"اینجا مکانی مقدس است، ورود بدون ... ممنوع"
دیوارهایی کشیده شد،
به بلندای قطع دسترسی انسان،
به دور قدس و قدوسی که از آنِ همه بود،
اکنون هر یک او را از آنِ خود می دانند،
و می خواهند،
شرایطی بر انسان بار شد،
باید و نبایدهایی را نوشتند و...
انسان، به بند کشیده شد!
پاکی شرط اول حضور گردید،
اما از چه باید پاک بود؟!
از کدام اعمال؟
به چه چیزهایی انسان ناپاک خواهد شد؟!
تا لیاقت حضور از کف، وا نهد!
یادمان رفت هرچه تَقَدُّس است،
با وجود انسان است که معنی می یابد!
ورنه دیگران (حیوانات و...)، در دنیای خود از هرگونه قُدس، قُدُوس، تَقَدُّس و تَقدیسی رهایند،
آنان همانگونه که زاده می شوند، حق حضور می یابند،
شرط و شروطی بر حضور شان بار نمی شود،
تشریفات حضور، در قاموس شان جایی ندارد،
آزادند به حضور،
همانگونه که هستند،
اما این انسان بود که با پای نهادن در وادی قدس و تقدس،
شاید هم استشمام بویی از قدوس، و یا نیمچه سخنی با او و...
هر روز گوشه ایی را بر حضورش دیوار کشیدند،
و حضورش را بدانجا محدود کردند،
آزادی حرکت و پرواز را از او ستاندند،
بعدها هماو را بارها به تیغ تَقدیس شده ایی در وادی قُدس، در پای قدوسی که هر یک بر او نامی نهادند، سر بریدند!
کاش انسان بدین حوزه خطر، هرگز پای نمی نهاد!
با راهی شدنش به حریم قدس، سر بریدنش، در پیشگاه قدوسی تقدیس شده نیز، آغاز شد،
هزاره ها گذشت، تا اهل تَقَدُّس، از سربریدن انسان، و قربانی کردنش بر پای راه پله های قدس، صرف نظر کنند،
و ماموریت قربان شدن را زین پس، به حیوانات بسپارند،
اما هنوز که هنوز است،
هزاران نفر را برای سیطره بر قُدس،
قربانی می کنند،
مقابل چشمان همه،
سلاخی می شوند،
از گرسنگی مردار می کنند؛
کلیدداران قدس،
و مشتاقان به داشتن چنین کلیدِ طلایی،
از انسان، هنوز خون طلب می کنند!
تو گویی خون، لازمه ی پای نهادن بر دروازه های ورود به قدس بوده، هست و خواهد بود!
و گویا خون، شراب سیراب کننده ی عطش قدوس شده است!
قدوس را همواره تشنه به خونِ دشمنان معرفی می کنند،
و یا او را مشتاقِ به خونِ قربانیانی از میانِ دوست ترینِ دوستدارانش!
اما دشمنِ قدوس کیست؟
هرکه بر سیطره ما، بر قدس معترض است!
گویا، تسلط بر قدس، اختیارِ طلب خون با خود می آورد!
راهی برای خداگونه شدن!
می توان برای قدس، فرمان به جاری شدن سیلِ خون داد،
و ثواب بر کوهِ ثواب ها افزود!
می توان تا ابد،
برای قدس و قدوس،
کاروانِ خون را راهی،
اسب تیزتکِ خونریز را، راهوار نگه داشت؛
