیت نظمی شدند که آدمیان قدرتمند و ثروتمند و شهرت مند و زورمند می خواهند. روایت است که سقراط بر این حاکمان این معبد شورید اما او را شوکران دادند.
۲- معبد دوم در روم است با شکوه است اما این معبد خانه خدا، نشان نمایندگان خدا و هم شاهان مسیحی قدرتمند است در این خانه قرار است به نام مسیح ،نظمی توجیه شود که مسیح آن نظم را باور نداشت البته مسیح در روایت سازشکارانه اش برای نظم سلطانی وجهی قائل بود.
در روایت رهایی بخش هم مسیح می گفت آمده ام پدر را از پسر جدا کنم.اما در پانتئون رومی که خانه برخی ابدی پاپ ها و شاهان است. پیوند صلیب با شمشیر و با طلای ناب برای توجیه نظم موجود همراه شده است.
پانتئون مسیحی روم ، ادامه پانتئون یونانی دربستر زمان است اروپای مسیحی شده اما داستان همان دفاع از نظم مستقر است گاهی با نرمی زمانی با سختی با شدت.
۳- پانتئون پاریس را لوئی ۱۵ به تقلید از روم شروع کرد تا کلیسائی شود در شان خانواده سلطنتی . اما به انقلاب فرانسه خورد. بعد در دوره بازگشت سلطنت دوباره کلیسا شد اما بر برامدن جمهوری دوم پانتئون موزه شد و هم معابد عصرخدایان روشنگری فرانسه.
پانتئون معبد مشاهیر ملی شد که به فرانسه خدمت کرده اند از ماری کوری تا روسو تا نظامیان و دیگران در این معابد دفن شده اند.اگر چه هنوز جایی برای نا پلئون و هم ژان پل سارتر در این معبد قائل نیستند.
پانتئون پاریس به نظر من سمبل عقل سرد است. صحنه اصلی ساختمان خالی اما با ابهت و لخت که لختی و عریانی عقل سرد جدید را نشان می دهد.
اما چرا صحنه اصلی چنین است. در این صحن روایتی از بازگشت مسیح است که شادمانه برای داوری جهان می آید. اما در پائین این نقاشی پیکره های است که اعلام کنواسیون بعد از انقلاب است. نگاه طبل زن ها سرد است. چهره خواننده لوح قوانین را می خواند خشک تر و هم سرد تر است همراه با اسبان سرکش در این نمای پیکر تراشانه. سراسر پیکر ها از قاطعیت حکایت می کند. یعنی همان ظلمی که باید برقرار شود.
خدایان حاکم ،خدایشان در هر لباس و دوره ای نظمی را برقرار می کند که عدالت در ان کور یا گم شده یا ضیعف است. این نظم است که باید برقرار شود نظم برای عدالت چندان طره خورد نمی کند.

This comment was minimized by the moderator on the site

چیزی ویرانگرتر از این نیست که دریابیم
فریب همان کسانی را خورده ایم
که باورشان داشته ایم ...

This comment was minimized by the moderator on the site

و شاید بدتر از ان وقتی است که آدمی اسیره شعبده ی سامری شده باشد.. بی آنکه بداند چه خبر است سوار بر موجی به این سو و ان سو...

This comment was minimized by the moderator on the site

رهگذر عزیز! دوست و برادر هموطن من، همرزم دوره سخت جنگ، درود بر شما!
بدان که بر نادانان، در پیشگاه خلق و خالق هیچ حرجی و جرمی نیست، چرا که ندانسته اند، و بدین سو و آن سو رفته اند، اما در این وانفسای حذف، ریزش ها، و هل دادن و انداختن های این و آن، برای صاف کردن صحنه جهت یک عده ی خاص، می بینم که جماعتی دانسته و آگاهانه و بر خلاف همه قوانین و عرف روشن و منطق استوار، وصیت دانایان و سفارش همه دانایانو... تیشه به ریشه کشور، انقلاب، مردم، اسلام و... می زنند،
شاید من هم در زمره نادانان باشم، البته از نظر شما، و نه از نظر خودم؛ و اگر برایم گمراهی ام روشن شود، در بازگشت از این راه خلاف دریغ نخواهم کرد، ولی اکنون دست و پا می زنم تا راه خود را یافته، می خوانم، می اندیشم، می بینم، مطالعه می کنم، شاخک هایم روشن است، از ایزوله های دست ساز این و آن خارج شده ام، تا شاید اشعه های روشن هدایت را دریابم،
اما بدا به حال آنان که خود را به امواج سپرده اند، موجی که چون آرام گیرد، خواهیم فهمید هجوم بی ثمرش به ساحل حقیقت، هیچ اثری جز نابودی خود او، و همراهانش نداشته است. امواجی که در کشاکش شور خالی از شعور، پیش می رود، با خود می برد و همه ی همراهان را به نابودی ختم خواهد کرد.

There are no comments posted here yet

نظر خود را اضافه کنید.

  1. Posting comment as a guest. Sign up or login to your account.
پیوست ها (0 / 3)
Share Your Location
عبارت تصویر زیر را بازنویسی کنید. واضح نیست؟

دیدگاه

ارتباطات انسانی شاید از بهترین شاخص های انسانیت ما انسان هاست، که تبلور آن در رویارویی تفکر و تبادل احساسات با دیگران حاصل می شود، امروزه فن آوری های جدید به کمک انسان آمده و شرایطی را فراهم نموده اند که بتوان به طور سریع و وسیع با هم در ارتباط باشیم، نوشته هایم در این سایت، سیاه مشق هایی است که در کلنجار با دل، به نوشته در آمده و لزوما درست و یا نادرست نیست.

کامنت ها

جمهوری اسلامی تلاش می کند تا اعتماد عمومی را از خود سلب ...
سلام دوستان با تسلیت مجدد ترور وحشیانه دانشمند برجسته ...