گاهی پدیده ای بر اساس دورغی شکل می گیرد و شکل دهندگان آن فکر می کنند که تمام شد٫ ولی تمام شدنی در کار نیست و آنها باید هزاران دروغ دیگر نیز بگویند تا به توجیه و تبیین عمل خود بپردارند و نهایتا این قانون خداوندی است که موفق نشوند. تازه هم اگر در کوتاه مدت موفق شوند بالاخره این  دست قهار خداوندی است که گنهکاران رسوا خواهد کرد و اگر تازه در این دنیا هم با کمک شیطان به جنایت خود لفافه ای از راستی بپوشانند در موقعیت مرصاد خداوندی چه خواهند گرد. گناه دامن انسان را رها نخواهد کرد تا یا در این دنیا نتیجه آن را ببیند و یا بدتر از آن٫ در لحظه حساس حساب خداوندی. پس بهتر است انسان همیشه از در راستی بر آید تا برای دروغ خود مجبور به انجام گناهان مکرر نشود و از سوی دیگر مگر این دنیا چه قدر ارزش دارد که انسان این چنین حریصانه برای دنیای دیگران آخرت خود را بر باد دهد.

+ نوشته شده در چهارشنبه چهارم اردیبهشت ۱۳۹۲ ساعت 14:11 شماره پست: 276

از برکات عید باستانی نوروز و تعطیلات آن، فرصتی حاصل شد که خدمت دوستان همرزم جبهه ای خود برسیم خصوصا خدمت دائی رضا بسطامی (که از اهل علم و البته عامل و اهل جهاد بودند) عکس هایی از دوران خاطره انگیز دفاع مقدس از خاک میهن اسلامی مان را مرور می کردیم. از هم سنگرانی که سال ها با هم بودیم و بسیاری از آنان که اکنون با شهادت سر در نقاب خاک کشیده اند و حداقل از دید دنیایی ما خارج شده اند. ولی به خود که نگاه می کنم در پیچ و خم زندگی دنیا گرفتار آمده ام و حتی از یاد آوری اسامی آنانی که تمام عشق و رحمت بودند و همنشین ما، نیز ناتوان شده بودم. در گلایه و گزارش چنین حالی بودیم که دائی رضا عنوان داشتند "ما انسان ها اگر همین پنج نوبت نماز را هم خداوند برایمان قرار نمی داد امروز حتی او را هم فراموش می کردیم." به راستی که چنین است و اگر این "ذکر الله الاکبر" نبود او را که همه زندگی مان در درست اوست، را هم به فراموسی می سپردیم.

روزگاری (حدود سال 62-63) که در مقطع راهنمایی در مدرسه راهنمایی شهید بهشتی روستای خرقان درس می خواندیم معلم دینی داشتیم به اسم آقای (فکر کنم محمدرضا) شاه حسینی که از اهالی میقان شاهرود بود که ما را تکلیف می کرد که حدیثی را حفظ کرده در کلاس ارایه نماییم این حدیث را از آن زمان به یاد دارم که پیامبر اکرم (ص) فرمودند "الصلاه عمود الدین ان قبلت قبلت ما سواها و ان ردت ردت ما سواها " که معنی آن این است "نماز ستون خیمه دین است اگر نماز مورد قبول قرار گیرد دیگر اعمال هم مورد قبول قرار خواهد گرفت و اگر نماز مورد قبول حق تعالی قرار نگیرد دیگر اعمال هم مورد قبول قرار نخواهد گرفت" این سوال همیشه با من بود که مثلا اگر انسان روزه بگیرد و نماز نخواند چرا باید این روزه به نظر خداوند نیاید و یا اگر احسانی داشته باشد و نماز نخواند چرا باید این عمل خیر از سوی خداوند بی پاداش بماند؟!!! ولی اهمیت نماز در ذکر بودنش هست و انسان به تذکر همیشه نیاز دارد که اگر تذکر نباشد ممکن است به بیراهه های تاریکی برده شود و این غرور دانستن و علم و ... است که انسان را از تذکر دیگران بی بهره می کند دوری از ذکر که با غرور ممزوج شد انسان خدایی، به جانوری درنده و بی قید و بند و قانون تبدیل می شود که از قدیم هم گفته اند "با خدا باش پادشاهی کن نا خدا باش هرچه خواهی کن" این انسان در چنین حالتی هر چه دلش می خواهد می کند و نه آنچه شرع، قانون، عرف، انصاف می گوید.

امام خمینی (ره) در حالی که بنیانگذار یک نهضت مردمی، عمیق و بی بدیل جهانی بود، و در عین حال مجتهدی والا و قطعی که مرتبه آیت الهی خود به عرق جبین به دست آورده بود. زیرا دوستان و رسانه هایی همسویی نداشت که این عنوان را به او اعطا نمایند بلکه او آن را در مسیر مبارزه و قبل از آن با ممارست بدست آورده بود، او همچنین رهبری توانا بود که رهبریت عالی و واجد قائده خود را طی مبارزه ای طولانی که به پیروزی قطعی و غرور آفرین ختم شد و بعد از پیروزی در خلال استقرار نظامی شکوهمند جمهوری اسلامی کسب کرده بود، فیلسوفی قهار و عارفی وارسته بود که تمامی این خصایص را در قبل و حین مبارزه با مدیریت بر خود و زمانی که در اختیار داشت کسب کرد و... ٫ ولی در عین حال با همه بزرگی که داشت و کسب نمود او خود را از ذکر بی نیاز نمی دانست و بی بهره هم نساخت و خود را در معرض ذکر قرار می داد زیرا می دانست که در مقامی که دارد، طعمه بزرگی برای شیطان قلمداد می شود و این رانده از درگاه خداوند، می تواند او را ملعبه امیال خود و دوستانش قرار دهد. او در وادی وحشتناک سیاست می تواند طوری شرایط را رقم زند که خمینی بزرگ عاملی شود که حق را از دیگرانی بگیرد و به دیگرانی اعطا نماید. خمینی کبیر می دانست که چه لغزشگاه هایی را جناح های موجود وقت که (البته از همرزمانش و یارانش بودند و در عین انقلابی و مسلمان بودن آنها نیز در معرض شیطان) می توانند برایش فراهم آورند و اگر خدا او را رها کند، به راحتی می توانست به ملعبه ی دست یک جناح تبدیل شود و دیگران را از حقوق حقه اشان بی نصیب نماید، لذا او با کشتن غرور و عشق به قدرت در خود، قبل از این که به این مصیبت دچار شود، خود را از وادی گروه ها و دستجات سیاسی (علیرغم دوستی و نزدیکی فکری به برخی از آنها) دور کرد و شد رهبری فرا جناحی، و مهمتر از همه این که خود را در معرض ذکر قرار داد و مرحوم آقای کوثری (ره) را برای خود دست و پا کرد تا برایش ذکر گویی کند. و لذا این طور بود که آمدن و رفتنش یک سان، بلکه رفتنش از آمدنش با شکوه تر، آمدنی با شکوه و شادی آفرین و رفتنی با شکوه تر و تلخ برای مردمش و باید گفت که این اثر ذکر بود که او در این آوردگاه نفس و در اوج قدرتی که هم به قبای تواناییش برازنده بود و هم مردم عاشقش آماده اعطای بیشتر از آن به او بودند، توانست بدون سو استفاده از این دو پتانسیل قوی، پاک از رجس و پلیدی هایی که در قدرت نهفته است، عمر گرانمایه خود به پایان برده و در آخر هم با قلبی مطمئن و امیدوار به فضل خداوند، مردمش را ترک و به دیدار حق تعالی بشتابد. و گرنه این نشیمن گاه که او بر آن تکیه زده بود می توانست عامل سقوطی بزرگ برایش باشد. امام (ره) اهل ذکر بود و ادا و اصول ذاکرین را هم در نمی آورد، زیرا اصلا کمبودی در خود احساس نمی کرد که خود را طوری دیگر از آنچه هست نشان دهد؛ لذا حرفش در دل ها اثر می کرد و حضورش مایه آرامش بود سخنش با آن لهجه زیبای زادگاهش، از سر صدق و خیر خواهی و وجودش همه صفا و صمیمیت و جذاب برای همه، و این خصوصیت ذکر و اهل ذکر است. 

خدایا ما را از ذکر و یادت دور مفرما که اگر لحظه ای رها شویم سقوطی دهشت بار را تجربه خواهیم کرد. همان سقوطی که گذشتگان ما از اهل دین و تقوا و جهاد و... به کرات تجربه کردند و هم اکنون بی توجه به احتمال سقوط خود و مغرور به داشته اندک خود، به لعن آنها مشغولیم.  والذکرالله ذکرا کثیرا

+ نوشته شده در دوشنبه دوم اردیبهشت ۱۳۹۲ ساعت 9:11 شماره پست: 275

گرچه جوامع انسانی معمولا شرایطی را برای افراد جامعه خود فراهم می کنند که یک فرم فکر کنند و یک فرم عمل کنند و یک فرم بپرستند و یک شکل بپوشند و... و خلاصه یک پارچه ادا و اصولی را در آورند که مد نظر است و... ولی اسوه ما طور دیگری یار و جانشین خود را هدایت می کند. رسول گرامی اسلام (ص) که اسوه جهانیان تا ابد است حکمتی را به حکیمی کامل (ع) می فرماید که بسیار جالب است . منبع حکمت (ص) به حکمت کامل (ع) می فرماید یا علی (ع) توصیه ای دارم که برابر با ۶۰۰ هزار کلمه حکمت است و آن این که :

اگر مردم  را دیدی که همت خود را صرف دنیا می کنند تو به دنبال آخرت باش

اگر مردم به انجام مستحبات همت صرف می کنند تو به دنبال انجام اعمال واجب خود باش

اگر مردم به دنبال عمل بسیار و کثیرند تو به دنبال عمل کم اما خالص برای خدا باش

اگر مردم دنیای خود را زینت می دهند تو آخرت خود را زینت بخش

اگر مردم به عیب جویی دیگران میشغولند تو عیب خود را در نظر داشته 

اگر مردم امید به خلق دارند و به خلق متوسلند تو به خدا توسل کن 

البته مثل فارسی هم این چنین توصیه می کند که :

"خواهی نشوی رسوا همرنگ جماعت شو "

 ولی باید گفت خواهی نشوی رسوا ٫ همرنگ جماعت رهسپار به بیراهه مشو 

+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و هشتم فروردین ۱۳۹۲ ساعت 11:12 شماره پست: 272

دنبال کنندگان عاقبت پای نهندگان در وادی سیاست شاید به کرات دیده و شنیده باشند که در این وادی بازیگرانش چه بر سر هم سلکان و هم  فکران و هم سنگران و... خود که نیاورده اند در این وادی اگر شخصی در جبهه خودی مغضوب قدرت حاکم وقت شد، علیرغم داشتن سوابق طولانی و منحصر به فرد و یا حتی از "السابقون" بودن٫ از تمام حقوق شهروندی که محروم می شود که هیچ، از دشمنان نیز در برخورداری از حقوق اجتماعی و انسانی (در جامعه ایی که خود در ساختنش نقش داشته و حتی نقشی بی بدیل) بهره کمتری خواهد داشت و این قصه پر قصه تکراری تاریخ ظلم سیاست پیشه گان در نوع بشر شده است. نمونه بارز آن صاحب این ایام یعنی زوج بیت نبوی (ص) یعنی علی (ع) و فاطمه (س) است که این دو (ع) حتی از حقوق ناشی از بدیهی ترین قوانین یعنی قانون ارث هم که در اسلام  به روشنی آمده است، به بهانه های واهی محروم و مستثنی شدند و حتی هدایایی را هم که در سایه حکومت عدل مصطفوی (ص) بدست آورده بودند را نیز از آنان گرفتند (فدک). در جامعه اسلامی که حریم شخصی همه افراد محترم است ٫ حتی اگر در دین دیگری باشند، حریم حرمت خانه اشان (ع) که دیوار به دیوار خانه وحی (ص) بود، شکسته شد. نامحرم بر صورت ناموس صاحب ذوالفقار و اسدالله و... (ع) سیلی زد و...

نباید اشتباه کرد این اعمال را رومیان مسیحی و یا ایرانیان زرتشتی و یا کفار بت پرست نکردند بلکه این اعمال از ناحیه کسانی رهبری شد و سر زد که روزگاری بلند با اسدالله (ع) هم رزم و هم خانه و هم فکر و هم کیش و هم هدف و... بودند. آنها غریبه هم نبودند بلکه همه به نوعی با هم فامیل هم شده بودند و یا به رسول (ص) خدا دختری داده بودند و یا دختری از این بیت شریف به همسری گرفته بودند. انسان به شگفت می آید که چگونه انسان ها چنین تغییر می کنند و نسبت به هم کیشان و همسنگران خود چنین بی پروا و نابردبار و ظالم .... و چشم بر هم چیز بسته ظاهر می شوند.

دو آتشه ها و سیاهی لشکرهای این صحنه های ظلم و تعدی که البته عمله های ظلم هم شده اند را معمولا کسانی تشکیل می دهند که نه در استحکام انقلاب الهی رسول الله (ص) در مکه و سال های سخت و شکنجه آور آن دوره نقشی داشته اند و نه در خلال دوره بعد از پیروزی نسبی و حاکمیت پیامبر (ص) در مدینه و البته جنگ های سخت و دلهره زا و سرنوشت ساز آن ٫ نعره های خوف زای این صحنه ها را کسانی می کشند که چنانچه به سوابق خود در دوره اسلامی نگاه کنند در مقابل فردی که به مقابله اش آمده اند و قلدری را در آستانه خانه اش به حد خود رسانده اند ٫ هیچ اند ولی هرگز شرمی از اعمال شان را در چهره هاشان نمی توان دید چون آنان فرمان بران قدرتند و نه عقل و شرع و یا حداقل قربتا الی الله تیشه به بنیادهای تربیت یافته رییس نهضت می زنند و اما در قلیل مواردی موثرینی را نیز می توان یافت که فرصت طلبانه خود را در صفوف رهبران اسلامی و موثر جا زده اند و در این صحنه حاضر شده اند تا از بنیانگذاران و ستون های نهضت اسلامی ٫ حال که در چنین صحنه ای گرفتار آمده اند انتقام گذشته را بگیرند و نفس خود را به این انتقام  جلا دهند حال آنکه در دو دوره سختی که بر السابقون گذشت آنان از قائدین بودند و ره خویش می پیمودند.

 شاید اگر این مهاجر و انصار بر خانه قیصر روم  و یا پادشاه ساسانی بر می آمدند با ناموس آن خانه این چنین با غضب برخورد نمی کردند که به بیت رسول الله  (ص) کردند. امروزه هم وقتی در حوادث سوریه و یا پاکستان می نگری جماعت تندرو و دو آتشه و تروریست (که البته نمی توان منکر شد که از گویندگان اشهد ان لا اله الا لله و ان محمدا رسول الله اند و از اهل اسلامند) هرگز اعمالی که بر سر سوری ها و یا پاکستانی ها (مسلمانان هم کیش خود) می آورند را بر سر دشمن اسلام نیاورده و نمی آورند. آنان به بدترین وضع اسرای خود از اهل اسلام را سیاست می کنند در حالی که در برخورد با اسرای غیر مسلمان خود چنین کینه ای نشان نمی دهند. راستی چرا؟!!!  کجای کار لنگ است که سیاست پیشه گان را چنین رویه ای معمول شده و در ناحیه اسلام و کفر هم تفاوتی در این منش دیده نمی شود. 

+ نوشته شده در دوشنبه بیست و ششم فروردین ۱۳۹۲ ساعت 12:53 شماره پست: 271