علی (ع) را ابتدا خُودش علی (ع) ساخت و آن هنگامی بود که همچون پیر و مرادش حضرت رسول رحمت (ص)، با تقوا و وَرَع و خود ساختگی به تربیت روح و جسمش پرداخت و آن را خالی از پلیدی ها کرد و سپس خداوند هم در انتها بر همه ی این خوبی ها صحه گذاشت و غدیر نیز اتفاق افتاد.

علی (ع) حتی اگر غدیر هم اتفاق نمی افتاد، باز هم همان علی (ع) بود، که گوهر علی (ع) در درونش، تفکرش، روش و منشش، رفتار شخصی و اجتماعی اش و نهایتا حاکمیتش برخود و... او را علی (ع) ساخته و علی وارش کرده و همین ها او را به معیاری برای تمام کسانی قرار داد که می خواهند علی وار باشند.
گرچه خدا در غدیر به باز معرفی اش اقدام کرد، ولی بدون غدیر هم باز علی (ع) با چنان خصایصی، باز علی (ع) بوده و هست. او که معیار عبادت، بندگی خدا، انسان بودن، مردم مداری، حکم داری، مشاورت و مسلمانی در عمل و گفتار بود.
علی (ع) بودن به نام نیست و این نشانه هاست که علی (ع) را علی (ع) می کند و علی ها را علی مدار. علی (ع) را نه قدرت و اقتدارش، و نه ثروت اعتبارش، و نه عدد یارانش، و نه دوام و طول حکومتش، نه تعریف و تمجید این و آنش و... علی (ع) نکرد؛ علی (ع) را عبادت خالصانه و بندگی اش در برابر خدا، فنای فی الله اش، ایمان یقینی اش به خدا و حاکمیت خدا، مردم مداری و مردم دوستی اش، احقاق حقوق مردم بر او، رأفتش به مومنین و غیر مومنین، سخاوتش و بخشش (از مال خود و نه بیت المال)، عدم چشم داشتش به اطاعت و فرمانبرداری مردم، تکیه اش به شخصیتِ پرورش یافته اش در آغوش پیامبر رحمت (ص)، تَدّبر و تَدبیرش در تَحَمّل مخالف و مخالفت، ضربات بجایش بر تارکِ تاریکی ها، سکوت به جایش و سخن به موقعش، دوری از سیاست ورزی و خُدعه اش، کنترل مضاعف بر خود، دوستان و همراهانش، خصلت و منشِ دوستانش، و هزار روش و منشِ منحصر به فردش، علی (ع) کرد که مسجود ملائکه و قبله آزادمردان و آزاد زنان و تمام بشریتی باشد که او را می شناسند و خواهند شناخت.
او را به خاطر همه خوبی هایش، خدا انتخاب کرد و مردم هم با رجوعِ به او، سردمدارِ اسلام و مسلمانانش قرار دادند و او نیز با هزار بی میلی و بی رغبتی به پذیرش حکومتِ بر مردم اقدام کرد در حالی که می گفت "مرا رها كنيد و به سراغ ديگرى برويد ، وزير و مشاور بودن من براى شما بهتر از آن است كه امير و زمامدار باشم، از این که خود حکمرانی کنم" تا در عین شایسته بودن، سمبل دوری از قدرت و اقتدار، ثروت و تنعم دنیایی باشد.
علی (ع) کسی است که از دنیا و مواهبِ فریبنده اش، که انسان های بزرگ را هم بر زمین گرمِ گم گشتگی ها و انحراف می زند، بسیار دوری می کرد و موفق هم شد که در کمال غنا و دوری از ظلم، رجس و پلیدی، دنیا را با ضربه ی شمشیرِ مسلمانی خشک مغز و مطیع دلِ به انحراف رفته خود، که خود را حقِ مطلق می دید، و تحمل نوری چون علی (ع) را نداشت، "رستگار" شده و صحنه روزگار و حکمرانی بر بندگان خدا را به دیگرانی واگذار نمود تا آنان نیز خود را بیازمایند، که چقدر می توانند علی (ع) وار باشند.
و صحنه امتحانی دائم برگزار بوده و خواهد بود تا در کوره ی داغ ثروت و قدرت، مردان بزرگ و یا کوچک های بر جایگاه بزرگان و آقایان نشسته، خود را بیازمایند، و یا رسوای دو جهان و تاریخ و زمانه شوند و یا چون علی بر تارکِ تاریخ و در دو جهان بدرخشند.

+  نوشته شده توسط سید مصطفی مصطفوی در 12:59 PM | شنبه نوزدهم مهر 1393

موج ها با چه حرارت و شوقی خود را به ساحل می رسانند، که انگار در ساحل چه خبر است؟! نمی دانند که اینجا در ساحل هم خبری نیست که این چنین به سویش شتابان و بی وقفه می روند. و وقتی با موج های دیگرِ خورده بر ساحل که با نا امیدی و بی انرژی در حال بازگشت به دریا هستند، بر خورد می کنند، صدای درناک برخورد امید و ناامیدی را می توان به خوبی شنید. اما باز این امید است که بی اعتنا به آن، به پیششان می راند تا دور باطل تکرار که هم چنان خیل موج ها بی خبر و یا بی اعتنا بر آنچه بر پیشینیان شان گذشته و بر آنان نیز خواهد گذشت، همچنان به سوی ساحل، ساحلی که "ساحل امید" نام گرفته، رهسپار باشند، و به دیواره یِ خشن و بی روح ساحل برخورد کنند و با حقیقت روزگار و تقدیر خود، رو در رو شوند. هیچ موجی از موج پیش رویِ خود سرمشق نمی گیرد و انگار موجی از موج دیگر خبر ندارد که باز تکرار همان می کند که دیگران کرده اند.

اینجا تقدیر، تقدیر تکرار است و تاریخ به نگارش تکرارها نشسته است، و موج ها بی وقفه به همان ساحل لامروتی می خورند که نه رحم دارد و نه شفقتی، و انگار تنها مامور به خنثی کردند انرژی، نابودی امید و آرزوی موج هاست. موجی که از آن دور دست ها به امید روزگار و سرنوشتی تازه و تغییر در آن بر می خیزد و خود را به ساحل می زند، ولی زهی خیال باطل که این ساحل سخت و بی رحم را انگار خدا برای نابودی امید او، رو در رویش نهاده است که سالها بخت شوربخت خود را بیازماید و نا امیدی نصیبش گردد.
گر چه این ساحل سخت هم در حالی که به ناامید ساختن میلیون ها موجِ امید مشغول است، خود ذره ذره می فرساید، ولی شام تیره یِ موج ها زمانی پایان می یابد که یا با تغییر اقلیمِ دریا، به نفع موج ها این ساحل بی رحم در آب غرق شود، و یا دریا به خشکی رود و ساحل و دریا به بیابانی تبدیل، تا دیگر ساحل و موجی نباشد؛ و تنها این چنین است که به ظلمش پایان داده می شود. که اگر باشد جز ظلم و ناامید سازی و یاس آفرینی برای امواج کاری از او نباید انتظار داشت.
اما تو ای خدای ساحل و موج! خود از تماشای صحنه هایِ دردناک امیدهایِ ناامید شده، از شنیدن فریاد دردناک ناامیدی ها، ملول نمی شوی؟! تا تصمیمی به پایان ظلمِ ساحل باشی؟! آیا این همه موج امیدوار و مشتاق را برای مواجهه با ظلم ساحل به پا کردی و می کنی؟!، آیا این همه سرخوشیِ آغاز، سرمستی حرکت، و امید به سرانجامی دیگر را برای چنین پایانی دردناک می آفرینی؟! تا فریاد معصومانه ناامیدی امواج را همچنان بشنوی و این دور ظالمانه همچنان به ادامه نواختن شیپور ناامیدی مشغول، و مغرورانه به طعنه به امواج بنگرد؟!
خدایا نظاره گری ات بر این همه بی حاصلی ها، نا امید کردن ها، ظلم ها، بی عدالتی ها، به هدر دادن انرژی های پاک و... بر این امرم وا می دارد که تو را هم طرفدار این وضعِ موجود ببینم، انگار تو هم خواهان تماشای چنین صحنه هایی هستی، تو هم راضی بر غلبه نا امیدی بر امیدی، تو هم طرفدار بقای ساحل خشن ناامیدی هایی، در حالی که از تو وصف دیگری دارند تو را طرفدار امید معرفی می کنند، و از تو شمایلی طرفدارِ امید رسم می کنند و این که می گویی: "از تو حرکت و از خدا برکت"، ولی این همه موج، قرن هاست که با هزار امید حرکت می کنند و پایانی این چنینی برای آنان رقم می خورد و برای همه اشان تکرار می شود. این چه رمزی است؟!
موجودیت موج به حرکت است، که اگر نکند، می گندد، بُو می گیرد و فاسد می شود، با این فرایند، تو خود بگو که موج ها چه کنند آیا جز به حرکت و قیام های بی حاصل و یا کم حاصل راهی دارند؟!
 موج ها اگر سونامی هم که شوند باز هم علیرغم تاختنی سخت بر ساحل و انتقام و نابودی پر خسارت آن، ادامه طغیان و انقلاب برای همیشه، برایشان میسر نیست و لاجرم باید به آرامش ختم شوند، و با حاکم شدن آرامش باز نظام "ساحل و موج" دوباره باز تولید و بازسازی و بر قرار خواهد شد و آش همانُ، کاسه همان خواهد بود. انگار حکایت دنیا، حکایت موج و ساحل شده، حرکت و نرسیدن. حرکت هایِ بزرگِ سونامی شکل و خروشیدن های افراطی بر ساحل خشن که به ویرانیش می انجامد و بساطش را بر می چیند، هم تاثیری نداشته و علیرغم نمایشِ پیروزیِ بزرگ؛ این پیروزی هم برای امواج دوامی چند ندارد و صباحی چند بعد، همان آشُ، همان کاسه است که برقرار می شود، همان راه و همان روش، ساری و جاری می گردد و ساحلی نو مامور به نا امیدیِ امیدِ موج ها می شود.
اما حکایت موج ها هم همین است و درسی نمی خواهند که بگیرند و در واقع درسی نیست که بگیرند؛ که اگر از وضع خود مطلع شوند و تاریخ رنجُ و تکرار رنج را ببینند و بی نتیجه گی حرکت تاریخی شان را، عاقلانه این است که دل به بی تحرکی بسپارند و نا امید از تغییر، از حرکت بمانند، بپوسند، بو بگیرند و نابود شوند، که این منطقی به نظر نمی رسد و لذا راهی جز حرکت و قیام نیست.
موج ها به ساحل نا امیدی می خوردند و بر می گردند و ساحل همچنان مستِ قدرت ناامیدگرانه اش ایستاده و نظاره گر نا امید کردن هاست، و بی عاطفه خم به ابرو نمی آورد. با این همه ظلم که می کند نه پیر می شود و نه شکستگی آنچنانی در چهره اش پیداست و همین هم خود نوید نا امیدی می دهد، البته موج ها نیز بی خیال چهره خشن و کراهت بارِ ساحل، خود را به آن می زنند و نه خسته شده و نه از رو می روند؛ و این روند ادامه دارد، باید بود و دید که پایان قرن ها چنین بی حاصلی به کجا خواهد انجامید، مسلما اگر عدل و عدالتی و یا حکمتی در تدبیر خلقِ عالم باشد چنین روندی باید پایان یابد وگرنه تمام امیدها به یاس تبدیل خواهد شد.
تنها شِکوه از خالقِ موج و ساحل است که چرا این چنین رقم زده و فرجامی خوش برای موج ها نیست، که پایانی باشد بر این همه تکرارِ مکررِ تلاشِ بی حاصل، و برقراریِ با دوامِ ظلم. تو ای خالقِ ساحل و موج، تو که تمامِ فرایند موج و ساحل را رقم زدی، چه می شد که شرایط به نتیجه رسیدن ها را هم فراهم می کردی.         
ساحل دریای قزوین – 17/7/1393 

+  نوشته شده توسط سید مصطفی مصطفوی در 6:28 AM |  سه شنبه پانزدهم مهر 1393

هشتاد ساله های غافل! واژه جدید آقای مصباح است برای آنانی که چون او بیدار نیستند، ولی باید به ایشان گفت که مستی و ناهوشیاری و حتی غفلت در زمانی که انحراف جولان می دهد، نعمت بزرگ و مبارکی از جانب خدای متعال است برای کسانی که نمی خواهد در جرم منحرفین شریک باشند؛ و در این زمان ناهوشیاری خود نعمتی است، که با جمع همراه نباشی و در گوشه یی مست و لایعقل بمانی و در خواب باشی و در جرم جمع شریک نباشی.

آقای مصباح‌ یزدی در نخستین جلسه درس اخلاق سال تحصیلی جدید 1393 گفت "افرادی را سراغ داریم که ۸۰سال زندگی کرده‌اند اما هنوز بیدار نشده‌اند‌"
ولی باید به این روحانی بیدار گفت اگر بیداری همان است که شما با این انقلاب و السابقونِ از انقلابیون می کنید و کردید، ای کاش هیچ بیداری صورت نگیرد. کاری که در هشت سال تسلط شما، گروه سیاسی اتان، رهروان و مریدان تان بر تمام ارکان این کشور، انجام دادید، ده ها سال از عمر این انقلاب کم کرد و کثیر از انقلابیون، دلسوزانش، زحمت کشان، زندان کشیده ها، شکنجه شده های رژیم گذشته، استخوان خرد شده های دوران جنگ و جهاد، سازندگی، اصلاحات و... را به حاشیه راند، منزوی کرد و خانه نشین و...
سو استفاده ها و اختلاس های تاریخی از اموال عمومی صورت گرفت، سیاست خارجی کشور به بن بست برده شد، اقتصاد به زیر صفر سقوط داده شد، عوام فریبی اوج گرفت، حاتم بخشی ها از بیت المال صورت گرفت، کوتاه قدها مدیریت کشور را به عهده دار شدند، انحراف و انحراف دارها قدرت گرفتند، و انقلاب و صحنه اش به دست نامحرمان افتاد و...
ای کاش شما هم همچون زمان امام خمینی (ره) بودید و در کُنج آنچه بودید، می ماندید و بیدار نمی شدید و پرده از افکار و مشی خود بر نمی داشتید که به جای مجسمه استبداد، به ویرانی مجسمه آزادی قیام کنید و.. و این چنین مریدان و شاگردانی تحویل جامعه نمی دادید که به مبارزه سخت و رسوا با السابقون این انقلاب بروند و آبروها از خود، انقلابیون و اسلام ببرند و این ارزش ها را به مضحکه عالم تبدیل کنند.
دست گروه فرقان بشکند که همچون مطهری ها (ره) را خیلی زود از ما و انقلاب گرفت که جای چون شماها در این صحنه ی خالی از ایدئولوگ های راستینِ انقلاب، بسیار فراخ گردد و چون شماها با همه ی زاویه یی که با تفکر آزادی بخش، مردم محور، جمهوریت خواه، آگاهی بخش و... امام (ره) دارید به نام امام (ره) صحنه گردان قیام و تفکرش شوید.
شما که به تک قرائتِ (لابد قرائت خود) از اسلام قائلید و تنها همان را حق دانسته و قرائت دیگری را لایق حضور در صحنه نمی دانید، لابد کسانی را بیدار می دانید که در راستای همین تفکر شما و البته دنبال رو آن باشند؛ ولی این را نباید بیداری نامید، این اطاعت است که شما از آنان می خواهید و به بیداری نامش می نهید.

+ نوشته شده توسط سید مصطفی مصطفوی در 9:39 AM | یکشنبه سیزدهم مهر