چو آتشی به خرمنی اُفتد، هنگامه ایی از بیرحمی و خشونتِ شعله ها بپا می شود؛ آنگاه که صدای ناله ی سوختنِ سوخته ها با قهقه ی شادی پیروزیِ شعله ها در هم آمیزد و ملغمه یی از شادی و غم خلق می کند؛ اینجاست که شعله ها میدان دارِ معرکه ایی میشوند که بر چشم و گوش های ناظرِ بر سوختنِ لحظه ها و سوختنی ها رخ مینمایند و در این میان می سوزد هر آنچه از سوختنی ها باشد. 

اما بوی دود و ناله ی سوختن، توام شده تا تو شاهد باشی که در انتهای معرکه هیچ باقی نخواهد ماند، جز خاکستر و غم؛ و البته آتش و شعله ها هم در خشم و کینه ی شدیدِ خود خواهند سوخت؛ شعله می سوزد و می سوزاند تا قرن ها جای این زخم بر بستر خاکِ معرکه اش باقی بماند و روزگاران بگذرد تا این زخم به مرور التیام یابد؛ اما بهاری بر این خاکستر نگذشته که در ناباوری کامل ریشه ایی را خواهی دید که از خاکستر سردِ معرکه ی شعله ها جوانه ایی را از زیر خاکسترهای ناامیدی بیرون می فرستد که به سانِ پرنده ایی بال گشاید و سیمرغ وار هوای کوه قاف در سر، به پرواز در آید و جان گیرد و در عین ناباوری خود را به اوج رساند، تا امید همچنان زنده بماند و روسیاهی به زغال.
جوانه های غرقِ در نَم و قوتِ و ناز و نعمتِ کفِ جنگل، انگار این همه همت و انگیزه و بالندگی ندارند، که جوانه های برخاسته از خاکستر، که می شکافند زمینِ سفتِ سوخته را و اوج می گیرند تا هلهله بر پا کنند و صفیر شادی در آسمان دود انگیز و غمناک خاکستر نشینان برافکنند و نشان دهند که می شود بر زمین سوخته نیز زندگی جاری کرد.

+ نوشته شده در چهارشنبه یکم مهر ۱۳۹۴ ساعت 17:14 شماره پست: 822  

نشستن بر سفره بزرگان، خصوصا اگر کریم، اهل کرامت و در جایگاه های بالای معرفت و عشق به خدا باشند، پسندیده و رواست و موجب رشد و تعالی انسان خواهد شد، اما اولی و بهتر اینکه خود صاحب سفره باشی و دیگران حتی بر سفره ات بنشینند و یا آرزوی نشستن بر آن کنند؛ پس باید دعا کرد که خدایا توفیقی ده که بجای این که بر سفره این و آن میهمان باشیم، از اعمالی شایسته برخوردار شویم که بر سفره ی اعمال شایسته از پیش فرستاده خود بنشینیم و میهمان حاصل زحمت این جهانی خود در جهان باقی باشیم که این لذت بخش ترست از آن که دست روی دست نهاد و انتظار میهمان شدن بر سفره های دیگران را داشت. این دعا را به تکرار می شنویم که مثلا "خدایا ما را از سفره اولیایت برخوردار فرما" در حالی که باید دعا کرد خدایا توفیقِ به انجام اعمالی ده تا در سایه آن از اولیایت باشیم و در جهان دیگر برخوردارِ سفره یی گسترده از اعمال خود شویم.

+  نوشته شده توسط سید مصطفی مصطفوی در 23:35 PM | سه شنبه دهم شهریور ۱۳۹۴

امروز در مراسم ختم مومنی شرکت کردم که بیشتر آنانی که اورا می شناختند شهادت می دادند که از او آزاری ندیده اند؛ در این مراسم دو جُزوه از جُزَوِ تقسیم شده قرآن نصیبم شد که طبق عادت به معانی و ترجمه آیات پرداختم، تا ببینم خداوند با ما از چه سخن گفته است. از بین آیاتی که خواندم، چند آیه ذیل توجهم را به خود جلب کرد؛ از جمله آیه چهل و چهار سوره قلم که به پیامبر بزرگ اسلام(ص) توصیه می کند که ای رسول (ص) ،"( تو کیفر) مکذّبان و منکران قرآن را به من واگذار..."، و لابد با این دستور اولی تر از ایشان (ص)، خداوند به پیروان این دین هم این پیغام را داد که عقاب منحرفان و منکران را به خداوند واگذارید، تا خود خدا به قضاوت اعمالشان بنشیند و متناسب با آن به عقابشان اقدام کند؛ و باید گفت سیره مملو از حِلم و تامل رسولش (ص) در مقابل خطاکاران شاید بهترین روش ما هم در این راستا باشد.

خداوند با این فرمان رسولش (ص) را علیرغم آن همه تقوا و ملکات اخلاقی و داشتن علمِ دین، اتصال به وحی و هدایت خاصِ خداوندی در تشخیص، تمیز و قضاوت خوب و بد، حق و باطل، حکمِ خداوندی و...که او را از هر بشری در کیفر متخلفین اولی تر می کند، از کیفر بندگانِ منحرفش باز داشته است، اما امروزه عده ایی از خدا و رسولش (ص) سبقت گرفته و در قضاوت و عقاب بندگان خداوند بسیار فعالند؛ که این امر جای سوال و تامل بسیار دارد؛ و بدتر این که امروزه خشن ترین افکار و تندروترین مومنین به دین محمدی (ص) خود و اعتقادات خود را حقِ تامُ تمام تصور کرده و خود و افکارشان را عین دین و منظورِ نظرِ خداوند دانسته و آن را محور و مقیاس قضاوت حق و باطل قرار داده و بندگان خدا در دین اسلام و خارج ازین دین را به این مقیاس (خود و افکارشان) کشیده و به قضاوت حق و یا باطل بودن دیگران می نشینند و حتی پا را فرا تر نهاده و عامل به عقاب گنهکاران و منحرفین مردود از نظر خود شده اند.
آیه سی و چهار سوره نحل پیام آور رحمت (ص) را تنها مامور به ابلاغ معرفی می کند؛ تا جاری کننده حدود و عامل عقاب بندگانِ خدا در این جهان؛ و یا طبق آیه چهل و هشت سوره قلم حتی به او متذکر می شود که همچون حضرت یونس (ع) نباشد و چنانچه به رسم شکایت از امتش، سریع و از روی تعجیل تقاضای عذاب بندگانش را کند، این نیز موجب عقاب او خواهد بود؛ و لذا تقاضای کیفر بندگانِ خدا هم کراهت دارد و موجب خشم و غضب خداوند حتی از پیامبرش (ص) در صورت ارتکاب به این کار خواهد شد.
آیه چهل سوره یونس هم جالب است؛ خداوند که به محدودیت های بنده اش محمد (ص) از هرکس دیگری آگاه است، می فرماید"پروردگار تو مفسدان را بهتر مى‏ شناسد" که این آیه نیز ناظر بر این امر است که آنکس که از همه به درونمایه انسان ها و اعمالشان آگاه و شایسته قضاوت و تادیب آنان است، این خودِ خداوند است و بس.
آیه هفتاد و دو سوره یونس هم به نظرم جالب آمد که قرآن از قول پیامبر (ص) نقل می کند که " من خود از جانب حق مامورم که اهل اسلام (تسلیم حکم او) باشم." این نیز نشان می دهد که پیامبر اکرم (ص) علیرغم اینکه موسس دین اسلام است، خود را فراتر از قوانین و یا به قول امروزی ها فراقانونی نمی داند و خود را مقید به قانون اسلام می داند؛ و در مقابلِ این قوانینی که انتظار دارد دیگران اجرا کنند، خود از تسلیم ترین هاست.

+  نوشته شده توسط سید مصطفی مصطفوی در 20:57 - سه شنبه دهم شهریور ۱۳۹۴  

اینجا خورشیدی مُدام، سخت و لایَنقطع می تابد، نه زمستان می شناسد و نه تابستان، نه بهار، بهاری می کند و نه پاییز، نقش پاییزی دارد. در ذیل نور مداومش خرداد را با شهریور، آذر را با اسفند تفاوتی نیست. غروبی هم ندارد! در حالی که چشمانم از نورش، پوستم از گرما و تابشِ مدامش مجروح و آزرده؛ محصولات و زمین از تداوم تابش و گرمایش خشک شده است.

اینجا اگر بادهای موسمی جنوبشرق، و یا ابرهای باران آور شمالغرب هم با همه ی توان بیایند، چندان از گرما و نورش نمی کاهند، نه وزش بادهای مشرقی، باران زاست و نه حملات ابرهای مغربی، تغییری و طراوتی حاصل می کنند.
خورشیدیست، بلند اختر، که سایه سنگین خود را مستدام ساخته، ابرها را عقیم می کند، بادها را از زایش انداخته، و مجبور به عبور می کند، تا نبارند و زمین و زمینیان ناامید از هر تغییری در وضع خود، زانو به اطاعت محضِ آسمانیان زنند، او به هر قیمتی زمین و زمینیان را مطیع و چشم به دستِ آسمانیان می خواهد. حال آنکه آسمانیان به گاه خلقت امر به سجده بر این موجود (برغم آنان فسادگر) شدند، و متمردین رانده از درگاه؛ اما اینجا بعکس، این زمینیِ مَسجود آسمانیان را زانو زده در برابر بالانشینان می خواهند.
اینجا حتی شب با تاریکی ذاتیش نیز خَم به ابروی این خورشید نمی آورد و نمی تواند آرامشی برای ساکنان خود به ارمغان آورد، و همچنان که شهریار سخن ایران زمین (ره) فرمود" گر زمین دود هوا گردد همانا آسمان، با همان نَخوَت که دارد آسمانی می کند."
دلم برای ظهور طبیعی و متفاوت چهار فصل، و کارکرد واقعی شب و روز تنگ شده است؛ از این یکنواختی تابش و نور خیره کننده ی لاینقطع اش خسته شده ام، دیگر نمی خواهم به این آسمان نگاهی بیندازم، که هر بار به امید تغییری بدان نگریستم چیزی جز آزردن چشمانم حاصلی نداشت، محیط تابش مداوم و بی تعطیلی این خورشید چشمانم را بسته و گاه بینایی ام را تعطیل کرده است، و شاید او هم همین را می خواهد.
می خواهم وقتی به آسمان می نگرم گاهی آن را تاریک و مملو از ستاره و با ماه ببینم؛ گاهی ابری و یا نیمه ابری باشد، گاهی صاف و آبی، گاهی مملو از باد و خاک، و گاهی تنها خورشید را در پهنه آن مشاهده کنم و... وهر چیز جای خود را داشته باشد، بهار، بهاری کند و طراوت و گل آورد، تابستان گرما، تابش و تیزی خود را به اوج رساند، پاییز چوبِ خزان به همه چیز زند، و زمستان هم در نبود چنین خورشیدی موثر، سرمای استخوان سوزش را به اوج رساند.
از این تابش های مدام و یکنواخت خسته ام؛ دیگر نمی خواهم هر بار که رو به آسمان شدم تو را ببینم، از دیدن و شنیدن دایم تو خسته و بیزارم، که بهشتِ لایتغیر و یکنواخت هم کسالت بار خواهد بود.

+ نوشته شده در یکشنبه یازدهم مرداد ۱۳۹۴ ساعت 10:13 شماره پست: 815