مادرها، در میان انسان ها، خود را سکوی خوشبختی و رشد بچه های خود می کنند، این در اجتماع به کرات می توان دید، که انگار در مورد حیوانات هم صدق می کند، در هوای این روزهای تهران که به چند درجه زیر صفر هم رسیده، این گربه مادر از تن خود سکو ساخته تا، پاهای بچه اش روی سیمان های سرد نباشد، و گرمای تن او را حس کند.
چون شر پدید آمد و بر دست و پای بشر بند زد، و او را به غارت و زندان ظالمانه خود برد، اندیشه نیز بعنوان راهور راه آزادگی، آفریده شد، تا فارغ از تمام بندها، در بالاترین قله های ممکن آسمانیِ آگاهی و معرفت سیر کند، و ره توشه ایی از مهر و انسانیت را فرود آورد. انسان هایی بدین نور دست یافتند، که از ذهن خود زنجیر برداشتند، تا بدون لکنت، و یا کندن از زمین، و مردن، بدین فضای روشنی والا دست یافته، و ره توشه آورند.
