به نام خداوندی که به انسان آزادی و اختیار بخشید

مقدمه مترجم :

پاگیری و تداوم دمکراسی در هند بعد از استقلال این کشور و رهایی آنان از شرایط سلطه استعمار انگلیس،همواره با فراز و نشیب ها و خطراتی مواجهه بوده است. خطراتی همچون جنگ با همسایگان، دوره طولانی حضور رهبران بلند قامتی همچون جواهر لعل نهرو و رهبران متوسط القامتی همچون ایندرا گاندی و دیگران در قدرت و شورش های جدایی طلبانه وسیع و... که بر این کشور پرجمعیت و نسبتا پهناور گذشته است، شیشه عمر دمکراسی نوپای هند را بارها تهدید به شکستن کرد، ولی رهبران عاقل هند در مواجهه با شرایط سخت اگرچه دمکراسی و آزادی های ناشی از آن را گاها تحدید کرده اند لیکن به نابودی آن نیاندیشه اند و خیانت به این دستاورد عظیم انقلاب ضد استعماری خود را در سر نپروانده اند و آن را تا کنون حفظ کرده و از این لحاظ احترام و توجه جهانی را به خود جلب نموده اند. دوره خانم ایندرا گاندی در مسند نخست وزیری هند یکی از دوره های پر تلاطم و برخوردی بود که تحرکات جدایی طلبانه و شورش های اجتماعی  او را مجبور نمود تا مدتی دمکراسی هند را تعلیق نماید و فرایند و دستگاه های دمکراتیک را تعطیل کند. در فصل هفتم کتاب دمکراسی نوشته یکی از نویسنده هندی به بررسی این دوره نسبتا طولانی که نهایتا به ترور وی نیز منجر گردید نگاهی داشت و روند دمکراسی در آن دوره را مورد مطالعه قرار داده است که ذیلا عینا ترجمه گردیده است :

اسلام و بودیسم رنج را مشترکا به رسمیت شناخته اند این در حالی که تلقی آنان از آن متفاوت است اسلام اگر چه در قرآن رنج و وجود آن را به رسمیت شناخته است و می گوید که "لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنسَانَ فِي كَبَدٍ به درستی که ما انسان را در (میان کوهی از) رنج و مشقت آفریدیم" و بدین ترتیب به وجود آن اعتراف کرده و آن را حقیقتی انکار ناپذیر در دوره زندگی بشری به حساب آورده است ولی از سوی دیگر تفکر اسلامی راه هایی را برای رهایی از رنج قرار داده است یکی از آنها توکل به خدا است و دیگر ذکر خدا می باشد و... و این که هر چه انسان به اصل خویش که خداوند است نزدیک تر می شود آرامتر شده و به آرامش نزدیک تر می شود و از رنج رهایی می یابد و به صورت اعلا در تفکر عرفانی اسلامی در واقع رنجی وجود ندارد و هرچه هست زیبا و دلپذیر است زیرا از سوی دلبر تقدیر شده است و هر چه از سوی مقصود فرستاده شود و برای معشوق در نظر گرفته شود اگرچه از نوع رنج آور آن باشد زیبا و قابل تحمل و وجد و سرور آورد است. اما در تفکر بودایی رنج تنها حقیقت این جهان است که در همه انسان ها مشترک است و راه رهایی از آن یوگا و مدیتیشن است و کارهایی دیگر که به نوعی مسکنی در برابر درد و رنج است. برای رهایی از درد به طور دائمی باید از دایره تولد های پیاپی (ری - اینکارنیشن) خارج شد که آن هم تنها برای شخص بودا و عده قلیلی قابل دریافت و حصول است.

+ نوشته شده در جمعه دهم آذر ۱۳۹۱ ساعت 0:43 شماره پست: 212

هند از بسیاری جهات سرزمین تنوع و گوناگونی است که در این خصوص تنوع زبانی، قومی، مذهبی، اجتماعی، فرهنگی و…  می توان به راحتی دید تا حتی بعضی گاهی وحدت ملی این کشور را زیر سوال می برند و می گویند که تنوع و گوناگونی آنقدر زیاد است که تجمع آنان حول یک محور وحدت افرین مشکل است و بعضی می گویند امروز بالیوود (دستگاه عظیم فیلم سازی هند) و هنرپیشه های آن یکی از منابع وحدت آفرین ملیند و خود هندی ها از "وحدت در عین کثرت" در تنوعات موجود در کشور خود سخن می گویند و…

از این وضعیت که بگذریم هند به لحاظ رنگ ها و تنوع استفاده از رنگها از گوناگونی باور نکردنی برخوردار است. هندی ها تمامی رنگ های طبیعت را دوست دارند و از ان در زنگ لباس های خود خصوصا در لباس خانم ها استفاده می کنند. اگرچه ما ایرانیان به رنگ های تیره و به قول خودمان "سنگین" بیشتر روی خوش نشان می دهیم ولی اینجا رنگی را نمی توان یافت که از ان لباسی ندوخته و نپوشند و اصلا انان انگار در ادبیات فرهنگی خود واژه ای تحت عنوان به قول خودمان رنگ "سبک" و "جلف" را ندارند و با این واژه که مثلا "این رنگ سنگین تر" است، برایشان اشنا نیست. انان از تمامی رنگ های روشن تاریک و به تنوع در پوشش خود استفاده می کنند و به همین لحاظ هم جامعه ای رنگین دارند که این تنوع چشم نواز است. این امر خصوصا در لباس های سنتی انان اعم از ساری و لباس های پنجابی دیده می شود و شما رنگ های روشن و زیبا را در خیابان که هارمونی ناشی از تنوع را به نمایش می گذارد می توانی ببینی که این خود باعث شادی و زیبایی اتمسفر زندگی انان می شود. اگر چه هند نیز به سمت غرب می رود و یک رنگی لباس های جین و ... دارد پیش می رود لیکن هنوز هند را باید جشنواره رنگ ها نامید. از این لحاظ باید سنت هندی را ستود که که با تنوع از یکنواختی خود را رهانیده است.

به نظر می رسد که مارک زدن به رنگ ها، انچه در ادبیات و فرهنگ ما امده است که مثلا رنگ سیاه علامت غم است تا حد زیادی زیر سوال است و تمام رنگ ها زیباست و در کنار هم هارمونی و نظمی را در عین تنوع ایجاد می کند که در مجموع باعث ایجاد شادی در جامعه می شوند. استفاده از یک رنگ خاص به تنهایی حتی اگر روشن هم باشد ملال اور است و رنگ ها در کنار هم است که این ملالت را برطرف می کند و سفید در کنار سیاه است که زیبایی دارد ولی سفیدها و یا سیاه در کنار هم به تنهایی زیبایی ندارند و ملال اور خواهند شد.

 30 اگوست 2009 دهلی نو  

+ نوشته شده در یکشنبه پانزدهم شهریور ۱۳۸۸ ساعت 16:4 شماره پست: 51

هند و فرهنگ فعلی ان مرهون زحمات پارسی گویان و ایرانیانی است که از غرب، این سرزمین افسانه ای را مورد تاثیر خود قرار داده اند یکی از انان مرحوم میر سید علی همدانی بود که از عرفا و اندیشمندان ایرانی است که سالها قبل اسلام، عرفان و فرهنگ ایرانی را وارد این سرزمین کرد . ایشان با هفتصد نفر از یاران خود یک مهاجرت عظیم را به این سرزمین هندو نشین انجام داد که و انان را به اسلام دعوت کرد و امروز اسلام پایه و اساس تحولات سیاسی، فرهنگی ، اجتماعی و اقتصاد کشمیر است و عامل اسلام کشمیر را متحد و زنده نگهداشته  است. این انسان وارسته تنها اسلام را برای این مردم به ارمغان نیاورد بلکه در کنار ان صنعت، هنر و علم را به این مردم ارزانی داشت که امروز صنایع دستی و هنر با اسم کشمیر همراهی می کند و انان را نمی توان از هم جدا کرد و این نیز مرهون هوش و ذکاوت و تدبیر این مرد بزرگ و کسانی است که وی از صنعت گران و هنرمندان با خود به همراه اورد. لذا این واژه که امروز زیاد می شنویم که کشمیر ایران صغیر است ، حال سوال این است که ادعا از کجا امده است علاوه بر این که این نامیدن اثر مستقیم حرکت این مرد بزرگ است، بایدگفت که ابعاد زندگی این مردم فهمیم و فعال انقدر با ما ایرانیان هماهنگ و شبیه است که این ادعا کاملا درست است و دوستی این مردم با ایرانیان مثال زدنی است و انسان در ارتباط با انان این احساس را از سلوک انان با خود کاملا می توانی حس کنی . یکی از مبدعین این واژه را باید علامه اقبال لاهوری می توان دانست که شاعر فارسی گوی هندی - پاکستانی مسلمان است ، که در شعر خود ان را به کار برده است ، اقبال شرق در این شعر خود ، از این مرد بزرگ (میر سید علی  همدانی ) این چنین یاد می کند.
افرید ان مرد ایران صغیر            با هنرهای قریب و دلپذیر
اری عرفا و اندیشمندان ایرانی روزی عرصه ترویج اسلام، علم، فرهنگ، عرفان و... را در دست داشته اند، اسلام در هند توسط عرفان و عرفا ترویج شده و در این میان شعر و ابیات در این امر دخالت زیادی داشته است، اکنون وجود مزار شعرای ایرانی در مقبره الشعرای پارسی گوی ایرانی در شهر سرینگر مرکز ایالت جامو و کشمیر همچون کلیم کاشانی،قدسی مشهدی، غنی کشمیری ، طالب املی و... و بسیاری دیگر از عرفای ایرانی و پارسی گوی در این خطه نشان این امر است. فرش بافی، شال بافی، صنایع چوب، صنایع نقاشی روی اثار دستی، کاغذ فشرده ، مینیاتور و... از جمله اثار ایرانی در این زمینه است.

+ نوشته شده در یکشنبه چهارم اسفند ۱۳۸۷ ساعت 22:33 شماره پست: 35