ایران عضو اتحادیه عرب بود، اگر فردوسی نبود

25 ارديبهشت 1397
Author :   سید مصطفی مصطفوی

بسیار نیکوست که فردوسی و زبان پارسی را در بیست و پنجمین روز اردیبهشت در کنار هم گذاشتند که این دو زنده به هم اند، گویش کهن و باستانی پارسی که اگر اثر ماندگاری چون شاهنامه نبود، در هجوم بنیان کن بیگانگان، در حال ویرانی ابدی بود، تا این که حکیم فردوس به دادش رسید، و بسی رنج برد در این سال سی، عجم زنده کردی بدین پارسی [1] ، و شاید به همین دلیل است که اکنون ما دیگر عضو بیست سوم از اتحادیه کشورهای عربی نیستیم، که بر اساس استفاده از زبان عربی گردهم آمده اند، حال آنکه اگر به تاریخ این ملل نگاهی بیندازی، به جز سه چهار کشور، بقیه این کشورها عرب زبان نبودند و به حکم شکست در مقابل متجاوز، عرب زبان شدند. 

 مصر با آن عظمت تمدنی و زبانی باستانی اش، شکست خورده، فرهنگ و زبانش را از دست داد، و قربانی مهاجمانی شد که در پس دین رهایی بخش اسلام، سنگر گرفتند، و فرهنگ و زبان دیگران را در نژادپرستانه ترین روش، به زبان فرهنگ مهاجم خود تبدیل کردند.

باز مانده های تمدن افتخار آمیز فینقیه با آن همه عظمت علمی و کشفیات اختصاصی که در پیشه ها و علوم مختلف داشتند، و در حاشیه دریای مدیترانه چون خورشیدی تابان می درخشید، و سرزمین شان بهشت ادیان بود، در مقابل این مهاجمان به زانو درآمد، و فرهنگ و زبان خود را باخت، و امروز لبنان، فلسطین، سوریه بدون زبان باستانی خود، به جرگه کشورهای عربی پیوسته اند،

تمدن روم شرقی که در شامات و آناتولی سنگر محکمی را در مقابل تمدن ایرانیان باستان شکل داده بودند، نیز زبان و فرهنگ خود را در این منطقه از دست داد و بدان سوی دریای سیاه و مدیترانه عقب نشستند، شمال افریقا نیز با فرهنگ غنی باز مانده از فنیقیه و فرهنگ خاص بربرها و... همه و همه زبان خود را باختند، و عرب نبوده، عرب زبان شدند.

اما ایران نباخت، باخت اما نه به شدتی که همسایگان و یا رقبای تمدنی اش باختند، زیرا به گفته مرحوم حسنین هیکل [2] روزنامه نگار بزرگ معاصر مصری، ایران فردوسی داشت و آنها نداشتند، و لذا حتی زبان خود را هم باختند و عرب نبوده، عرب زبان شدند. امروز استوانه های محکم فرهنگ و زبان باستان در مصر، الجزایر، مراکش، تونس، لیبی، عراق، اردن، لبنان، فلسطین، سوریه، صحرای غربی، یمن و دیگر کشورهای افریقایی، به واسطه از دست دادن زبان خود، از گذشته افتخارآمیز فرهنگی شان جدا افتاده، و عقبه فرهنگ و زبان خود را از دست داده و عرب و عرب زبان شده اند.

اما از این سوی در شرق، به برکت عرفا، نویسندگان، شعرا، دانشمندانی چون فرودوسی، حافظ، مولانا، سعدی، ابن سینا و... فرهنگ و زبان پارسی تا حد زیادی در ایران، افغانستان، تاجیکستان، ازبکستان حفظ شده است و می تواند در صورت تجدید نظر سکانداران سیاست عالی ایران، بعد از خوردن تیر ما در سرزمین های عربی امروز به سنگ، بازگشت به اصل کرد و مُلک خراسان و فرارود را هدف ایجاد عمق راهبردی فرهنگ ایرانِ تمدنی را هدف قرار داد که ما از آنانیم و آنان از ما.  

ایران از سوی غرب جز تجاوز، غرور، لجاجت، تکبر و... ندیده است، امروز وضعیت ملت های متمدنی چون مصر، شامات (لبنان، سوریه، اردن، فلسطین) و... که فرهنگ و زبان خود را از دست داده اند، در برابر ماست، که بعد از آن هجوم دهشتناک سپاه خلفا، دیگر نتوانستند کمر راست کنند، و با گذشته خود بیگانه، و بی آینده شدند؛

این که ما خود را در کشورهای عربی اینچنین درگیر کرده ایم، شاید یکی از اشتباهات راهبردی ما بود، و در حالی که باید سرمایه و نظر خود را به سوی برادران هم زبان، هم فرهنگ، و البته هم مسلک خود در خراسان و فرارود در کابل، بلخ، سمرقند، بخارا، مرو، خیوه، فرقانه، بدخشان، خُتن، کشمیر، پیشاور، پنجاب، گورگنج و...، و همسایه های فرهنگ آریایی خود در هند متمرکز می کردیم، اما در لعنتکده فلسطینی گرفتار شدیم، که مهد ادیان الهی است، و آروزی دیدارش جانم را می فرساید، و البته همواره در آتش کینه های مذهبی هزاران ساله تعصب و جاهلیت مذهبی بازماندگان ادیان که دین را وسیله رسیدن به مقصود کرده اند، سوخته و می سوزد، و انگار این مصیبت تمامی هم ندارد، و شاید باید تجدید نظر کرد، 

دوست فرهیخته ایی بیست سال قبل می گفت "یهودیان دوست راهبردی ما ایرانیانند، چرا که با دشمنان خاک و سرزمین ما دشمنند"، و شاید لجاجت و خیره سری اعراب متکبر و لجوج را آنان بتوانند، کنترل کنند، وگرنه همواره از این سوی، ایران مورد هجوم و غارت بوده است و آنان هرگاه توان یافتند و فرصتی (چون صدام)، از ضعف درونی ما (آخرینش انقلاب 1357) سو استفاده کردند و بر اسب فخرفروش عربی خود سوار شدند و ما را چنان غارتی کردند، که تاریخِ روایتگرِ شاهدانِ شکست ها، حکایت تجاوز آنان را در رنجنامه هویزه و خرمشهر بعد از اشغال و یا در هنگام رسیدن سپاه خلفای بنی امیه و بنی عباس به شهرهای باستانی ایران، می توان خواند و گریست کرد.

و می توان دید که حتی موقعی که خداوندگار عالمیان، اسلام را برای نجات شان از آن همه سقوط اخلاقی و فرهنگی فرستاد، آن را نیز در قالب فرهنگ منحط خود هضم و ریختند، و به بیچاره کردن دیگران مشغول شدند، و ناموس، فرهنگ، زبان، ثروت و... هر سرزمینی را که به دست آوردند، به توبره اسب بی مقدار غرور و شکم بارگی خود ریخته و چنان نابودش کردند، که دیگر نتواند تا قرون متمادی کمر راست کند.

امروز که سعودی ها حکایت "خر داغ کردن" را با بوی کباب اشتباه گرفته، و دندان به دریدن ایران و ایرانی تیز کرده اند، می توانم کینه تاریخی آنان را در ماجرای فتح خرمشهر، هویزه، تیسپون، جلولا، نهاوند و... با تن و جان خود حس کنم، که چه به روز هموطنان ما آمد.

و این شاهنامه که در میان غریو شادی خلفای بغداد در به سیطره در آوردن ایران، علاوه بر حفظ فرهنگ جوانمردی ایرانی (درمقابل خصلت لجوج و متکبر جزیره نشینان)، حکمت و فلسفه مبتنی بر نور و روشنای ما ایرانیان را حفظ و بعلاوه نام ها، رسوم، تاریخ و... ایران را پاس داشت، خداوندگارم حکیم توس را رحمت کند، که خرد ایرانی را به نام یزدان پاک، با نوشته های خود حفظ کرد.

[1] - بسي رنج بردم بدين سال سي        عجم زنده کردم بدين پارسي          پي افکندم از نظم کاخي بلند         که از باد و باران نيابد گزند            بناهاي آباد گردد خراب            ز باران و از تابش آفتاب

[2] - روزی از وی می پرسند: شما مصریان، با آن پیشینه درخشان فرهنگی چه شد که عرب زبان شدید؟ گفت ما عرب زبان شدیم برای این که «فردوسی» نداشتیم.

به اشتراک بگذارید

Submit to DeliciousSubmit to DiggSubmit to FacebookSubmit to StumbleuponSubmit to TechnoratiSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

کاربرانی که در این گفتگو شرکت کرده اند

نظرات (3)

  1. مصطفوی

https://www.quora.com/
Pasha Damirchi, Iranian Azerbaijani
Updated Dec 2, 2018
Why did Iraq become an Arab country, but Iran didn't?
Because the native population of Iraq was Semetic and therefore easily Arabized. Iranians on the other hand are Indo-European and Persian language is their language which is totally unrelated from Arabic. Iran was the base of the mighty Persian Empire for 3000 years. It is not possible to erase an already established identity.
Iraq was part of the Persian Empire, actually many Iranians still speak about the Sasanian capital Ctesiphon which was an Iranian city. Ctesiphon served as a royal capital of the Persian Empire in the Parthian and Sasanian eras for over eight hundred years.
The city of Ctesiphon was conquered o by Arabs when the Persian army lost the battle of Al-Qadessiyeh. The population of Iraq was mainly Semetic and Persian. Soon Arab armies started bringing Arab people from Arabian peninsula and put them in Iraqi cities. They successfully Arabized the native Semetic population. The Persian population of Iraq moved to Iran.
Here is a picture from Taq-e Kasra which is also known as the Archway of Ctesiphon:
The National Museum of Iran's architecture and design is directly from Taq-e Kasra:
Iran didn't become Arabized because Iranians constantly revolted against the Arab invaders. Many soldiers and commanders from Persian Empire such as Babak Khorramdin gathered Persians and attacked the Arabs…
Finally Persians were able to take back their country Iran from Arabs. Persian dynasties like Saffarid, Samanid, and Safavid restored the glorious heritage of Persian monarchy like Achaemenid and Sasanians. That's why Iran is not an Arab country today. Iranians still speak Persian language.

  پیوست ها
 
  1. مصطفوی

Why is Iraq Arab but Iran Persian?
Lara Novakov, interested in Iran and Iranian history
Answered Apr 19, 2017
I hope that this is not a confusion between Iraq and Iran because the two are different countries and different peoples.Second, as someone already mentioned here, there were already Arabs present in southern parts of Iraq - the Lakhmids who were present there from 300–602 AD and Ghassanids who were the “neighbors” of the Lakhmids. Ghassanids were Arabs who migrated to the Levant region initially and then mixed with Greek Christians and most of them adopted Christianity in the process - so the majority ended up being Christian Arabs.
Kingdom of Araba was a 2nd century kingdom which was located between the Parthian Empire and the Roman Empire - Arabic was spoken in the kingdom and it was ruled by an Arabian princess. Many say that it is the first Arab state to be established outside of Arabia and in parts of modern-day Iraq.
Iraqis were in a weird way always related to the Arabs - because they were Mesopotamians and Semitic speaking peoples and after the conquest of Iraq they were Arabized (as in adopted the Arabic language as their main language, as well as customs and traditions) which changed as time passed and they eventually adopted an Arab identity as a whole.
My personal opinion - Iranians always had a stronger sense of identity, from the very first Persian Empire (Achaemenid under Cyrus the Great) to the last before the conquest (Sassanian). They always maintainted and focused on maintaining the Iranian culture - Persians were one of the many ethnic groups living in the Persian Empires along with many others.
How did Iranians manage to resist Arabization? First, the strong identity they developed played a huge role in it - but it was not the only factor. Some others include the conversion to Shia Islam from Sunni Islam during the Safavid dynasty (and Ismail I specifically) was the process of conversion and making Shia Islam the official religion of the Empire, which is also regarded as one of the turning points in the history of Islam. Then you have Ferdowsi who wrote the Shahnameh which is the longest epic poem written by a single poet. He is often regarded as a savior and one of the greatest contributors to the Persian language.
Multiple factors played a role as to how Iranians kept their identity after the conquest - if you ask me, the fact that they had a strong identity much before the conquest itself is one of the biggest factors.
56.1k views • View Upvoters • View Sharers • Answer requested by Yaşar Qaragözlü
https://www.quora.com/Why-is-Iraq-Arab-but-Iran-Persian

  پیوست ها
 
  1. مصطفوی

دانستنی‌های جالب دربارهٔ زبان فارسى

زبان فارسى در ٢٩ كشور جهان صحبت میشه، که در ردیف ششم بعد از زبان اسپانيايى و قبل از زبان آلمانى (از نظر تعداد كشورهایی که توی اونها فارسى صحبت می‌کنند) رده‌بندى شده!

زبان فارسى دومین زبان كلاسيک جهان بعد از زبان يونانى شناخته شده و همهٔ ويژگی‌هاى يک زبان كلاسيک رو داره. زبان‌هاى لاتين و سانسكريت در رديف‌هاى سوم و چهارم قرار دارند!!

زبان فارسى از نظر تنوع مَتَل (ضرب‌المثل) بین سه کشور اول دنیاست!

زبان فارسی از نظر دامنه و تنوع واژه‌ها يكى از پرمايه‌ترين و بزرگترين زبان‌های دنیاست.
در كمتر زبانى فرهنگ‌لغاتى مثل لغت‌نامه‌ی ١٨جلدی دهخدا و يا فرهنگ معين در ۶ جلد ديده میشه!!

زبان فارسى توانايى ساختن ۲۲۵ ميليون واژه را داره كه در ميان زبان‌هاى گيتى بى‌همتاست!!

زبان فارسی سیزدهمین زبان پرکاربرد در محتوای وب و اینترنته!!

زبان فارسى يک سده از لاتين و دوازده سده از انگليسى جلوتره!!

از ده شاعر برتر جهان پنج نفر از آنها فارسی‌زبان‌اند.

آخرین نکته هم اینکه زبان فارسی زبانی‌ست که میشه تعداد زیادی فعل رو کنار هم گذاشت و در آخر هم یه جمله معنی‌دار داشت. مثلا:

داشتم، میرفتم، دیدم، گرفته، نشسته، گفتم، بذار، بپرسم، ببینم، میاد، نمیاد، دیدم، میگه، نمیخوام، بیام، میخوام، برم، بگیرم، بخوابم!!!

  پیوست ها
 
There are no comments posted here yet

نظر خود را اضافه کنید.

Posting comment as a guest. Sign up or login to your account.
پیوست ها (0 / 3)
Share Your Location
عبارت تصویر زیر را بازنویسی کنید. واضح نیست؟

دیدگاه

ارتباطات انسانی شاید از بهترین شاخص های انسانیت ما انسان هاست، که تبلور آن در رویارویی تفکر و تبادل احساسات با دیگران حاصل می شود، امروزه فن آوری های جدید به کمک انسان آمده و شرایطی را فراهم نموده اند که بتوان به طور سریع و وسیع با هم در ارتباط باشیم، نوشته هایم در این سایت، سیاه مشق هایی است که در کلنجار با دل، به نوشته در آمده و لزوما درست و یا نادرست نیست.

آخرین خبر رویتر