SJ TheDaily - шаблон joomla Форекс

  

ورود ثبت نام

ورود به حساب کاربری

نام کاربری *
رمز ورود *

ایجاد حساب کاربری

گزینه های * دار الزامی می باشند.
نام *
نام کاربری *
رمز ورود *
تائیدیه رمز ورود *
نشانی پست الکترونیک *
تائیدیه نشانی پست الکترونیک *
کد امنیتی *
Reload Captcha

دیار سند و هند

  • "گرسنگی" و "تحرک" درمانی بر هر درد

    وقتی از جناب دکتر برای ناراحتی های جسمی ام درخواست دارویی موثر و درمانگر کردم، پاسخش این بود، دارویی که به هر دردی درمانگر باشد،"گرسنگی" و "تحرک" است، یعنی تا می توانی نخور و تا می توانی تحرک جسمی داشته باش.

     این جمله را یک دکتر داروساز می گوید که عمری در این زمینه گذرانده است، ایشان می گوید دردهای بشر همه اش درمان دارد ولی مافیای داروساز جهان نه اجازه چنین کشفی را می دهد و نه می خواهد که بشر به چنین جایی برسد، دنیا یعنی تجارت و برای تجارت هم دست به هر عمل کثیفی می زنند، هر تجارتی به مشتری نیاز دارد و مافیای داروساز جهان متقاضیان دارو و درمان را به عنوان مشتری نگاه می کند.

     این دوست عزیز که خود را بدین امر مفتخر می داند که روستازاده ایی است صادق و راستگو، و از هرچی دورغ و دروغگویان بیزار است، خود آمر به معروف قهاری است و امر به معروف اعظمش هم امر به ورزش (صبحگاهی و کوهنوردی آخر هفته) است. فردی را چنین مقیّد به این معروف ندیده ام.

     از خیرات همنشینی با چنین بزرگمردی انس با کوه بود که به برکت همین انس و چندین هفته تمرین کوهنوردی، برای اولین بار این جمعه مفتخر به فتح قله توچال (1) به ارتفاع 3962 متر شدم، صعودی درس آموز که حدود 5 ساعت به طول انجامید. فتح قلل کوه ها کاریست سخت و نیازمند به تمرین و ممارست، البته فتح قلل زندگی نیز همینطور است، پس پیش به سوی فتح قلل فتح شدنی،که این هدف تنها نیازمند انگیزه، تمرین، تصمیم و... دارد.

    این جمعه روز خاصی بود صبح فتح قله توچال؛ و بعد از ظهر نیز با رای خود تلاش برای فتح کرسی های مجلس شورای اسلامی و خبرگان! مردم با چه شور و نشاطی و پرحجم آمده بودند و سعی داشتند آینده خود و کشورشان را رقم بزنند، و علیرغم ناملایماتی که بر آنان تحمیل شد، چون روزنه ایی برای تغییر و تاثیر گذاری یافتند، آمدند تا تغییر دهند و تاثیر بگذارند و البته این عاقلانه ترین و موثرترین کار ممکن بود.

    ما ملت ایران ضرر قهر با صندوق های رای را بارها تجربه کرده ایم و با هر قهری با صندوق ها و عدم مشارکت اساسی در تعیین نمایندگان خود، افرادی با کمترین برخورداری از رای این ملت، بر کرسی های بزرگ این کشور تکیه زدند و ضررهای فوق بزرگی را به کشور و انقلاب تحمیل کردند،

    یکی از اهداف عمده این انقلاب خونین و انقلابیونش کسب حق تعیین سرنوشت بود (2) و انتخابات مظهر اعمال حق تعیین سرنوشت است و میزانسنج انقلابی بودن هر فرد مدعی، میزان اعتقاد او به دادن این حق در حد تمام و کمال به آنانی است که برای کسب آن خون دادند، سلب این حق و یا مانع تراشی در این راه نیز ضدانقلابی ترین عمل و خیانت به آرمان های انقلاب و اسلام خواهد بود.

    خلاصه این جمعه ایی به یاد ماندنی برایم خواهد بود. 

    1-   قله_توچالhttps://fa.wikipedia.org/wiki/        

    2- http://library.tebyan.net/fa/Viewer/Text/81470/3#5

     

    + نوشته شده در شنبه هشتم اسفند۱۳۹۴ ساعت 20:28 شماره پست: 896 توسط سید مصطفی مصطفوی  | 

  • Born India

    In the Name of GOD

    Documentary films made by professional artists, attract and catch the viewer’s minds, so during film-watching, taking its detail and complexity would became harder, because it invites observers to go through a wonderful sightseeing that is serried in a line artistically one by one. It bombards your mentality with galore meaningful pictures and colours.

    On the other hand, viewer’s mind is shifting between amazing visual collected short film plans that plummets your eyes from one subject to another, and whole performance directs you in a certain way. Also the marvellous narration provided in such film take your attention to where the producer planed and makes it hard to understand and evaluate it in an objective way. So by going through a film once, you cannot achieve a suitable outcome.

     Also the BBC, British Broadcasting Centre, as a professional which has some interests in U.K ex-colonialized areas,is more mischievous than other such companies in this regard. But one has to confess that finding their covert agendas needs conversance and more data, because their hidden agenda takes shelter under complexes artistic techniques. 

    One of the cases that the director of this documentary film obviously tries to uncover, as it described, is the economic division among Indian social classes and the discrimination which is going on in India’s new born society.It was the subject that takes part among highlighted subjects by the producers in a good and artistic manner.Big division between riches and poor classes in new India has brought the inequality rate of society enjoyment over the huge new wealth of India, under question,especially in India’s healthcare’s field that the government of India allocates very small part of its GDP to this essential sector (1). Therefor High standard hospital that are provided by the privet sector (2) in India are at the service of a small quantity of rich Indian people, because of high cost it doesn’t allow others to take service from them and very low standard and unequipped therapeutic centres shared by the rest of Indians is their only place for treatment.

    While old India radically was trapped in a social discrimination in the shape of religious traditions that expressed itself in the “Cast System” law, now the new born India is suffering from social and economic disorder which both of them brings discrimination for their society.The casting system which had to be removed by the new Indian revolutionary constitution, which came to practice after independent in 1950s (3), and it forbade practice casting system at all levels, have not been practically removed till now and it plays its role in political as well as social Indian parts. New born India faced high rate of economic development but the discrimination to share development’s income also added to their problems.

     As result of this change of economic paradigm, that happened by investment law reforms in 1990s,a small rich community who are going to be rich and richer, and a vast community that is going to be poor and penny less is emerging. The fruits of economic developing are going to the avaricious rich men’s pocket and its side effects like unemployment and etc. is for the lower classes.

    So a part of India’s society find themselves support less.Nowadays so many social movements are active all around this country and they are fighting for their fundamental rights and separatist see this situation to use it for their own favour.  The Naxalites (Maoists) are the best example in this regards the vast variety of left-wing militancy groups who are active in the region named "Red Corridor" (4),the stretched area from West Bengal state in North East to Karnataka state in the South West. They are active across 220 districts out of 655 in two third of Indian states (20 out of 30) and occupy or effect about 40% of India’s territories by their operations. 

     Growing Naxalites operations in major urban centres including New Delhi and other major cities as well as rural area especially, year by year, is going to make them asthe most serious internal threat to India's national security” as Prime Minister Manmohan Singh cautioned on 2007,security alarms went off in India.Based on Indian intelligence reports Naxalites guerrillas are estimated at about 20,000 armed rebels and include 50,000 regular or fulltime organizers and mobilizers, with the numbers growing (5). Therefor Naxalites military operations made India’s security organisations ineffective in the last decade.This active movement was born faraway, in undeveloped and hard to live rural areas, mostly backward tribunal parts and it could be named as a movement for fundamental rights.

     A part from some illegal movements, so many legal social movements is also mobilized by using the democracy capacity to follow their right. And some of them gathered around political party that shaped on exact social subjects. The best example in this regard isDalits backward society” that is the subject of some socio-political mechanism that strong political party (6) like BSP and SP appeared as rival for nation-wide political structure like INC in U.P, the most populated and very important state in India (culturally,religiously and politically).   

    India’s’ ambitious leaders although have been trying to take India forward economically, and they were successful during last decade, but it is inevitable that an industrialized economy would reduce employment rate,because India is going to become an industrialized country and industrialization means employing machine instead of human work force, and every utilized machine means replacing a machine by so many hand workers which the outcome of this process would be a disaster for a traditional India that is founded on the hands of worker’s power. Now Industrialized India does not have so many jobs for its big worker’s market, consequently India will face unemployment (7)which directly pointed its low classes.

        Rural area are the biggest populated sectors in India’s economy that employ nearly 70% of this society, although it is engaging mostly in agrarian field as one of the big economic sectors, but lack of land for the workers forces this section to shows its evil face when India is faced with “free labour” phenomenon.A big community that just offers a small unsuitable place to live, and a miniscule amount of food, barely enough to keep them alive to work instead of their service by their landowners.

    The pressure and heaviness of the works is on the weakened bodies of a big society that has no vision of improvement in the future, so no wonder that the media report many cases of suicide amongst this group of people every year.  

    Indian leaders consider China as their rival in Asia and in the international economy as well as military fields and they point to reach to this competitor’ economy developing rate. But it is clear at the time that China put its development base on producing goods and also services, India now cannot play as a goods producer like China and their economy is far from China.India is active in service sector more than goods production. It is also forecast able that India, by tasting high economic development rate, and as result of the enlargement of its middle classes members (8), their internal demand for consumption of goods and service is going to be more and more, so it will take more energy of their economy to response to the request for more goods and service by its high populated nation and would lead them to pay more attention to their internal market, therefor it will make India’s income of external trade less and reduce its development.

    Furthermore, high number of India’s population will have a double side role in India’s future, on one hand it will provide a young force for taking India forward and on other hand it will play as obstacle for focusing on its problem and becomes as problem itself. 

    it is predictable that in future the world will be in the hands of China and India the two Asian regional power that nowadays with long distance from US economy are in the path of tasting high economic development rate, but it is under the question that how it will be possible when this two countries surrounded by so many internal and external problems. Especially India is faced with his social, economic, political, military transition from a traditional non-aligned member to a western ally at least in south Asia affairs. Now it seems that the west door is opening towards India to buy more and more arms and to be the first in the continent. The country that is neighboured by two strong nuclear armed forces and so many separatist internal groups and high rate of poverty and low rate income Indian by the index of GDP per capita and high rate of social crime like rapes case that shocked Indian society that show lack of social security for women in the traditional society that tasting transitional period to a kind of modernised one. The country that starts high cost build-up army procedure, that nobody can see an end for it. (9)

    Course:

      Social Structure of India
    by: Dr. Heshmat Sadat Moinifar

     Occasional paper on a film Review

     By:  Seyed Mostafa Mostafavi

    M.A Student in Indian Studies

     Faculty of world studies - University of Tehran

    1392/2/5

     نوشته شده در دوشنبه نهم اردیبهشت۱۳۹۲ساعت 9:43 شماره پست: 277

  • COMMONWEALTH OF NATIONS And a Manifestation of Orientalism

    In the Name of God the Munificent the Merciful

     “They have produced and reduced nations, massacred populations, dispossessed people of their land, culture, language and history shifted vast number of people from one place to another” (Pennycook,1998: 19)

     the sun is never set in British Empier

     Introduction:

       The Commonwealth of Nations as international organization has two main historical subdivisions; the first era is include colonial time and at the existence of British Empire and the second period is after World War II and fall down of the Empery and finishing colonial time. In this article we will see if with the collapsing of colonial system, ex-colonists approach toward “the others” is changed or not.  expected after collapsing the British Empire and escaping nations from the colonial system, after long struggle for freedom, these nations would keep aside from colonists, but London with the help of some immigrant-made countries (like Australia, Canada and New Zealand) via a diplomatic-political movement, brought these nations under UK’s rule again, and London’s superiority continued over them, even with a lesser level. Although Colonialism was a production of a most economic aimed and military way movement, by some sense is the output of Orientalists and colonialist’s common works. In this sense some orientalists are intellectuals, whose studies aim is to gather, formulise, theorise or shorten collected information and subjects that colonists should know about a vast region, named the “orient”, and answer to a necessary question of, what colonists should do or not to do, or should be care of or be aware of, during colonizer performance in the colonialized lands. Orientalists stand side by side with colonists, prepared information and summarized facts, to help colonialists to know better and govern the colonialized territories scientifically and sophisticatedly. So there is a bilateral two-sided partnership and relationship between colonists and orientalists.

    By the end of World War II and old colonial era as well, colonists direct ruling over the “others” [1] nations is completely came to over and new era is start, but modern era shows itself the same as old era fairly and old colonised nations that are expected to be free of colonists superiority, face with new ways of colonizing. The world nowadays faces with ex-colonists and new imperialism [2] domination, which controls the world and nations via and with the help of international organization mechanism as tool in this regard. The West upper hand in international organisation naturally and forcibly put their agenda on the priority. They look their interests by use these capacities. Commonwealth of Nations as international organization is one of the alive and semi-organised in this concern that plays its role to mobilizing ex-colonials British territories capability. In fact it is the Continuation of colonial role of British colonists in the present time to safeguarding the interests of ex-dominated masters (colonists) over its ex-Slavered nations in diversified forms such as trade, commerce, literature, culture, politic and Knowledge...

    The duty of some orientalists in between is (and was) prepareing information that naturally they need to achieve efficient result of colonial’s domination as well as influence on the natives mind that, colonialist were come to lighten their dark situation, to inter this idea in the native’s head, that if the colonizer’s superiority remove, and they leave “territories of the Crown” [3], they will back into barbarism, humiliation and cruelty [4].        

    Colonized lands is vast area in Africa, America, Asia, Canada, Australia, New Zealand, Indian subcontinent, most of Indo-China, parts of the Middle East and the Islands of the Indian, Atlantic  and the Pacific oceans as well as Caribbean territories [5]. Colonial system imposed to “others” by colonists and they did whatever they could to take best revenue of their imposed economic, cultural, political domination structure over colonised nations.  But every starting inevitably has to end, and colonial system also is not an exception. It has successful starting and prideful centuries-continuation for colonists and it’s following long plaintive existence for colonised, but something is obvious that the termination of British power in colonial regions was because of British Empire weakness to control inhabitants of the “territories of the Crown” force, not a desire of a colonists to putting away colonial structure as bad, Injustice or wrong system.  The process of British Empire sun set is start in 18th century when United States of America, starts its struggling toward liberation from UK in 1781[6] and continues in 19th century and it come to end in 20th. Based on colonials demand, pressures and freedom straggles, London starts to reduce its control and authority over colonialized territories. Most of colonized country became independent after World War II, when Great Britain was under tough and dangerous pressure of German Nazism’s power and USA or side effect of it, and at this atmosphere so many nations catch best opportunity to escape from B. Empire ruling system. The best example is Indian Subcontinent that freedom straggle makes them free of British ruler in 1947. So in most territory, colonizers did not go out by own decision, and local residents kicked them out by force and freedom straggle… so imperialistic mind set toward the “others” had not change in their approach toward slaved nations and this “withdrawing”, was imposed to them.

      After this big defeat, the colonists search for new way to save the previous position or changing defeating atmosphere. It was “The Commonwealth of Nations” an appropriate idea by London to re-establish their ruling or domination, to re-produce their Greatness and dreams over ex-colonised lands again. Commonwealth of Nation in modern era [7], is consider as consequence of this atmosphere. It formed to continue colonial era mechanism relatively as new process of colonial time in new and modern way, to achieve dominions over the “others” in 20th century and farther.

    Orientalist as specialist or high rank advice-giver, in ex-colonists and new imperialist’s administration era, directly lead them to take last advantage of their action toward the “others” and also indirectly makes possible with their scientific activity. Orientalists’ influence on the new West superiority process in world is not evitable. Have a look at orientalists and orientalism as well, the same looking, thought, way of interpretation of the “others”… is going on and some of them looking westernising and civilizing the “others” now. [8]

     The Commonwealth as outcome of old Colonial era, is a system of ruling that one side is having control and the other side is controlled,… the two-part word mad by “Common” and “Wealth”, But the question is which wealth is common in between “occupier” and “occupied”, long time colonising slopes the “others ‘s” Wealth and resources to colonizers side, so this system of ruling, give Wealth to the “Occident’s” side and  poverty to “Orient” side.

    “The Commonwealth of Nations” is a53-countries group that after freedom, keep their relation with the “Crown” or the colonialist head power through this international mechanism [9]. The Commonwealth term, with particular meaning first time used by a colonist, the Lord “Roseberry” in 1884 “to refer to the British Empire as a Commonwealth [10] of Nations” [11]. It was before its modern establishment era that by inking The London Declaration in 1949 starts to shape a new and modern Commonwealth of Nations, that named birth day of the modern Commonwealth of Nations [12]. In 1971 also this community (include 30% of glob) base on Singapore declaration, agree to have multilateral co-operations on common values like Human right, law governances, individual’s freedom, equality, democracy, free trade and world peace, but Now (in 21th century) as continues of colonial period, 16 out of 53 countries of them rule by Queen Elizabeth II [12/1] and this 16-group help London to continue his hegemony over ex-crown territories as London’ new pattern of action first time was come to exist by this group and then it generalized to other members of this group. As sample is commonwealth games.

    The U.K monarch heading over the new and modern Commonwealth of Nations, as well as old colonial one is questionable and debatable aspect of the new era. Queen Elizabeth (as British monarch head and symbol of proud in Great Britain Empire system) and the executives like General- Secretary and staff of secretariat that is located in London, are running this international organization. Accepting British monarchy head as head of Commonwealth is necessary for its members at the re-entrance time [13-15], as it mentioned in 1949 London Declaration. Although in normal situation such an international organisation should run by an elected governmental body like the Prime Minister (the most important and main decision maker) of U.K. but in symbolic and practice way, accepting the Queen [14] as head of it, is a kind of showing loyalty to Crown by the ex-colonised members again. When independent-India wants to re-join in modern shape and new commonwealth, although it was a member of ex-one in the colonial period, it should formally accept the Crown as head [15]. So the Ex-Crown territories after long freedom struggle and victory again come under colonial-ruler and London can influences via a big international group like the Commonwealth of Nations again. And with this move, the role of British royal in post-colonial time is saved. This process is showing continues of new U.K’ superiority over the “others” inferiors that after and before independence formally show no change.

     Colonial’s language remarked in commonwealth document as “common heritage of the English language” that hold them together [16]. So one of the imposed subjects to the colonialized culture, now in post-colonial era is consider as common wealth. English Language Spreading was colonialists [17] and the commonwealth’s goal. In this issue colonists and commonwealth’s move have the same direction [18]. English language is as container of their culture, value, thought…for colonists and now the Commonwealths, and brings a kind of cultural domination in post-colonial era for them over the “others”. They can take its advantage with continue their relation with ex-colonized nations. English language as common language among ex-colonists and ex-colonised, plays very essential role that one of it is, use it as connector to control nations’ public feeling in the world via the west-dominated mass media. English as common heritage as well as its literature, especially post-colonial literature make an enormous potential for dominated-superior. As some of the expertise believes, Daniel Defoe’s famous novel and “The Life and Adventures of Robinson Crusoe”, was the early literary works to spread English language, to familiarize the colonised with the ‘superior’ English culture [19]. Crusoe’s story as example of English literature and especially post-colonial’s one, have role in spreading English language via the world and appear as justifier of colonial process. One of the post-colonialism discourses after Second World War II, is English “Commonwealth literature” that is starts form 1950s. Its purpose was describing English literatures in the tasted- colonising countries. It was an attempt to gathering the written materials in the former colonies that spread all over the world, on one stage. From the time of announcing English language as the official language of education, and then opened universities and literature of Europe to the colonialized nations a diverse community with literature in English (produced in India, Canada, Australia and the Caribbean’s …) is start. The colonial discourses developed during late 1970s and 1980s and help to understand how and why this happened. The theories of the colonial discourses have played a significant role in the development of post colonialism. They explore the ways to keep the colonised peoples subservient to colonial rule. The colonised people were seen as lacking history, culture, religion, intelligence and craft of administration, and thus it became clear that it was the European’s duty to fill the vacuum. [20]

    World economic-military hegemony of the United States of America was came to emerge at the vacuum and blankness time of collapsed-great European Empires (British, Portugal, French, Spain…) and replaced itself instead of them, and now at the dominance time of mass media forces, the Occident (west) side has to re-think of classical frontiers toward the “others”. In this new era of international movement, Commonwealth of Nations’ mechanism will be effective to guardian colonists’ historical achievement. English language as heritage of colonial ages, is considers important to be spread. collecting English’ materials is one of a main agenda of U.K cultural diplomatic mission and in this filed, US is as neck to neck alliance for English language bloc and not as rival for UK. Because US ‘local English speaker established its hegemony on others languages speaker in US, as their power come to surface at the time of determine US official language in US’ constitutional debates, that pro-English language’ front, had big victory on US’ German, French, Spain,… speakers. Alltough sum of these languages speakers (especially German), was more than English speakers there at that time. So in English language regard, US attempt is parallel with Commonwealth of Nation’s founder‘s as post-colonial target.

    Today Post-colonial English writers’ spread and enrich it and make it prepare to be the first diplomatic, scientific, formal and international language in the world. The sense of duty, that starts in colonial time and continues in post-colonial era till now. English language as representative of colonists, is speaking in so many countries as formal and non-formal now and contains settler’s values, culture, and as a tool plays it role to connect them together very well.  Now great community of English publishers in the world has main role to vast this capacity in the form of books, magazine, newspaper and E-Net written material and they are more ready to welcome Globalized era than others and in this period also ex-colonists wants to show their domination again and extend it for long time, and alarm bells are ringing and alarming that new colonial time is going to show itself and ex-colonists are going to shape new face of colonial system in new world.

    So some scholars such as Masao Miyoshi and Arif Dirlik question the premature appellation of the prefix postcolonial when the globalisation of culture and capital may be leading humanity towards a neo-colonial condition(Murray, 1999: 870). Although some English writers like late Edward W. Said and Frantz Fanon (who speaks of psychological levels of colonialism)… criticise this situation, as Mr Said wanted to acknowledge the West’s their radical ‘otherness’, but most of Writers accept this domination and move in ex-colonists path. So some scientist like Ngugi speaks of ‘decolonising the mind’ of people to answer the problem. It is clear to controlling nations’ mentality, it is necessary to take relation with them and the relation need a common and understandable language between two sides, English language is come to help ex-occupier to take effective relation with their ex-occupied nations. Because of this we can say the Occident’s action in English language regard in colonial and post-colonial era both, is the same and they have great emphasize to spreading English.

    USA as one of the Ex-U.K’ Crown’s territories is never joining to modern Commonwealth of Nations [21], But UK nowadays have very near policy with US in international process to re-shaping the World after world war II, and they appeared neck to neck-mover in most world’ policy. US as upper hand and real heritor of big E.U Empires, appeared with UK in same front, and US-UK role in international maters is as completer now [22]. In this period Existents of Neo-colonialism is raise when the scientist fined that after finishing colonial era the same rule or discourses is going on in international debate, and capitalist’s bodies are going to replace themself instead of ex-coloniser toward the “others” and again continuance of previous process. [23]  

    Developing Models: The Nations who tasted colonizing ages, face with this question that what they should to do after independent from colonists? During long living under colonial system, the  colonised’ routine life, consumes model, cultural and economic behaviour, way of thinking, also their life style... were changed, and new models of living were coming to emerge in their traditional lifestyle. So these nations’ needs and condition are completely deferent from pre-colonizing time, and after escaping, their post-independent rulers of ex-crown territories were facing with a kind of hesitation that how they should response to this changes and new situation. At this time some international organisation like the Commonwealth of Nations which (had and) have focusing on ex-colonized region, are available to say and lead them to some path, to pass and solve the maters, but this leading also is based on its founder’s interests. One of the West scientists’ suggestions at this time is, “Developing Models”, as solution to move toward developing path. The processes that worry third world’ intellectuals and in contrast some of them are against these models and avoid Third World to move toward this process. [24]

      Christianizing the world was the colonists’ goal, so Christian’s agents had multi-role in colonializing the “others”. Thence that adopting the Western Values and religion [25] (Christianity [26]) were the slogan and aim of colonialists, Commonwealths as well, and a Post-Colonial era phenomenon, so the Christian missionaries groups stood side by side with colonists. In British colonies “the colonized population had to convert to Christianity, learn the English language, and read English literature in school. As a result, they adopted Western values, and the colonizers were eventually able to rule by consent rather than violence” [27]. “The Impact of European Colonialism on the Indian Caste System” [28] bring the missionary desire to spread Christianity, to surface. “The growth of evangelical Christianity and it was this evangelical trend that was most instrumental in the invention and systemization of Hinduism. This is due to evangelical attempts to create a singular definable religious opponent [28].” Christian missionary group before, during and after colonist’s job have a defined role and arm to arm played their roles. So many jobs make their presentation necessary for colonists during the process, from first steps to colonize a land at the end, and also manage new colonised nations after it. 

    History is considers as common wealth, although in exact duration colonists and colonises have common history, but in fact there are two deferent history, at one side a history of power and domination and the other side history of colonised territory and people. The links of history and the bond of the English language have been reinforced by professional, sporting, scientific, trading and political associations amongst members of the Commonwealth.

    Law and Parliamentary system is considering as common heritage of this two. How and why this subject is became the Commonwealth of Nations goal? After launching its secretary-general office in London (1965), new program to have an effective system of high judicial decisions, among some of the Commonwealth countries became available, the reason that makes this aim achievable is one century working of Judicial Committee of the Privy Council, So in new and modern era they aim to improve it and make it as “very high standards of judicial integrity, maintained the essential unity of common law legal doctrine, upheld constitutional principles and frequently defended basic civil  rights”. But the main goal is to have a “Commonwealth-wide international court” [29] that will have judges from Commonwealth countries.  As it is clear the Commonwealth with this system of Judicial will has legal opportunity to interfere in its members’ matters and important dis-satisfaction among internal political or social groups, will lead them to London to solve it and it is imaginable that London also will works based on its interests. So it will make prepare, possible and provide ex-colonists interferes in the “others” affairs legally. With this dream UK seeks its old influence on the ex-Crown territories on basis of a foundation bodies like law (judicial) and law-makers (parliamentary). In this field they had some successful steps like establishing the Caribbean Court.

     Another Program that make link between Commonwealth countries is having further Law & Judiciary publications. Something like Commonwealth Law reports, Bulletin and Net and also scholarships that will lead them to exchange information in this regards.  The other aim is establish relation within their parliamentary institutions; this is also a successful step that the Commonwealth Parliamentary Association now is working [30]. In a recent speech to the Commonwealth Legal Forum, Sir Sridith Ramphal said that the most celebrated links within the Commonwealth of Nations were centred on language, learning and law. [31]

     So as it clear Commonwealth‘s organiser is targeting vast relationship with ex-crown territories’ Law men. After that London will be able to monitor and follow its national and international goal by Law & Law-makers. In this respect Law and law-makers as fundamental part of any country targeted. So ex-colonist has tough emphasis on having relation with this important wing of the Crown territories will be tangible.

    Commonwealth have No constitution [32] and this is another space and capacity that make situation ready for U.K to play its own role. London by using its superiority to impose owns procedures make it possible to move the commonwealth forward based on its interests in whole. So London superiority makes The Commonwealth “as it is today evolved with the advance of British domestic constitutionalism” [33]. Although the Commonwealth is working on some joint declarations and formal announcement and the decisions that come out from its common governmental meeting, but it has uncertain goals and unclear movement. 

     The capacity of the Commonwealth of Nations’ mechanism that had gotten during last decades, is using by British power as tools on the road of achieving its and west-bloc’ interest and this is the main purpose of organization’s founder to found it. One of the good example of this process is take action against anti-western countries among its members, so when Zimbabwe under Mr Robert Mugabe don’t listen to their suggestion toward its white people’s rights, faces with penalty such as suspension of its membership, that in diplomatic manner is meaningful and important, Two Commonwealth member that witnessed membership suspension because of democracy or human rights defaults, are Zimbabwe in 1994 and the Fiji Islands in 2009. [34]   

    Electoral observers is a Commonwealth organ, and as commonwealth consider electoral democracy as a core principle of the Commonwealth of Nations, the Commonwealth Secretariat naturally define a role for itself to play an important role in encouraging and safeguarding election process and result in Commonwealth’ members. This makes a worthy opportunity for them to keep an eye on their interests in this regards. This process also consider efficient, and supported by some other western-lead organization like the European Union, the Council of Europe, the Carter Foundation in U.S.A and various agencies of the United Nations that become involved in international electoral observance. [35] And because of common English language as known language and historical knowledge that as result of long ruling was collected by EX-colonialists and also the information that gather via commonwealth involvement in its member…they can play influential role in ex-colonial territories. So the commonwealth of Nations consider as good solution for internal and international conflict among the members in the time of internal and outside tensions. All these actions make London able to search and continue its ex-role in modern era and UK as stable super power amongst this 53 Nations will be superior.

    Commonwealth and western Value is seen equal so some slogan like “equality and respect for protection and promotion of civil, political, economic, social and cultural rights for all without discrimination on any grounds, including the right to development, foundations of peaceful, just and stable societies, and rights of universal, indivisible” is the best excuse and capacity for ex-colonists to  achieve their goals, And althoughthe role of Commonwealth of Nations has no seen in its53 countries people’s life sufficiently and effectively [36] but in governmental level is obvious. Have a look in the Commonwealth slogan, that nowadays is rise, regardless it is right or not, it’s the exact and repeated values and slogan that Westerners narrate. But it is a fact that most of commonwealth members classified in the “others” category. It is the world western common goal toward second worlds that accepted as a core value of the Commonwealth. [37] So in this regard also commonwealth is in path of ex-colonists. [38] The process of colonist’s westernising and civilizing of the “others” is going on, and they working on some values that is succeeding by the Commonwealth rulers now. The result of some slogan likewise Women’s equality, gender equality and the participation of women in high-level decision-making in political, public and private sectors, is not completely the “others” value or cultural goal and it is westernising women’s world to globalise liberal culture. They want to change the world based on their value and they don’t care of “others” cultures and values. Generally these slogans and values provide vast capacity for Commonwealth’ head to have interference in so many countries under the flag of this international organisation.

     Human rights are not seen only as a reflection of civil and political rights but as involving the need to address the challenges of development and economic equality; and a more specific recognition that poverty and economic vulnerability are critically involved in the core values of human rights within the Commonwealth. One of the Commonwealth concern is human right problems, but in this subject also the borders are unclear and based on your culture and value you can have deferent interpretation and so human right also make big and vast opportunities for them to selectively put disobedience of western rule under pressures. So in somehow the liberal value (even not Western Value) is come to stage and imposed to other nations by pressure of commonwealth. [39]

    The organization that itself suffers from lack of democratic process in its running system; want to promote democracy (the common slogan of Commonwealth and Westerner in 20th and also 21thcentury) in ex-colonized world. Under this slogan they shadow their agenda to replace the governments that are more co-operative with them amongst “others”. So some member of this community has criticism of lack of democracy process in the Commonwealth of Nations ruling [40]. Seeing “others” as inferior in the commonwealth of Nation ruling is very clear and this international organisation has not clear path and goal and under influence of London don’t have proper attention to “others” opinions.

    Commonwealth of Nations Olympic Games held every four year in one of these 53 countries. it was start in 1891 at crown anniversary of British king Gorge the 5th[41], with four countries participation and generalized to other members of community in 1931. Last Game was in New Delhi (India) in 2010 and in 2014 in Glasgow in Scotland will inaugurate. India’s game in 2012 cost 6 billion dollar for its host[42]. This games is a symbol of colonial era, its starting is directly and symbolically related to the Crown’ family of UK that ruled the Crown territories for long time. The Games that are playing mostly belonging to occupying time, the sports that occupier played, and transpire by coloniser. This game firstly remember colonizer‘s Greatness and superiority and secondly is contain their values and culture and thirdly show symbolically continues of ex-colonists cultural influence over “others”[43].  

    More than 90 associations [44] have been established that have the word “Commonwealth” in their title. This is an indication of the very large number of civil society organisations and NGOs with an international character that has a links to the Commonwealth of Nations, The professional associations that cover a vast spectrum of human activities that provide a potential of gathering information and monitoring of “others” and interference capability for ex-colonists. London can use the capacity of so many NGOs that establish around this international organization.

    The strategic positioning of 53 members of Commonwealth of Nations that spread in all over the world is very important. their location in Africa (19), Asia (8), the Americas (3), the Caribbean (10), Europe (3), and the South Pacific (11) with different date of membership, include the most populated country like India and vast countries like Australia and Canada or small islands in pacific, Indian and Atlantic oceans that most of them re-join to the Commonwealth after world war II [45] make another tempter capacity for ex-colonists. Arrangement of this 53-member in every strategic corner of world in geopolitical manner will provide for ex-colonists best opportunity to use these lands as juncture t0 have military action in the world, the strategy that they used it in colonial and post-colonial as well. Now ex-colonists marine power is working properly and commonwealth’ member can be as a facility-maker in this regard to provide safe and backed movement toward their military targets, like the role of Indian’s island in the two Persian Gulf wars or UK Falkland’ war in Atlantic ocean.

     Promotionof an information technology capacity as one of the commonwealth goal, make a big gateway to allow full access in each other information, it would make this community more close to each other, the situation that always is beneficial for superior.

    Conclusion:

    A-           Capacity-making is as top diplomatic goals, and Commonwealth of Nations makes enormous opportunities for United Kingdom policy-maker in national and international level. Most of commonwealth members suffer from different maters and problems in contrast a semi-stable country like U.K is available that can based on commonwealth agreement have effective interference toward them. It is big victory for ex-colonists toward Ex-colonised.

    B-           The Commonwealth of Nations is a colonial era-established organisation, but the question is which wealth is common that they can share it. The two side (colonised-colonist) are very different in one side is occupier and another side are so many occupied. One side is looted and other said is looter [46].

    C-            After the collapse of British Empire, London’s decision-makers offer new mechanism to re-shape and re-conclude ex-crown territories under a re-new umbrella with the same name (Commonwealth of Nations), head (Queen) and headquarter (London). In this new pattern again London re-takes his role toward new independent countries relatively.

    D-           20th century brings end of old Emperors (like British Empire, USSR Empire), and they became realised that the old shape of colonial-system is finished and in new world, and maybe in near future will not happen again, and they should expand and give new priority to their sources of power and the tools which can Carrey and put it, in front. They understood well that in 20th century the time of international organisation is start, to supply its capacities and these elements will play efficient role in international stage in future, better and more lawful than the role of military marine power that worked sufficiently in Emperors ages.

    E-            As the marine and military power had priority and put itself in the front of colonists practice in 15thtill 19th centuries, now it need lawful cover for such an action in new international policy and they should make military movement lawful and then use marine power to fulfil the jab, so with this future estimating, London starts his effort to make its bloc in new international atmosphere and they start to bring the ex-crown territories under a big international organisation by re-shaping existed commonwealth community under the head of British Empire’s symbol (Queen) and they successfully establish a 53 – membered organization under the rule of The Crown.

    F-            London, by establishing Commonwealth of Nations in one hand shows its continues leadership over ex-crown territories by putting the Queen as head of this international wing symbolically and in other hand shows the ex-interrelate is going on relatively. It show that although UK direct ruling over the Crown land is finished but the long cultural influence over this territories is start and their long working come to fruit.

    G-           Long-time ruling over foreign lands have some result for them that today they can make a platform on it to catch new aim, and continue ex-process fairly.

    H-            One of basic colonial result is spreading colonist’s English language and as result today this language is formal in so many ex-colonial territories and by the Commonwealth mechanism they make it more stronger and vast, so in this subject with the effort of London, Commonwealth is the continues of colonial era

    I-              Post-colonial literature and English usage speed up raising English language in modern commonwealth period. With the expanding of English language and also English-based media, colonist’s culture and language also spread, so today English language is going to became significant diplomatic, scientific, international-formal language and in this regard colonial and commonwealth time does not have different. In this regard the USA also moves in the same direction with his Ex-colonizer in UK.

    J-            One of its basic agreements is human right declaration that Commonwealth of Nations uses this capacity to impose liberal (even not Western) Value to East, for example in this regard homosexuality can name.

    K-           Expanding and safeguarding democracy as core value of organisation and human right issue are the two things always use to put “others” under pressures. It is obvious fact that pure and absolute democracy and human right order does not exist in any country. And the “others” weak point in this regard change to a good tool in the hands of ex-colonists to put their enemy under pressure and follow their interests. So interference in other’s internal affairs is continuing by different excuse now by the London –established commonwealth capacity.

    L-            Missionary group with use of liberal and western’s values capacities; under flag of free expression and free speech and back of their safe western-establishment, continue the process of spreading Christianity among other nations, the process that was strongly going on during colonial time and continue till now, a sensitive job that in India make a strong reaction in Hindu society for example. The Orissa riot that start against Christianity, is a recently anti-Christianity [47] movement that show the deep reaction and worried that ex-colonialized culture feel about such action.

    REFERENCE

    1-             As Mr Edward w. said believes that colonists see themselves as “us” and the rest of world as “others” in this context the orient is equal with non-colonists and the others  

    2-             Childs and Williams define imperialism as the extension and expansion of trade and commerce under the protection of political, legal and military controls (Williams as qtd. in McLeod 2000: 8) Elleke Boehme defined colonialism as the settlement of territory, the exploitation or development of resources, and attempts to govern the indigenous inhabitants of occupied lands (Boehmer as qtd. in McLeod 2000: 8). Observe Colonialism as a radically diaspora movement, involving the temporary or permanent dispersion and settlement of millions of Europeans over the entire world (Ashcroft et al., 2001: 69). Colonialism is only one form of practice, which results from the ideology of imperialism. Childs and Williams define imperialism as the extension and expansion of trade and commerce under the protection of political, legal and military controls (Williams as qtd. in McLeod 2000: 8) “The colonised as a population of degenerate types on the basis of racial origin in order to justify conquest and to establish systems of administration and instruction” (Homi K. Bhabha, 1994:70).

    3-            Page 67 - http://web.usal.es/~anafra/Empire-Commonwealth-History.pdf

    4-           The total result looked for by colonial domination was to convince the natives that colonialism came to lighten their darkness. The effect consciously sought by colonialism was to drive into the native’s head the idea that if the settlers were to leave; they would at once fall back into barbarism, degradation and bestiality (Fanon 1967:169).

    5-             “The colonised as a population of degenerate types on the basis of racial origin in order to justify conquest and to establish systems of administration and instruction” (Homi K. Bhabha, 1994:70).

    6-           War for Independence  -  http://www.cliffsnotes.com/study_guide/War-for-Independence.topicArticleId-25073,articleId-25022.html

    7-            Modern era is the time of re-joining of Indian subcontinent countries to commonwealth of Nation after world War II In 1949.” In 1947, India and Pakistan became independent after a long struggle against Britain. Two years later India decided that it also wanted to stay in the Commonwealth as a republic and agreed to accept the British king or queen as a symbol. The Commonwealth became ‘a free association of independent nations.’ The modern multi-racial Commonwealth was born” http://www.youngcommonwealth.org/the-commonwealth-story/

    8-            like Bernard Lewis role in G.W.Bush administration,.. Professor Lewis (1916 -) is for his admirers, ‘a sage in Christendom’, ‘doyen of Middle Eastern studies’, ‘the prophet from Princeton’ and is for his critics, a demagogue, the ‘vulgar propagandist’ and the ‘Orientalist tiger’. Lewis’s influence over President Bush and the neoconservative lobby is evident through a lecture delivered in his honour by Vice President Dick Cheney. On the 1st May, 2006, at the World Affairs Council of Philadelphia luncheon, honouring Professor Bernard Lewis, Cheney remarked:     [Bernard Lewis] was a man I wanted to keep in touch with, and whose work I should follow carefully in the years ahead... [W]e have met often, particularly during the last four-and-a-half years, and Bernard has always had some very good meetings with President Bush. He is always objective, thoroughly candid, and completely independent. These, combined in the depth of his knowledge and the great discipline of his mind, make Bernard the very ideal of the wise man… And in this new century, his wisdom is sought daily by policymakers, diplomats, fellow academics, and the news media… we'll continue to rely on Bernard Lewis's rigorous thinking, his sound judgment, his realism, and his optimism as well (Cheney, 2006). Or Professor Huntington (1927 - 2008) has been a long-time Harvard Professor; a well-known political scientist; an influential figure in US foreign policy in the Cold War and post-Cold War eras; and the theoriser of the “The Clash of Civilisations”.

    9-           Except Cameron and Mozambique that they have been never Crown Territory, Cameron and Mozambique joined, although they were French and a Portuguese colony. http://www.lmg.pf.bw.schule.de/faecher/englisch/landeskunde/page0/page0.html

    10-        Commonwealth literally means a form of administration signifying government by the common consent of the people. Two eminent political thinkers of the 17th century, Hobbes and Locke, in their writings described the term 'commonwealth' as an organised political community similar to what is meant in the present day by the word 'state'. Certain states of the United States of America. http://www.banglapedia.org/HT/C_0315.HTM

    11-          The British politician Lord Roseberry while visiting Adelaide, South Australia in 1884 termed the empire as a Commonwealth of Nations which perhaps inspired the formation of the present-day forum of the same name. http://althistory.wikia.com/wiki/Imperial_Commonwealth_(Central_World)

    12-        http://www.thecommonwealth.org/document/181889/34293/35468/214257/londondeclaration.htm London declaration sign by United Kingdom, and some country like Canada (independent in 1867), Australia (1901), South Africa (1909), New Zealand (1910), and now India, Pakistan and Ceylon which are going to taste their independent

        12/1 -http://althistory.wikia.com/wiki/Imperial_Commonwealth_(Central_World) (Antigua and Barbuda, Australia, The Bahamas, Barbados, Belize, Canada, Grenada, Jamaica, New Zealand, Papua New Guinea, Saint Kitts and Nevis, Saint Lucia, Saint Vincent and the Grenadines, Solomon Islands and Tuvalu, that called “imperial Commonwealth realms”) 

    13-  Prime Minister Pundit Jawaharlal Nehru proposed the replacement of the term 'British Commonwealth' by 'Commonwealth of Independent States'. The other members agreed that the British monarch should be 'the symbol of the free association (Commonwealth) of member nations and as such head of the Commonwealth', regardless of whether a member country retained the British monarch as its head of state or not. Therefore, Queen Elizabeth II is the Queen of Canada, Australia and New Zealand, monarch of a number of other states, and the head of the Commonwealth for all the member states. She is present at all summits, but doesn't attend the meetings. http://www.banglapedia.org/HT/C_0315.HTM

    14-        (After death of King George VI his daughter the Queen Elizabeth II, as his  successor is the monarch head till now)

    15-         “owe a common allegiance to the Crown,… which is also the symbol of their free association…. acceptance of The King as the symbol of the free association the Crown is the symbol of the free association of the members of the British Commonwealth of Nations... united by common allegiance to the Crown.”  Some of the civil society and organisations such as the Royal Commonwealth Society (RCS), that have grown within the Commonwealth have a broad general focus that lays emphasis on shared experience, plays an important function in stimulating and maintaining the links that exist within the Commonwealth.  Most importantly, in recent times, the RCS has taken a lead in exploring attitudes of Commonwealth citizens, and their knowledge, concerning the Commonwealth; their criticisms of present arrangements; and their suggestions for ways in which the Commonwealth links might be strengthened.

    16-        “It has often been said that the Commonwealth is held together by a common heritage of the English language, law and parliamentary democracy and while it is claimed that these characteristics help to generate a family feeling at its basis.” http://www.parliamentarystrengthening.org/commonwealthmodule/1/1c.html

    17-         “The English language has spread across the world, initially because of the British Empire from the 17th to the mid-20th century, and subsequently due to the dominance of the United States, and has become the main international language of business as well as the most widely taught second language.”  http://en.wikipedia.org/wiki/United_Kingdom

    18-        “The contemporary emergence of the English language as an essential international language is itself, now is considers as a product of the intercontinental character of the Commonwealth of Nations.”www.thercs.org/society/.../Michael_Kirby_Lecture_June_2010.pdfSimilar

    19-        http://www.gutenberg.org/files/521/521-h/521-h.htm Penny cook argues that the novel, The Life and Journeys of “Robinson Crusoe” projects Crusoe as the model for the rational and dedicated way in which the British created their Empire (Penny cook, 1998: 12). During his long stay on the Island, Crusoe saves the life of a native from the hands of savages and names him Friday to commemorate the day of their meeting. Phillipson (1992) argues:  Crusoe’s lesson to Friday, in which he made it his business to teach him everything that was proper to make him useful, handy and helpful, is perhaps the locus classics of the start of English linguistic imperialism …. Crusoe’s relationship with Friday reflects the racial structure of Western society at the heyday of slavery. Crusoe’s assumption of mastery over Friday and his immediate start on the project of teaching Friday English are iconic moments in the long history of the global spread of English. (Phillipson as qtd. in Pennycook 1998: 11). A.G Eyre’s (1971)

    20-       http://www.google.com/url?sa=t&rct=j&q=+%E2%80%9CCommonwealth+literature%E2%80% The real aim of colonialism was to control people’s wealth and this was imposed through military conquest and subsequent political dictatorship. But its most important area of domination was the mental universe of the colonised, the control through culture, of how people perceived themselves and their relationship to the world. Economic and political control can never be complete or effective without mental control. To control people’s culture is to control their tools of self-definition in relation to others (Ngugi 1981: 16).

    Ngugi notices two aspects in the process of colonialism:  The destruction or deliberate undervaluing of a people’s culture, their art, dances, religions, history, geography, education, orator and literature and the conscious elevation of the language of the coloniser. The domination of a people’s language by the languages of the colonising nations was crucial to the domination of the mental universe of the colonised (Ngugi 1981: 16). 

      The postcolonial writers attempt to give resistance to colonialism and its exploitative ideology through various strategies. The shackles of cultural imperialism are to be overthrown. The dominant ways of thinking, speaking and writing are to be challenged. Salman Rushdie emphasises the need to decolonise language: The language, like so much else in the colonies needs to be decolonised, to be remade in other images, if those who use it from positions outside the Anglo- Saxon culture are to be more than artistic Uncle Toms (Rushdie as qtd.in McLeod  22). 15-   http://www.google.com/url?sa=t&rct=j&q=+%E2%80%9CCommonwealth+literature%E2%80% The real aim of colonialism was to control people’s wealth and this was imposed through military conquest and subsequent political dictatorship. But its most important area of domination was the mental universe of the colonised, the control through culture, of how people perceived themselves and their relationship to the world. Economic and political control can never be complete or effective without mental control. To control people’s culture is to control their tools of self-definition in relation to others (Ngugi 1981: 16).

    Ngugi notices two aspects in the process of colonialism:  The destruction or deliberate undervaluing of a people’s culture, their art, dances, religions, history, geography, education, orator and literature and the conscious elevation of the language of the coloniser. The domination of a people’s language by the languages of the colonising nations was crucial to the domination of the mental universe of the colonised (Ngugi 1981: 16). 

      The postcolonial writers attempt to give resistance to colonialism and its exploitative ideology through various strategies. The shackles of cultural imperialism are to be overthrown. The dominant ways of thinking, speaking and writing are to be challenged. Salman Rushdie emphasises the need to decolonise language: The language, like so much else in the colonies needs to be decolonised, to be remade in other images, if those who use it from positions outside the Anglo- Saxon culture are to be more than artistic Uncle Toms (Rushdie as qtd.in McLeod  22).

    21-         and (also the same) Ireland, that it not join to this international organisation, and the Commonwealth of Nations’ founder’s hope to see Ireland re-joined to the Crown territory not to come true, till now. “Also to be hoped is a restoration of the membership of Ireland, which was associated as a dominion of the Crown between 1931 and 1949.  As his pain of past history is softened by time, the restoration of Irish membership would be an important achievement” (Michael Kirby, retired judge of the High Court of Australia) http://www.google.com/url?sa=t&rct=j&q=HISTORICAL+ANACHRONISM+OR+FOCUS+FOR+UNIVERSAL+Michael+Kirby&source=web&cd=1&cad=rja&ved=0CDAQFjAA&url=http%3A%2F%2Fwww.thercs.org%2Fsociety%2FFilestore%2FPDFDownloads%2FMichael_Kirby_Lecture_June_2010.pdf&ei=WZPUUJqzOejh0QGv0IHQAQ&usg=AFQjCNFivTIkmaIljWPslT_qPzWnnoIMFg&bvm=bv.1355534169,d.cWE

    22-        As the contemporary cultural critics “Aijaz Ahmad”, “Arif Dirlik” and “Rey Chow” have emphasized, the rise of post-colonial studies in the US academy is co-extensive with US foreign policy and economic investment in the ‘Third world’. Morton observes:  This historical parallel might suggest that post-colonial studies indirectly serve the interests of US foreign policy and global economic expansion by producing knowledge about the Third world. To counter this difficulty, Spivak (an Indian born US scientist) persistently emphasises how in her own critical thought she resists the temptation to appear as a spokesperson or ‘native informant’ for the ‘Third World’ in the ‘First World’ academy, even though she acknowledges that the position of a famous postcolonial intellectual who lives and works in the Western metropolitan academy and champions the cause of minority groups is a   position that is beset with contradiction and paradox (Morton, 2003: 8).

    23-        “Debate goes on in the current academic arena on the issue of how neo-colonialism and global capitalism have taken up the control of ex-colonies or Third World countries. Critics argue that “the new elite brought to power by independence and often educated and trained by colonial powers were non-representative of the mass and even acted as unwitting or willing agents (compradors) for the formal colonial rulers. In a wider sense, neo-colonialism has come to signify the inability of so-called Third World economies to develop an independent economic and political identity under the pressures of globalization”  (Ashcroft et al., 1998: 163).

                     As the contemporary cultural critics “Aijaz Ahmad”, “Arif Dirlik” and “Rey Chow” have emphasized, the rise of post-colonial studies in the US academy is co-extensive with US foreign policy and economic investment in the ‘Third world’. Morton observes:  This historical parallel might suggest that post-colonial studies indirectly serve the interests of US foreign policy and global economic expansion by producing knowledge about the Third world. To counter this difficulty, Spivak (an Indian born US scientist) persistently emphasises how in her own critical thought she resists the temptation to appear as a spokesperson or ‘native informant’ for the ‘Third World’ in the ‘First World’ academy, even though she acknowledges that the position of a famous postcolonial intellectual who lives and works in the Western metropolitan academy and champions the cause of minority groups is a   position that is beset with contradiction and paradox (Morton, 2003: 8).

    24-        For example the philosopher Vandana Siva assesses development as a post-colonial project, a choice for accepting a model of progress in which the entire world is remade itself on the model of the colonising modern West, without having to undergo the subjugation and exploitation that colonialism entailed. Development was thus reduced to a continuation of the process of colonisation; it became an extension of the project of wealth creation in modern Western patriarchy’s economic vision, which is based on the on the exploitation and degradation of nature and on the exploitation and erosion of other cultures (Merchant, 1996: 273).

    25-        Christianity as Westernize Abrahamic religion, although colonists and imperialists has no feeling of any danger from it, but also colonialist and settlers in their work in the battlefield of new territories take help and enjoy of them, and under the umbrella of this westernize reformed religion, colonialist will feel no worry to take any action toward colonialized people. The servants of this religion also in the name of spreading Christianity help warriors to achieve their goals in captured territories and as cultural arm of settler, they start their jab after victory. In fact their missionary job after taking control of new land is start and by their religion technique they convert colonized people to Christianity. Also their teaches help colonizer to change colonialize d’s mind to accept new situation and the process of people‘s mind changing toward being a member of the Crown territories is start. Another role of this missionary group is arise when coloniser cannot interfere directly in some area, at this time missionary groups will be good representative for settler to go there and make the situation ready for armed force to go there or collect the information that they need to go to new lands, in this role missionary group play the role of orientalists to gather and analysis the material and facts that they need. So the missionary group are very useful for settler as path provider before the siege and controller after victory. Coloniser for achieving full advantage of their job during starting, taking victory and after victory and expanding of their achievement need to this kind of Christianity sidelong himself

    26-        “Christianity and colonialism are often closely associated because Catholicism, Russian Orthodoxy and Protestantism were the religions of the European colonial powers [52] and acted in many ways as the "religious arm" of those powers. [53] Initially, Christian missionaries were portrayed as "visible saints, exemplars of ideal piety in a sea of persistent savagery". However, by the time the colonial era drew to a close in the last half of the twentieth century, missionaries became viewed as “ideological shock troops for colonial invasion whose zealotry blinded them.”[54] Christianity is targeted by critics of colonialism because the tenets of the religion were used to justify the actions of the colonists.[55] For example, Michael Wood asserts that the indigenous peoples were not considered to be human beings and that the colonisers was shaped by "centuries of Ethnocentrism, and Christian monotheism, which espoused one truth, one time and version of reality” http://en.wikipedia.org/wiki/Criticism_of_Christianity

                     “Post-Colonialism” - In British colonies, for example, the colonized population had to convert to Christianity, learn the English language, and read English literature in school. As a result, they adopted Western values, and the colonizers were eventually able to rule by consent rather than violence

    27-        www.keepschool.de/.../Themenbereich_Post-Colonialism.pdf

    28-        http://www.e-ir.info/2012/11/26/the-impact-of-european-colonialism-on-the-indian-caste-system/- Pennington states that, “Alongside evangelical Christianity emerged the concept of a unitary Indian religion later known as Hinduism Without the evangelical drive to spread the teachings of Christianity, the religious requirement for the construction of Hinduism would not exist. An example of generalization demonstrated by Pennington is the missionary obsession with idol worship. He states that “it was the idol that was blamed for commanding Hindu fascination and worship and thwarting the missionary’s crusade for the sweeping religious transformation of India.” The vast Hindu population was defined as Hindu not because of their one singular religious worship, but, on the contrary, to cope with the multifaceted religious worship of a vast population.

    29-        www.doughtystreet.co.uk/files/Commonwealth%20Today.pdf

    30-       www.michaelkirby.com.au/.../2462-DOUGHTY-STREET-LECTURE...  They believe that “Links of this kind are a useful and still continuing heritage. We do well to preserve them and to continue to learn from each other within them”

    31-         The Trinidad and Tobago Affirmation, also agreed at the CHOGM conference in 2009, declares recognises “that parliaments and representative local government and other forms of local governance are essential elements in the exercise of democratic governance”.  Of course, today such legislatures have the Inter-Parliamentary Union (IPU) with its broader membership base and global operation.  However, there is something specially comfortable and friendly in judges, magistrates, lawyers and parliamentarians severally meeting together with Commonwealth colleagues.  In such meetings there is, inevitably, a wider span of shared traditions and interests:  often unspoken and sometimes even unconscious.

    32-        www.thecommonwealth.org/subhomepage/151236/

    33-        THE COMMONWEALTH OF NATIONS TODAY:  HISTORICAL ANACHRONISM OR FOCUS FOR UNIVERSAL VALUES? (Michael Kirby)

    34-       www.thercs.org/society/.../Michael_Kirby_Lecture_June_2010.pdf

    35-        Electoral observer missions in Nigeria, Cameroon, Zanzibar, Kenya and Zimbabwe, Ghana and Sri Lanka can names as some of their practical mission in this concern.  

    36-       www.doughtystreet.co.uk/files/Commonwealth%20Today.pdf – so when they asked who is the Head of the Commonwealth, 85% of Australian respondents correctly and named the Queen. But the figure was lower in other countries. In the United Kingdom, 70%; Canada 61%; Malaysia 54%, and India 41%, In Jamaica, 50% got the answer right.  But their response was somewhat damaged by the fact that 25% of Jamaicans think that President Barak Obama is the Head of the Commonwealth. So Commonwealth of Nations activity is under shadow and doubt in the eye of its community. It has no effective role toward people and it has done its job with government level than people levels.

    37-        www.ausaid.gov.au/partner/Documents/comsec-assessment.doc  - Some slogan like “Democracy, democratic processes and institutions which reflect national circumstances, just and honest government and fundamental human rights, the rule of law and the independence of the judiciary, freedom of expression and the enjoyment of such rights by all individuals regardless of gender, race, colour, creed or political belief are consider as Commonwealth’s fundamental political values and also Human rights declaration”

    38-       www.thecommonwealth.org › Secretary-General › Ask Sharma –  As well as respect for protection and promotion of civil, political, economic, social and cultural rights for all without discrimination on any grounds, including the right to development, are foundations of peaceful, just and stable societies, and that these rights are universal, indivisible, interdependent and inter-relation and cannot be implemented selectively.

    39-       www.thercs.org/society/.../Michael_Kirby_Lecture_June_2010.pdf - For example in two African members of commonwealth countries that affecting sexual minorities, one of is the Anti-Homosexuality Bill in 2009 in Uganda and the other case that about punishing of two young men in Malawi to the maximum sentence of 14 years imprisonment on sentence of sodomy.  That sentence followed an event described as a symbolic wedding which led to a charge and conviction of the crime of violating the “order of nature”. The Commonwealth Lawyers‟ Association (CLA) criticised both of these measures.

    40-       Page 32 www.thercs.org/society/.../Michael_Kirby_Lecture_June_2010.pdf -  so one of the Caribbean senor at RCS meeting say that “The commonwealth says one of its founding principles is the promotion of democracy. But here is absolutely no democracy in the way the commonwealth itself operates. And the think tank, director is recorded as observing. There is a lack of openness about the way in which the Commonwealth works; a lot is done behind closed doors.  If the Commonwealth is supposed to stand for democracy and transparency, this needs to change.”

    41-        www.weareengland.org/page.asp?section=56

    42-        www.thenational.ae/.../indias-6-billion-commonwealth-gamble-begin...

    43-       For example Cricket is one of the most famous Games that is very popular in Indian subcontinent and in every local place, city, stat, and in national and international level is played. It is good example of colonial time’s sport, like football in Iran that is more famous than our national playing like resealing. It is point young colonial’s people and by mass media is project to whole body of colonial’s people. So a Cricketers are much influenced person in these countries. same as Mr Imran khan a Pakistani Cricket-based Politian personality, that nowadays is speak of his becoming Pakistani prime minister in future, And so many like this, Cricket-base big person in these countries.

    44-       http://www.thecommonwealth.org/Internal/191086/191247/the_commonwealth/

    45-       http://www.thecommonwealth.org/Internal/142227/members/

    46-       These colonial powers were interested in increasing their own political power and exploited the colonies’ resources. Most of the indigenous peoples of colonial territory were oppressed and enslaved by the occupying power. Sometimes they were even murdered or deported from fertile land to make room for new settlements. www.keepschool.de/.../Themenbereich_Post-Colonialism.pdf

    47-       http://www.worldwatchmonitor.org/english/country/india/25389

        

    Some sites address that used in this article is:

    A-          http://www.thecommonwealth.org/document/181889/34293/35468/214257/londondeclaration.htm).اعلامیه لندن در سال 1949

    B-          THE COMMONWEALTH OF NATIONS TODAY:  HISTORICAL NACHRONISM OR FOCUS FOR UNIVERSAL VALUES?  - http://www.thercs.org/society/Filestore/PDFDownloads/Michael_Kirby_Lecture_June_2010.pdf

    C-           CHAPTER II Post colonialism: A Globalized  Perspective 

    D-          The Impact of European Colonialism on the Indian Caste System

    E-           http://www.bloomsburyacademic.com/view/WritingPostcolonialHistory_9781849663298/chapter-ba-9781849663298-chapter-001.xml?print - Postcolonialism, Decolonization and Globalization

    F-           http://shodhganga.inflibnet.ac.in/bitstream/10603/2541/8/08_chapter%202.pdf - A Glocalized Perspective

    G-          The distribution of New Commonwealth immigrants in the London Borough of Ealing, I 961-66 M.DALTON Senior Lecturer in Geography, Ealing Technical College AND J.M.SEAMAN Senior Lecturer in Geography, Ealing Technical College Revised MS received I7 M - http://www.jstor.org/page/info/about/policies/terms.jsp

    H-          Imperial geographies of home: British domesticity in India, 1886-1925 - Alison Blunt- http://www.jstor.org

    I-             What is Post/Colonial Literature, and why are they saving such terrible things about it? Theo D'haen - Leiden University September 1996 - http://ddd.uab.cat/pub/lal/11337397n4p11.pdf

    J-            Research Note Questions of identity in the millennium round of Commonwealth censuses - A. J. Christopher -Nelson Mandela Metropolitan University - http://www.jstor.org/stable/30040496

    K-          Cabinet Handbook (7th Edition March 2012) - the Department of the Prime Minister and Cabinet of Australia -http://www.dpmc.gov.au/guidelines/docs/cabinet_handbook.pdf

    L-           http://ebooks.cambridge.org/chapter.jsf?bid=CBO9780511563096&cid=CBO9780511563096A020 - the post-imperial commonwealth

    M-        Professional Development for Parliamentarians and Staff  Parliamentary Staff Training for Commonwealth Countries - Prepared by Raja Gomez - http://www.parliamentarystrengthening.org/commonwealthmodule/pdf/commonwealth%20module.pdf

    N-          http://www.wisegeek.com/what-was-the-balfour-declaration.htm- the Balfour Declaration 

    O-          THE BIRTH OF THE COMMONWEALTH -  http://www.know-ritain.com/general/commonwealth.html

    P-           The Commonwealth of Nations Turns 60 - http://www.english-online.at/current_affairs/commonwealth-of-nations/commonwealth-turns-60.htm

    Q-          British Empire from Empire to Commonwealth - http://www.infoplease.com/encyclopedia/history/british-empire-from-empire-to-commonwealth.html#ixzz2BKOMstwX

    R-          Contemporary Trends within the Commonwealth - by Charlotte Gogstadfor Dr. Gina Hames - PLU, May 1999

    S-           The Commonwealth Of Nations (1949 Present) - http://cnrsociety.org/Commonwealth_Today.pdf

    T-           Dominion - http://en.wikipedia.org/wiki/Dominion

    U-          A COMMONWEALTH OF THE PEOPLE Time for Urgent Reform - http://www.thecommonwealth.org/files/241620/FileName/EminentPersonsGroupReport.pdf

    V-          The British Empire and Commonwealth in World War II: Selection and Omission in English History Textbooks - Stuart Foster, Institute of Education. University of London - hntres.exeter.ac.uk/history resource/journal10/papers/f

    W-        A HISTORY OF THE BRITISH EMPIRE AND COMMONWEALTH OF NATIONS - http://cnrsociety.org/Empire_and_Commonwealth_History.pdf

    X-          History Of  The British Empire   And Commonwealth -  http://web.usal.es/~anafra/Empire-Commonwealth-History.pdf

    Y-           the COMMONWEALTH OF NATIONS AND THE COMMONWEALTH HEADS OF GOVERNMENT MEETINGS - http://www.latrobe.edu.au/humansecurity/assets/downloads/IHS-WP-02-Stambolis.pdf

     

    + نوشته شده در دوشنبه هجدهم دی۱۳۹۱ ساعت 9:53 شماره پست: 231

  • India Federalism

     human concern over controlling Power-holder and power as most dangerous phenomenon for humanity Rightly, and the most corrupt-maker element in the mankind history, lead men to taste deferent kind of ruling society system, and based on this philosophy wised Indian revolutionary leaders has chosen federal system as most effective structure to make them able to came over their challenges after independent from British ruler in 1947, so new India that contain vast diversity, is shaped geo-politically by states and some independents territories based on federalism, and power that was shared in National, state and local level and politically within dependent Executive, legislative and judiciary level with powerful-direct elected parliament.

    Indian revolutionary activists were aware of power and power-holder potential problems and if power gathers in the hand of one person, a group or class, the disaster that will happen ultimately, thus they try to regulate ruling system well by choosing federal system.

    Federalism in India

    Indian Federal system:

    Part 11 of the Indian constitution that on January 26 1950 came to force defines the power distribution between the central or federal government and its State governments. In federal system national and states government work together to put in to effect and enforce law and punish law breakers. Federalism in India has a strong preference towards the central Government. Some unique features of federalism in India are:

    Ø Indian State representation in the Parliament (Lok Sabha) is widely deferent from one state to another and it depends on a number of factors, including demography and total land area.

    Ø No double citizenship, No separate citizenship for country and state.

    Ø The consent of a state is not required by the Parliament to alter its boundaries.

    Ø No state, except Jammu and Kashmir, can draw its own Constitution.

    Ø No state has the right to secede.

    Ø No division of public services.

    The Union and states have independent executive staffs fully controlled by respected governments and executive power of the states and the Centre are extended on issues they are empowered to legislate.

    Union control over states:

    According to the Article 356 of the Constitution of India, states must exercise their executive power in agreement with the laws made by the Central government.

     Article 357 calls upon every state not to impede on the executive power of the Union within the states.

     Articles 352 to 360 contain provisions which empower the Centre to take over the executive of the states on issues of national security or on the breakdown of constitutional machinery.

     Governors are appointed by the Central government to oversee states. The president can dissolve the state assembly under the recommendation of the council of ministers by invoking Article 356 if and when states fail to comply with directives given by the Centre.

    The Constitution provides that, except in a few cases, union law trumps state law. If any provision of a law made by the Legislature of a State is repugnant to any provision of a law made by Parliament which Parliament is competent to enact, or to any provision of an existing law with respect to one of the matters enumerated in the Concurrent List, then, the law made by Parliament, whether passed before or after the law made by the Legislature of such State, or, as the case may be, the existing law, shall prevail and the law made by the Legislature of the State shall, to the extent of the repugnancy, be void. There is an exception to this in cases "where a law made by the Legislature of a State with respect to one of the matters enumerated in the Concurrent List contains any provision repugnant to the provisions of an earlier law made by Parliament or an existing law with respect to that matter, then, the law so made by the Legislature of such State shall, if it has been reserved for the consideration of the President and has received his assent, prevail in that State Provided that nothing in this clause shall prevent Parliament from enacting at any time any law with respect to the same matter including a law adding to, amending, varying or repealing the law so made by the Legislature of the State."

    Union level matter in Indian federal system:

    Union list consists of 99 items (previously 97 items) on which the parliament has exclusive power to legislate with including: defence, armed forces, arms and ammunition, atomic energy, foreign affairs, war and peace, citizenship, extradition, railways, shipping and navigation, airways, posts and telegraphs, telephones, wireless and broadcasting, currency, foreign trade, inter-state trade and commerce, banking, insurance, control of industries, regulation and development of mines, mineral and oil resources, elections, audit of Government accounts, constitution and organisation of the Supreme Court, High Courts and union public service commission, income tax, custom duties and export duties, duties of excise, corporation tax, taxes on capital value of assets, estate duty, terminal taxes.

    States level matter in Indian federal system:

    State list consists of 61 items (previously 66 items). Uniformity is desirable but not essential on items in this list: maintaining law and order, police forces, healthcare, transport, land policies, electricity in state, village administration, etc. the state legislature has exclusive power to make laws on these subjects. But in certain circumstances, the parliament can also make laws on subjects mentioned in the State list.

    Though states have exclusive powers to legislate with regards to items on the State list, articles 249, 250, 252, and 253 state situations in which the federal government can legislate on these items.

    Advantage of Federal system:

    v Federalism provides combine a strong central government to maintain order with strong states government.

    v Federalism is a god way to rule large size countries with divers population

    v  Because every states has a copy of national government so it make a suitable situation to serve as training grounds for national politicians and as laboratories in which new ideas can be tested.

    v Permits diversity and diffusion (distribution) of power

    v Local government can handle local problem better

    v More access point for political participation.

    v Protect individual right against concentrated government power

    v Raises experimentation and innovation

    Disadvantage and arguments against Federal system:

    v State government may resist national plans and policies epically powerful states can block plans

    v May permit economic inequality across statesor racial discrimination

    v Some see expansion of national powers as a danger

    v Make national unity difficult to achieve and maintain

    v Law enforcement and justice are uneven

    v Small unit may face lack expertise and money

    v May promote local dominance by especial interest 

    Central government role in Federal system:

    v Declare war

    v Creation and maintain armed force

    v Establish foreign policies

    v Regulate interstate and foreign trade

    v Coin money

    v Make copyright and patent law

    v Establish postal offices

    State government role in Federal system:

    v Establish local government

    v Establish and maintain schools

    v Regulate trade within states

    v Conduct elections

    v Provide for public safety

    v Provide and establish corporations

    Central - State government joint role in Federal system:

    Raise and collect taxes

    v Provide for the public welfare

    v Justice criminals

    v Borrow money

    v Licence banks

    v Build roads

    Course:

    Politic and Governing in India
    by: Dr. Mandana Tesheyar

    Article by:

    Seyed Mostafa Mostafavi -M.A Student in Indian Studies

    Faculty of world studies - University of Tehran

    1392/1/25

     

    + نوشته شده در دوشنبه بیست و سوم اردیبهشت۱۳۹۲ ساعت 12:49 شماره پست: 283

  • India politic سیاست در هند

    In the name of God the most compassion and the merciful

     Introduction:

     Political structure is considered as one of the most significant part of any social construction. We can say in developed societies Political structure gives direction to social path and it shows their developing level among the others. In first look every nation is evaluated with this factor, that which kind of political arrangement they provide for himself and how they are ruling or how their moving forward is. In my opinion there is a direct relation between political structure and social salvation. I mean the nations who suffering bad political structure they experience worse condition in most aspects of their life. As result, political structure is determining now and future condition of any social living and their successfulness is depending on their political structure and its working process.

     1-             What is politic?

     Politics is a process by which groups of people make collective decisions, the art or science of running governmental or state affairs. It also refers to behaviour within civil governments, but politics has been observed in other group interactions, including corporate, academic, and religious institutions. It consists of "social relations involving authority or power and refers to the regulation of public affairs within a political unit, and to the methods and tactics used to formulate and apply policy. [1]  2-             What is political structure?  Political structure refers to institutions or groups and their relations to each other, their patterns of interaction within political systems and to political regulations, laws and the norms present in political systems in such a way that they constitute the political landscape of the political entity. In the social domain its counterpart is Social structure. [2]

     3-             How Indian involve in politics:

     Indian people involve in politic by own decision and their involvement will be possible when they inter in one of political unit like a political party. It has a formal process that starts with a formal request in the shape of fill in a membership form and after clearance and acceptation it continues by paying membership fee.

     4-             Indian political structures:

     India as political unit is shapes by two kind of political institutions: a)    governmental units b)    non – governmental units

     5-             Indian political structures (Geographically):

     India geographically divided to 30 states [3] and six independent territories [4] that rule by a Federal government at the centre and local governments in states.

     6-             Indian political structures (Governmentally):

     India as federal, parliamentary, secular, democratic, social, multiparty, constitutional republic system has three level of governments, central and state governments and local that is the third level of government separately from central and state governments. It contains of panchayats in rural and municipalities in urban areas. These people representatives are electing directly or indirectly by the Indian people. The central government is runs by prime minister [5] now is Mr Manmohan Singh that appointed by lower house or the Parliament of India (लोक सभा Lōk Sabhā). The central cabinet including 53 Ministers is appointed by prime minister and approved by lok sabha. Prime minister is responsible to lok sabha. They enjoy states governments and in every state they have a state government that runs by a Chief minster [6]. Chief Minister appointed by state parliament or the Legislative Assembly (Vidhan Sabhaविधान सभा).The States Chief Ministers are responsible to their state Legislative Assembly and state’s cabinet is choosing by Chief Ministers and also approved by their state Legislative Assembly.  Apart of government, India has a president (भारत के राष्ट्रपति) [7] also, that she/he is head of India as Nation-state and formal head of the executive, legislature and judiciary of India and the  commander-in-chief of the Indian Armed Forces. The president is nominate by central government and selected by Indian parliament (Lōk Sabhā + rajya sabha + Vidhan Sabha) and she/he is the first official and constitutional person in India. The president has a governor [6] in every state. Vice President is another important post in Indian political system that is Chairman of the Rajya Sabha (Council of States orराज्य सभा).The Vice-President is chosen by a direct vote of all elected members of the lower and upper house collectively. Rajya Sabha or upper house has 250 members and every 2 years 1/3 of the total members are electing for 6 years term. Now Mr Mohammad Hamid Ansari [8] is the Vice president of India.  Now central government is leading by UPA (United Progressive Alliance) with the heading of INC (India National Congress Party). UPA is heading by Miss Sonya Gandhi (INC leader) and the opposition is leading by NDA (National Democratic Alliance) alliance is leading by BJP (Bharatiya Janata Party).

    7-              Indian political structures (Non-Governmental units):

     Election factor is the main motivation for political groups to come and emerge in political stages that is take place in three level of general election at country level for lok sabha (people’s house) and state’s level for Vidhan Sabha (Legislative Assembly) or local level in Panchyats [9] elections in village or municipals in cities. So as it clears power is divided and levelled from small societies to high level at central government. Indian Political structure defined a suitable system based on social, democratic, federal, secular, pluralism values. It provided huge participant of his citizen in this sharing power at all level. Indian people can choose their leader from top to down directly or indirectly. There are a lot of non-governmental unit in India that involve in political process and they facilitate people’s political practice. Political parties that include a variety of national, states, regional, local parties… are available there and they play big role in this regards. India as multi-party system at the same time also enjoy two polar party system and the domination of INC and BJP in political battle field with the help of other parties is going on and now is show itself in the shape of coalitions.

     Now India has six national parties like: [10]

    1-India national Congress (INC)       2- Bharatiya Janata Partty (BJP)     3- Bahujan Samaj Party (BSP)       4- Communist Party of India (Marxist) 5- Communist Party of India (CPI)           6- Nationalist Congress Party (NCP) Election Commission of India has registered 408 political parties [11] that some of them known as state parties [12]. Apart of vast variety of Indian political parties, large numbers of NGOs, Syndicates, Organisations, Students unions, Social groups also are active in large scale of subjects and fields.

     Conclusion:

     Political Structure is considering as one of the most important factor for evaluation every nation’s social development now. Indian political system is one of the developed political systems in the world.  India recognized as biggest democracy in the world and in this regard it has respected and admired by so many world’s leaders. This system is work properly and now some Indian political system like election process and structures is suggested for other counters and the latest one is Egypt that after Mubarak election is suggested to be practical by the help of Indian system.

       Reference:

     1-    http://encyclopedia.thefreedictionary.com/politic
    2-    http://encyclopedia.thefreedictionary.com/political+structure
     3-    1- Andhra Pradesh 2- Arunachal Pradesh 3– Assam 4– Bihar 5– Chhattisgarh 6- Delhi 7– Goa 8- Gujarat 9- Haryana 10- Himachal Pradesh 11- Jammu & Kashmir 12- Jharkhand 13- Karnataka 14- Kerala 15- Madhya Pradesh 16- Maharashtra 17– Manipur 18– Meghalaya 19– Mizoram 20– Nagaland 21– Orissa 22– Punjab 23–Rajasthan 24– Sikkim 25- Tamil Nadu 26– Tripura 27– Uttarakhand   29- Uttar Pradesh  30- West Bengal
    4-    1- Andaman and Nicobar Islands 2-  Chandigarh 3- Dadra and Nagar Haveli 4- Daman and Diu 5– Lakshadweep 6– Puducherry
    5-    Mr Manmohan Singh is the 13th and current Prime Minister of India. A renowned economist, he is the only Prime Minister since Jawaharlal Nehru to return to power after completing a full five-year term, and the first Sikh to hold the office. Born: September 26, 1932 (age 80) in Gah. Height: 5' 9" (1.75 m).  Spouse: Gursharan Kaur (m. 1958). Education: St John's College, Cambridge (1956 – 1957), Children: Amrit Singh, Upinder Singh, Daman Singh

    Social Structure of India
    Course by:Dr.Heshmat Sadat Moinifar

    Article by : Seyed Mostafa Mostafavi

    M.A Student in :Indian studies 

    Faculty of world studies - University of Tehran

     + نوشته شده در دوشنبه سی ام بهمن۱۳۹۱ساعت 11:46 شماره پست: 248

    }

  • Secularism In India

    contents

    introduction

    1-    what is a secular system?

    2-    what dose secular system means?

    3-    history of secularism in india

    4-    meaning of secular government in india

    5-    secularism in india constitution

    6-    does secularism practically exists in india?

    in the name of god the most compassion and the merciful

    i do not expect india of my dreams to develop one religion, i.e., to be wholly hindu or wholly christian or wholly mussulmen, but i want it to be wholly tolerant, with its religions working side by side with one another.”       

    "i swear by my religion, i will die for it. but it is my personal affair. the state has nothing to do with it. the state would look after your secular welfare, health, communications, foreign relations, currency and so on, but not your or my religion. that is everybody's personal concern"          mahatma gandhi.

    introduction:

    necessity of secularism for a plural and diversified india is as important as lung for a live body.  although indian constitution was sign up on secular lines but india made itself as paradise of different faiths in 1976, by a revision in its constitution and placing the word “secular” in it, and put the republic of india in a new shining paradigm, by choosing secular system that indian faiths were accepted, and indians were expected to tolerate all religions and religious and cultural pluralism were recognised by this act clearly and officially. long and bloodiest civil war among politicised religion’s followers during and after independent and possibility of continuously clash between different cultures in indian territories and diversity that exist there lead wise indian policy-makers to make india as paradise for any believe and any approach of religions by choosing secular system.

    what is a secular system?

    it is a wrong perspective to know a secular system as non-religion or anti-religion system. india is one of the most religious country in the world and in this political unit, religion and philosophy is descent to the living style level of indian people so secular approach to the governing part (as container of power), is irrespective to society’s religion affairs and considers religion as privet side of any members of its society’s life.

    what dose secular system means?

     the encyclopaedia of britannic defines secular as ‘non-spiritual, having no concern with religious or spiritual matters’. so a secular state is neither a godless state nor an irreligious state nor an anti-religious state. dr. bhimrao ramji ambedkar (1891-1956), the architect of the indian constitution said “secularism does not mean that we can abolish religion. it does take into consideration the religious sentiments of the people. all that a secular state means is that this parliament shall not be capable to impose any particular religious upon the people.”

    history of secularism in india:

    hinduism as faith of indian majority on the whole is in the favour of diversity and pluralism so millions of gods and goddess are accepted and welcomed in it and in somehow secularism is laying in its principals. it also has a strong tradition of freedom of integrity and tolerance of religious in its diversity. india as traditional society contains many traditions remaining their origin in part to the different religions that exist there. upanishads as old hindu scriptures speaks of “sarva dharma samabhava”, which means respect for all belief systems.

    secularism in india, in somehow is a confronting with communalism, an anti-secular and minority movement that during and after independent made and prepare a two-polar society, that clashes among them take millions lives. although during the freedom struggle, secularism was emerging as the most dominant principle and the leaders of the “indian national congress party”, like sheri late mahatma gandhi, sheri late maulana abul kalam azad, sheri late jawaher lal nehru and others were deeply announced their believe and commitment to the ideal of secularism and secularism as word of the indian nation, who tired by partition and sectarian riots and above all terrorism that showed its dangerous face by assassination of mahatma gandhi, did not want any more combative talk. thus the secular principles got preserved into the indian constitution. under nehru and later his successors in the congress party, the concept of a secular nation-state was officially adopted as india's path to political modernity and national integration. unlike in the west, where secularism came mainly out of the conflict between the church and the state, secularism in india was conceived as a system that sustained religious and cultural pluralism.

     in the post independent era, the process of secularisation was in very slow speed and although constitution and governing bodies were secular, but the infiltration of communal elements all corner of indian system; even in congress government that had many leaders in important positions that were influenced by a hindu communal ideology. late 70's and the early 80's, communalism got a strong boost and it started attacking secularism in a big way, the bjp and it supporters like vhp (vishwa hindu parishad) and rss began their eruption and even hindu ideological-based militant groups such as the “bajrang dal” and the “shivsena” come to exist to forcefully bring communal movement forward. now communal forces are gathered under an umbrella with the name of “hindutva” and confronting secularism by name it as a new mask of fundamentalism and equating fundamentalism with islam.

    meaning of secular government in india:

    the word secular suggests equality for all religions and religious tolerance and respect. india does not have an official state religion. every person has the right to preach, practice and propagate any religion they choose. the government must not favour or discriminate against any religion. it must treat all religions with equal respect. all citizens, irrespective of their religious beliefs are equal in front of law. no religious teaching is imparted in government or government-aided schools. nevertheless, general information about all established world religions is imparted as part of the course in sociology, without giving any importance to any one religion or the others.

    secularism in india meant equal respect for all religions and cultures and non-interference of religion in the government affairs. also, according to the indian constitution no discrimination will be made on the basis of caste, creed, gender and class. similarly all citizens of india irrespective of one’s religion, caste or gender have right to vote. all will enjoy same rights without any discrimination on any ground. therefore, the chief aspects of indian secularism are:

    no state religion, separation of state and religion, peaceful co-existence of all religions, treatment of all religions equally by the state, equality of opportunity in the public field for all irrespective of caste or creed or race or religion ensuring equal citizenship, freedom of religion both individual and corporate

    secularism in india constitution:

     article 14: equality in front of law

    article 15:  prohibitions of discrimination on grounds of religion, race, caste, sex or place of birth

    article 16:  equality of opportunity in matters of public employment

    article 17:  abolition of un-touch ability

    article 25:   all those who reside in india are free to confess, practice and propagate religion of one’s choice subject of course to social health and law and order. thus even conversion to any religion of one’s choice is a fundamental right. freedom of conscience and free profession, practice and propagation of religion

    article 26:   freedom to mange religious affairs.

    article 27:   no person shall be obligated to pay taxes, the process of which is specifically appropriated in payment of expenses for the promotion or maintenance of any particular religion or religious denomination.

    article 28:   (i) no religious instruction shall be provided in any educational institution wholly maintained out of state funds.                  (ii) nothing in clause (1) shall apply to any educational institution which is administered by the state but has been     established under any endowment or trust which required that religious instruction shall be imparted in such institution.

     article 29:          (1)            any section of citizens residing in the territory of india having a distinct language, script or culture of its own shall have a right   to conserve the same.                (2)  no citizen shall be denied admission to any educational institution maintained by the state or receiving aid out of state funds on grounds of religion, race, caste, language or any of them.

    article 30:               (1) all minorities, whether based on religion or language shall have the right to establish             and administer educational institutions to            their choice.         (2) the state shall not, in granting, aid to educational institutions, discriminate on the         ground that it is under the management of a minority, whether based on religion or language.

    does secularism practically exists in india:

    secular system is exists in india and its law especially is secular and the minority’s right is clearly mentioned and we can say india is perfect in this regard, but the problem is that the process of secularisation in india after independent is not complete tile now and anti-secular elements also active there and the threats to indian secularism are strong, something like politicisation of religion, casteism, communalism are three major enemy of secularism and all of them are strong now. indian secularism has three important characteristics, it is liberal (it not only ensures religious equality and liberty but also protects the rights of        minorities). it is qualified, not absolute (religious freedom is subject to reasonable          restrictions to preserve public order and health of the people). it is dynamic (the government may adopt necessary laws to achieve the goals of welfare state even if they violate the traditional principles).

    course:

      politic and governing in india
    by: dr. mandana tesheyar

    article by:

    seyed mostafa mostafavi -m.a student in indian studies

    faculty of world studies - universityof tehran 

     1392/1/18

    + نوشته شده در یکشنبه هجدهم فروردین ۱۳۹۲ ساعت 15:58 شماره پست: 265

     

  • Separation Movement In India جدایی طلبی در هند

    In the name of God the most compassion and the merciful

    Introduction:

    Though India emerged as regional power in Asia and now in the world, but Indian Separation movements makes the biggest democracy in the world as unstable unit during last six decades and its ethnical, religion or cultural minorities groups support separation movements that impact the sovereignty of India. these show its hard face during & after India independence of British rule in 1947, when two big Muslim populated lands (today are known as Pakistan and Bangladesh) were separated from it, But it didn’t finish and others separation movement were starting their effort and some of them are going on till now.

    Apart of two main external threats, Separationists issue is the most challenge and trouble-maker for Indian leaders for last six decades. India’s national security is affected and threated by this huge problem. In this field India’s internal and external side is very close to each other’s [1]. India is facing with two big and active outsider players like China and Pakistan that, its internal security in somehow related to them relatively.

     But it is clear that Separation movement most of the time is related to a minority’s feeling of no satisfaction among a majority, its excuses are rooted in feeling of discrimination in the field of cultural, ethnical, religious, political, economic.... Their goal is in the form of demanding full political separation, seeking greater autonomy, independence, self-determination, partition…  

    MAOISTS SEPARATION MOVEMENT:

    Naxalites separation movement is vast movement that separated in a large number of Indian states. The Naxalites (Maoists) are the vast variety of left-wing militancy groups who are active in the region named "Red Corridorthe stretched area from West Bengal state in North East to Karnataka state in the South West. They are active across 220 districts out of 655 in two third of Indian states (20 out of 30). They are occupied or affected about 40% of India’s territories by their operation. Growing Naxalites operations in major urban centres, including New Delhi and other major cities as well as rural area especially, year by year, is going to make them as “the most serious internal threat to India's national security” as Prime Minister Manmohan Singh cautioned it in 2007, alarm security belles in India. Based on Indian intelligence reports Naxalites guerrillas are estimated 20,000 armed rebels and include 50,000 regular or fulltime organizers and mobilizers, with the numbers growing. Therefor Naxalites military operations make India’s securities organisation out of effective reaction for last one decade.

    SEVEN SISTERS SEPARATION MOVEMENT:

    The “Seven Sisters” are including Assam, Arunachal Pradesh, Meghalaya, Manipur, Mizoram, Nagaland and Tripura. These states are located on the edge of north eastern of Indian borders. These peoples have meaningful different in field of ethnical and linguistically from the rest of Indian. A large number of armed groups are active there and some of them seek separate states, some fighting for autonomy and others demanding complete independence.

    ASSAM  

     Assam separation movement looking for ‘’Bodoland’’ state, its military wing are ‘’United Liberation Front of Assam’’ (ULFA) and ‘’Muslim United Liberation Tigers of Assam’’ and ‘’National Democratic Front of Bodoland’’ Assam is one of important state in this regard that its militancy activation is back long time ago, it separation eruption at the time of prime ministerial of late Indira Gandhi was show it hard face when ULFA start its movement. ULFA has been in the forefront of a liberation struggle since 1979. Although ULFA is the main but two dozen other militant groups also were active there, some report says that over 10,000 people have lost their lives and thousand have been displaced during the last 25 years.

    MEGHALAYA

     The divide between the tribal and non-tribal settlers is the cause of the trouble in Meghalaya. Like other states in the region there is a demand for independence along tribal lines. The Achik National Volunteer Council has followed since 1995 the formation of an Achik Land in the Caro Hills, whereas the Hynniewtrep National Liberation Council seeks to free the state from Garo domination.

    ARUNACHAL PRADESH

    Arunachal Pradesh separation movement that seeking establish of the pre-British ‘’Teola country’’, that would include area currently in Arunachal Pradesh as well as neighbouring Assam. the group that politically is active in this regard is ‘’All Hajong Chakma Homeland Movement’’ and its military group is ‘’Arunachal Dragon Force’’ that is a forceful secessionist movement fighting to fund autonomous area of ‘’Hajong Chakma Homeland’’.

    MIZORAM

    Mizoram separation movement that Proposed state of ‘’Zozam’’ the groups like ‘’Zomi Revolutionary Organization’’ and ‘’Mizoram Farmers Liberation Force’’ are active in this way. Mizoram's tensions have arisen largely due to the Assamese domination and the neglect of the Mizo people by India. In 1986, the main secessionist movement led by the Mizo National Front ended after a peace accord, bringing peace to the region. However, secessionist demands by some groups continue to insist on an independent Hmar State. 

    NAGALAND

     Nagaland separation movement is fighting for establishing of ‘’Nagalim’’ or ‘’People's Republic of Nagaland’’. In this regard they have a Government of the People's Republic of Nagaland in exile ‘’National Socialist Council of Nagaland’’ as an active militant group can name in this respect. Nagaland was created in 1963 as 16th state of Indian Union by parts it from Assam. It separation movement is one of the oldest in India since 1947 and it demanding full independence. This area is occupied by a variety of tribes, ethnicities, cultures and religion. Around 400 tribes or sub tribes leaves there and most of them seeking a separate homeland. The area is rich in oil reserves worth billions dollers. Thousands have died since the insurgency began. 

    MANIPUR

    Manipur separation movement that targets establishing of ‘’Republic of Manipur’’ the militant groups that are active in this regard are ‘’ Hmar People's Convention–Democrat’’ and ‘’Manipur People’s Liberation Front’’ and ‘’United National Liberation Front’’ and ‘’Revolutionary People's Front of Manipur’’ and ‘’People's Revolutionary Party of Kangleipak’’. Independence Manipur has been actively followed by several rebel groups since 1964. Many socialist groups are active there and people’s participation in this field is high. 

    TRIPURA

     The ethnic tensions and also the Bengali immigrants matter after the 1971 war from one side and unattached culture of this region’s people with Indian side and building of a fence by the government along the Bangladesh border that led to a rebellion in the 1970s… make very harsh living conditions for thousands of homeless refugees there. The National Liberation Front of Tripura and the All Tripura Tiger Force demand kicking out of Bengali speaking immigrants.

    TAMIL NADU SEPARATION MOVEMENTS:

    Tamils separation movement is trying to establish a Tamil populated country. Liberation Tamil Tiger Eelam (LTTE) ‘s movement that was backed by Indian side  for Tamil freedom in Sri Lanka took access to Indian side that have common ethnicity, religion, language and culture And attracted mass support for their foundation. By developing of anti-India and pro-secessionist sentiment in Tamil Nadu at India side, independence movement raised. Tamil see that a part from a common religion (Hinduism), they have nothing common with the centre. So they said if Nepal can have an independent existence as a Hindu state next to India why Tamil Nadu cannot?

    SIKHES’S SEPARATION MOVEMENT:

    Punjab separation movement as one of the big fights in the north of India near disputed Kashmir area, Proposed funding state of ‘’Khalistan’’ a country for Sikhs people, that point Punjab state in India and Pakistan, one of the most developed and riche state in the agricultural, industry and culture. The Sikh community as influential community has had long struggle against the Hindu domination. they feel that they betrayal by the central government at the time of partition in 1947 and India’s promise for their autonomy was put away after independent of India. So at Indira Gandhi prime mistrial, it came to be a military clash between the Sikh militant groups and central government and ultimately war came to the Golden Temple, in 1981, where an estimated 3000 people, including a large number of pilgrims, died. This pick war was ended in a military victory but a political disaster for Indira Gandhi. Soon afterwards in 1984, she was assassinated by her Sikh bodyguards and this in turn led to a general massacre of the Sikhs across India. Although the situation has returned to normal, the Sikh community has not forgiven the Hindus for this violation and tensions continue. The demand for Khalistan is still alive and about 17 movements for a separate Sikh state remain active.

    KASHMIR SEPARATION MOVEMENT:

     Kashmir Separation movement is seeking Independent Kashmir state or attending to Pakistan. In this movement two kind of Political and military organisations are involve. ‘’All Parties Hurriyat Conference’’, ‘’Jammu Kashmir Liberation Front (JKLF)’’… as political and ‘’Harkat-ul-mujahideen’’, ‘’Jaish-e-Mohammad’’, ‘’Lashkar-e-Toiba’’… as military group. The Kashmir issue is return to the time of separation India and Pakistan and for more than six decades, it is going to be alive and it passed several phases. It arose when India occupied of predominantly Muslim state forcibly against the wishes of its people and in ruin of the principle of partition of British India. A struggle for independence the valley of Kashmir has been started since then and hundreds of thousands of people have lost their lives or disappeared and international efforts and The resolutions of the UN Security Council that have called for demilitarization of the valley and holding of referendum to determine the will of the people don’t work, so the issue is continuing till now.

    ANDREA PRADESH SEPARATION MOVEMENT:

     Andréa Pradesh Separation movement Muslim populated area had tried to have a Muslim country like Pakistan in south of India but it became control by India after its start but no based on some others factor, Andrea’s people fighting for separation state of Telangana.

    CONCLUTION:

    Several internal war that India was facing all corner of its territories after independent, and following Killing of large number of its people, destroyed its friendly face among other nation fairly, and now with the rising of India military power its neighbours are showing India phobia and internally some say that India is at war with itself [2]. This situation seriously threaten India’ stability and has bad effect on its democracy. But the most dangerous scenario will be the clash of poor and rich that estimation of its happening is guesstimate. Even though India over came on some internal problem like Khalistan movement but some others are going to be more stronger like Naxalites movement and the potential of re-eruption of some is very high So as it clear India has been faced with so money internal challenges that it should be add to some new challenge that estimation of its happening is high, like clash of rich and poor classes and adding not sufficient unification among Indian as one nation and also interfere of outside hand like US, can put India on turmoil in future. 

    India hard response to the minorities that are include in separations movement that is shows itself in the face of giving un-limited power backed by law to its security-military forces that involve in affected area, and cruel action by them toward innocent and common people like killing them and rap their women… in somehow encourage minority to follow their goal strongly resent case in Kashmir is good example for it. Doing any things in the name of combating terrorism have very bad effect on minority viewpoint toward India government. 

    Reference:

    1-      ‘’There was little distinction between internal security and external security and identified the internal security challenges as having ‘some roots outside India and (is) linked to what happens outside the country’’ Indian Finance Minister (former home minister) , Shri P. Chidambaram on February 6, 2013 -http://www.idsa.in/keyspeeches/IndiasNationalSecurityChallengesandPrioritie

    2-      Suhas Chakma, Director of the Asian Centre for Human Rights in New Delhi

    3-      http://en.wikipedia.org/wiki/Dravida_Nadu

    4-      http://en.wikipedia.org/wiki/Separatist_movements_of_India

    5-      http://en.wikipedia.org/wiki/Secession

    6-      http://muse.jhu.edu

    7-      http://en.wikipedia.org/wiki/Kashmir

    8-      http://www.sundaytimes.lk/100110/International/int_01.html

    9-      http://www.jstor.org/stable/info/4359549

    10-   http://en.wikipedia.org/wiki/Jammu_Kashmir_Liberation_Front_(Yasin_Malik)

    11-   http://www.dailypioneer.com/nation/129734-fight-against-terror-must-co-exist-with-federalism.html

     

    Normal 0 false false false EN-US X-NONE FA

    Course:

      Politic and Governing in India
    by: Dr. Mandana Tesheyar

    Article by  :    Seyed Mostafa Mostafavi

    M.A Student in Indian Studies

    Faculty of world studies - University of Tehran 

      1391/12/13

    + نوشته شده در یکشنبه سیزدهم اسفند ۱۳۹۱ ساعت 4:11 PM توسط سید مصطفی مصطفوی  | نظرات

  • The Caste System and New India in progress

    In the Name of GOD

    The untouchable as a society who Mahatma Gandhi (the leader of “India Independent Movement) named them “Harijans” (God’s Children). The people, who are located out skirt of the caste (Jati) pyramid in Indian socio-cultural system. This article will have a look to this subject. The people, who are considering as untouchables religiously, and based on the caste ruling system, must be, avoid them of not affecting of their impurity and pollution. Nowadays they have known mostly as “Dalit” or “scheduled backwards” that it identifies and separated from the main four “Aryans” classification Brahman, Kshatriya, Vaishyaand Shudra. Cast system as a strong Identity-giver, framework or principles, classify people by race and blood and it determines, what kind of job every member of Hindu society can occupy and in which filed each person can work. In this categorized society, a person would be born and live there and ultimately will die within the caste which is belonging to it.

     The history of India shows the opposes movements against same unjust Hindu rules, such as Buddhism or Jainism reforms, and also enlighten among Hindu society like Upanishad, Mahabharata, etc but they didn’t have full success in this matter and even contemporary social reformist icons like Mahatma Gandhi and Bhimrao Ramji Ambedkar (as a Dalit leader), and so on, before Independent start their oppositeness against the discrimination toward this society and they made it illegal under legislation passed during British rule. The new constitution of independent India in 1950 also outlawed this old traditional practicing, especially under the article number 17 and other articles like 15(1), 15(2), 16(2), 23, 29 (2). The Constitution abolishes the discrimination on the basis of cast (1), but despite of this illegalness, basically the Social discrimination is going on among Indian society and it is even performs between Harijans as a most affected victims of this custom, as well as other social classes. For instance Sub-castes amongst Harijans, such as the dhobi and nai should not interact with lower one Bhangis, who were explain as "out-castes” among Harijans. The Untouchables’ phenomena as a cruel imposed fixed believe is based and found on the minds sets of Indian, during long history of religion and culture of Hinduism. Hindu culture considers inferiority and superiority of different castes as a God-given Item for mankind. So as it is clear, psychologically untouchably believe remains during the time, even now it is the accepted rule and it is practicing among its victims also, so long social reformists struggle to remove the Caste system won’t be successful till now perfectly. Especially in rural context it still has fans. Dr. Ambedkar in 1933 referred to this subject as below:

    “The Out-caste is a bye-product of the Caste system. There will be outcastes as long as there are castes. Nothing can emancipate the Out-caste except the destruction of the Caste system. Nothing can help to save Hindus and ensure their survival in the coming struggle except the purging of the Hindu Faith of this odious and vicious dogma” (2),

    The Indian government officially recognizes historical discrimination on its lowest castes like Shudra and Untouchables, as they named them Scheduled Castes. The society that concludes near 3000 different untouchable groups that officially recorded as “Other Backward Classes (OBC)” and categories by “The Mandal Commission”, and unofficially they estimates around 52% of the Indian population, at the same time the National Sample Survey announced them 32% (3). According to the 1991 official census, there were 138 million Scheduled Caste members in this society, just about 16 % of the total population.

    The Indian low caste presence in political filed as well as Indian jobs, are showing improvement, as it increased from 1.18 % of all jobs in 1959 to 10.12 % of all jobs in 1995. The attendance of Dalit’s icons in high political ranks and judiciary jobs show clearer horizon for this backward classes, such as :

    - Indian president post, as K.R. Narayanan selected in 1997

     - Selection of K.G. Balakrishnan in 2007 as the Chief Justice of India

    - Electing of Miss Meira Kumar as speaker of Indian parliament in 2009

    - Another successful Dalit woman who occupied chief minister post of Uttar Pradesh as the most important state in India is Miss Mayawati, etc.

    Long high caste-ruled India, has faced with undeclared confrontation between the long-ruling high caste groups in one side and its Scheduled Caste groups on the other side. This confrontation brose itself in political face and some main political movement with the goal of improving Dalit class, were started in the Uttar Pradesh state and Bihar state, the two hubs for Dalit residence in India. This movement was successful, especially in UP by the effort of two main Dalit-ruled political parties like BSP (Bahujan samaj party) and SP (Samajvadi party) gain some results. They are very active and based on their activities, previous state government established by BSP and now the state government in UP is in the hand of SP leader. This socio-political struggle faces with some important success in Bihar also. The UP-Bihar Dalit political movement is a good example for this society to make a change in their political presence at least in India’s political filed. Nowadays Dalit leaders by attracting Muslim minority vote banks in this state were achieved a big victory for low class of society and themselves and these two (Minorities and Dalits) can improve their position bilaterally and their join work toward removing long backwardness would be very affective.

    It is a good example for Indian backwards that they can united on their backwardness and India’s political system have the capacity to tolerant such a diversion in its socio-political field. But beside all the progress that this society achieved, still the majority of them face with huge problems that are suffering them during the long history of India. Lack of land for providing enough food and also good place for living and doing agriculture is the main problem for them. Lack of education opportunity, bring lack of job opportunity for them, and impose very bad situation ultimately to low castes.

    Shortage of job opportunity in rural areas; send large numbers of this community to the suburbs of Indian big cities, the huge immigrants whose aim is finding new jobs in service or industrial sectors there. Bombay as well as other big cities in India, is the best example in this regard, So many members of this community attracted by the commercial capital city of India and now Bombay hosts a large number of them, who are living in slums as shelter.

    The Times of India (4) on Mar 22, 2013 reported that one out of six urban Indians are living in slums houses in around 4000 towns across the country, an amount of 17% of urban population. Based on NSSO (National Sample Survey Organization) in 2008-9 about 49000 slums are in India, the drinking water resources of 95% of them are tap or tube well. 57% of slums build on public lands, for instance 12% of them located along railway line. (5)

    India 2011 (6)census report 63% of 4,041 constitutional towns face with Slums phenomena (2,543 India towns), about 108000 Slums with different size, as it is clear from 2009 to 2013 the number of slums doubled, and this census show that the largest number of Slums located in Maharashtra state. Greater Bombay (M) with 41.3% has the highest rate of slums, Kolkata (W.B) with 29.6% at the second level, Chennai (TN) with 28.5% at third level and Delhi with 14.6% fourth level hosts slums in India.

    As it mentioned in India census, Bombay slums are the most populated place which build by very small house and narrow passages with lack of drinking water and healthy place for children, it does not prepare the needed items for their growth. It has not healthy and suitable atmosphere for mothers to bear their children.  It has no social and educational facilities to upward its resident socially, it just provides somewhere to sleep and pass the night and start a new frequent day for its residences. So India backwards society suffered very bad situation that it becomes the subject of so many novels and story that contain their problems. The people that in a small place cook, bath, sleep and live. Now Bombay as a rich city in India as well as other Indian big cities faces with two different side of the economic and social spectrum of poverty and richness. So within a small distance you can see radical side of these two together.

    References:

    1-       "Constitution of India" (http:/ / lawmin. nic. in/ olwing/ coi/ coi-english/ coi-indexenglish. htm). Ministry of Law, Government of India. . Retrieved 2012.

    2-       B.R. Ambedkar (February, 1933). "A note to Gandhi" (http:/ / www. worldcat. org/ title/ harijan/ oclc/ 1803552?referer=di& ht=edition). Harijan 3.

    3-       Reply to SC daunting task for government (http:/ / www. tribuneindia. com/ 2006/ 20060611/ main2. htm), Tribune India.

    4-       One of the famous newspaper in India

    5-      www.indiafacts.in/pverty/slums-in-india/

    6-       www.censusindia.gov.in/2011-Documents/On_Slums-2011Final.ppt

    7-      http://www.english.emory.edu/Bahri/caste.html

    Course:

    Social Structure of India
    by: Dr. Heshmat Sadat Moinifar

    Occasional paper on a film Review

    By:  Seyed Mostafa Mostafavi

    M.A Student in Indian Studies

    Faculty of world studies - University of Tehran

           1392/2/22

    + نوشته شده در چهارشنبه یکم خرداد۱۳۹۲ ساعت 9:41 شماره پست: 289

  • The role of Indo-American Nuclear Deal in Indian flicker steps toward U.S campus

    “Few regions of the world are fraught with as many security questions as Asia. Within this region it is possible to study great power rivalries, irredentist conflicts, nuclear and ballistic missile proliferation, secessionist movements, ethno-religious conflicts, and inter-state wars. 1”

    روابط هند و امریکا

    In the name of God the munificent the merciful

    India’s direction in our transitional world is one of the subjects of future studies, because India’s movement and position in this regards is one of the world trend determinants. Therefore finding where India is going and how would be the world that India and some other will stand on its top, is a subject matter of world’s movement observes. With this approach this article by using Kuhn’s Paradigm theory and putting the 123 Indo-US Nuclear Deals as a turning point in India world policy, tries to show India direction in regards with policy. India’s flicker steps towards the U.S campus started by its economic reforms in 1990s and ultimately revolutionized to a Strategic Partnership point by the 2005 Bush-Singh nuclear deal. Despite of the on-going trend, what the future will become is the question that future should answer to it, this article tries the best to clear on-going India world policy.

    Thomas Samuel Kuhn (1922-1996) by writing its masterpiece, The Structure of Scientific revolutions2 in 1962, brought the notion of “Paradigm” as a scientific theory or useful method and tool in scientific analysis, to existence. Although Kuhn‘s theory was pointed towards natural sciences, but found itself more successful in social sciences and was most welcomed by the social scientists campus and subsequently made a revolution in analyzing social phenomenon and showed itself effective in “problem solving” of social fields. Kuhn’s method was the outcome of his supremacy over historical trends and theories of physics and the philosophy of science. This article finds Kuhn’s theory as a suitable tool to analyze the 2004-9 India National Congress (INC) ruling over India, period and signing of the Indo-American Nuclear Deal. So having a look at the structure of Kuhn’s theory will clear our way to answer questions such as: Is India really entered in liberalized paradigm?And Is India now in “normal science” era of liberalized paradigm? Especially this article will have a look on the nuclear deal between India and United State of America (U.S.A) as a core issue in this regard.

    The paradigm takes meaning in the concept of “normal science” that “for a time provides model problems and solutions to a community” (Kuhn 1996 px). Normal science or conventional period of a science is placed against “Scientific Revolution”, the trend that every science experiences during their history and the development of any science will happen throughout the shifting of normal science and the scientific revolution. In Kuhn’s theory, paradigm is what the members of a scientific community share, seen by others as the sole idea responsible for the pursuit of a set of shared goals, for instance the training of their successors. Both normal science and revolutions are community-based activities.

    Kuhn’s theory, is trying to have a clear explanation on how one dominant scientific theory at the exact era of its being, is entering in its normal science phase, to have “puzzle-solving” role or ability to find “acceptable solution” for suppositious problems of a science. It wants to say how a scientific community” shapes around a theory or how they interact with each other, and when a dictated paradigm encounters with its weakness period by facing “Anomalies that as a result make question on its credibility, then what will happen to its supporters, and by which mechanism, a formed scientific community terminated by appearing hesitation over its scientific ability to solve its followers problem and showing their way in future, and gradually leads the paradigm to a scientific revolution point and ultimately it shifts from an exist paradigm to a new one. Or why one paradigm is replaced by another one and how would be the quality and procedure of “shifting”. Furthermore, Kuhn showed the mechanism of “incommensurability” among different paradigm devotees and competing paradigms, and how the two groups of scientists see different things at the time that they look from the same point in the same direction.

    Paradigm in some way is a kind of a “Structure” theory. One of its goals is to analyze the normal science structure that a paradigm has come to exist in it. Kuhn believes that when anomalies shake the foundations of a dominant paradigm, it will alarm for a “crisis” that perhaps it will be evidence for the time of scientific revolution and necessity of emerging new theory and a paradigm that finally should have more capacity for problem solving. Kuhn’s examples show that each of normal science during the history of a science tasted being in the position of normal science and they passed “pre and post-paradigm” atmosphere and scientific revolutions, change them till now.

    Kuhn’s “common Disciplinary (ascommon possession of the specialists of a particular discipline) Matrix (acomposed of ordered elements of various sorts, each requiring further specification)” or on other hand paradigm, is a community of scientists with common values, methods, tools and techniques, and also with a unification of theoretical and even metaphysical approach, gathers them around it, and finally replaced by their successor through a scientific revolution path.

    The founder of Paradigm theory by using some other scientific theories as example wants to say, it is a common trend of all sciences and it is repeated during scientific history each paradigm would not taste a permanent position and this cyclic will repeat in future. He believes that when a scientific revolution happens it would revises the community’s perspective that experiences it, and that change, effects the structure of post-revolutionary textbooks and research direction and gradually its publication, also by starting of the Normal science era, some particular scientific community acknowledges for a time shape as supplying the foundation for further practice around an accepted model or pattern that he name it paradigm, that its work is to sets the problem to be solved.

    Normal Science or an established paradigm in some way make a kind of conservative atmosphere and its scientists try to save it, so it directs to articulate of those scientific phenomena and theories that the paradigm already supplies. A Successful paradigm tries to solve its member’s problems and save its scientific achievements to make them permanent. And on-going fact-gathering, is at the service of paradigm stabilization and its conformation to fix it more.

    A paradigm’s aim is to display the order by approve its long accepted belief by a sets of repeated scientific problem-solving process. Every skilled member of a paradigm community also engages in puzzle-solving process that till a time has not been solved by others. This scientific forward movement will continue till a scientist faces a situation that the on-going law or the theory doesn’t work well. This kind of scientists always can evaluate its weak points so they suggest new way for their scientific problem solving and their logic suggestion will attract community to change direction and progressively a scientific revolution lead them shift to a new paradigm, although some fanatic and conservative scientists may show resistance to conserve an on-going normal science, but the majority of its community will approach the new theory and finally shape a new paradigm that could determine a new normal-science era that brings by a community with shared beliefs.

    It should be clear that scientific paradigm shifts or change, could have deferent angle size, so a science can face with deferent size of scientific revolution or changes, it could range in a spectrum from small to very large ones, it should be mentioned that new sort of facts or any important change in an on-going paradigm perception, does not necessarily lead to a paradigm shift. But it is clear that when serious anomalies appear and crisis hits a paradigm, it leads to large-scale change, at this time scientists usually develop theoretical concepts which can themselves point the way to discovery new theory and the new successful one would become a paradigm. It is also noticeable that new discoveries are not the only destructive or constructive source of paradigm changes, the source of crisis can be any problem (that considers in normal science as a puzzle) or anomalies that can be seen as a counter instance. The crises will lose the rules of normal puzzle-solving or the rules for normal research and paradigm-nature fit, ultimately it leads to increase varieties of the paradigms and at the end of the day it will permit a new paradigm to emerge and dominate the science. When transition from one paradigm to other one is complete, the career will have change its view of the ground, its methods, and its goals. It’s a fact that crisis alone is not enough for shift.

    Paradigms play as form-giver to scientific atmosphere and as a vehicle for scientific theory, it determine each entity in which way, should behave. Paradigm also clears nature of scientific research, as Kuhn said “since nature is too complex and varied to be explored at random, that map is as essential as observation and experiment to science's continuing development. Through the theories they embody, paradigms prove to be constitutive of the research activity”. (Kuhn 1996 p109) Paradigms supply scientists a map and the directions that is essential for map-making.

     Paradigm’s Textbooks are educational vehicles for the continuation of normal science. After a scientific revolution, post-revolutionary science activity will start to reconstruct history of science that is regularly completed by its texts. Kuhn believes that a series of individual discoveries and inventions, group together and represent the modem body of technical knowledge. He refers to paradigm testing conception that arises only after persistent failure to solve an important puzzle has given rise to crisis. Testing occurs as part of the competition between two rival paradigms of a scientific community. Kuhn also confesses that no theory ever solves all the puzzles which are confronted at a given time; nor is the solutions already achieved often perfect.

    Kuhn as physicist who shifted to philosophy says, if all followers of a community answer back to each anomaly as a source of crisis or involve each new theory advanced by an associate, science would stop, or if no one react to anomalies or the brand-new theories in high-risk ways, there would be few or no revolution and as result no develop in sciences.

    By these explanations, now a look at the signed strategic US-India nuclear deal, as a second political, technological as well as commercial key step on the road to a shifting in India’s world policy, will clear the new Indian paradigm, internally and externally. Oxford-educated economist, Mr. Manmohan Singh (1932- ) completed his first major revolutionary step, which became operational through his liberalization of economic reforms when he served as Finance Minister during Prime MinisterP.V. Narasimha Rao (1991–1996). India’s entering in its new world policy phase got more completed when in 2005 G. W. Bush and Manmohan Singh signed 123 Agreement 3, concerning the Indian nuclear issue. It could be considered as a revolutionary change for India’s path toward the US, as well as others, mostly in the West Bloc. “The 123 Agreement has been widely seen as a strategiccoup for both states4”. Some main steps forward after this agreement are:

    a) The Hyde Act passed by American Congress, to enable its government to consider India as an exception in U.S.A nuclear non-proliferation policy and made it able to transfer sensitive technology to India in this regards. b) It facilitates India-IAEA 5 agreement for safeguarding India’s civil nuclear reactors. c) It also make possible an agreement with NSG 6 so the nuclear weaponized India, became able to buy nuclear fuel, etc without signing the NPT 7.

     “The 123 Agreement has a clear purpose: to "enable full civil nuclear energy cooperation between the Parties. peaceful nuclear cooperation and not to affect the unsafeguarded nuclear activities of either Party (Article 2 of 123)” the first time that a state possessing nuclear weapons outside the framework of the NPT, namely India, has had its civil nuclear energy program "brought into the fold." 8.

    The question is how new paradigm came to exist and got shaped, when India and U.S.A situated in two opposite sides during previous world paradigm. In the Cold War era India’s problem-solver was the U.S.A rival, USSR, in front of the US-backed Pakistan as its operational enemy. The following fast changes in the world trend entered this two in new paradigm:

     a) India’s Economic reforms changed it from a socialized unit to capitalized one. It happened as a major shift in India investment policy. b) Common values (democracy, English heritage, etc), c) Common security threat (terrorism, etc). d) Collapse of USSR. e) Post 2001 sep. 11 process, f) China as a common factor, as U.S.A wants to bring “China to a global liberal order9 and at the same time it was India’s biggest rival. g) U.S.A ambiguity about Pakistan as its previous ally in south Asia, etc,

    These factors, plus some high rank delegations exchanging, during a decade, shift them to implement the Next Steps in Strategic Partnership (NSSP) in 2004 and progressively the natural allies entered in the new paradigm of cooperation and transformed them to a Strategic Partnership 10 in 2005 by signing the nuclear deal. From this time Indo-U.S.A partnership places in a new period and its new normal science atmosphere starts. They boost their assistance in some field that in the near past was iced. So, although Indian said no to U.S.A repeated world-wide invitation to presence in Iraq war and after it. In the new paradigm India started economic, political, financial, intelligence, etc operation in occupied-Afghanistan, beside U.S.A and others, which shaped the new alliance, was reacted by Pakistani side. Another case in this regard happened when a founder of NAM 11 took place in the World’s Powers campus side in IAEA and voted three times against Iran peaceful nuclear program.

    This diversion in India’s world policy appeared as a puzzle solver in new paradigm for India, by a) Entering in cooperation with US military mechanism in South Asia 12 as well as cooperation with US East Asia partners 13, bilaterally and multilaterally. b) Improvement of Indian position toward its traditional rivals like China and Pakistan. c) Backing India’s demand for emerging as permanent member for U.N Security Council, formally by US highest 14 official rank. d) Improvement in Indo-U.S.A bilateral trade 15, etc.

    But as Kuhn believes although paradigm is responsible for solving many problems, but it doesn’t solve all of them. So India’s policy-makers at the same time of moving in this trend, which sets them closer to US and its allies, they show their decision to diversify their international relation with other blocs of power, as well as second rank world’s power like the EU and its main members, or Japan. Also India had participated in the BRICS bloc (the countries that by 2030 will shape world new powers) 16 actively, and expanded its relation with some regional structures like ASEAN 17.

    India is showing that it cannot rely to one side among world’s powers or its traditional mainstays in all aspects. For instance India is diversifying its energy supplier resources. So it is looking in Middle East, Central Asia, Russia, Africa, etc 18 for its energy resource need. In military filed also India at the same time that continues buying military equipment from its traditional suppliers like Russia, signed big deals with other main world supplier such as Israel, United State, France, etc. So Delhi became the destination of so many world leaders that try to sign new contract during last five years. The most important leaders like Barack Obama, Nicolas Sarkozy, Angela Merkel, and Vladimir Putin had selected Delhi as their trip-destination. In trade filed also India diversified its import and export targets 19. At least it can imagine four main scenarios for adopting such policy by Indian decision-makers:

    A)    It dedicates to a new-given role by world powers to new-India in new paradigm and so India is preparing itself for doing the job well.

    B)      It dedicates to the potential threats that India in new paradigm feels (From China, US side, etc) in future.

    C)    It shows an expansionist India that in new paradigm wants to come out of its traditional policy and follow an expansionist policy in the region.

    D)     Mix of the three items

    India at the eve of 21st century faced a new world order, and as naturally every country by facing new paradigm will chose an exact puzzle-solving system for itself, India accepted solution for its problems like poverty, non-developing, low economic growth rate, long facing with powerful rivals like China, military weakness, etc was the on-going India world policy trend that has directed it toward closing to US campus. Whiles India since 1947 (Independence) till now at least had tasted two main paradigm; from 1950s till 1990s as a USSR ally, related to the main two super powers (U.S.A, USSR), and at the same time as major non-aligned member among the others. The second paradigm is started with two major steps, economic reforms toward capitalizing its economic rules especially investment, that are become operational in 1990s and finally signing 123 nuclear agreement in 2005 at the threshold of 21st century, that completed this process fairly during 21st first decade. So India steps toward its new paradigm as a destination that leads it to became Strategic Partner for US. Although these moves solved some of India’s problems, and internationally improved its position and its relationship with the world’s major players, but India’s behavior shows that it doesn’t feel confident and safe enough in this new mechanism. So this anomaly forces India to have some reactions. One the reaction that could be mentioned in this regard is increasing in India arm-expenditures and becoming first arms importer in the world, which a big competition to capture this new big market is going on between world’s largest arm-producers. At the time that India’s direction and move in transitional world is one of the important world’s trend determinants in future and now, putting the Indo-US Nuclear Deal as a turning point in India’s world policy would make clearer the path that India is going and maybe will go. But in some way India’s behaviors now, shows a kind of flicker steps toward US campus and despite of on-going trend in India’s policy, the future will answer to question of future.

    References:

    1-                US–INDIAN STRATEGIC COOPERATION INTO THE 21ST CENTURY - ASIAN SECURITY STUDIES - US Army College - Edited by Sumit Ganguly, Brian Shoup, and Andrew Scobell - published 2006 by Routledge

    2-                The Structure of Scientific revolutions by Thomas Samuel Kuhn in 1962 - Third Edition in 1996 - The University of Chicago Press, Ltd., London © 1962, 1970, 1996

    3-                 This name refers to Section 123 of the U.S.A-Atomic Energy Act that under this Act transfer of nuclear technology to other countries is banned.

    4-                http://www.reading.ac.uk/123agreement/123-project-overview.aspx

    5-                 International Atomic Energy Agency

    6-                 Nuclear Suppliers Group (NSG) is a group of nuclear supplier countries who seek the non-proliferation nuclear weapons. It was a reaction to India nuclear test in 1974

    7-                 The Treaty on the Non-Proliferation of Nuclear Weapons, is an international treaty whose objective is to prevent the spread of nuclear weapons and weapons technology, to promote cooperation in the peaceful uses of nuclear energy and to further the goal of achieving nuclear disarmament and general and complete disarmament.

    8-                http://www.reading.ac.uk/123agreement/123-project-overview.aspx

    9-                http://gt2030.com/2012/06/01/the-indian-ocean-region-and-the-challenges-of-order-building-in-a-post-unipolar-post-western-world/  By Andrew Phillips

    10-              US-India Strategic Partnership: Implications for China – by Zhang Guihong - http://isq.sagepub.com/content/42/3-4/277

    11-              Non-Aligned Movement has 115 members. It came to exist in 1955

    12-              http://csis.org/files/publication/1203qus_seasia.pdf

    13-              http://csis.org/files/publication/1203qindia_asia.pdf

    14-              www.bbc.co.uk/news/world-south-asia-11711007

    15-             http://www.census.gov/foreign-trade/balance/c5330.html#2005

    16-              Four developing countries like Brazil, Russia, India, China establish it 2006 and in 2010 South Africa also attend to it.

    17-             Association of South East Asian Nations is a geo-political and economic organization of ten countries located in Southeast Asia, which was formed in 1967 

    18-             http://www.eia.gov/countries/cab.cfm?fips=IN

    19-             http://www.census.gov/foreign-trade/balance/c5330.html#2005

    Course:

    Research Methodologies and Methods
    by: Dr. Mohammad Samiei

    Article by:

    Seyed Mostafa Mostafavi - M.A Students in Indian Studies

    Faculty of world studies - University of Tehran

    1392/2/25

     

    + نوشته شده در پنجشنبه بیست و ششم اردیبهشت۱۳۹۲ ساعت 20:22 شماره پست: 288

  • Why India considers as biggest democracy

    Why India considers as biggest democracy

    [۱]  Democracy is a government of the people, for the people, by the people

      This is a fact that long time men kind experience finds Democracy as best way to rule the societies, so approach to this way of ruling system is going to be domain in the world and nowadays spectrum of dictatorship ruling systems from one side and semi-real democracy [2] on the other side accept and recognize democracy as excellent and the good valuable way of ruling and so name himself democrat and their systems democratic. But the first question is what democracy is?

    Democracy is a system of governing and also a social philosophy [3] that every member of society has equalled right in society’s resource, opportunities, decision-making (about economic-political-social). This system provides a situation that some elected representatives of society in the behalf of rest, rule society for exact duration of time. Law has a very major and significant rule to regulate all aspects of individual and general process. All eligible citizens have a share to interfere directly (in the shape of referendum) and indirectly (by elect their representative) in the law making also. Self-determination reflects as vast and fundamental right for every member of society regardless of their class, gender, ethnic, religion… and bases on this conception other rules and laws are come to exist and practise. In other word, democracy means peoples rule, and in this respect is against Monarchy (dictatorship of one person, elites or majority) or oligarchy (dictatorship of a small group). In this school of thought, Power is consider as corrupt-maker and human with this way of ruling wants to control it, and lead it in the sorts of mechanism that power will divide in between some society’s representatives with a classified duties and also responsibilities. These society’s representatives appointed in determinate-duration that it can be extendable or fishable. So Democracy is one of a common outcome of long time humankind experience and life. They find it the most useful and effective in humankind salvation seeking in world’s human interaction mechanism till now.

     As result democracy is a common accepted concept of so many political approaches, and we see democracy as common part of deferent kind of world political school of thought, like liberal democracy, social democracy, constitutional monarchy democracy, religion base democracy… so we can see democracy in deferent kind in deferent levels and also deferent definitions of democracy is available, but with some common foundations defined. Although Democracy has some weak and strong point that One of them is possibility of “Majority dictatorship” against “minority” that if the “check and balance system” that offer by Mr Montesquieu working well these can be solve comparatively also.

    With this preface now I want to answer to this question that:

     “Why India is calls as begets democracy in the world?”

    First of all we can say that with this image-making and evaluation, the world recognises India as democracy system and it is relatively true, because most of the necessary elements that need for a democratic system is available there to show India democratic.

     Some factors like local, state and national changeable government by cast of people vote and elections, recognized multi parties system, suitable ruling structure, elected parliament’s members, strong and semi-freedom and verified mass media, Low and semi-Lawful process, independent judiciary system, levelled democratic layers from top to down level of society, defined limitation and framework of every posts in state and federal and local duties and their responsibility, capacity of changing and handing over power peacefully during the time, recognized lawful democratic action like right of demonstrate and street march by people by law and in practice, recognized right of having social and political syndicate and groups by law and in practice…

    So world can see duration of practice democracy in India with the diversity of nations, casts, religions, cultures, ethnics, in somehow history also… and any excuse like war, riot, and powerful overseas and regional enemies don’t had a meaningful effect in this regards and didn’t stop democracy process there, and relatively majority and minority have exact right there. This semi-poor nation doesn’t put election practice away because of it costly process in the vast and in somehow unreachable area, so we can see that although the last general election in 2009 costs more than USA presidential election near one billion dollars for example, They didn’t stop their democracy process and they had repeated these costly elections till now perfectly.       

     Although long India National Congress (INC) ruling over this country maybe says that, it has experienced one-party dominion system before and after independent, but it had and has large number of small and big local and national parties. India is known as multi parties, parliamentary, federal and social democracy. Indian people directly choose their representative in Panchaya [4] t and Municipal elections in local level and state level and also national parliament. So Indian have direct role in choosing their society runner in local and national level and a kind of effective and relatively democratic way of ruling is going on in this country.

    Indian’s toleration is as an example in the world. In political performance level it can tolerate a foreigner ruler over a biggest and old parry so now Miss Sonia Gandhi [5]as an Italian women can takes ruling INC as well as ruling coalition of political parties called the “United Progressive Alliance” (UPA), was able to gain a majority and forms the government.

    India has 35 states and territories that at its local, state and national level, power is divided between local, state and national parties so you cannot find any moment in the more than 60 years after India independent’s history that power in all level gathered in the hand of one party, so every time, also small parties find opportunity to have a share in power, somewhere in local or national level and based on their representation in parliaments can take share in power. So Indian democracy make and prepare appropriate opportunity for independent persons,  local and national parties members as well as two big parties like BJP (Bharatiya Janata Party) and INC nominee members to show their weight in any levels to taste democracy capacities.  

     India’s democracy have a capacity to tolerate a big  and all India level anti-corruption movement that one person mobilize it to force prime minister of India and Indian national parliament at the end of day to take action towered corruption by pass a Law. Mr Anna Hazare’s [6]resent movement is a good example in this regard.

     India considers as biggest democracy in the world, because of two reasons in one hand India is known as second must populated country in the world after China and so because China has no democracy foundation so India will be the most populated democratic country in the world. Secondly India is seventh biggest country in the world (with 3,166,414 KM2 after Russia, Canada, China, USA, Brazil, Australia) so in this regard also is one of the tenth biggest in the world. So in time of elections vast number of people comes to cast their vote in the one of the world most costly election that this poor people pay it to safeguard their right. 

     India’s symbolic and practical Icons of democracy are its parliaments that’s name it “Lok Sabha” as the "House of the People" or the lower house, that it has 545 members, Most of them are elect by people’s direct vote. Upper house or “Rajya Sabha” known as "Council of States”, that can have a maximum of 250 members. And “Vidhan Sabhas” as state legislatures, and based on people willing the government can change at least every 5 years. Indian can cast their vote toward three kinds of candidates, A) candidates that belong to main two-parties (BJP or INC)    B) candidates that come to election under the flag of local parties    C) independents candidates.

    And although there are many critical problems that need to be solved in the India democracy performance, but we can elaborate India as marching ahead and progressive democratic country.

     References:

    1-        Abraham Lincoln quotes

    2-        Pure democracy with all of its characters is not available in the world

    3-        Foundations of Political science page 297

    4-        Local self-governments at the village or small town level in India. The gram panchayat is the foundation of the Panchayat System.

    5-        Miss Sonia Gandhi born Edvige Antonia Albina Maino, on 9 December 1946 is an Italian-born Indian politician and the President of the Indian National Congress, one of the major political parties of India. She is the widow of former Prime Minister of India, Rajiv Gandhi and belongs to the Nehru–Gandhi family. After his assassination in 1991, she was invited by the Indian National Congress to take over the Congress but refused and publicly stayed away from politics amidst constant prodding by the Congress. She finally agreed to join politics in 1997; in 1998, she was elected as the leader of the Congress.  Since then, Sonia Gandhi has been the President of the Indian National Congress Party. She has served as the Chairperson of the ruling United Progressive Alliance in the Lok Sabha since 2004. In September 2010, on being re-elected for the fourth time, she became the longest serving president in the 125-year history of the Congress party.

     6-        Kisan Baburao Hazare born on 15 June 1937, is an Indian social activist who led movements to promote rural development, increase government transparency, and investigate and punish official corruption. In addition to organizing and encouraging grassroots movements, Hazare frequently conducted hunger strikes to further his causes—a tactic reminiscent, to many, of the work of Mohandas K. Gandhi. 

     

    + نوشته شده در پنجشنبه بیست و هشتم دی۱۳۹۱ ساعت 18:29 شماره پست: 235

  • Widow’s situation; the Shameful side of Hindu culture

    In the Name of the Creator of Mothers

    Women situation in Hindu society is so disastrous, in time, some of Indian families get aware of a child-girl pregnancy they try to abort it (1), because they know that based on Hindu cultural rules, they will face with a lot of social and financial problems such as high-cost dowry (2) and so on in future. Hence Indian families mostly prefer to have a male sex than a female one. The survivors and born child-girls, in future will impose high-cost dowry to her family to get marry. The issue to be focused on this article is  bad-luck girls in Hindu culture who by losing their husbands, will face a chain  of new problems afterwards; they cannot have a new chance to get married again culturally (not legally) ,for instance. (3) Because based on Hindu culture it is forbidden for a Hindu widow to start and taste new life with a new man, the right that other women in the world have it mostly. In other cultures like Iranian or the Middle East, if a women feels no satisfaction with her husband and reach to this point that continuation is impossible for her( or his also), they can legally get divorce and try another chance.

     Another Indian girl’s problem backs to the ancient customs, girls used to get married at a very early age, (4) by this kind of marriage, little girls should be separated from their family and join to a new one that is not so familiar and close to them and they had to live with their in-laws in other place maybe long distance from their birth place. This occurs while they weren`t ready to live separate of their parents. And after marriage, if they faced any problem with her-in-laws or husbands, she would have no one to talk or seek support from. Unreachably of parents and relatives for giving help to little girls would make worse the damages they faced. Arrange marriage as an on-going tradition which brings other problems for them, its devil face will  be shown  when the little girl finds her husband intolerable, but at this time also there is no choice for her and she should live besides an unlovable man till the life ends  and culturally it is not evaluative  and a moral act to get divorce. (5)

    سرنوشت شرم آور بیوه ها در هند

    Hindu culture as a male-dominance society, (6) during a marriage’ negotiation also don’t pay attention enough to the girl side’s needs and considers them as an object that based on a contract exchanged among two families, and marriage is not considered a contract between a couple, that reached together during marriage process. (7)

    Female’s inferiority in an Indian male-dominated society downgrade half of an Indian society, for example, the people who in Vedic time were enjoyed equal right with men, to have properties.(8) But during the time they changed to an inferior against superiority of males.

    Remarry also was a right which was recognized for Hindu’ widows in Vedic period; (9) this right too is taken by the time from women society during centuries and now based on new Hindu culture the widows could not get married again and they should wait to die after their husband death. Although we can see some progresses in Hindu culture in contemporary reforms, by putting Sati (सती) away, a custom that has caused for centuries death of Hindu widows, the people who would throw themselves on their husbands' funeral pyres, to reflect the view of that, they were of little social worth without their protector and breadwinner; a radical Hindu cultural rule that based on an atmosphere for widows   constructed that they burnt themselves side of their husband dead body. Although practice sati, has been outlawed, but widows are still traditionally considered inauspicious and the Hindu widows situation is not backed in normal position till now and they are suffering big problems.

    At the absent of Sati, now social-cultural compulsory lead widows to leave their society and take shelter somewhere else. for instance , Vrindavan (10) is a city in central India, that is known as a holy town for Widows. Some census reported that, nearly 15,000 widows have taken a roof over their heads in this city. Vrindavan is where, the Hindu god, Krishna is said to have grown up there. Many widows come to this city that have 4,000 Hindu temples, to escape from abuse of others in their home town, or banished by their husbands' families so they won't receive property. Some of these widows also were accused as a cause of their husbands' deaths and so their-in-laws put them under more pressure. So they wish death and escape from such situation and suicide based on Sati, is thought to be better than living likewise.

    This is an imposed situation by an old Hindu law, that suggests to widows to reach enlightenment, they should reject luxuries and showy clothes, and should pray, eat a simple vegetarian diet and devote themselves to their husband's memory. (11)

    But some social changes show a growing number of widows, who remarry especially in urban areas. Another positive movement is a low that passed by Indian government that all widows over 60 year olds are eligible for receiving a $16 monthly government pension, and food allowance, the capacity that is provided by legal system to use it in favorer of power this backless people, but up to 80% of illiterate widows cannot reach to it during Indian long troublous bureaucratic system. So the charity which has become available by temples and some social activist is the hope for such illiterate widows. Another sources of living fund for this widow is the money who receive from begging.

     Regard to Hindu widows, we have face with two kinds of them; the widows who backed by their sons or families and the widows who do not receive any help from their families, So the latter as backless women face with so many problems. Recently Indian Women’ movement regard to improvement of their situation brought some important results; as the act that passed by Lok Sabha (India’ lower house) for protecting women recently. (12)

    On the other side you can see some Hindu who because of such cultural laws changed their religion, like Dr.Behim.Rao Ambedkar who converts to Buddhism (13) or the recent case that Miss Kumari Mayawati (born 15 January 1956 in New Delhi) whose Nick Name is Bahenji (Respected Sister) as leader of BSP (Bahujan Samaj Party) is converted to Buddhism also, (14) etc.

    Apart from unsuccessful widows in India who are suffering problems, some of them like Miss Indira Priyadarshini Gandhi (1917–1984) who rule India two times as Prime Minister and managed her problems perfectly and control her rivals powerfully. Or Miss Sonya Gandhi as widow of former Prime Minister of India, Mr. Rajiv Gandhi, is one of the world powerful women who announced by Forbes Magazine as one of the 100 Most Powerful Women in the world. But most of Indian widows are not in the position of Miss Sonya Gandhi or her mother-in-law, Miss Indira, to place as India National Congress party (INC) leaders and  mobilizing their ability to lead a vast country like India. Most of them are the ordinary people who should live with their-in-law or with their sons or families. If their sons help them they can live as mother among their grandchildren and on the other hand they should return to their families and live with them, otherwise they will find no shelter and no support and should take shelter in some temples; the city like Vrindavan is an example for it.

    The first chose for a Hindu’s widow is living with their son’s family; because India is a male-dominance society and their sons can provide a good situation for them in their house, but they can find such facility in their daughter’s house rarely, and it is imaginable that their daughters may also have the same position as inferior in their husband house.

    Cultural reforms and governmental legal activity is going to control this situation and in urban area is going to less this problem, but in rural area still this social problem shows itself more strongly than urban area.

     The women as the most effect taker and vulnerable in any social - political change or a natural disaster, should be at the core of society’ attention; to less their problem. Mothers who bring us up and give use a safe shelter when we are at a weakness, etc; should keep safe when they need our help, so Hindu society have to solve widow’s problems, when they face with large number of troubles; the difficulties that traditionally imposed to widow’s community.

    Hindu society should review its approach to innocent widows who lost their breadwinners. They all are a part of women society with just a small difference; they have just lost their husbands.

    References:

    1-      www.english-online.at/news.../abortion-of-girls-on-the-rise-in-india.

    2-       www.abcnews.go.com › Health

    3-      http://lawcommissionofindia.nic.in/51-100/Report81.pdf

    4-      http://bookofsex.com/go/page/bookofsex.com_cover_v2?pid=g1049942.sub0newbing

    5-      http://www.indiaparenting.com/relationships/article.cgi?art_id=107

    6-      ttp://hsc.csu.edu.au/society_culture/belief_systems/focus_studies/2499/BSFocus_Hinduism.html#power

    7-      www.hinduwebsite.com/hinduism/h_marriage.asp

    8-      http://www.hinduwisdom.info/Women_in_Hinduism.htm

    9-      http://creative.sulekha.com/rig-veda-position-of-women-part-two_306106_blog

    10-   http://www.sikhchic.com/current_events/widows_hinduisms_other_untouchables

    11-   www.theatlanticcities.com/neighborhoods/2013/03/...hindu-widow.../499...

    12-    www.guardian.co.uk › World news › India

    13-   http://anckarnataka.page.tl/Breif-History-Of-Dr-.-B-.-R-Ambedkar-.-.htm

    14-   http://kafila.org/2012/03/07/why-mayawatis-defeat-is-the-bsps-victory/

     

    Course:

    Social Structure of India
    by: Dr. Heshmat Sadat Moinifar

    Occasional paper on a film Review

    By:  Seyed Mostafa Mostafavi

    M.A Student in Indian Studies

    Faculty of world studies - University of Tehran

    1392/خرداد/دوم

    + نوشته شده در چهارشنبه هشتم خرداد۱۳۹۲ ساعت 12:54 شماره پست: 292

  • Will India further participate in the sanctions against Iran

    in the name of god the munificent the merciful

    the paradigm of new liberalized india commenced to adopt a new policy and the shift from socio-economy into liberal economy. india by this act left its cold war paradigm behind and entered to a new paradigm. due to this revolutionary turn, indian policy makers decided to join global trend. in the new liberalism paradigm, the global actors as well as india have to follow the rules which dictated by the u.s hegemony. despite, india was one of the founders of the non-alignment movement (nam), since 1990s, they shifted to new liberalism politically and economically, so they will follow the further probable sanctions against iran. in the new paradigm there is incommensurability between iran and india, as iran hasn’t enter to the western attitude, thus iran and india cannot apprehend each other well in this regards. india’s entrance in new paradigm is still debatable because its progress as a western partner would be operative when the u.s commitments to india have done. therefore, the puzzle among iran and india would be solving if the u.s authority doesn’t show itself serious in this manner or the relationship between iran and america derail from the current situation. it is predicted that india will cooperate with western policy to impose further sanctions against iran till the anomaly remove.

    course:

      research methodologies and methods
    by: dr. mohammad samiei

    article by:

    seyed mostafa mostafavi -  hassan rezvani  and amir hussin hassanzadeh  -  m.a students in indian studies

    faculty of world studies - university of tehran

    1392/1/19

     

    + نوشته شده در دوشنبه نوزدهم فروردین۱۳۹۲ ساعت 12:2 شماره پست: 266

     

  • آخرین نگاره های یک "تروریست انقلابی" هندی - باگات سینگ

     

    انقلاب هند علیه استعمار انگلستان در سال 1948 بعد از دهه ها مبارزه و رنج این مردم باستانی به پیروزی رسید. این انقلاب نیز همچون قیام مردم ایران، در دوران مبارزه "چتری به بزرگی یک ملت" را در بر سر مبارزین مختلف و متفاوت خود کشیده بود و نیروهای چپ و راست، مذهبی و غیر مذهبی، هندو و مسلمان، و... در کنار هم مبارزه مشترکی را علیه استعمار انگلیس پیش بردند، نوشته ایی که ذیلا خواهد آمد حکایت افکار یک جوان بیست و سه ساله انقلابی وابسته به گروه های چپ مسلح هندی است که دست به اسلحه شد و از جمله معدود مبارزانی بود که انقلاب میلیونی و مسالمت آمیز گاندی بزرگ را به خشنونت کشید. حرف های او در آخرین روزهای زندگی اش شنیدنی است، احساساتی که در جریان مبارزه داشت از زبان فردی به پایان خط رسیده و بین اعتقاد و بی اعتقادی در نوسان است، تجربه آمیز می باشد.

    یکی از مهمترین موفقیت های مبارزات مردمی و رهبران آن در جریان نهضت، این است که بهانه از دست حکومت مستبد حاکم برای دست زدن به خشونت و سرکوب خشن بیرون کشیده، که این مهم تنها از طریق هدایت مبارزین در یک جریان کاملا غیرخشونت آمیز و آرام صورت می پذیرد؛ و از موفقیت های نظام های نامشروع و غیرمردمی مستبد وادار کردن جریان های انقلابی و معترض برای توسل به خشونت است، و یا حتی در صورت عدم موفقیت نفوذ در بین انقلابیون برای دست زدن به حرکات خشونت آمیز، که بهانه ی لازم برای رادیکالیزه و خشونت بار کردن شرایط انقلاب و دست زدن به سرکوب وسیع جریان قیام را فراهم نماید؛ و در واقع حکومت هایی مستبد در معرض قیام های مردمی منتظر اشتباه احدی از مردم معترضند که تا با سو استفاد از آن، دست به سرکوب وسیع زده و حرکت انقلاب را کند، و یا عقیم کنند.  

    "تروریست های انقلابی" یکی از بهترین سوژه ها بدین منظور برای حاکمیت مستبدند؛ این افراد همان هایی هستند که در جریان حرکت عظیم و مسالمت آمیز معترضین مردمی، با دست به اسلحه شدن، شرایط را به خشونت می کشند و با آتش و گلوله پیگیر مطالبات خود می شوند؛ در همه انقلابات این جریانات وجود دارد، و علیرغم این که خسارت کارشان از دستاوردهای آنان بیشتر است، و به دشمن مردم بهانه تمسک به خشونت را با اعمال تروریستی خود می دهند، و خسارت جبران ناپذیری را در جریان خشونت بار کردن انقلابات به مردم معترض انقلابی وارد می کنند، همواره جریاناتی وجود دارند که سعی در تقدیس این تروریست های انقلابی و برجسته کردن کار آنانند. اگر نگوییم تفکر رادیکالیسم رایج در ادبیات انقلابیون ناشی از اعمال همین معدود رادیکال هاست، ولی می توان گفت آنان در این خصوص بسیار موثرند.

    انقلاب مسالمت آمیز مردمی هند تحت رهبری مهاتما گاندی که بر مبنای فلسفه "عدم خشونت (Nonviolence)" شکل گرفت و ادامه یافت، همچون قیام مردم ایران در جریان انقلاب 1357 که به رهبری امام خمینی بر مبنای عدم توسل به خشونت و پیگیری درخواست های مردم ایران از طریق مبارزه مردمی و آرام و منطقی شد، اما آقای باگات سینگ (Bhagat Singh)[1] در جریان این مبارزه مسالمت آمیز از آنجمله معدود انقلابیونی هندی است که دست به ترور مسلحانه زد و درست مثل جریان "مجاهدین خلق" و "جریان چپ مسلح ایران" و گروه "فداییان اسلام" به رادیکالیزه کردن صحنه قیام اقدام کرد و نهایتا هم بعد از ترور، به همراه همدستانش از جمله راجگرو (Rajguru) و سوخدیو (Sukhdev) به دار آویخته شدند.

    چهارشنه 23 مارس 2016، سردبیر The News Minute در هشتاد و پنجمین سالروز اعدام این افراد، دست نوشته ایی[2] تحت عنوان "چرا من یک فرد بی اعتقاد دینی هستم" مربوط به آقای باگات سینگ که آن را در زندان قبل از اعدام نوشته است، به شفاف سازی افکار این مبارز هندی پرداخت. این تروریست انقلابی هندی که خیابان ها و مکان های زیادی را در هند به نام "شهید باگات سینگ" نهاده اند و در بین مردمش مثل ما به "شهید" مشهور است. متن دستنوشته باگات سینگ به شرح ذیل است:

    اینکه، آیا اعتقاد کم من به وجود یک موجود قادر مطلق، خدای حاضر و ناظر به خودخواهی و احساس غرور بی جای من بر می گردد؛ موضوع بحث برانگیزی است که هرگز صحت ندارد، تا زمانی در آینده من در زمره مدافعین چنین تفکری قرار گیرم. در نتیجه مذاکراتی که با دوستانم داشتم، به این نتیجه رسیدم که آنان بعد از شناخت من که در مدت کوتاهی بدین شناخت رسیدند، برخی به این نوع نتایج سریع در مورد من رسیدند که بی ایمانی من از حماقت من و این نتیجه غرور بی جای من است، لذا این یک مشکل اساسی است. من نمی توانم خود را آنطور و به صورت یک انسان احمق اعلام کنم. من در ورای همه اینها، یک انسانم و نه چیزی بیشتر. و کسی هم نمی تواند بیشتر از این بداند. من در شخصیت خود یک ضعف هایی دارم، در مورد غرور نیز که یکی از خصوصیات انسانی است، من هم دارم. من به عنوان یک دیکتاتور در بین دوستانم مشهورم. بعضی مواقع بعنوان یک خالی بند نامیده می شوم. برخی شکایت دارند که من یک خالی بند هستم و دیگران را مجبور می کنم که مواضع فکری مرا بپذیرند. بله این به روایتی یک واقعیت است. من این اتهام را رد نمی کنم. ما می توانیم این کلمه را با غرور برای آن ادا کنیم. همچنان که ارزش های خجالت بار، تاریخ گذشته و شرم آور جامعه ما نگرانی آور است، من هم یک بی ایمان افراطی ام. اما این در مورد من تنها نیست. افکار و ایده های من غرور آور است. افکارم نمی تواند خالی از افتخار باشد. افتخار، یا همان کلمه مورد استفاده شما تکبر، هر دو یک بزرگنمایی از یک خصوصیت شخصی است. اما آیا بی ایمانی من ناشی از احساس غیر ضروری غرور و افتخار است، یا آیا می توان گفت که عدم اعتقاد من به خدا بعد از یک تفکر عمیق و طولانی بدست آمده است. می خواهم عقایدم را به شما عرضه کنم. اول از همه اجازه بدهید بین افتخار کردن و تکبر تفاوت قایل شویم، همچنان که این دو متفاوتند.

    من هرگز نتوانستم بفهمم که چگونه غرور بی اساس و بی پایه و یا در مقابل آن خالی بودن از تکبر موجب توقف اعتقاد فردی به خدا شود. نمی خواهم بگویم که بزرگی یک شخصِ واقعا بزرگ فقط زمانی است که بدون هرگونه تلاش جدی مشهور شود و یا در عدم وجود قدرت های ذهنی عالی شخص بزرگی شود. این به آسانی قابل فهم است، اما چگونه ممکن است که به دلیل تکبر یک فرد معتقد به خدا می تواند به یک فرد بی اعتقاد به او تبدیل شود؟ فقط دو چیز ممکن است: یا یک مرد بر این اعتقاد قرار گیرد که در موقعیتی قرار دارد که مقادیر و خصوصیات خداگونه دارد. و یا قدم را از این پیش نهاده و خود را خدا اعلام نماید. در هر دو موقعیت فوق هم چنین انسانی نمی تواند یک بی اعتقاد به خدا در معنای کلمه باشد. در موقعیت اول شخصی که در خود خصوصیات خدایی می بیند او نمی تواند کاملا وجود خدا را منکر شود؛ در کیس دوم نیز که فرد خود را خدا اعلام می کند در واقع او به تایید وجود برخی قدرت های ماورای طبیعی پاسخگو برای کار این جهان اعتراف می کند. این که او خود را خدا اعلام کند و یا اینکه خدا را به عنوان یک حقیقت موجود بالاتر از وجود خود در نظر گیرد، به منطق ما صدمه ایی نخواهد زد. بنابراین نکته واقعی این که در هر دو مورد او فرد با ایمان و معتقد است. او یک بی ایمان نیست. می خواهم این نکته را برای شما به صورت روشنتری بیان کنم. من یکی از این دو نوع افراد نیستم. من کاملا وجود یک موجود قادر مطلق را منکرم، تمام موجودات قدرتمند، تمام خدایان شناخته شده را. اما چرا؟ این را در آینده و در همین نوشته ذکر خواهم کرد. اینجا می خواهم تاکید کنم که من به دلیل منطق، یا افتخار و یا تکبر یک فرد بی ایمان نیستم. و من نه یک انسان نیمه خدا، نه یک پیامبر و نه یک خدا نیستم. حداقل یک امر روشن وجود دارد و آن این که من به عنوان یک بی ایمان از تکبر و غرور، به بی ایمانی نرسیدم. در راستای پاسخ به این سوال به حقایقی اشاره می کنم. دوستانم می گویند بعد از بمب گذاری در دهلی و کیس توطئه در لاهور (حادثه تروریستی)، من به شخصیت خود شلیک کردم و همین باعث شد که من عقلم را از دست دهم. اجازه دهید به تشریع این امر بپردازیم که چرا این اتهامی نادرست است. من اعتقادم به خدا را بعد از این حوادث (تروریستی و دستگیری) از دست ندادم. من حتی موقعی که یک فرد ناشناخته ایی بودم، اعتقادی به خدا نداشتم. حداقل می توان گفت که یک دانشجوی کالج نمی تواند به ارزش گذاری هر نوعی از بزرگنمایی های مسایلی اقدام کند که به بی ایمانی منجر می شود. البته این درست است که من دوستدار بعضی از اساتید کالج بودم. اما دیگر اساتید مرا دوست نداشتند. من هرگز یک دانشجوی درسخوان و پرکاری نبودم. و هرگز موقعیتی برای مغرور شدن نیافتم. در رفتارم بسیار مواظب بودم و به نوعی منفی نگر در مورد شغل آینده ام. کاملا در اعتقاداتم بی ایمان نبودم، من تحت نظر و حفاظت پدرم بزرگ شدم. او یک فرد "آریاسماجی" (گروه های مذهبی) معتقد بودم. یکی آریا سماجی هر چیزی می تواند باشد ولی هرگز یک فرد بی اعتقاد نخواهد بود. بعد از طی دوره مدرسه راهنمایی، به دی.ای.وی کالج لاهور اعزام شدم. در یک منزل برای یک سال با افرادی زندگی کردم که صبح ها و به هنگام غروب به عبادت می پرداختند. برای ساعت ها می نشستم و به خواندن اوراد مذهبی می پرداختم. در آن زمان یک فرد معتقد و با ایمان بودم. بعد مدتی با پدرم زندگی کردم. او یک انسان با تسامح و تساهل در عقاید مذهبی بود. براساس نوع آموزش های پدرم بود، که من آنها را برای آزادی کشورم می پرستیدم. اما او یک فرد بی اعتقادی نبود. خدای او یک خدایی بود که به همه قدرت می داد. پدرم مرا توصیه می کرد که هر روز به عبادت خداوند بپردازم، در این شرایط بود که من بزرگ شدم. در شرایط عدم همکاری من توانستم از کالج ملی جواز ورود به دانشگاه بگیرم. در طول اقامت در این کالج بود که من شروع به تفکر در مورد تمام سخنان مذهبی، از جمله بیاناتی که در مورد وجود خدا بود کردم. علیرغم این، واقعیت این است که اعتقاد من به خدا بسیار قوی و محکم بود. من ریش و موی بلند (همچنان که طبق سنت سیک هاست) داشتم. علیرغم این من نمی توانستم که در خصوص تاثیر مذهب سیک و یا هر مذهب دیگری در حل تمام مسایل قانع شوم. اما با این حال اعتقاد محکم و قابل اتکایی به خدا داشتم.

    سپس من به حزب انقلابی پیوستم. اولین رهبری که من ملاقات کردم، به صورت اشکاری خود را بی اعتقاد به خدا اعلام نمی کرد. او نمی توانست به هرگونه جمعبندی در این زمینه برسد. هر موقع من از او در مورد وجود خدا می پرسیدم، با این پاسخ او مواجهه می شدم که "شما وقتی اینطور حسی دارید می توانید به او معتقد باشید". دومین رهبر حزبی که در ارتباط با او قرار گرفتم یک فرد سخت معتقدی بود. من باید نام او را اعلام کنم. او فرمانده محترم ساچیندرا نات سانیال (Sachindara Nath Sanyal) بود که او نیز در جریان کیس "توطئه لاهور" به مرگ محکوم شد. درست از اولین صفحه تنها کتابش " Bandi Jivan " (Incarnated Life) جمله ایی در خصوص تقدیس خدا داشت. آخرین صفحه بخش دوم این کتاب را ببینید، شما می توانید فرازهایی بیابید که خداوند را یک موجود ماورایی معرفی می کند. این یک ریفلکس روشن از افکار این فرمانده بزرگ است. حسب ادعانامه "اعلامیه انقلابی" که بر اساس "کارگر آگاه" است از کارهای آقای ساچیندار نات است که در هند منتشر شد، اغلب اتفاق می افتاد که در فعالیت های انقلابی یک رهبر ایده های خود را بیان کند که برای خودش عزیز بود ولی علیرغم تفاوت دیدگاه، دیگر فعالین هم با آن موافقت داشتند.

    در این ادعانامه، یک پارگراف کامل تعریف و تمجید از خداوند و اعمالش وجود دارد که ما بعنوان انسان نمی توانیم آن را بفهمیم. این خود یک درس خداشناسی خالص است. چیزی که می خواهم بگویم این که ایده انکار وجود خدا حتی در حزبی انقلابی (چپ) اتفاق نمی افتد. هر چهار تن شهدای مشهور کاکوری (Kakory martyrs) آخرین روز زندگی اشان را در عبادت گذراندند. از جمله آقای رام پاراشاد بیسمال (Ram Parshad Bismal) یک آریاسماجی معتقد بود. علیرغم مطالعات گسترده در سوسیالیسم و کمونیسم، راجان لاهیری (Rajan Lahiri) نمی توانست علایق خود را به اوراد و آیات "اوپانیشاد" و "گیتا" (کتب دینی هندوان) پنهان کند. تنها یک نفر در بین آنان بود که در چنین افکاری نبود. آنچه باید بگویم اینکه "مذهب نتیجه ضعف و ناتوانی و محدودیت علم بشر است" و انسان در زندان زندگی است. اما انسان هرگز از این نترسیده که وجود خدا را منکر شود.  تا آن زمان من یک انقلابی رومانتیک بودم و فقط یک پیرو، فرد پیرو رهبران خود بودم. سپس زمانی رسید که شانه های خود را زیر بار پاسخگویی قرار دهم. برای زمانی یک اپوزیسیون قوی موجودیت حزب را در خطر قرار داد. تعدادی از رهبران حزب از جمله فرماندهان فعال آن شروع به حمایت این جریان در حزب کردند و موجب ریشخند به حزب شدند. و آنها به ما خندیدند. یک نگرانی که داشتم این بود که روزی من هم آن را یک ماموریت فاقد امید و بی ارزش بدانم. این یک نقطه عطف در ماموریت انقلابی من بود. یک آرزوی بی پایان برای مطاله قلبم را فرا گرفت. "مطالعه بیشتر و بیشتر"، مطلبی بود که مدام به خود می گفتم، به خود می گفتم من باید این توانایی را داشته باشم که با مطالب مخالفینم مواجهه شوم. مطالعه برای پشتیبانی از عقاید خود از طریق اغنای افکار خود. و به همین دلیل با جهد شروع به مطالعه کردم. عقاید سابق و معتقداتم یک تغییر رادیکال را تجربه کردند. عشق نظامی گری بر ما غالب کرد؛ اکنون یک ایده جدی از نوع تفکر به بیرون جهیده بود. فقط نه خداباوری و نه یک اعتقاد کور! اکنون واقع گرایی شیوه تفکرم بود. در زمان اوج نیاز، ما می توانیم به سراغ روش های رادیکال برویم، اما خشونت نتایج معکوسی در حرکت عمومی ایجاد می کند. من در خصوص روش های مان خیلی صحبت کردم. مهمترین مطلب، یک ایده روشن از ایدئولوژی ماست، که از طریق آن در یک جهد و تلاش طولانی قرار می گرفتیم. همچنان که یک فعالیت انتخاباتی وجود نداشت، من فرصت مناسبی برای مطالعه ایده های مختلف که به وسیله نویسندگانی متفاوت ارایه شده بود یافتم. من به مطالعه آثار باکونین (Bakunin) رهبر آنارشیست روسی پرداختم. کتاب هایی از مارکس، پدر کمونیسم خواندم. همچنین آثاری از لنین و تروتسکی و تعدادی دیگر از نویسندگان که انقلاب کشورشان را با موفقیت پشت سر گذاشته بودند، خواندم. همه آنها افرادی فاقد ایمان بودند. ایده هایی که در کتاب باکونیم "خدا و سیاست" مطرح شده بود، به نظر سوال بر انگیز می رسید، اما آنرا کتاب جالبی یافتم. بعد از آن کتاب عقل سلیم (Common Sense) اثر نیرلامبا سوامی (Nirlamba Swami) را از نظر گذراندم، که نظریات او یک نوعی از بی اعتقادی عرفانی بود. لذا در این موضوع بیشتر علاقه پیدا کردم. اواخر سال 1926 بود که مطمئن شدم که اعتقاد به یک موجود فوق بزرگ که بیافریند، هدایت کند و به کنترل جهان بپردازد پایه و اساسی ندارد. و شروع کردم به بحث در این خصوص با دوستانم. و به صورت آشکاری اعلام کردم که من فرد بی اعتقادی هستم. چیزی که در سطور پایین به توضیح بیشتر آن خواهم پرداخت.

    در ماه می سال 1927 در لاهور دستگیر شدم. که این دستگیری برایم بسیار تعجب آورد بود. من ایده ایی برای این که توسط پلیس مورد تعقیب قرار گیرم نداشتم. در حال گذر از یک باغ بودم که ناگهان توسط پلیس محاصره شدم. و به واسطه همین غیر منتظره بودن این دستگیری خیلی با آرامش بودم. و کنترل کاملی بر خود داشتم. به بازجویی ام بردند، روز بعد هم مرا به بازداشتگاه پلیس راه آهن لاهور منتقل کردند، جایی که در آنجا یک ماه در بازداشت بودم. بعد از روزها سخن گفتن با پرسنل پلیس، اینطور فهمیدم که آنها اطلاعاتی در خصوص من در ارتباط با حزب کاکوری دارند. من احساس کردم آنها اطلاعاتی از دیگر فعالیت های من در نهضت انقلابی هم دارند. به من گفتند که شما در هنگام محاکمه حزب کاکوری در لکنو (مرکز ایالت اوتارپرادش هند) بودید، ممکن است که برنامه هایی برای آزادی متهمین دارید. همچنین گفتند که بعد از این که این نقشه شما لو رفت، ماتعدادی بمب کشف کردیم که در حال تست بود، یکی از این بمب ها هم در جریان جشن مذهبی دسهرا (Dussehra) در سال 1926 به میان جمعیت پرتاب شد. آنها آزادی مرا منوط به اعلام این مطلب از سوی من کردند، که این فعالیت ها مربوط به حزب انقلابی است. در این صورت مرا آزاد می کردند و حتی به من جایزه می دادند و در دادگاه هم بی گناهم معرفی می کردند. من نمی توانستم خنده خود از پرسنل پلیس کنترل کنم؛ تمام اینها حقه بازی و دوز و کلک بود. افرادی همچون ما با این ایده هرگز بمبی را به سوی جمعیت بی گناه کشور خود پرتاب نمی کردند. روزی آقای نیومن که بعدها رییس CID منصوب شد نزد من آمد و بعد از یک صحبت طولانی که پر از کلمات همراهی کننده بود مرا مطلع کرد که خبر بدی برای شما دارم و گفت که اگر من چنین اعلامی بر اساس درخواست آنان نداشته باشم، آنها مجبور خواهند شد که مرا به دادگاه اعزام نموده و مرا با کیس کاکوری و برای کشتار بیرحمانه مردم در جریان جشن دسهرا مرتبط خواهند کرد و اعلام کرد که مدارک کافی برای مجاب کردن دادگاه داشته که می تواند به اعدام من منجر شود. 

    در این قضیه کاملا بی گناه بودم، اما معتقد بود که پلیس قدرت مناسبی برای انجام آنچه می خواست، داشت. در همان حال برخی افسران پلیس مرا تشویق به انجام دوبار عبادت خدا به همان روش روتین روزانه می کردند. من یک فرد بی اعتقاد بودم. با خود فکر می کردم که باید برای خود آرامش ایجاد کنم، آیا به عنوان یک فرد بی اعتقاد می توانم بروز آرامش و شادی را در این روزهای (زندان برای خود) بوجود آورم، یا در این روزهای سخت در اعتقادات خود استوار باشم. بعد از یک کلنجار طولانی با خود، به این جمعبندی رسیدم که نمی توانی حتی در ذهن خود بعنوان یک فرد معتقد باشم و نه می توانم در پیشگاه خداوند عبادت کنم. و هرگز این کار را هم انجام ندادم، این موقعیت امتحان برای من بود و من از این تجربه موفق بیرون آمدم. این افکار من بود. حتی برای یک لحظه هم نخواستم تا زندگی خود را حفظ کنم. پس یک فرد فاقد اعتقاد واقعی بودم و اکنون نیز هستم. اون یک ماموریت ساده ایی برای روبرو شدن با این تجربه نبود. اعتقادات باعث می شود که شما راحت تر از سختی ها بگذرید، و حتی این سختی ها را نیز خوشایند می کند. انسان می تواند یک حمایت قوی در اعتقاد به خداوند بدست آورد و یک امید حمایت به نام خدا. اگر شما به خداوند اعتقاد نداشته باشید، جایگزینی برایش نیست، اما این بستگی به شما دارد. این یک بازی بچه گانه نیست که شما بتوانید روی پای خود در میان طوفان ها و بادهای سخت بایستید. در سختی ها، تکبری هم اگر باقی مانده باشد، ناپدید خواهد شد و انسان نمی تواند شجاعتی برای دفاع از اعتقاداتش در یک فضای احترام آمیز مشترک با مردم بیابد. اگر او واقعا علیه اعتقادات این چنینی به پا خیزد، ما باید اضافه کنیم که این دیگر تکبر نخواهد بود.، او یک نوع قدرت فوق طبیعی خواهد داشت. این دقیقا همان وضعیتی است که اکنون برای من وجود دارد. اول از همه این که همه ما می دانیم که قضاوت چه خواهد بود (به اعدامم ختم خواهد شد). و این حکم طی یک هفته یا کم و زیاد اعلام خواهد شد و من به سمت فدا کردن زندگی خود پیش می روم. جمعبندی دیگری که وجود دارد! یک فرد هندو معتقد به خدا ممکن انتظار داشته باشد که به عنوان یک شاه دوباره متولد خواهد شد (تناسخ). یک مسلمان و یا یک مسیحی ممکن است خواب های لوکس ببیند و انتظار داشته باشد که به عنوان جایزه این سختی ها و رنج ها  و قربانی شدن در بهشت لذت ببرد، من سرگرم چه آرزویی باید باشم؟ می دانم وقتی طناب به دور گردنم انداختند پایان من خواهد بود و ستون ها از زیر پای من کشیده خواهند شد. اگر بخواهم کلماتی از لغتنامه مذهبی استفاده کنم، این زمانی است اجباری برای پاک شدن از صفحه روزگار. روحم به یک هیچ، ختم می شود. اگر شجاعت کنم و موضوع را در پرتو روشنایی مساله جزا و پاداش بیاورم، می بینم که یک زندگی کوتاه، از تلاش با چنین پایان غیر جالبی، برای من خود یک پاداش خواهد بود، و همین و بس. بدون هر گونه خودخواهی، حرکت برای کسب هر گونه پاداش اینجا و یا بعد از آن در جهان دیگر، جاذبه کمی برایم دارد، باید زندگی ارزشمندم را فدای آزادی کنم، کاری غیر از این هم نمی توانم انجام دهم. آن روز دروازه ایی به سوی یک دوره از رهایی است، موقعی که تعداد زیای از مردان و زنان، شهامت می یابند که ایده خدمت به انسانیت یابند و انسانیت را از رنج و درد رهایی دهند، و به این تصمیم برسند که جایگزینی در مقابل آن نیست جز فدا کردن جان برای این منظور. آنان به جنگ با دیکتاتورها، مستبدین و استثمار گران خود خواهند پرداخت، اما نه برای این که در نتیجه آن در تناسخ دیگری پاشاه شوند و یا پاداشی در این جهان و یا در زندگی جهان دیگر بعد از مرگ در بهشت دریافت دارند، بلکه برای شکستن زنجیرهای بردگی، برای برپایی آزادی و صلح قدم در این راه خطرناک خواهند گذاشت اما مرگ افتخارآمیزی در این راه وجود دارد. آیا غروری که در این مرگ وجود دارد را می توان تکبر نامید؟ چه کسی است که اینقدر احمق باشد که چنین روحیه ایی را تکبر بنامد؟ به او خواهم گفت که چنین انسانی احمق است و یا ارزشمند. چنین افرادی را رها کنید زیرا که قادر به شناخت راه، هدف، عقیده و احساسات ارزشمندی که در قلب آنان موج می زند، نیستید. قلبش مرده است، یک تیکه گوشت ساده است، خالی از احساسات. اعتقاداتی مریض گونه دارد، او دارای انگیزه ایی ضعیف است. خواسته های خودخواهانه اش او را به یک فرد ناتوان تبدیل کرده که نمی تواند حقیقت را ببیند. برچسب تکبر، معمولا برچسبی است که ما (با چنین ایده ایی) در مقابل قدرت و عظمت عقاید خود دریافت می داریم. شما به مقابله با یک احساس دوست داشتنی می روید، به یک قهرمان خرده می گیرید و به نقدش می پردازید، یک مرد بزرگ که عموما بر این باور است که در ورای ایرادات قرار دارد. چه اتفاقی می افتد؟ کسی به پاسخ حرف های شما در یک روش منطقی نخواهد پرداخت، حتی شما به عنوان یک فرد مغرور در نظر خواهید آمد. این دلیل بی مخی است. انتقاد بی رحمانه و تفکر مستقل، دو خصوصیت فکر انقلابی است. همانگونه که حضرت مهاتما گاندی بزرگ است، و ورای نقد قرار دارد. همانگونه که او در بالاقرار گرفته است، تمام سخانش در زمینه های سیاسی، مذهبی، قومی هم درست است. آیا موافقید یا خیر، شما مجبورید آن را بعنوان یک حقیقت قبول کنید. این یک تفکر سازنده نیست. ما نمی توانیم یک جهش به سمت جلو داشته باشیم؛ ما قدم های زیادی به عقب برداشته ایم. آبا و اجداد ما اعتقاد به یک موجود ماورایی را پیش بردند، بنابراین اگر شخصی پیشقدم شد تا اعتبار این اعتقاد را به چالش بکشد و یا این اعتقاد مبتنی بر وجود خدا را رد کند، باید او را کافر نامید، و یا خیانت کار و عهد شکن نامید. حتی اگر مواضع او آنقدر قوی بود که نتوان آن را رد کرد، اگر روح او آنقدر قوی بود که نتوان بوسیله تهدید و مشکل سازی به تعظیمش وا داشت. این درست است که او را متکبر نامید. با این توصیف چرا باید وقت خود را به این گونه سخنان تلف کنیم. این سوال برای اولین بار در مقابل مردم مطرح می شود، پس ضرورت پاسخ به این سوال و فایده این مطلب روشن است.

    همچنان که سوال اول مد نظر ماست، من فکر می کنم این مطلب را روشن کردم که من به خاطر تکبرم به یک فرد غیر معتقد تبدیل نشدم. تنها خوانندگان من، نه من، می توانند بگویند که تکبر من این بار را به دوش می کشد. می دانم که اگر من یک فرد معتقد بودم، در این موضوعی که برایم پیش آمده (دستگیری و در آستانه اعدام) و شرایطی که در آن قرار گرفتم، زندگی ام آسانتر بود؛ و بارم سبکتر بود. عدم اعتقادم به خداوند تمام مسایل را شدیدتر کرده و به قدری ناگوار که از این بدتر نمی تواند بشود. با کمی مذهبی بودن می توان، یک چرخش عجیب در مسایل خود ایجاد کرد. ولی من برای زمان ملاقات با مرگ و پایان زندگی خود نیازی به هیچ مُخدری ندارم. من یک فرد واقع گرا هستم. می خواهم بر این روند در درون خود با منطق غلبه کنم. من معمولا در چنین تلاش هایی موفق نبودم. اما این وظیفه انسان است که در این راه جهد و تلاش کند. موفقیت هم بستگی به شانس و مسایل پیش رو دارد.

    اکنون می رویم سراغ دومین سوال: اگر این تکبر نیست، پس باید دلایل دیگری برای رد فرهنگ قدیمی اعتقاد به خداوند وجود داشته باشد. بله من به سراغ همین سوال آمده ام. فکر می کنم هر انسانی که مقداری قدرت منطقی دارد همیشه سعی می کند تا زندگی مردم اطرافش را با همین امکان و ظرفیت بفهمد. جایی که دلایل کافی برای تایید نظر کم است (مسایل عرفانی)، و فلسفه در آن درگیر مانده. همانگونه که اشاره کردم، یکی از دوستان انقلابی ام همیشه می گفت که "فلسفه نتیجه ضعف انسان است". اجداد ما این آزادی و امکان را داشته اند که به حل رازهای جهان بپردازند، گذشته آن، اکنون و آینده آن، علل و چون و چرای آن، اما چنانچه بخواهیم شواهد کوتاه و مستقیمی داشته باشیم، هر کدام از آنان سعی کردند که مسایل را به روش خود حل و فصل کنند. به همین دلیل ما با یک تفاوت وسیع در بنیان ها و آموزه های ادیان مختلف مواجهیم. برخی مواقع ما مذاهب را در اشکال تهاجمی و به چالش کشاننده می یابیم، ما تفاوت هایی را در فلسفه های شرق و غرب می یابیم. حتی تفاوت دیدگاه های زیادی بین مکاتب مختلف هر حوزه و قلمرو فکری می توان مشاهده کرد. در مذاهب آسیایی،  اسلام کاملا متفاوت با اعتقادات هندویی است. در خود هند، بودیسم و جینیسم در بعضی موارد از برهمنیسم (هندویسم) متفاوت است. حتی در برهمنیسم (هندویسم) ما دو نحله فکری متفاوت و در چالش با هم داریم که عبارتند از آریا سماجی ها و سانتا دراما (Snatan Dheram).  چاراواک هنوز یک متفکر مستقل از زمان های گذشته است. او قدرت و صلاحیت خداوند را به چالش کشیده است. همه این عقاید ما را به سوالات اساسی رهنمون می کند، اما هر یکی از آنان خود را تنها مذهب حقه معرفی می کنند. این همان ریشه شیطان است. به جای توسعه و گسترش ایده ها و تفکرات و تجربیات متفکرین باستان، پس مهیا نمودن خود با سلاح ایدئولوژی برای تلاش های آینده – کسل و خمود، مهمل، متعصب همانگونه که ما هستیم – ما آویزان به همان مذهب عرفی خود شده و در این مسیر به کاهش آگاهی انسان به سوی یک مرداب ایستا شده ایم.

    برای هر انسانی در مسیر رشد ضروری است تا به نقد تک تک عقاید خود اقدام نماید. و موضوع به موضوع او باید به آثار اعتقادات قدیم خود بیندیشد و اثرش را به چالش بکشد. او باید به آنالیز و فهم تمام جزییات آن اقدام کند. اگر بعد از ارزیابی دقیق و سخت منطقی، یکی از آنها به اعتقاد به یک تئوری یک فلسفه منتهی شد، اعتقادش مورد قبول خواهد بود، کارهای منطقی او ممکن است اشتباه و حتی اشتباه باشد. اما یک شانس وجود دارد که او به واسطه دلایل خود از اشتباه بیرون آید زیرا منطق انسان را به اصول زندگی اش رهنمون می کند. اما اعتقادات، یا همان اعتقادات کور کورانه فاجعه اند. آنها انسان را از قدرت فهم دور می کنند و او را عقب نگاه خواهند داشت.

    هر شخصی که خود را واقعگرا می داند، حتما باید عقاید قدیم خود را به چالش بکشد. هر اعتقادی که توان مقابله با حملات منطق را ندارد باید فرو بریزد. بعد از آن وظیفه او این خواهد بود که به زمینه سازی یک فلسفه جدید برای خود اقدام نماید. این جنبه منفی آن است. که بعد از آن به مثبت تبدیل می شود، که برخی از عقاید و داشته های گذشته می تواند به عنوان ستون های فلسفه جدید مورد استفاده قرار گیرد. همچنان که اشاره کردم، کمبود مطالعات مناسب در این زمینه مشاهده می شود. من انگیزه و خواست زیادی برای مطالعه فلسفه شرق دارم. اما توانستم فرصت و یا زمانی مناسبی برای انجام آن داشته باشم. اما همچنان که عقاید قدیم را طرد کردم، می توانم به مقابله و چالش با آن عقاید، از طریق عقاید دیگر بروم. همچنان که می توام فواید عقاید قدیم را به چالش بکشم. ما به طبیعت معتقدیم و این که رشد و توسعه انسان به تسلط انسان بر طبیعت بستگی دارد. چیز نا روشنی پشت آن نیست. این فلسفه ماست.

    به عنوان یک بی اعتقاد من تعدادی سوال از معتقدین پرسیدم:

    • اگر، همچنان که شما معتقدید یک خدای بزرگ وجود دارد، قادر مطلق است، خدای ناظر، که به خلق این جهان و آنچه در زمین است اقدام کرده، لطفا اجازه بدهید من اولا بدانم، که چرا این جهان را آفرید، جهانی پر از رنج و غم. پر از فجایع، جایی که حتی یک نفر در صلح زندگی نمی کند.
    • عبادت، نگویید که این قانون اوست. اگر او با قانونی غیرقابل اجتناب مواجهه شود دیگر او قادر مطلق نخواهد بود. نگویید که این برای خوشایند اوست. نرون روم را به آتش کشید. او تنها تعدادی محدود از مردم را کشت. او تنها باعث چند تراژدی شد برای بدست آوردن چند لحظه لذت. اما جایگاه او در تاریخ کجاست؟ با چه نامی او را ما به یاد می آوریم؟ برچسب تمام رنج ها متوجه اوست. اوراق زیادی در محکومیت نرون سیاه شده است. شهدا، خشونت و ظلم، عظمت

    یک چنگیز خان چند هزار تن از مردم برای کسب لحظه ایی لذت کشت و ما از نام او هم متنفریم. اما با این اوصاف شما چگونه به توجیه نرون ابدی و ازلی قدرتمند که هر روز، هر لحظه به کشتن مردم ادامه می دهد، مشغولید؟ چگونه شما می توانید اعمال او را که چنگیزخان را در بی رحمی پشت سر گذاشته است را تایید کنید. سوال من این است که چرا خدای بزرگ این جهان را آفرید که چیزی در آن وجود ندارد اما یک جهنم زنده است، رنج بی پایان و تمام نشدنی. چرا این انسان را آفرید در حالی که می توانست آن را نیافریند؟ آیا پاسخی به این سوالات دارید؟ شما پاسخ خواهید داد، برای پاداش به کسانی که رنج دیدند و مجازات گناهکاران در جهان باقی. درست، درست، شما در باره مردی که ابتدا شما را زخمی می کند و سپس بر آن زخم مرحم می گذارد چگونه قضاوت می کنید؟ شما در مورد کسانی که گلادیاتور ها را جلوی شیران گرسنه می اندازند و از این حرکت حمایت می کنند و به نگهداری افرادی که از این مرگ دهشتبار خلاص می شدند اقدام می کنند چگونه فکر می کنید. برای همین است که من می پرسم، آیا خلق بشر برای دریافت چنین لذتی است؟

    چشمان خود را باز کنید و ببینید میلیون ها مردمی که از گرسنگی در حلبی آبادها در خاموشی می میرند و مکان هایی که مثل سلول زندان ها، و کثیف تر و مخوفتر از زندان هاست. کارگرانی را ببینید که صبورانه و بدون دستاوردی هستند در حالی که ثروتمندان خون آنان را می مکند. به ذهن آورید تباهی انرژی انسانی، که به انسانی منجر می شود با کمبود احساسات مشترک و ترسان و لرزان. به کشورهای ثروتمند نگاه کنیم که تولید اضافه خود را به دریا می ریزند به جای این که آن را در بین مستمندان تقسیم کنند. قصرهای حکامی وجود دارد که بر استخوان های انسان بنا شده است. بگذار این ها را ببینند و بگویند "همه چیز در سلطنت خداوندی خوب است". چرا اینطور باید باشد؟ این سوال من است؟  شما ساکتید، خوب باشید. من به سراغ نکته بعدی می روم.

    شما، هندوها خواهید گفت: هر فردی زندگی رنج باری را تجربه کند، این نشان از این دارد که زندگی سابقش در گناه گذشته است. این برابر است با این که بگویید افرادی که اکنون ستمگرند، پس از آن افراد خداگونه ایی در زندگی گذشته خود بوده اند (تناسخ و دور زندگی). برای همین هم آنها قدرت را در دستان خود نگهداشته اند. اجازه بدهید این را به صورت ساده ایی بگویم که اجداد شما افراد عاقلی بودند. آنها همیشه به دنبال حیله گران پیش پا افتاده ایی بودند که مردم را به بازی بگیرند و آنها را در مقابل قدرت منطق حفظ کند. اجازه بدهید ببینیم تا چه حد این گفته ها قادرند بار مسایل را به دوش کشند.

    آنهایی که در فلسفه حقوق صاحب تجربه اند می دانند که سه چهارم توجیهات و دلایل جرم را به تنبیهی ارتباط می دهند که به فرد مُتِخَلِف تحمیل می شود.  اینها عبارتند از : انتقام، بهسازی، بازداری.

    تئوری انتقام اکنون توسط همه اهل تفکر محکوم است. تئوری بازداری نیز به دلیل اشتباهاتی که دارد روی سندان و چکش کاری قرار دارد. امروزه تئوری اصلاح به صورت وسیعی مورد قبول است و آن را برای پیشرفت بشر ضروری می دانند. اهداف آن اصلاح مجرم و تبدیل او به یک شهروند آرام و دوست داشتنی است. اما در اساس تنبیهات خدایی چه چیزی وجود دارد، حتی اگر بر فردی که واقعا اقدام خلافی انجام داده تحمیل شود؟ به جهت این اختلاف، ما موافقیم برای لحظه ایی که یک فرد متهم به انجام یک جرم در زندگی سابقش بود، خداوند او را به وسیله تغییر شکل به شمایل گاو، گربه، درخت، و یا هر حیوان دیگر تبدیل و تنبیه کند. شما ممکن است شماری از تنبیهات مختلف خداوندی را بشمارید که حداقل 84 تا می شود شمرد، به من بگویید این موارد نابخردانه (تنبیهات دین هندو برای متخلفین) که به نام مجازات انجام می رسد، آیا اثر اصلاحی بر رفتار انسانی دارد؟ چه تعداد از آنها را شما دیده اید که به الاغ تبدیل شده اند به خاطر گناهانی که در زندگی قبلی داشته اند. باید گفت کاملا جواب منفی است و هیچ کس را در این خصوص ندیده اید! همانی که به عنوان تئوری قدیمی (Puranas تناسخ) نامیده میشود، هیچ چیزی نیست جز دروغ شاخدار. من هدفی برای آوردن این مبحث غیر قابل بحث، تحت بحث ندارم، آیا شما واقعا می دانید که منفور ترین گناه در این جهان همان فقر است؟ بله، فقر یک گناه است. اون خود یک تنبیه است! لعنت بر تئوریسین ها، قضات و قانون گذارانی که با چنین اعتقاداتی انسان را به چنین مرداب هولناکی از گناهان (فقر) هول می دهند. آیا این برای شما خداشناسان اتفاق نیفتاده و یا او به شما حقیقت را آموخته باشد بعد از این که میلیون ها نفر دچار این رنج های ناگفته و سختی ها گرفتار شدند؟ برحسب تئوری شما، این تقدیر کسی است که کودکی در یک خانواده فقیر در کلاس پایین اجتماع به دنیا آمده، بدون هیچ گناهی که خود شخصا مرتکب شده باشد؟ او فقیر است پس به مدرسه نمی تواند برود. این تقدیر اوست، از سوی کسانی که در طبقات بالا به دنیا آمده اند مورد تنفر و تمسخر قرار می گیرد. جهلش، فقرش، و تنفری که از دیگران دریافت می کند، باعث خواهد شد که قلبش نسبت به اجتماع سخت شود. فرض کنید که او مرتکب گناهی هم شود، چه کسی باید بار گناه او را به دوش کشد؟ خدا، یا او، یا قشر فرهیخته اجتماع؟ نظر شما در خصوص آن تنبیهاتی که متوجه این مردم (طبقات پایین اجتماع هندویی که در محرومیتند) می شود چیست انسان هایی که در اثر خودخواهی و غرور برهمنان (روحانیت هندو طبق قوانین هندو)، در جهل نگهداشته شده اند؟ اگر در نتیجه شانس و اقبال این موجودات فقیر کلمات مقدس کتاب مقدس و وداها را شنیدند (شنیدنش برای آنان حرام است)، این برهمنان چسب آبکی در گوش های آنان خواهند ریخت. اگر اینها گناهی مرتکب شوند اما کیست که باید پاسخگو باشد؟ چه کسی باید سوزانده شود؟ دوستان عزیز من، این تئوری ها توسط طبقات بالای جامعه هند درست شده است. آنها سعی می کنند که قدرت و ثروت را توسط این تئوری ها برای خود حفظ کنند و به غارت ما توسط این تئوری ها اقدام کنند. شاید این، آن نویسنده اوپتون سینکلیر (Upton Sinclair) بودکه در جایی نوشت (باگات سینگ به تراکت سینکلیر "سود مذهب" اشاره دارد) "تنها انسان را یک فرد معتقد محکم در ماندگاری و عدم مرگ روح بسازید، بعد از آن تمام داشته هایش را بچاپید. او به خواست خود شما را در این چاپیدن کمک خواهد کرد". حاصل اتحاد کثیف بین متصدیان مذهب و صاحبان قدرت، زندان ها، دارها و شلاق برای ما بوده است و بالاتر از آن چنین تئوری هایی را برای بشر به ارمغان آورده است.

    سوال من این است که چرا خدای قادر متعال فردی را بدین سو باز پس نمی فرستد، وقتی این فرد متهم به انجام گناه و یا اقدام شیطانی است. این مثل بازی بچه گانه است برای خدا (از قدرت او بیرون نیست). چرا خدا افراد جنگ افروز را نمی کشد. چرا خدا زمینه های خشم و خشونت و جنگ را در ذهن مردان جنگ افروز نمی کشد. بدین طریق او می تواند به حفظ انسانیت از بلایا و خشونت اقدام کند. چرا خداوند احساسات انسانی را در ذهن بریتانیایی ها وارد نمی کند تا اینکه آنان خود به خواست خود هند را ترک کنند؟ من می پرسم چرا خداوند دز قلوب طبقات سرمایه داری اخلاق ناب انسانی قرار نمی دهد که آنها را ارتقا داده تا خواست های شخصی را به کناری نهاده و به وسیله آن جامعه کارگری را از زنچیر اسارت پول و ثروت خلاص کند. شما می خواهید از عملگرایی تئوری سوسیالیسم بگوید، من آن را در مقابل خدای قادر شما گذاشتم تا آن را اجرایی کند. مردم عادی فواید تئوری سوسیالیسم را می دانند، چنانچه رفاه عمومی، مد نظر باشد، اما آنان با این تئوری مخالفت می کنند، بخاطر این که آن را اجرایی نمی دانند. اجازه بدهید خداوند قادر قدم به میان نهاده و شرایط را در وضعیت مناسب قرار دهد. بیش از این نمی خواهم به آوردن دلایل محکم از این دست اقدام کنم. من به شما گفتم که حاکمیت بریتانیا (بر هند) به این دلیل نیست که خدا خواسته باشد، این بخاطر عدم علاقه ما برای مقابله با آن است. آنها ما را تحت سلطه گرفته نه به این دلیل که خدا به آنها اجازه داده است، بلکه این با کمک زور توپ و تفنگ، بمب ها و گلوله ها، پلیس و ارتش، و بالاتر از آن بخاطر بی شعوری و بی غیرتی ماست که آنها به صورت موفقیت آمیزی مرتکب تاسف بارترین گناه می شوند که عبارت است از سو استفاده یک ملت به وسیله ملتی دیگر، که صورت می گیرد. خدا کجاست؟ به چه کاری مشغول است؟ آیا او به بیماری مبتلا شده است؟ یک نرون! یک چنگیز! مرگ بر آنها.

    اکنون می خواهم به یک منطق ساختگی دیگر اشاره کنم! شما از من می پرسید که چگونه من اصل و اساس این جهان و انسان را توجیه می کنم. آقای چارلز داروین سعی کرد براین موضوعات تاریک نوری بیفشاند. کتاب او را مطالعه کنید. همچنین یک نگاهی هم به کتاب "عقل سلیم (Commonsense)" آقای سوهان سوامی (Sohan Swami) داشته باشید. شما پاسخ قانع کننده ایی را خواهید یافت. این موضوع به بیولوژی و تاریخ طبیعت ارتباط می یابد. این یک پدیده طبیعی است. یک تلفیق تصادفی از مواد مختلف در شکل ابر به این جهان تولد داد. چه موقع؟ تاریخ را مطالعه کنید تا آن را بدانید. یک فرایند مشابه به پدید آمدن حیوانات و در یک فرایند طولانی تر به تولد انسان منجر شد. کتاب "خواستگاه انواع (Origin of Species)" آقای داروین را بخوانید. تمام فرایند توسعه بر می گردد به نبرد بی پایان انسان برای استفاده از طبیعت در راستای سود خود می باشد. این توضیحی بود از این پدیده.

    سوال دیگر شما این خواهد بود که چرا یک بچه در حالی که یک فرد گنهکار در زندگی گذشته اش نبوده، کور و کر به دنیا می آید، این مشکل در یک صورت اغنا کننده ایی توسط بیولوژیست ها به عنوان یک پدیده بیولوژیک توضیح داده شده است. بر حسب نظر بیولوژیست ها، تمام این مسایل به والدین او باز می گردد که آگاهانه و یا ناآگاهانه به چنین نقصی کودک را قبل از به دنیا آمدن مبتلا کرده اند.

    شما ممکن است سوال دیگری را نیز از من کنید، که کمی هم بچه گانه است. و آن این که اگر خدایی وجود ندارد پس مردم چرا به او معتقد شده اند. پاسخ کوتاه به این سوال این خواهد بود که همانگونه که این مردم به وجود اشباح، روح شیطانی، معتقد شدند به اعتقاد خدا هم به همین صورت مبتلا شدند. تنها تفاوت آن این است که خدا یک پدیده جهانی است و به لحاظ فلسفه و تئوری پیشرفته و توسعه یافته است. لذاست که من با فلسفه رادیکال موافق نیستم. وجوه خدا، آغاز خدا مورد سو استفاده کسانی قرار می گیرد که می خواهند بشر را تحت استعمار خود نگهدارند لذا مستمرا و بدون هیچ وقفه ایی از وجود یک موجود ماورایی سخن می گویند. بنابراین از اقتدار و محروم شدن از فواید او سخن می گویند. من تفاوتی در نقاط اساسی که تمام ادیان، فرق، فلسفه های الهی، عقاید مذهبی و همه آنچه شبیه چنین دستگاه هایی هست، نمی بینم در طولانی مدت آنها پشتیبانی کننده ارگان های سواستفاده گر و فردی و طبقات ظالمند. اما قیام علیه هر نوع اشان یک گناه در تمامی مذاهب محسوب می شود.

    در خصوص خواستگاه و پایه خدا، افکار من می گوید که خدا ساخته انسان در تصوراتش است و آن موقعی اتفاق افتاد که انسان از ناتوانی، محدودیت و وابستگی خود مطمئن شد. این شد که او تشویق گردید تا برای مواجهه با همه مسایل و خطرات که ممکن بود با آن مواجهه شود و در زندگی اش اتفاق می افتاد و همچنین برای رهایی از همه موانع سعادت و خوشبختی. خدا، با قوانین غیر طبیعی اش و بخشش پدرانه اش در ذهن انسان به صورت رنگی ترسیم شد. او به عنوان یک فاکتور بازدارنده برای موقعی که خشم او از شکستن قوانینش بر انگیخته می شود، استفاده شد و مدام در این خصوصیت تبلیغ شد، تا انسان برای جامعه خطرناک نشود. او به عنوان مخاطب ارواح غمگین برای او مورد اعتقاد قرار گرفت تا به عنوان پدر و مادر، خواهر و برادر، برادر و دوست باشد موقعی که یک انسان غمناک است در حالی که تنها و بی پناه است.

    جامعه باید علیه چنین اعتقادی به خداوند مبارزه کند، همچنانکه در مقابل بت ها مبارزه می کند و همانطور که باید علیه دیدگاه های تنگ نظرانه مذهبی مبارزه باید کرد. در این مسیر انسان تلاش خواهد کرد تا روی پای خود بایستد. واقع گرا باشد او باید عقاید خود را به کناری پرتاب کند و در مقابل همه موانع با دلیری و شجاعت بایستد. این دقیقا همان موقعیت ذهنی من در این روزهاست.

     دوستان من! این از تکبر من نیست. این روش فکری من است که از من به عنوان یک فرد بی اعتقاد به خدا ساخته است. من فکر می کنم که با افزایش اعتقاداتم به خدا و عبادت او هر روز (این همانی است که من آن را سخیف ترین شکست برای انسان در نظر می گیرم) نمی توانم موقعیت خود را بهبود بخشم و یا جلوی موانعی را بگیرم. من شرایط تعداد زیادی از افراد بی اعتقاد به خدا را به صورت برجسته خوانده ام، پس من سعی خواهم کرد که مثل یک مرد با گردنی بر افراشته بایستم، و ایستاده به انتها برسم حتی بر سر دار مجازات.

    به ما اجازه بدهید تا ببینیم چقدر من ثابت قدم و استوارم. یکی از دوستانم از من خواست تا به نماز ایستم، وقتی از بی اعتقادیم به خدا مطلع شد گفت "وقتی آخرین روز زندگی ات فرا رسید آن موقع شروع به اعتقاد به خداوند خواهی کرد" من به او گفتم "نه هرگز سرور گرامی، این هرگز اتفاق نخواهد افتاد. من این عمل را (اعتقاد در چنان شرایطی را) به عنوان یک خواری و ذلت می بینم. برای انگیزه های اینچنین کم اهمیتی، هرگز من به نماز نخواهم ایستاد". خوانندگان این نوشته و دوستان! این تکبر من است، که برایش ایستاده ام. 

     

    [1] - https://en.wikipedia.org/wiki/Bhagat_Singh

    [2] -  http://www.thenewsminute.com/article/why-i-am-atheist-bhagat-singh-40672

  • آخرین نگاره های یک "تروریست انقلابی" هندی - باگات سینگ

     

    انقلاب هند علیه استعمار انگلستان در سال 1948 بعد از دهه ها مبارزه و رنج این مردم باستانی به پیروزی رسید. این انقلاب نیز همچون قیام مردم ایران، در دوران مبارزه "چتری به بزرگی یک ملت" را در بر سر مبارزین مختلف و متفاوت خود کشیده بود و نیروهای چپ و راست، مذهبی و غیر مذهبی، هندو و مسلمان، و... در کنار هم مبارزه مشترکی را علیه استعمار انگلیس پیش بردند، نوشته ایی که ذیلا خواهد آمد حکایت افکار یک جوان بیست و سه ساله انقلابی وابسته به گروه های چپ مسلح هندی است که دست به اسلحه شد و از جمله معدود مبارزانی بود که انقلاب میلیونی و مسالمت آمیز گاندی بزرگ را به خشنونت کشید. حرف های او در آخرین روزهای زندگی اش شنیدنی است، احساساتی که در جریان مبارزه داشت از زبان فردی به پایان خط رسیده و بین اعتقاد و بی اعتقادی در نوسان است، تجربه آمیز می باشد.

    یکی از مهمترین موفقیت های مبارزات مردمی و رهبران آن در جریان نهضت، این است که بهانه از دست حکومت مستبد حاکم برای دست زدن به خشونت و سرکوب خشن بیرون کشیده، که این مهم تنها از طریق هدایت مبارزین در یک جریان کاملا غیرخشونت آمیز و آرام صورت می پذیرد؛ و از موفقیت های نظام های نامشروع و غیرمردمی مستبد وادار کردن جریان های انقلابی و معترض برای توسل به خشونت است، و یا حتی در صورت عدم موفقیت نفوذ در بین انقلابیون برای دست زدن به حرکات خشونت آمیز، که بهانه ی لازم برای رادیکالیزه و خشونت بار کردن شرایط انقلاب و دست زدن به سرکوب وسیع جریان قیام را فراهم نماید؛ و در واقع حکومت هایی مستبد در معرض قیام های مردمی منتظر اشتباه احدی از مردم معترضند که تا با سو استفاد از آن، دست به سرکوب وسیع زده و حرکت انقلاب را کند، و یا عقیم کنند.  

    "تروریست های انقلابی" یکی از بهترین سوژه ها بدین منظور برای حاکمیت مستبدند؛ این افراد همان هایی هستند که در جریان حرکت عظیم و مسالمت آمیز معترضین مردمی، با دست به اسلحه شدن، شرایط را به خشونت می کشند و با آتش و گلوله پیگیر مطالبات خود می شوند؛ در همه انقلابات این جریانات وجود دارد، و علیرغم این که خسارت کارشان از دستاوردهای آنان بیشتر است، و به دشمن مردم بهانه تمسک به خشونت را با اعمال تروریستی خود می دهند، و خسارت جبران ناپذیری را در جریان خشونت بار کردن انقلابات به مردم معترض انقلابی وارد می کنند، همواره جریاناتی وجود دارند که سعی در تقدیس این تروریست های انقلابی و برجسته کردن کار آنانند. اگر نگوییم تفکر رادیکالیسم رایج در ادبیات انقلابیون ناشی از اعمال همین معدود رادیکال هاست، ولی می توان گفت آنان در این خصوص بسیار موثرند.

    انقلاب مسالمت آمیز مردمی هند تحت رهبری مهاتما گاندی که بر مبنای فلسفه "عدم خشونت (Nonviolence)" شکل گرفت و ادامه یافت، همچون قیام مردم ایران در جریان انقلاب 1357 که به رهبری امام خمینی بر مبنای عدم توسل به خشونت و پیگیری درخواست های مردم ایران از طریق مبارزه مردمی و آرام و منطقی شد، اما آقای باگات سینگ (Bhagat Singh)[1] در جریان این مبارزه مسالمت آمیز از آنجمله معدود انقلابیونی هندی است که دست به ترور مسلحانه زد و درست مثل جریان "مجاهدین خلق" و "جریان چپ مسلح ایران" و گروه "فداییان اسلام" به رادیکالیزه کردن صحنه قیام اقدام کرد و نهایتا هم بعد از ترور، به همراه همدستانش از جمله راجگرو (Rajguru) و سوخدیو (Sukhdev) به دار آویخته شدند.

    چهارشنه 23 مارس 2016، سردبیر The News Minute در هشتاد و پنجمین سالروز اعدام این افراد، دست نوشته ایی[2] تحت عنوان "چرا من یک فرد بی اعتقاد دینی هستم" مربوط به آقای باگات سینگ که آن را در زندان قبل از اعدام نوشته است، به شفاف سازی افکار این مبارز هندی پرداخت. این تروریست انقلابی هندی که خیابان ها و مکان های زیادی را در هند به نام "شهید باگات سینگ" نهاده اند و در بین مردمش مثل ما به "شهید" مشهور است. متن دستنوشته باگات سینگ به شرح ذیل است:

    اینکه، آیا اعتقاد کم من به وجود یک موجود قادر مطلق، خدای حاضر و ناظر به خودخواهی و احساس غرور بی جای من بر می گردد؛ موضوع بحث برانگیزی است که هرگز صحت ندارد، تا زمانی در آینده من در زمره مدافعین چنین تفکری قرار گیرم. در نتیجه مذاکراتی که با دوستانم داشتم، به این نتیجه رسیدم که آنان بعد از شناخت من که در مدت کوتاهی بدین شناخت رسیدند، برخی به این نوع نتایج سریع در مورد من رسیدند که بی ایمانی من از حماقت من و این نتیجه غرور بی جای من است، لذا این یک مشکل اساسی است. من نمی توانم خود را آنطور و به صورت یک انسان احمق اعلام کنم. من در ورای همه اینها، یک انسانم و نه چیزی بیشتر. و کسی هم نمی تواند بیشتر از این بداند. من در شخصیت خود یک ضعف هایی دارم، در مورد غرور نیز که یکی از خصوصیات انسانی است، من هم دارم. من به عنوان یک دیکتاتور در بین دوستانم مشهورم. بعضی مواقع بعنوان یک خالی بند نامیده می شوم. برخی شکایت دارند که من یک خالی بند هستم و دیگران را مجبور می کنم که مواضع فکری مرا بپذیرند. بله این به روایتی یک واقعیت است. من این اتهام را رد نمی کنم. ما می توانیم این کلمه را با غرور برای آن ادا کنیم. همچنان که ارزش های خجالت بار، تاریخ گذشته و شرم آور جامعه ما نگرانی آور است، من هم یک بی ایمان افراطی ام. اما این در مورد من تنها نیست. افکار و ایده های من غرور آور است. افکارم نمی تواند خالی از افتخار باشد. افتخار، یا همان کلمه مورد استفاده شما تکبر، هر دو یک بزرگنمایی از یک خصوصیت شخصی است. اما آیا بی ایمانی من ناشی از احساس غیر ضروری غرور و افتخار است، یا آیا می توان گفت که عدم اعتقاد من به خدا بعد از یک تفکر عمیق و طولانی بدست آمده است. می خواهم عقایدم را به شما عرضه کنم. اول از همه اجازه بدهید بین افتخار کردن و تکبر تفاوت قایل شویم، همچنان که این دو متفاوتند.

    من هرگز نتوانستم بفهمم که چگونه غرور بی اساس و بی پایه و یا در مقابل آن خالی بودن از تکبر موجب توقف اعتقاد فردی به خدا شود. نمی خواهم بگویم که بزرگی یک شخصِ واقعا بزرگ فقط زمانی است که بدون هرگونه تلاش جدی مشهور شود و یا در عدم وجود قدرت های ذهنی عالی شخص بزرگی شود. این به آسانی قابل فهم است، اما چگونه ممکن است که به دلیل تکبر یک فرد معتقد به خدا می تواند به یک فرد بی اعتقاد به او تبدیل شود؟ فقط دو چیز ممکن است: یا یک مرد بر این اعتقاد قرار گیرد که در موقعیتی قرار دارد که مقادیر و خصوصیات خداگونه دارد. و یا قدم را از این پیش نهاده و خود را خدا اعلام نماید. در هر دو موقعیت فوق هم چنین انسانی نمی تواند یک بی اعتقاد به خدا در معنای کلمه باشد. در موقعیت اول شخصی که در خود خصوصیات خدایی می بیند او نمی تواند کاملا وجود خدا را منکر شود؛ در کیس دوم نیز که فرد خود را خدا اعلام می کند در واقع او به تایید وجود برخی قدرت های ماورای طبیعی پاسخگو برای کار این جهان اعتراف می کند. این که او خود را خدا اعلام کند و یا اینکه خدا را به عنوان یک حقیقت موجود بالاتر از وجود خود در نظر گیرد، به منطق ما صدمه ایی نخواهد زد. بنابراین نکته واقعی این که در هر دو مورد او فرد با ایمان و معتقد است. او یک بی ایمان نیست. می خواهم این نکته را برای شما به صورت روشنتری بیان کنم. من یکی از این دو نوع افراد نیستم. من کاملا وجود یک موجود قادر مطلق را منکرم، تمام موجودات قدرتمند، تمام خدایان شناخته شده را. اما چرا؟ این را در آینده و در همین نوشته ذکر خواهم کرد. اینجا می خواهم تاکید کنم که من به دلیل منطق، یا افتخار و یا تکبر یک فرد بی ایمان نیستم. و من نه یک انسان نیمه خدا، نه یک پیامبر و نه یک خدا نیستم. حداقل یک امر روشن وجود دارد و آن این که من به عنوان یک بی ایمان از تکبر و غرور، به بی ایمانی نرسیدم. در راستای پاسخ به این سوال به حقایقی اشاره می کنم. دوستانم می گویند بعد از بمب گذاری در دهلی و کیس توطئه در لاهور (حادثه تروریستی)، من به شخصیت خود شلیک کردم و همین باعث شد که من عقلم را از دست دهم. اجازه دهید به تشریع این امر بپردازیم که چرا این اتهامی نادرست است. من اعتقادم به خدا را بعد از این حوادث (تروریستی و دستگیری) از دست ندادم. من حتی موقعی که یک فرد ناشناخته ایی بودم، اعتقادی به خدا نداشتم. حداقل می توان گفت که یک دانشجوی کالج نمی تواند به ارزش گذاری هر نوعی از بزرگنمایی های مسایلی اقدام کند که به بی ایمانی منجر می شود. البته این درست است که من دوستدار بعضی از اساتید کالج بودم. اما دیگر اساتید مرا دوست نداشتند. من هرگز یک دانشجوی درسخوان و پرکاری نبودم. و هرگز موقعیتی برای مغرور شدن نیافتم. در رفتارم بسیار مواظب بودم و به نوعی منفی نگر در مورد شغل آینده ام. کاملا در اعتقاداتم بی ایمان نبودم، من تحت نظر و حفاظت پدرم بزرگ شدم. او یک فرد "آریاسماجی" (گروه های مذهبی) معتقد بودم. یکی آریا سماجی هر چیزی می تواند باشد ولی هرگز یک فرد بی اعتقاد نخواهد بود. بعد از طی دوره مدرسه راهنمایی، به دی.ای.وی کالج لاهور اعزام شدم. در یک منزل برای یک سال با افرادی زندگی کردم که صبح ها و به هنگام غروب به عبادت می پرداختند. برای ساعت ها می نشستم و به خواندن اوراد مذهبی می پرداختم. در آن زمان یک فرد معتقد و با ایمان بودم. بعد مدتی با پدرم زندگی کردم. او یک انسان با تسامح و تساهل در عقاید مذهبی بود. براساس نوع آموزش های پدرم بود، که من آنها را برای آزادی کشورم می پرستیدم. اما او یک فرد بی اعتقادی نبود. خدای او یک خدایی بود که به همه قدرت می داد. پدرم مرا توصیه می کرد که هر روز به عبادت خداوند بپردازم، در این شرایط بود که من بزرگ شدم. در شرایط عدم همکاری من توانستم از کالج ملی جواز ورود به دانشگاه بگیرم. در طول اقامت در این کالج بود که من شروع به تفکر در مورد تمام سخنان مذهبی، از جمله بیاناتی که در مورد وجود خدا بود کردم. علیرغم این، واقعیت این است که اعتقاد من به خدا بسیار قوی و محکم بود. من ریش و موی بلند (همچنان که طبق سنت سیک هاست) داشتم. علیرغم این من نمی توانستم که در خصوص تاثیر مذهب سیک و یا هر مذهب دیگری در حل تمام مسایل قانع شوم. اما با این حال اعتقاد محکم و قابل اتکایی به خدا داشتم.

    سپس من به حزب انقلابی پیوستم. اولین رهبری که من ملاقات کردم، به صورت اشکاری خود را بی اعتقاد به خدا اعلام نمی کرد. او نمی توانست به هرگونه جمعبندی در این زمینه برسد. هر موقع من از او در مورد وجود خدا می پرسیدم، با این پاسخ او مواجهه می شدم که "شما وقتی اینطور حسی دارید می توانید به او معتقد باشید". دومین رهبر حزبی که در ارتباط با او قرار گرفتم یک فرد سخت معتقدی بود. من باید نام او را اعلام کنم. او فرمانده محترم ساچیندرا نات سانیال (Sachindara Nath Sanyal) بود که او نیز در جریان کیس "توطئه لاهور" به مرگ محکوم شد. درست از اولین صفحه تنها کتابش " Bandi Jivan " (Incarnated Life) جمله ایی در خصوص تقدیس خدا داشت. آخرین صفحه بخش دوم این کتاب را ببینید، شما می توانید فرازهایی بیابید که خداوند را یک موجود ماورایی معرفی می کند. این یک ریفلکس روشن از افکار این فرمانده بزرگ است. حسب ادعانامه "اعلامیه انقلابی" که بر اساس "کارگر آگاه" است از کارهای آقای ساچیندار نات است که در هند منتشر شد، اغلب اتفاق می افتاد که در فعالیت های انقلابی یک رهبر ایده های خود را بیان کند که برای خودش عزیز بود ولی علیرغم تفاوت دیدگاه، دیگر فعالین هم با آن موافقت داشتند.

    در این ادعانامه، یک پارگراف کامل تعریف و تمجید از خداوند و اعمالش وجود دارد که ما بعنوان انسان نمی توانیم آن را بفهمیم. این خود یک درس خداشناسی خالص است. چیزی که می خواهم بگویم این که ایده انکار وجود خدا حتی در حزبی انقلابی (چپ) اتفاق نمی افتد. هر چهار تن شهدای مشهور کاکوری (Kakory martyrs) آخرین روز زندگی اشان را در عبادت گذراندند. از جمله آقای رام پاراشاد بیسمال (Ram Parshad Bismal) یک آریاسماجی معتقد بود. علیرغم مطالعات گسترده در سوسیالیسم و کمونیسم، راجان لاهیری (Rajan Lahiri) نمی توانست علایق خود را به اوراد و آیات "اوپانیشاد" و "گیتا" (کتب دینی هندوان) پنهان کند. تنها یک نفر در بین آنان بود که در چنین افکاری نبود. آنچه باید بگویم اینکه "مذهب نتیجه ضعف و ناتوانی و محدودیت علم بشر است" و انسان در زندان زندگی است. اما انسان هرگز از این نترسیده که وجود خدا را منکر شود.  تا آن زمان من یک انقلابی رومانتیک بودم و فقط یک پیرو، فرد پیرو رهبران خود بودم. سپس زمانی رسید که شانه های خود را زیر بار پاسخگویی قرار دهم. برای زمانی یک اپوزیسیون قوی موجودیت حزب را در خطر قرار داد. تعدادی از رهبران حزب از جمله فرماندهان فعال آن شروع به حمایت این جریان در حزب کردند و موجب ریشخند به حزب شدند. و آنها به ما خندیدند. یک نگرانی که داشتم این بود که روزی من هم آن را یک ماموریت فاقد امید و بی ارزش بدانم. این یک نقطه عطف در ماموریت انقلابی من بود. یک آرزوی بی پایان برای مطاله قلبم را فرا گرفت. "مطالعه بیشتر و بیشتر"، مطلبی بود که مدام به خود می گفتم، به خود می گفتم من باید این توانایی را داشته باشم که با مطالب مخالفینم مواجهه شوم. مطالعه برای پشتیبانی از عقاید خود از طریق اغنای افکار خود. و به همین دلیل با جهد شروع به مطالعه کردم. عقاید سابق و معتقداتم یک تغییر رادیکال را تجربه کردند. عشق نظامی گری بر ما غالب کرد؛ اکنون یک ایده جدی از نوع تفکر به بیرون جهیده بود. فقط نه خداباوری و نه یک اعتقاد کور! اکنون واقع گرایی شیوه تفکرم بود. در زمان اوج نیاز، ما می توانیم به سراغ روش های رادیکال برویم، اما خشونت نتایج معکوسی در حرکت عمومی ایجاد می کند. من در خصوص روش های مان خیلی صحبت کردم. مهمترین مطلب، یک ایده روشن از ایدئولوژی ماست، که از طریق آن در یک جهد و تلاش طولانی قرار می گرفتیم. همچنان که یک فعالیت انتخاباتی وجود نداشت، من فرصت مناسبی برای مطالعه ایده های مختلف که به وسیله نویسندگانی متفاوت ارایه شده بود یافتم. من به مطالعه آثار باکونین (Bakunin) رهبر آنارشیست روسی پرداختم. کتاب هایی از مارکس، پدر کمونیسم خواندم. همچنین آثاری از لنین و تروتسکی و تعدادی دیگر از نویسندگان که انقلاب کشورشان را با موفقیت پشت سر گذاشته بودند، خواندم. همه آنها افرادی فاقد ایمان بودند. ایده هایی که در کتاب باکونیم "خدا و سیاست" مطرح شده بود، به نظر سوال بر انگیز می رسید، اما آنرا کتاب جالبی یافتم. بعد از آن کتاب عقل سلیم (Common Sense) اثر نیرلامبا سوامی (Nirlamba Swami) را از نظر گذراندم، که نظریات او یک نوعی از بی اعتقادی عرفانی بود. لذا در این موضوع بیشتر علاقه پیدا کردم. اواخر سال 1926 بود که مطمئن شدم که اعتقاد به یک موجود فوق بزرگ که بیافریند، هدایت کند و به کنترل جهان بپردازد پایه و اساسی ندارد. و شروع کردم به بحث در این خصوص با دوستانم. و به صورت آشکاری اعلام کردم که من فرد بی اعتقادی هستم. چیزی که در سطور پایین به توضیح بیشتر آن خواهم پرداخت.

    در ماه می سال 1927 در لاهور دستگیر شدم. که این دستگیری برایم بسیار تعجب آورد بود. من ایده ایی برای این که توسط پلیس مورد تعقیب قرار گیرم نداشتم. در حال گذر از یک باغ بودم که ناگهان توسط پلیس محاصره شدم. و به واسطه همین غیر منتظره بودن این دستگیری خیلی با آرامش بودم. و کنترل کاملی بر خود داشتم. به بازجویی ام بردند، روز بعد هم مرا به بازداشتگاه پلیس راه آهن لاهور منتقل کردند، جایی که در آنجا یک ماه در بازداشت بودم. بعد از روزها سخن گفتن با پرسنل پلیس، اینطور فهمیدم که آنها اطلاعاتی در خصوص من در ارتباط با حزب کاکوری دارند. من احساس کردم آنها اطلاعاتی از دیگر فعالیت های من در نهضت انقلابی هم دارند. به من گفتند که شما در هنگام محاکمه حزب کاکوری در لکنو (مرکز ایالت اوتارپرادش هند) بودید، ممکن است که برنامه هایی برای آزادی متهمین دارید. همچنین گفتند که بعد از این که این نقشه شما لو رفت، ماتعدادی بمب کشف کردیم که در حال تست بود، یکی از این بمب ها هم در جریان جشن مذهبی دسهرا (Dussehra) در سال 1926 به میان جمعیت پرتاب شد. آنها آزادی مرا منوط به اعلام این مطلب از سوی من کردند، که این فعالیت ها مربوط به حزب انقلابی است. در این صورت مرا آزاد می کردند و حتی به من جایزه می دادند و در دادگاه هم بی گناهم معرفی می کردند. من نمی توانستم خنده خود از پرسنل پلیس کنترل کنم؛ تمام اینها حقه بازی و دوز و کلک بود. افرادی همچون ما با این ایده هرگز بمبی را به سوی جمعیت بی گناه کشور خود پرتاب نمی کردند. روزی آقای نیومن که بعدها رییس CID منصوب شد نزد من آمد و بعد از یک صحبت طولانی که پر از کلمات همراهی کننده بود مرا مطلع کرد که خبر بدی برای شما دارم و گفت که اگر من چنین اعلامی بر اساس درخواست آنان نداشته باشم، آنها مجبور خواهند شد که مرا به دادگاه اعزام نموده و مرا با کیس کاکوری و برای کشتار بیرحمانه مردم در جریان جشن دسهرا مرتبط خواهند کرد و اعلام کرد که مدارک کافی برای مجاب کردن دادگاه داشته که می تواند به اعدام من منجر شود. 

    در این قضیه کاملا بی گناه بودم، اما معتقد بود که پلیس قدرت مناسبی برای انجام آنچه می خواست، داشت. در همان حال برخی افسران پلیس مرا تشویق به انجام دوبار عبادت خدا به همان روش روتین روزانه می کردند. من یک فرد بی اعتقاد بودم. با خود فکر می کردم که باید برای خود آرامش ایجاد کنم، آیا به عنوان یک فرد بی اعتقاد می توانم بروز آرامش و شادی را در این روزهای (زندان برای خود) بوجود آورم، یا در این روزهای سخت در اعتقادات خود استوار باشم. بعد از یک کلنجار طولانی با خود، به این جمعبندی رسیدم که نمی توانی حتی در ذهن خود بعنوان یک فرد معتقد باشم و نه می توانم در پیشگاه خداوند عبادت کنم. و هرگز این کار را هم انجام ندادم، این موقعیت امتحان برای من بود و من از این تجربه موفق بیرون آمدم. این افکار من بود. حتی برای یک لحظه هم نخواستم تا زندگی خود را حفظ کنم. پس یک فرد فاقد اعتقاد واقعی بودم و اکنون نیز هستم. اون یک ماموریت ساده ایی برای روبرو شدن با این تجربه نبود. اعتقادات باعث می شود که شما راحت تر از سختی ها بگذرید، و حتی این سختی ها را نیز خوشایند می کند. انسان می تواند یک حمایت قوی در اعتقاد به خداوند بدست آورد و یک امید حمایت به نام خدا. اگر شما به خداوند اعتقاد نداشته باشید، جایگزینی برایش نیست، اما این بستگی به شما دارد. این یک بازی بچه گانه نیست که شما بتوانید روی پای خود در میان طوفان ها و بادهای سخت بایستید. در سختی ها، تکبری هم اگر باقی مانده باشد، ناپدید خواهد شد و انسان نمی تواند شجاعتی برای دفاع از اعتقاداتش در یک فضای احترام آمیز مشترک با مردم بیابد. اگر او واقعا علیه اعتقادات این چنینی به پا خیزد، ما باید اضافه کنیم که این دیگر تکبر نخواهد بود.، او یک نوع قدرت فوق طبیعی خواهد داشت. این دقیقا همان وضعیتی است که اکنون برای من وجود دارد. اول از همه این که همه ما می دانیم که قضاوت چه خواهد بود (به اعدامم ختم خواهد شد). و این حکم طی یک هفته یا کم و زیاد اعلام خواهد شد و من به سمت فدا کردن زندگی خود پیش می روم. جمعبندی دیگری که وجود دارد! یک فرد هندو معتقد به خدا ممکن انتظار داشته باشد که به عنوان یک شاه دوباره متولد خواهد شد (تناسخ). یک مسلمان و یا یک مسیحی ممکن است خواب های لوکس ببیند و انتظار داشته باشد که به عنوان جایزه این سختی ها و رنج ها  و قربانی شدن در بهشت لذت ببرد، من سرگرم چه آرزویی باید باشم؟ می دانم وقتی طناب به دور گردنم انداختند پایان من خواهد بود و ستون ها از زیر پای من کشیده خواهند شد. اگر بخواهم کلماتی از لغتنامه مذهبی استفاده کنم، این زمانی است اجباری برای پاک شدن از صفحه روزگار. روحم به یک هیچ، ختم می شود. اگر شجاعت کنم و موضوع را در پرتو روشنایی مساله جزا و پاداش بیاورم، می بینم که یک زندگی کوتاه، از تلاش با چنین پایان غیر جالبی، برای من خود یک پاداش خواهد بود، و همین و بس. بدون هر گونه خودخواهی، حرکت برای کسب هر گونه پاداش اینجا و یا بعد از آن در جهان دیگر، جاذبه کمی برایم دارد، باید زندگی ارزشمندم را فدای آزادی کنم، کاری غیر از این هم نمی توانم انجام دهم. آن روز دروازه ایی به سوی یک دوره از رهایی است، موقعی که تعداد زیای از مردان و زنان، شهامت می یابند که ایده خدمت به انسانیت یابند و انسانیت را از رنج و درد رهایی دهند، و به این تصمیم برسند که جایگزینی در مقابل آن نیست جز فدا کردن جان برای این منظور. آنان به جنگ با دیکتاتورها، مستبدین و استثمار گران خود خواهند پرداخت، اما نه برای این که در نتیجه آن در تناسخ دیگری پاشاه شوند و یا پاداشی در این جهان و یا در زندگی جهان دیگر بعد از مرگ در بهشت دریافت دارند، بلکه برای شکستن زنجیرهای بردگی، برای برپایی آزادی و صلح قدم در این راه خطرناک خواهند گذاشت اما مرگ افتخارآمیزی در این راه وجود دارد. آیا غروری که در این مرگ وجود دارد را می توان تکبر نامید؟ چه کسی است که اینقدر احمق باشد که چنین روحیه ایی را تکبر بنامد؟ به او خواهم گفت که چنین انسانی احمق است و یا ارزشمند. چنین افرادی را رها کنید زیرا که قادر به شناخت راه، هدف، عقیده و احساسات ارزشمندی که در قلب آنان موج می زند، نیستید. قلبش مرده است، یک تیکه گوشت ساده است، خالی از احساسات. اعتقاداتی مریض گونه دارد، او دارای انگیزه ایی ضعیف است. خواسته های خودخواهانه اش او را به یک فرد ناتوان تبدیل کرده که نمی تواند حقیقت را ببیند. برچسب تکبر، معمولا برچسبی است که ما (با چنین ایده ایی) در مقابل قدرت و عظمت عقاید خود دریافت می داریم. شما به مقابله با یک احساس دوست داشتنی می روید، به یک قهرمان خرده می گیرید و به نقدش می پردازید، یک مرد بزرگ که عموما بر این باور است که در ورای ایرادات قرار دارد. چه اتفاقی می افتد؟ کسی به پاسخ حرف های شما در یک روش منطقی نخواهد پرداخت، حتی شما به عنوان یک فرد مغرور در نظر خواهید آمد. این دلیل بی مخی است. انتقاد بی رحمانه و تفکر مستقل، دو خصوصیت فکر انقلابی است. همانگونه که حضرت مهاتما گاندی بزرگ است، و ورای نقد قرار دارد. همانگونه که او در بالاقرار گرفته است، تمام سخانش در زمینه های سیاسی، مذهبی، قومی هم درست است. آیا موافقید یا خیر، شما مجبورید آن را بعنوان یک حقیقت قبول کنید. این یک تفکر سازنده نیست. ما نمی توانیم یک جهش به سمت جلو داشته باشیم؛ ما قدم های زیادی به عقب برداشته ایم. آبا و اجداد ما اعتقاد به یک موجود ماورایی را پیش بردند، بنابراین اگر شخصی پیشقدم شد تا اعتبار این اعتقاد را به چالش بکشد و یا این اعتقاد مبتنی بر وجود خدا را رد کند، باید او را کافر نامید، و یا خیانت کار و عهد شکن نامید. حتی اگر مواضع او آنقدر قوی بود که نتوان آن را رد کرد، اگر روح او آنقدر قوی بود که نتوان بوسیله تهدید و مشکل سازی به تعظیمش وا داشت. این درست است که او را متکبر نامید. با این توصیف چرا باید وقت خود را به این گونه سخنان تلف کنیم. این سوال برای اولین بار در مقابل مردم مطرح می شود، پس ضرورت پاسخ به این سوال و فایده این مطلب روشن است.

    همچنان که سوال اول مد نظر ماست، من فکر می کنم این مطلب را روشن کردم که من به خاطر تکبرم به یک فرد غیر معتقد تبدیل نشدم. تنها خوانندگان من، نه من، می توانند بگویند که تکبر من این بار را به دوش می کشد. می دانم که اگر من یک فرد معتقد بودم، در این موضوعی که برایم پیش آمده (دستگیری و در آستانه اعدام) و شرایطی که در آن قرار گرفتم، زندگی ام آسانتر بود؛ و بارم سبکتر بود. عدم اعتقادم به خداوند تمام مسایل را شدیدتر کرده و به قدری ناگوار که از این بدتر نمی تواند بشود. با کمی مذهبی بودن می توان، یک چرخش عجیب در مسایل خود ایجاد کرد. ولی من برای زمان ملاقات با مرگ و پایان زندگی خود نیازی به هیچ مُخدری ندارم. من یک فرد واقع گرا هستم. می خواهم بر این روند در درون خود با منطق غلبه کنم. من معمولا در چنین تلاش هایی موفق نبودم. اما این وظیفه انسان است که در این راه جهد و تلاش کند. موفقیت هم بستگی به شانس و مسایل پیش رو دارد.

    اکنون می رویم سراغ دومین سوال: اگر این تکبر نیست، پس باید دلایل دیگری برای رد فرهنگ قدیمی اعتقاد به خداوند وجود داشته باشد. بله من به سراغ همین سوال آمده ام. فکر می کنم هر انسانی که مقداری قدرت منطقی دارد همیشه سعی می کند تا زندگی مردم اطرافش را با همین امکان و ظرفیت بفهمد. جایی که دلایل کافی برای تایید نظر کم است (مسایل عرفانی)، و فلسفه در آن درگیر مانده. همانگونه که اشاره کردم، یکی از دوستان انقلابی ام همیشه می گفت که "فلسفه نتیجه ضعف انسان است". اجداد ما این آزادی و امکان را داشته اند که به حل رازهای جهان بپردازند، گذشته آن، اکنون و آینده آن، علل و چون و چرای آن، اما چنانچه بخواهیم شواهد کوتاه و مستقیمی داشته باشیم، هر کدام از آنان سعی کردند که مسایل را به روش خود حل و فصل کنند. به همین دلیل ما با یک تفاوت وسیع در بنیان ها و آموزه های ادیان مختلف مواجهیم. برخی مواقع ما مذاهب را در اشکال تهاجمی و به چالش کشاننده می یابیم، ما تفاوت هایی را در فلسفه های شرق و غرب می یابیم. حتی تفاوت دیدگاه های زیادی بین مکاتب مختلف هر حوزه و قلمرو فکری می توان مشاهده کرد. در مذاهب آسیایی،  اسلام کاملا متفاوت با اعتقادات هندویی است. در خود هند، بودیسم و جینیسم در بعضی موارد از برهمنیسم (هندویسم) متفاوت است. حتی در برهمنیسم (هندویسم) ما دو نحله فکری متفاوت و در چالش با هم داریم که عبارتند از آریا سماجی ها و سانتا دراما (Snatan Dheram).  چاراواک هنوز یک متفکر مستقل از زمان های گذشته است. او قدرت و صلاحیت خداوند را به چالش کشیده است. همه این عقاید ما را به سوالات اساسی رهنمون می کند، اما هر یکی از آنان خود را تنها مذهب حقه معرفی می کنند. این همان ریشه شیطان است. به جای توسعه و گسترش ایده ها و تفکرات و تجربیات متفکرین باستان، پس مهیا نمودن خود با سلاح ایدئولوژی برای تلاش های آینده – کسل و خمود، مهمل، متعصب همانگونه که ما هستیم – ما آویزان به همان مذهب عرفی خود شده و در این مسیر به کاهش آگاهی انسان به سوی یک مرداب ایستا شده ایم.

    برای هر انسانی در مسیر رشد ضروری است تا به نقد تک تک عقاید خود اقدام نماید. و موضوع به موضوع او باید به آثار اعتقادات قدیم خود بیندیشد و اثرش را به چالش بکشد. او باید به آنالیز و فهم تمام جزییات آن اقدام کند. اگر بعد از ارزیابی دقیق و سخت منطقی، یکی از آنها به اعتقاد به یک تئوری یک فلسفه منتهی شد، اعتقادش مورد قبول خواهد بود، کارهای منطقی او ممکن است اشتباه و حتی اشتباه باشد. اما یک شانس وجود دارد که او به واسطه دلایل خود از اشتباه بیرون آید زیرا منطق انسان را به اصول زندگی اش رهنمون می کند. اما اعتقادات، یا همان اعتقادات کور کورانه فاجعه اند. آنها انسان را از قدرت فهم دور می کنند و او را عقب نگاه خواهند داشت.

    هر شخصی که خود را واقعگرا می داند، حتما باید عقاید قدیم خود را به چالش بکشد. هر اعتقادی که توان مقابله با حملات منطق را ندارد باید فرو بریزد. بعد از آن وظیفه او این خواهد بود که به زمینه سازی یک فلسفه جدید برای خود اقدام نماید. این جنبه منفی آن است. که بعد از آن به مثبت تبدیل می شود، که برخی از عقاید و داشته های گذشته می تواند به عنوان ستون های فلسفه جدید مورد استفاده قرار گیرد. همچنان که اشاره کردم، کمبود مطالعات مناسب در این زمینه مشاهده می شود. من انگیزه و خواست زیادی برای مطالعه فلسفه شرق دارم. اما توانستم فرصت و یا زمانی مناسبی برای انجام آن داشته باشم. اما همچنان که عقاید قدیم را طرد کردم، می توانم به مقابله و چالش با آن عقاید، از طریق عقاید دیگر بروم. همچنان که می توام فواید عقاید قدیم را به چالش بکشم. ما به طبیعت معتقدیم و این که رشد و توسعه انسان به تسلط انسان بر طبیعت بستگی دارد. چیز نا روشنی پشت آن نیست. این فلسفه ماست.

    به عنوان یک بی اعتقاد من تعدادی سوال از معتقدین پرسیدم:

    • اگر، همچنان که شما معتقدید یک خدای بزرگ وجود دارد، قادر مطلق است، خدای ناظر، که به خلق این جهان و آنچه در زمین است اقدام کرده، لطفا اجازه بدهید من اولا بدانم، که چرا این جهان را آفرید، جهانی پر از رنج و غم. پر از فجایع، جایی که حتی یک نفر در صلح زندگی نمی کند.
    • عبادت، نگویید که این قانون اوست. اگر او با قانونی غیرقابل اجتناب مواجهه شود دیگر او قادر مطلق نخواهد بود. نگویید که این برای خوشایند اوست. نرون روم را به آتش کشید. او تنها تعدادی محدود از مردم را کشت. او تنها باعث چند تراژدی شد برای بدست آوردن چند لحظه لذت. اما جایگاه او در تاریخ کجاست؟ با چه نامی او را ما به یاد می آوریم؟ برچسب تمام رنج ها متوجه اوست. اوراق زیادی در محکومیت نرون سیاه شده است. شهدا، خشونت و ظلم، عظمت

    یک چنگیز خان چند هزار تن از مردم برای کسب لحظه ایی لذت کشت و ما از نام او هم متنفریم. اما با این اوصاف شما چگونه به توجیه نرون ابدی و ازلی قدرتمند که هر روز، هر لحظه به کشتن مردم ادامه می دهد، مشغولید؟ چگونه شما می توانید اعمال او را که چنگیزخان را در بی رحمی پشت سر گذاشته است را تایید کنید. سوال من این است که چرا خدای بزرگ این جهان را آفرید که چیزی در آن وجود ندارد اما یک جهنم زنده است، رنج بی پایان و تمام نشدنی. چرا این انسان را آفرید در حالی که می توانست آن را نیافریند؟ آیا پاسخی به این سوالات دارید؟ شما پاسخ خواهید داد، برای پاداش به کسانی که رنج دیدند و مجازات گناهکاران در جهان باقی. درست، درست، شما در باره مردی که ابتدا شما را زخمی می کند و سپس بر آن زخم مرحم می گذارد چگونه قضاوت می کنید؟ شما در مورد کسانی که گلادیاتور ها را جلوی شیران گرسنه می اندازند و از این حرکت حمایت می کنند و به نگهداری افرادی که از این مرگ دهشتبار خلاص می شدند اقدام می کنند چگونه فکر می کنید. برای همین است که من می پرسم، آیا خلق بشر برای دریافت چنین لذتی است؟

    چشمان خود را باز کنید و ببینید میلیون ها مردمی که از گرسنگی در حلبی آبادها در خاموشی می میرند و مکان هایی که مثل سلول زندان ها، و کثیف تر و مخوفتر از زندان هاست. کارگرانی را ببینید که صبورانه و بدون دستاوردی هستند در حالی که ثروتمندان خون آنان را می مکند. به ذهن آورید تباهی انرژی انسانی، که به انسانی منجر می شود با کمبود احساسات مشترک و ترسان و لرزان. به کشورهای ثروتمند نگاه کنیم که تولید اضافه خود را به دریا می ریزند به جای این که آن را در بین مستمندان تقسیم کنند. قصرهای حکامی وجود دارد که بر استخوان های انسان بنا شده است. بگذار این ها را ببینند و بگویند "همه چیز در سلطنت خداوندی خوب است". چرا اینطور باید باشد؟ این سوال من است؟  شما ساکتید، خوب باشید. من به سراغ نکته بعدی می روم.

    شما، هندوها خواهید گفت: هر فردی زندگی رنج باری را تجربه کند، این نشان از این دارد که زندگی سابقش در گناه گذشته است. این برابر است با این که بگویید افرادی که اکنون ستمگرند، پس از آن افراد خداگونه ایی در زندگی گذشته خود بوده اند (تناسخ و دور زندگی). برای همین هم آنها قدرت را در دستان خود نگهداشته اند. اجازه بدهید این را به صورت ساده ایی بگویم که اجداد شما افراد عاقلی بودند. آنها همیشه به دنبال حیله گران پیش پا افتاده ایی بودند که مردم را به بازی بگیرند و آنها را در مقابل قدرت منطق حفظ کند. اجازه بدهید ببینیم تا چه حد این گفته ها قادرند بار مسایل را به دوش کشند.

    آنهایی که در فلسفه حقوق صاحب تجربه اند می دانند که سه چهارم توجیهات و دلایل جرم را به تنبیهی ارتباط می دهند که به فرد مُتِخَلِف تحمیل می شود.  اینها عبارتند از : انتقام، بهسازی، بازداری.

    تئوری انتقام اکنون توسط همه اهل تفکر محکوم است. تئوری بازداری نیز به دلیل اشتباهاتی که دارد روی سندان و چکش کاری قرار دارد. امروزه تئوری اصلاح به صورت وسیعی مورد قبول است و آن را برای پیشرفت بشر ضروری می دانند. اهداف آن اصلاح مجرم و تبدیل او به یک شهروند آرام و دوست داشتنی است. اما در اساس تنبیهات خدایی چه چیزی وجود دارد، حتی اگر بر فردی که واقعا اقدام خلافی انجام داده تحمیل شود؟ به جهت این اختلاف، ما موافقیم برای لحظه ایی که یک فرد متهم به انجام یک جرم در زندگی سابقش بود، خداوند او را به وسیله تغییر شکل به شمایل گاو، گربه، درخت، و یا هر حیوان دیگر تبدیل و تنبیه کند. شما ممکن است شماری از تنبیهات مختلف خداوندی را بشمارید که حداقل 84 تا می شود شمرد، به من بگویید این موارد نابخردانه (تنبیهات دین هندو برای متخلفین) که به نام مجازات انجام می رسد، آیا اثر اصلاحی بر رفتار انسانی دارد؟ چه تعداد از آنها را شما دیده اید که به الاغ تبدیل شده اند به خاطر گناهانی که در زندگی قبلی داشته اند. باید گفت کاملا جواب منفی است و هیچ کس را در این خصوص ندیده اید! همانی که به عنوان تئوری قدیمی (Puranas تناسخ) نامیده میشود، هیچ چیزی نیست جز دروغ شاخدار. من هدفی برای آوردن این مبحث غیر قابل بحث، تحت بحث ندارم، آیا شما واقعا می دانید که منفور ترین گناه در این جهان همان فقر است؟ بله، فقر یک گناه است. اون خود یک تنبیه است! لعنت بر تئوریسین ها، قضات و قانون گذارانی که با چنین اعتقاداتی انسان را به چنین مرداب هولناکی از گناهان (فقر) هول می دهند. آیا این برای شما خداشناسان اتفاق نیفتاده و یا او به شما حقیقت را آموخته باشد بعد از این که میلیون ها نفر دچار این رنج های ناگفته و سختی ها گرفتار شدند؟ برحسب تئوری شما، این تقدیر کسی است که کودکی در یک خانواده فقیر در کلاس پایین اجتماع به دنیا آمده، بدون هیچ گناهی که خود شخصا مرتکب شده باشد؟ او فقیر است پس به مدرسه نمی تواند برود. این تقدیر اوست، از سوی کسانی که در طبقات بالا به دنیا آمده اند مورد تنفر و تمسخر قرار می گیرد. جهلش، فقرش، و تنفری که از دیگران دریافت می کند، باعث خواهد شد که قلبش نسبت به اجتماع سخت شود. فرض کنید که او مرتکب گناهی هم شود، چه کسی باید بار گناه او را به دوش کشد؟ خدا، یا او، یا قشر فرهیخته اجتماع؟ نظر شما در خصوص آن تنبیهاتی که متوجه این مردم (طبقات پایین اجتماع هندویی که در محرومیتند) می شود چیست انسان هایی که در اثر خودخواهی و غرور برهمنان (روحانیت هندو طبق قوانین هندو)، در جهل نگهداشته شده اند؟ اگر در نتیجه شانس و اقبال این موجودات فقیر کلمات مقدس کتاب مقدس و وداها را شنیدند (شنیدنش برای آنان حرام است)، این برهمنان چسب آبکی در گوش های آنان خواهند ریخت. اگر اینها گناهی مرتکب شوند اما کیست که باید پاسخگو باشد؟ چه کسی باید سوزانده شود؟ دوستان عزیز من، این تئوری ها توسط طبقات بالای جامعه هند درست شده است. آنها سعی می کنند که قدرت و ثروت را توسط این تئوری ها برای خود حفظ کنند و به غارت ما توسط این تئوری ها اقدام کنند. شاید این، آن نویسنده اوپتون سینکلیر (Upton Sinclair) بودکه در جایی نوشت (باگات سینگ به تراکت سینکلیر "سود مذهب" اشاره دارد) "تنها انسان را یک فرد معتقد محکم در ماندگاری و عدم مرگ روح بسازید، بعد از آن تمام داشته هایش را بچاپید. او به خواست خود شما را در این چاپیدن کمک خواهد کرد". حاصل اتحاد کثیف بین متصدیان مذهب و صاحبان قدرت، زندان ها، دارها و شلاق برای ما بوده است و بالاتر از آن چنین تئوری هایی را برای بشر به ارمغان آورده است.

    سوال من این است که چرا خدای قادر متعال فردی را بدین سو باز پس نمی فرستد، وقتی این فرد متهم به انجام گناه و یا اقدام شیطانی است. این مثل بازی بچه گانه است برای خدا (از قدرت او بیرون نیست). چرا خدا افراد جنگ افروز را نمی کشد. چرا خدا زمینه های خشم و خشونت و جنگ را در ذهن مردان جنگ افروز نمی کشد. بدین طریق او می تواند به حفظ انسانیت از بلایا و خشونت اقدام کند. چرا خداوند احساسات انسانی را در ذهن بریتانیایی ها وارد نمی کند تا اینکه آنان خود به خواست خود هند را ترک کنند؟ من می پرسم چرا خداوند دز قلوب طبقات سرمایه داری اخلاق ناب انسانی قرار نمی دهد که آنها را ارتقا داده تا خواست های شخصی را به کناری نهاده و به وسیله آن جامعه کارگری را از زنچیر اسارت پول و ثروت خلاص کند. شما می خواهید از عملگرایی تئوری سوسیالیسم بگوید، من آن را در مقابل خدای قادر شما گذاشتم تا آن را اجرایی کند. مردم عادی فواید تئوری سوسیالیسم را می دانند، چنانچه رفاه عمومی، مد نظر باشد، اما آنان با این تئوری مخالفت می کنند، بخاطر این که آن را اجرایی نمی دانند. اجازه بدهید خداوند قادر قدم به میان نهاده و شرایط را در وضعیت مناسب قرار دهد. بیش از این نمی خواهم به آوردن دلایل محکم از این دست اقدام کنم. من به شما گفتم که حاکمیت بریتانیا (بر هند) به این دلیل نیست که خدا خواسته باشد، این بخاطر عدم علاقه ما برای مقابله با آن است. آنها ما را تحت سلطه گرفته نه به این دلیل که خدا به آنها اجازه داده است، بلکه این با کمک زور توپ و تفنگ، بمب ها و گلوله ها، پلیس و ارتش، و بالاتر از آن بخاطر بی شعوری و بی غیرتی ماست که آنها به صورت موفقیت آمیزی مرتکب تاسف بارترین گناه می شوند که عبارت است از سو استفاده یک ملت به وسیله ملتی دیگر، که صورت می گیرد. خدا کجاست؟ به چه کاری مشغول است؟ آیا او به بیماری مبتلا شده است؟ یک نرون! یک چنگیز! مرگ بر آنها.

    اکنون می خواهم به یک منطق ساختگی دیگر اشاره کنم! شما از من می پرسید که چگونه من اصل و اساس این جهان و انسان را توجیه می کنم. آقای چارلز داروین سعی کرد براین موضوعات تاریک نوری بیفشاند. کتاب او را مطالعه کنید. همچنین یک نگاهی هم به کتاب "عقل سلیم (Commonsense)" آقای سوهان سوامی (Sohan Swami) داشته باشید. شما پاسخ قانع کننده ایی را خواهید یافت. این موضوع به بیولوژی و تاریخ طبیعت ارتباط می یابد. این یک پدیده طبیعی است. یک تلفیق تصادفی از مواد مختلف در شکل ابر به این جهان تولد داد. چه موقع؟ تاریخ را مطالعه کنید تا آن را بدانید. یک فرایند مشابه به پدید آمدن حیوانات و در یک فرایند طولانی تر به تولد انسان منجر شد. کتاب "خواستگاه انواع (Origin of Species)" آقای داروین را بخوانید. تمام فرایند توسعه بر می گردد به نبرد بی پایان انسان برای استفاده از طبیعت در راستای سود خود می باشد. این توضیحی بود از این پدیده.

    سوال دیگر شما این خواهد بود که چرا یک بچه در حالی که یک فرد گنهکار در زندگی گذشته اش نبوده، کور و کر به دنیا می آید، این مشکل در یک صورت اغنا کننده ایی توسط بیولوژیست ها به عنوان یک پدیده بیولوژیک توضیح داده شده است. بر حسب نظر بیولوژیست ها، تمام این مسایل به والدین او باز می گردد که آگاهانه و یا ناآگاهانه به چنین نقصی کودک را قبل از به دنیا آمدن مبتلا کرده اند.

    شما ممکن است سوال دیگری را نیز از من کنید، که کمی هم بچه گانه است. و آن این که اگر خدایی وجود ندارد پس مردم چرا به او معتقد شده اند. پاسخ کوتاه به این سوال این خواهد بود که همانگونه که این مردم به وجود اشباح، روح شیطانی، معتقد شدند به اعتقاد خدا هم به همین صورت مبتلا شدند. تنها تفاوت آن این است که خدا یک پدیده جهانی است و به لحاظ فلسفه و تئوری پیشرفته و توسعه یافته است. لذاست که من با فلسفه رادیکال موافق نیستم. وجوه خدا، آغاز خدا مورد سو استفاده کسانی قرار می گیرد که می خواهند بشر را تحت استعمار خود نگهدارند لذا مستمرا و بدون هیچ وقفه ایی از وجود یک موجود ماورایی سخن می گویند. بنابراین از اقتدار و محروم شدن از فواید او سخن می گویند. من تفاوتی در نقاط اساسی که تمام ادیان، فرق، فلسفه های الهی، عقاید مذهبی و همه آنچه شبیه چنین دستگاه هایی هست، نمی بینم در طولانی مدت آنها پشتیبانی کننده ارگان های سواستفاده گر و فردی و طبقات ظالمند. اما قیام علیه هر نوع اشان یک گناه در تمامی مذاهب محسوب می شود.

    در خصوص خواستگاه و پایه خدا، افکار من می گوید که خدا ساخته انسان در تصوراتش است و آن موقعی اتفاق افتاد که انسان از ناتوانی، محدودیت و وابستگی خود مطمئن شد. این شد که او تشویق گردید تا برای مواجهه با همه مسایل و خطرات که ممکن بود با آن مواجهه شود و در زندگی اش اتفاق می افتاد و همچنین برای رهایی از همه موانع سعادت و خوشبختی. خدا، با قوانین غیر طبیعی اش و بخشش پدرانه اش در ذهن انسان به صورت رنگی ترسیم شد. او به عنوان یک فاکتور بازدارنده برای موقعی که خشم او از شکستن قوانینش بر انگیخته می شود، استفاده شد و مدام در این خصوصیت تبلیغ شد، تا انسان برای جامعه خطرناک نشود. او به عنوان مخاطب ارواح غمگین برای او مورد اعتقاد قرار گرفت تا به عنوان پدر و مادر، خواهر و برادر، برادر و دوست باشد موقعی که یک انسان غمناک است در حالی که تنها و بی پناه است.

    جامعه باید علیه چنین اعتقادی به خداوند مبارزه کند، همچنانکه در مقابل بت ها مبارزه می کند و همانطور که باید علیه دیدگاه های تنگ نظرانه مذهبی مبارزه باید کرد. در این مسیر انسان تلاش خواهد کرد تا روی پای خود بایستد. واقع گرا باشد او باید عقاید خود را به کناری پرتاب کند و در مقابل همه موانع با دلیری و شجاعت بایستد. این دقیقا همان موقعیت ذهنی من در این روزهاست.

     دوستان من! این از تکبر من نیست. این روش فکری من است که از من به عنوان یک فرد بی اعتقاد به خدا ساخته است. من فکر می کنم که با افزایش اعتقاداتم به خدا و عبادت او هر روز (این همانی است که من آن را سخیف ترین شکست برای انسان در نظر می گیرم) نمی توانم موقعیت خود را بهبود بخشم و یا جلوی موانعی را بگیرم. من شرایط تعداد زیادی از افراد بی اعتقاد به خدا را به صورت برجسته خوانده ام، پس من سعی خواهم کرد که مثل یک مرد با گردنی بر افراشته بایستم، و ایستاده به انتها برسم حتی بر سر دار مجازات.

    به ما اجازه بدهید تا ببینیم چقدر من ثابت قدم و استوارم. یکی از دوستانم از من خواست تا به نماز ایستم، وقتی از بی اعتقادیم به خدا مطلع شد گفت "وقتی آخرین روز زندگی ات فرا رسید آن موقع شروع به اعتقاد به خداوند خواهی کرد" من به او گفتم "نه هرگز سرور گرامی، این هرگز اتفاق نخواهد افتاد. من این عمل را (اعتقاد در چنان شرایطی را) به عنوان یک خواری و ذلت می بینم. برای انگیزه های اینچنین کم اهمیتی، هرگز من به نماز نخواهم ایستاد". خوانندگان این نوشته و دوستان! این تکبر من است، که برایش ایستاده ام. 

     

    [1] - https://en.wikipedia.org/wiki/Bhagat_Singh

    [2] -  http://www.thenewsminute.com/article/why-i-am-atheist-bhagat-singh-40672

  • آزادی و انسان گرایی در تفکرات متفکر هندی مانبندرا نات روی Manabendra Nath Roy

     آقای مانبندرا نات روی (1887-1945 ) از شخصیت جنجالی در تاریخ مبارزه هند علیه استعمار انگلستان و از متفکرین هند مدرن است. او یک انقلابی ملی گرا و سوسیالیست بود که در زندگی مبارزاتی خود دوره مبارزه مسلحانه هم دارد و زمانی از مارکسیست های فعال هند بوده است و در رده های این نحله فکری بالا رفته و به مقاماتی هم رسیده و حتی برای مبارزه مسلحانه به امریکای مرکزی رفت تا سلاح لازم را برای مبارزه با انگلیسی ها تهیه نماید. از لحاظ فکری او در مقطعی ناسیونالیست بوده و ایده خاصی ندارد. در مقطعی مارکسیست و سوسیالیست می شود و در مقطعی رادیکال هیومنیزم می گردد، که این آخرین فاز زندگی اوست. حاصل اندیشه ورزی او ترکیب اندیشه لنین، هابز، هگل و حتی اندیشه سودمندگرایی بنتان در او اثر داشته است.

    از دهه 1940 به بعد مارکسیسم را کنار گذاشته و به سمت انسان گرایی می رود که این بحث در اروپا در مکاتب آلمان و فرانسه مطرح بود. اگرچه در انسان گرایی مارکسیسم تاکید روی جمع گرایی است ولی در انسان گرایی اروپایی تاکید روی فرد گرایی قرار دارد. این دیدگاه معتقد است که مذهب بهانه یی برای توجیه نارسایی ها و ناتوانی های بشر می باشد و بشر مفهوم خدا را خود خلق کرد تا این نقصانش را توجیه کند. اما روی به معنویت اعتقاد دارد و او معنویت را باعث رشد فرد می داند که به اخلاق گرایی برسد و اخلاق را معادل همان معنویت تعریف می کند.

    اگرچه او یک انقلابی مبارز برانداز بود ولی بعدها با مارکسیسم و انقلابات آن مخالف شد. او راه را در اصلاح می بیند و اصلاح را هم از طریق آموزش (Education)، که آموزش هم باید طوری باشد که انسان ها اخلاقی و معنویت گرا تربیت کند.

    مشکل او با مارکسیسم این است که مارکسیسم می گوید هدف وسیله را توجیه می کند. او با این ایده مارکسیسم مشکل دارد که برای نفع جمع می توان هر کاری را انجام داد. روی با استفاده از هر وسیله یی برای رسیدن به هدف مخالف است. او می گوید اگر واقعا سوسیالسم معتقد به عدالت (Justice) است نباید برای رسیدن به عدالت از هر وسیله یی استفاده کند. روی این سوال را مطرح می کند که آیا می توان برای رسیدن به هدف عمده اخلاقی، از راه های غیر اخلاقی اقدام کرد؟!! روی معتقد است که برای رسیدن به اهداف عمده صرفا در مواقعی و به صورت موقت می توان اصول را زیر پا گذاشت و ولی اگر کلا برای رسیدن به هدف از هر وسیله ایی استفاده کنیم این نه ممکن است و نه مناسب.

    او معتقد است که چنانچه از وسایل نا مناسب غیر اخلاقی برای رسیدن به هدف استفاده کنیم این خود باعث می شود که اخلاق و ویژگی های انقلابی خود را از دست دهیم و وسیله نامناسب و غیر اخلاقی خود باعث شکست هدف درست و مقدس هم می شود؛ و به همین دلیل است که حکومت های سوسیالیستی در جهان کنونی نتوانسته اند در کشورهایی که موفق و پیروز هم بوده اند، عدالت اجتماعی را به ارمغان بیاورند در حالی که شعار و هدف آنان عدالت اجتماعی است؛ و همین عدم موفقیت در به وجود آوردن عدالت اجتماعی باعث سرخوردگی معنوی و عاطفی و تضعیف روحیه ارتش پروتاریایی سوسیالیست ها شده است.

    یکی از دلایلی که او در جامعه هند مطرح نشد مخالفت او با عقاید گاندی بود. اگرچه گاهی به لحاظ تفکر به تفکر گاندی نزدیک می شود. روی با نظریه جبر تاریخی (historical Determination) که در سوسیالیسم مطرح است، که انسان را مقهور می بیند و جبر را حاکم، مخالف است. او تاریخ را سابقه مبارزه انسان برای آزادی می داند و معتقد است که تاریخ را انسان ها می سازند و نه این که تاریخ انسان را بسازد.

    او در مورد سنت و مذهب می گوید انسان موقعی که در مقابل نیروهای طبیعت خود را ناتوان یافت، تصویر خدا را برای خود ساخت تا این ناتوانی را توجیه کند. ولی وقتی انسان در رنسانس علمی قرار گرفت این رویه را کنار گذاشت. روی در خصوص مفهوم معنویت تحت تاثیر هندویسم بود و آن را قبول داشت. ولی آنچه او را آزار می داد هندویسم جاری بود ولی به اخلاق و معنویت معتقد بود. او در آموزه های ودایی به دنبال اخلاق بود ولی در عین حال معتقد بود که خدایان ساخته دست بشرند. روی معتقد بود که انسان به جای پناه بردن به خدایان می تواند به دامن علم و معرفت پناه ببرد.

    روی هم نه به مذهب و نه به مارکسیسم اعتقاد نداشت و لذا نیوهیومنیزم را مطرح کرد که از طریق دانش علمی و تجربه اجتماعی غنی و تقویت و پرورده و چاق می شود و ایده ال این هیومنیزم را در اشتراک منافع، قلمروی از برادری انسان های آزاد که معنی جامعه سالم و بهتر در آن تحقق می یابد می دید. انسان هایی که از لحاظ اخلاقی و معنوی آزاد باشند. فرد گرایی مبنای اندیشه روی است. جامعه انسانی یک جامعه معنوی است که از خرافات دور است و در آن اخلاق حضور قوی دارد. او با فرهنگ غرب مخالف بود و معتقد بود که به انسان ها اجازه نمی دهد که فردیت خود را بروز دهند. او شورا را که از پایین شکل گرفته باشد را مبنا حاکمیت می داند. جامعه او یک جامعه جهانی است و محدود به مرزهای ملی نمی شود، محدود به هیچ مکتبی نیست و معنویت، اخلاق، فردگرایی و خردگرایی و علم و معرفت بنای کار جامعه اوست.

    او در پاسخ به این که اول ایده یا ماده؟ ؛ پاسخ می دهد که انسان یک موجود اخلاقی است و مادی نیست. مارکسیسم و کپیتالیسم به نیازهای مادی و بیولوژیک انسان می پردازند و این در حالی است که ایده و اخلاق قبل از آن وجود داشته است. تفاوت فرد گرایی روی و غرب هم از همین نقطه سرچشمه می گیرد که فردگرایی روی هم مادی و هم معنوی است ولی فرد گرایی غربی تنها مادی است؛ و در فرد گرایی روی فرد اهمیت دارد ولی در فرد گرایی غرب این سازمان است که اهمیت دارد.

    این نیز در تفاوت هندویسم و سوسیالیسم باید گفت که در هندویسم فرد محدود به کاست است ولی در سوسیالیسم فرد محدود به کلاس اجتماعی است. در حالی که کنگره هند یک تشکیلات سوسیالیستی بود و در صحنه مبارزه حضور داشت، روی به سوسیالیسم حملات شدید داشت و در همان حال به هندویسم و ملی گرایی هم می تاخت و همین باعث شدکه روی نتواند در جامعه هند که مغلوب این دو بود، جایی برای خود باز کند.

    واحد تحلیل در تفکر روی فرد انسان است و نه جامعه و نه کاست. آزادی روی از آزادی فرد آغاز می شود. روی با کمونیسم و سوسیالیسم مخالف است که در این نظامات مبنا کلاس اجتماعی است و در حالی که روی افراد را مبنا قرار می دهد. به دلیل رویه حزب کنگره او از آن جدا می شود و جزب خود را تاسیس می کند. او معتقد است که فرد نباید هویت شخصی خود را در جامعه و طبقه گم کند. در دیدگاه او اصالت به فرد داده می شود نه به ملت و نه به کلاس اجتماعی. او مبنای بین المللی نیشن استیت ها را زیر سوال می برد و معتقد است که هم این نظام و هم جامعه کمونیستی هردو به آزادی فرد ضربه می زند او می گوید دمکراسی واقعی از نظام سوسیالیستی و کپیتالیستی بیرون نمی آید.

    موقعی که او به مارکس اعتقاد داشت فکر می کرد که مارکس یک انسان گراست (هیومنیست است) که دغدغه بشر را دارد که سخن از عدالت اجتماعی و استثمار و... می گوید ولی او با آگاهی یافتن به عمق مارکسیسم در دهه 1940 از آن جدا شد و به بطلان این تفکر و اعتقاد بیجای خود پی برد. او معتقد بود که مارکس نقش طبقه متوسط را نادیده می گیرد ولی نقش آنان در جامعه خیلی مهم است و تاکید ناموفق مارکسیست ها روی پروتاریا این را به خوبی نشان داده است. پروتاریا عقب مانده ترین طبقه هر اجتماع است و طبقه متوسط خیلی موثرتر از طبقه کارگر و یا همان پروتاریا هستند. روی بین مارکسیسم و کمونیسم فرق قایل است و کمونیسم را جدای از مارکسیسم می داند. روی می گوید مارکسیسم مالکیت خصوصی را منسوخ کرد تا عدالت اجتماعی بدست آید و هدف توزیع عادلان ثروت بود که به آن دست نیافت و دیکتاتوری توسط مارکسیست ها تنها از افراد گرفته شد و به طبقه منتقل گردید. اقتصاد متمرکز کمونیسم نیز که بیشترین خیر را برای افراد باید به دست می داد نیز ناموفق بوده و نتیجه نداده است.

    روی بر این اعتقاد بود که فلسفه نیز باید بر اصول علمی استوار باشد و فلسفه علمی مدرن مخالف هر گونه دوالیسم است. او دین را ناشی جهل می داند. او شدن و بودن را مهم دانسته و شدن را ضرورتی برای بودن می داند و این که باید سیستم اجتماعی بنا کرد که بیشترین آزادی را به افراد جامعه اعطا نماید. ارزشی وجود ندارد که  جدای از انسان آن را تصور کرد. ارزش هایی همچون علم، حقیقت، آزادی تنها در کانون زندگی انسان است که معنی پیدا می کنند و پیشرفت جامعه از طریق رشد تک تک افراد آن است که اندازه گیری می شود. حرکت برای تحصیل آزادی (Freedom) و حقیقت (Truth) مهمترین ساختار و اساس روند رشد انسان است. هدف تمام تلاش های منطقی و حساب شده انسان چه در بعد فردی و چه در بعد جمعی، دست یابی و یا افزایش دائمی آزادی است. او معتقد است انسان منطقی، حسابگر و عالم می تواند جهان را بهتر از این که هست تبدیل کند و انقلاب واقعی وقتی اتفاق می افتد که آزادی کامل را برای افراد جامعه به ارمغان آورد. روی دیدگاه مارکس را که انسان را موجودی اقتصادی می بیند را رد می کند و به انسان اخلاقی معتقد است. روی این اعتقاد که اخلاق از مذهب نشات می گیرد را رد می کند و می گوید حتی انسانی وحشی هم فرق بین خوب و بد را می داند و تفاوت حیوان و انسان را در همین درخواست برای داشتن آزادی می داند.

    روی معتقد است که برای زندگی اولویتی بالاتر از زیستن نیست و همانگونه که جامعه انسانی با انسان ها ساخته می شود، پس مهمترین وظیفه جامعه نیز خدمت به فرد است و به همین دلیل زندگی انسان، همان دلیل اجتماع انسانی است. تلاش برای زیستن و بودن اولین اولویت انسان هاست. ظرفیت قضاوتی که انسان دارد اساس و اصول اخلاق و ارزش های اخلاقی را تشکیل می دهد. نیاز به همکاری برای رفع نیازهای انسانی، اساس به وجود آمدن اجتماع انسانی است، بنابراین هدف اجتماع کمک به اشخاص است و هر سازمانی که مانع این امر باشد، سازمانی مفید نخواهد بود. هیچ شکی در ضرورت آزادی فردی و رهبری زندگی جمعی وجود ندارد؛ برخی مقررات برای زندگی جمعی  ممکن است لازم و ضروری باشد ولی آنها مانع آزادی فردی می شود.

    فرد بر اجتماع اولویت دارد؛ و آزادی و توسعه ابتدا به وسیله فرد کسب می شود و هر رفاهیاتی نهایتا به افراد می رسد؛ و نهایتا بهبود جمعی ناشی از بهبود فردی است. هدف آموزش نیز آزادی است. همانطور هدف تلاش محاسبه گر و منطق جمعی و فردی نیز رسیدن به آزادی است. برحسب اصل سوم دمکراسی آزادی فردی تنها هدف جمعی کشور است. منطق خصوصیت اساسی طبیعت انسان است. انسان مهمترین عنصر اجتماع است و او تعیین کننده تاریخ انسانیت است. بنابراین بر حسب اصل سوم نظریه انسان گرایی روی، تنها هدف جمعی و کشوری محقق کردن آزادی افراد است و آزادی بالاترین استاندارد اخلاقی است. روی معتقد است که برای اخلاقی بودن کافی است که انسان باشیم و سلسله ارزش ها با آزادی و سپس اگاهی و در پس آن حقیقت است. به عقیده روی آزادی و خوب بودن نهایتا به هم مرتبطند.

    در فلسفه روی "دلیل و منطق"  (Reason) نقش اساسی دارد و همین تعیین کننده تاریخ و اقتصاد است که در ایجاد جهان آزاد نقش ایفا می کند. یک نظم اخلاقی نتیجه جامعه نظم یافته بر اساس منطق و حساب و کتاب است. ضرورتا انسان یک موجود منطقی  و نهایتا اخلاقی است.

    در خصوص آموزش (Education)  روی معتقد است که هیچ جامعه ایدالی در سایه عدم حضور افراد تحصیل کرده شکل نمی گیرد. مگر این که مردم قادر به تشخیص بین درست و غلط باشند. روی معتقد است که کسانی که می خواهند دمکراسی را در عملا محقق کنند باید این حس را داشته باشند که دمکراسی بدون تعلیم و تربیت غیر ممکن است. روی تعلیم و تربیت اجباری در دوره ابتدایی را قبول  ندارد و هر اجباری را مغایر آزادی می داند و تعلیم و تربیت باد به انسان کمک کند تا منطقی فکر کند و تصمیم بگیرند که مسایل شان را چگونه حل کنند و هیچ دولتی توانایی فراهم کردن چنین آموزشی ندارد. آموزش و پرورش تحت کنترل دولت تنها یاد می دهد که چگونه آهنگ ملی را در زیر پرچم ملی کشور بخوانند و تاریخ ادیت شده و منتخب دولتی کشور مطالعه شود و به موفقیت کشور فکر شود. و هیچ آموزش و پرورش دولتی در هیچ کشور دنیا به معنای واقعی دمکراتیک نیست. روی سه نوع تعلیم و تربیت را نام می برد:

    1-   تعلیم و تربیت شهروند بودن   2- تعلیم و تربیت سیاسی  3- تعلیم و تربیت آزادی

    روی تعلیم و تربیت را اساس دمکراسی و تنها راه ساخت انسان های منطقی می داند. با آغاز فرایند تعلیم و تربیت قدم های دیگر برای بوجود آمدن جامعه دمکراتیک برداشته خواهند شد. او آگاهی مردمی را تنها راه تظمینی در مقابل خطر سیستم های حزبی می داند. تعلیم و تربیت علمی مردم را خود اتکا، منطقی، جستجوگر  بار می آورد؛ لذا گروه های سیاسی و احزاب نمی توانند مردم را گمراه کنند. یک تعلیم و تربیت مناسب در مقابل سو استفاده افراد و گروه هایی از افراد، مردم را بیمه می کند. توسعه این گونه تعلیم و تربیت مردم را در مقابل سو استفاده بیمه می کند. رای دهندگان تحصیل کرده می دانند که نباید دوباره به کاندیداهایی که بیشتر به دنبال منافع خود تا منافع جامعه هستند، رای دهند. روی معتقد است که تا زمانی که سطح اخلاق و فرهنگ مردم بالا نیاید، هدف تعلیم و تربیت نیز محقق نخواهد شد. آموزش و پرورش ناشی از سیستم دمکراسی های پارلمانی، تعلیم و تربیت نوع آزادی طلب نیست این یک سیستم آموزش و پرورش بردگی است.  این سیستم تعلیم و تربیت هزینه آموزش ابتدایی را فراهم می کند تا مردمی را تربیت کند که از حاکمیت حمایت کنند و نه آزادی افراد.

     روی معتقد است که عدالت اجتماعی و برابری بر این که همه افراد باید آزاد و برابر باشند تاکید دارد؛ روی فکر می کند که دمکراسی سیاسی ایدال و مناسب نیست و دمکراسی اقتصادی و اجتماعی نیز به صورت برابری در کنار آن ضروری است. و در خلال یک آموزش و پرورش مناسب است که دمکراسی های سیاسی، اجتماعی و اقتصادی محقق می شود. از نظر روی مهمترین مشکل جامعه مدرن بحران معنویت است و انسان عضو جوامع مدرن ایمان به خود را از دست داده و در گوشه کنار جهان عبادت عده یی به صورت جمعی؛ تبدیل به مذهب شده است و تمام احزاب هم به کرنش در مقابل قدرت روی آورده اند که در آن رهبران سیاسی به عنوان روحانیون مذهبی در آمده اند و انبوه مردم هم کورکورانه به تبعیت از آنان مشغولند. لذا ارزش های انسانی در جامعه مدرن جایگاه خود را از دست داده است. او هدف خود را درخواست برای پاسخگویی اخلاقی می داند. روی انسان را ملاک هر چیزی می داند و او ریشه انسانیت و جهان را سرمایه مشترک انسان آزاد و وحدت یافته می داند که به وسیله تلاش های جمعی انسان اخلاقی رها شده از قیود و انسان معنوی محقق می گردد. اندیشه روی فرضیه ای که معتقد به هدایت انسان به وسیله اعتقادات است، را رد می کند و معتقد است که به صورت پایه هر انسان طبیعتا و اصولا منطقی است و هر انسان می تواند آگاهی لازم را کسب کرده و مسایل فردی و اجتماعی را حل کند. این نگرش اخلاق را اساس تعلیم و تربیت فلسفی می داند و این تا موقعی است که ارزش های اخلاقی بر ارزش های فرهنگی انسان حاکمیت دارد. نگرش روی هرگونه دیکتاتوری و فاشیسم را که در تئوری های انقلابات اجتماعی است، را رد می کند و آزادی و برابری را به صورت همسنگ ضروری می داند. ساده ترین معنی تغییر اجتماعی را ساخت مرد و زن اخلاقی می داند. این نگرش معتقد است که تعلیم و تربیت صحیح به آزادی انسان ختم می شود. جامعه جدید مبتنی بر افراد آزاد، در محدودیت زمان و فضا قرار نخواهد داشت.

    + نوشته شده در شنبه بیست و یکم دی ۱۳۹۲ ساعت 9:44 شماره پست: 381

  • آه ای بودای بزرگ برخیز و ببین که سلاح تو هم بی اثر شده است

    زمانی که تو از عدم خشونت گفتی و سردمدار خشونتی همچون امپراطور بزرگ آشوکای جرار و خون ریز و تمامیت خواه را به عنصری آرام و بی خشونت تبدیل کردی، بسیار به تو امیدوار شدم، ولی انگار امروز حتی سلاح قدرتمندی که آشوکای جنگاور را متحول کرد، کارایی خود را از دست داده است و همانطور که می بینی امروز جهان ما را خشونت و خشونت طلبان عرصه ی میدان داری خود کرده اند. شیاطین چنان بر نیروهای اهورایی غلبه کرده و قدرت گرفته اند که وصف آن دشوار است. سابقه داران عرصه خشونت و خشم که هیچ، یاران آرام تو هم سر در خرقه خشونت نهاده اند. نیم نگاهی به میانمار نشانت خواهد داد که عرصه داران خشونت در این نقطه را یاران تو تشکیل می دهند. در اینجا سلاح آهیمسای تو کاملا بی اثر شده و مریدانت روی هر خشونت و خشونت طلبی را سفید کرده و می کنند. 

     

    + نوشته شده توسط سید مصطفی مصطفوی در 9:7 AM | چهارشنبه چهاردهم اسفند 1392

  • بودای بزرگ در زبان معلم شهید انقلاب، دکتر علی شریعتی

     "و آن شاهزاده آسوده بنارس (1)، پرورده کاخ دربسته سوکیا، جهانش، دورترین مرزهای گریز و پرواز خیالش قرقگاه باغ شاهی و نخجیرگاه محصور "اختصاصی"، شاهبازی آسمان پرواز، زندانی قفسی زرین! که گاه آن "اشاره" ی مرموز غیبی از قفس کاخ و زندان زندگی و باغ بیهودگی و خوشبختی راکد و مردابی فرارش دادند و، سر تراشیده و جامه زرد پوشیده و پیرایه ها از تن و دل در آن رودخانه شسته و در سایه درخت (Bodhi) ناگهان "بودا" ، "گشت" و راه دراز و دهشتناک میان شهزادگی و بودایی (2) را به معراجی طی کرد (کویر، ص 97)."

    1- شهری در ایالت اتارپرداش هند که اکنون هندوها آن را وارانسی می نامند. معروف به کعبه هندوان

    2- سیدارته گوتمه مشهور به ساکیامونی (حکیم قبیله ساکیا) یا ساکیاسینها دو نام اخیر نامهای خانوادگی او بوده ولی گوتمه اسمی است ماخوذ از نام نژادی که خاندان وی بدان تعلق داشتند پدر او سودودنه و مادرش مایا دوی نام داشت . سودودنه راجه بود بر قبیله ساکیا در کاپیله وستو (جنوب غربی نپال در هند شمالی) حکومت می کرد و مادر بودا نیز دختر راجه بود و بنابرین بودا از طبقه (نجبا و امرا) بود وی در حدود 560 ق . م . متولد شد ودر 80 سالگی بدرود زندگی گفت . او موسس آیین بودایی است.

     

    + نوشته شده در جمعه نهم مرداد۱۳۹۴ ساعت 18:15 شماره پست: 813 

  • تفاوت دو تیره قوم آریایی در بدرقه اجساد تا طبیعت

    تفاوت دو تیره قوم آریایی در بدرقه اجساد تا طبیعت

    همه در پایان باید به اصل خویش باز گردند [1] این اصلی است که طبیعت به ما آموخته و خود نیز مقدمات آن را فراهم کرده و بشر نیز آن قانون را آموخته است. این قانون را در روند بازگشت جسم انسان به طبیعت می توان به صورت آشکاری دید که بلافاصله پس از مرگ این روند آغاز می شود و ظرف مدت کوتاهی جسم (که ما برایش بسیار هم قائلیم و البته نیز باید قائل بود که شایسته آن هم هست) به خاک تبدیل می گردد. این شاید نکته ایی در تایید نظر قرآن مبنی بر آفرینش انسان از گِل [2] باشد که در سوره بقره آیه 156 بدان اشاره شده است.

    قوم آریایی ملتی بودند که از سرزمین های شمالی ایران به سرزمین ما کوچ کردند؛ شاخه ایی از آنها در کناره های رود سند و گنگ (شبه قاره هند) ساکن شدند و دسته ایی دیگر سرزمین های فلات ایران را محل زندگی خود قرار دادند. اینان اگرچه اشتراکات فراوانی داشتند ولی در شیوه راهبری جسد مردگان خود به طبیعت متفاوت عمل می کردند، ایرانیان (تا پیش از ورود اسلام) اجساد مردگان خود را بر بلندایی قرار می دادند تا حیوانات از آن خورده و بدین صورت به طبیعت بازگردند ولی هندوان که تیره دیگری آریایی ها هستند آن را در آتش می سوختند (و می سوزانند) تا به خاکستر تبدیل شود.

    حال که بسیاری از ابعاد مسایل علمی بر انسان روشن شده است، وقتی به تصمیم اجداد آریایی خود در فلات ایران نگاه می کنیم، پیشرو بودن آنان را در این زمینه را بر برادران آریایی تبار هندوی خود می توان مشاهده کرد؛ زیراکه هندوان برای بازگرداندن اجساد مردگان خود به طبیعت خروارها چوب درختان را می سوزاندند تا جسدی را به سوی طبیعت رهنمون سازند؛ ولی روش ایرانیان خسارتی به طبیعت نمی زدند که هیچ، به موجودات آن کمک می کند تا از غذای ذخیره شده در بدن انسان استفاده کرده و چرخه طبیعت از این نعمت بهره مند گردد.

     اگرچه اسلام شیوه آنان را نیز ارتقا داد و شیوه دفن اجساد را برای بازگشتش به طبیعت آموخت، ولی تا پیش از این پیشرو ترین شیوه و طبیعت پسندترین روش را ایرانیان آریایی تبار داشتند؛ هرچند شیوه اسلامی نیز بعدها به انحراف رفت و زمین های مرغوب زیادی را در حاشیه آبادی ها به قبرستان تبدیل و از روند کشت و کار و تولید خارج نمود و اینک قبرستان ها با ساخت و سازهای سیمانی و... که بر قبور آن می شود، انگار تا ابد می خواهند بر بنای یادبود یکایک اجساد ما به یادبودی تبدیل شوند.

    شاید آن دوستِ همنوردم که آرزو می کند "کاش مرگم در همین کوهستان و هنگام حضور و صعود فرا رسد" بر این آرزوست که جسدش در طبیعت پاک کوهستان بماند و به دور از هیاهو و سننِ مراسم کفن و دفن و بارگاه سازی ها و...، به طبیعت آن سرزمین که بسیار دوستش می دارد، باز گردد.

     

    آرامستان زرتشتیان در یزد که اکنون به شیوه اسلامی اموات خود را دفن می کنند

    آرامستان زرتشتیان در یزد که اکنون به شیوه اسلامی اموات خود را دفن می کنند

     

     

    برج خاموشان یزد بر بلندای کوه جهت قرار دادن

    اجساد مردگان قوم آریایی در ایران برای بازگشت به طبیعت

    برج خاموشان یزد بر بلندای کوه جهت قرار دادن  اجساد مردگان قوم آریایی در ایران برای بازگشت به طبیعت

     

    مکانی در یزد برای قرار دادن جسد مردگان زردشتی جهت بدرغه به طبیعت


    مکانی در یزد برای قرار دادن جسد مردگان زردشتی جهت بدرغه به طبیعت

     خروارها چوب در محل مرده سوزانی در کنار یک معبد هندوها در هند


     خروارها چوب در محل مرده سوزانی در کنار یک معبد هندوها در هند

      

    آماده سازی یک مرده برای سوزاندن

    از طریق افشاندن روغن و... در حضور خانواده متوفی در هند

    همچنین خروارها چوب برای سوزاندن مردگان که در این مکان دپو شده است

    آماده سازی یک مرده برای سوزاندن  از طریق افشاندن روغن و... در حضور خانواده متوفی در هند  همچنین خروارها چوب برای سوزاندن مردگان که در این مکان دپو شده است

     

    محل مرده سوزانی در شهر بنارس هند، مرده ایی در حال سوختن

    و مردگانی که بعد از غسل در رود گنگ آماده سوزاندن می شوند

    محل مرده سوزانی در شهر بنارس هند، مرده ایی در حال سوختن  و مردگانی که بعد از غسل در رود گنگ آماده سوزاندن می شوند

    --از دیدگاه  ما مسلمانان إنّا لله وإنّا إليهِ رَاجعُون به معنی "همانا ما از خداییم و به سوی او باز میگردیم" [1]

    - سوره رحمان آیه 14 (خَلَقَ الإنْسانَ مِنْ صَلْصال كَالفَخّارِ). «انسان را از گل خشكيده مانند سفال آفريديم»[2]

  • تمثیل سه ارابه – توجیه گر "هدف وسیله را توجیه می کند" در بودیسم

    معمولا جانیان و ظالمین بزرگ را در شکل مدافعین آرمان های بزرگ می بینیم، که مثلا می خواهند بشریت را از مشکلی خاص و اساسی نجات دهند،امپراتوری های غربی در جهت گسترش آزادی و دمکراسی است که جنایات خود را در جهان رقم زدند و می زنند، شرق هم تحت شعار نجات طبقه کارگر، جنایات ظالمانه ی بیشماری را مرتکب شد و نهضت اسلامی داعش و داعش مسلکانِ مسلمان هم برای گسترش اسلام نابِ خود و بردن انسان ها به بهشت موهوم خود به جنایت مشغولند و کم کم هندویسم و بودیسم هم توسعه طلبی خود را در قالب آرمان های خود جستجو می کنند و به پاکسازی قومی و مذهبی در آسیا به خیزش ترغیب شده اند و نهضت خالص سازی سرزمین های شرقی از پیروان مذاهب و فرهنگ هایی که خارج از این منطقه آمده اند دنبال می کنند؛ اما سوال اینجاست که چنین آرمان گرایانی که مدافع و دنبال کننده ی آرمان های بزرگ بشریتند، چطور خود تبدیل به جانیان و ظالمینی این چنینی در حق بشر تبدیل می شوند و چگونه اعمال فضاحت بار خود را توجیه می کنند؟!

    ریشه یابی تبدیل مدعیان و مدافعین پروپاقرص حقوق و نجات بشر، به جنایتکاران ضد بشری الان موضوع سخن ما نیست ولی در خصوص توجیه اعمال ننگین شان باید گفت که شاید اتخاذ اصل "هدف وسیله را توجیه می کند" یکی از مهمترین مفّرهای آنان برای فرار پاسخگویی اعمال خباثت بارشان باشد که به کمک آنان می آید تا به وسیله آن به توجیه اعمال ننگین خود اقدام کنند.
    از طرفی در ساختار اعتقادی برخی از مذاهب نشانی از توسعه طلبی آشکار دیده نمی شود و بیشتر مدعی اصلاح فرد از درون هستند و ادعای هدایت اجتماعی چندانی ندارند؛ بعنوان مثال بودیسم خطابش فرد فردِ انسان هاست و می خواهد آنان را تک تک از درون متحول کرده و به راهی که مفید اوست هدایت، تا به سعادت مفروض این دین و مسلک، منتهی نماید؛ اما چند دهه است که همین بودیسم فردگرا و انزوا طلب حرکاتی دارد که در قامت یک نهضت سیاسی ظاهر می شود و این مکتبِ سراسر معنویت در قامت یک عنصر فعال سیاسی به پاک سازی قومی مذهبی دست می زند (مثال میانمار) و یا در یک پاردوکس عظیم با نادیده انگاشتن تعالیم و اساس معنوی خود، با جهان مادیت و غرب هم پیمان می شود و امروزه آقای دالایی لاما (رهبر بوداییان در تبعید تبت) مرتب با غربی ها (جهان مادیت) نشست و برخواست دارد و به نظر می رسد که آنان را به عنوان متحد خود انتخاب کرده و یا آنان او را متحد خود می دانند.
    البته این را نباید منکر شد که این دو در دشمنی با چینی ها اشتراک هدف دارند و لذا بین آنان همپوشی ایجاد شده و مدعیان مادیت و معنویت محض حول این هدف در کنارهم آمده و حرکت مشترک دارند؛ اما این که غربی ها بر اساس این اصل که "هدف وسیله را توجیه می کند" کاملا عمل کرده و می کنند و برای رسیدن به اهداف خود علیرغم شعار آزادی و دمکراسی، حتی با دیکتاتورترین حکومت ها و حکام کنار آمده و متحد شده اند و علیرغم شعار آزادی و دمکراسی با ظالم ترین بَندکنندگان به اتحاد رسیده اند، ولی از بودیسم انتظار نبود که طبق این اصل عمل کند زیرا که مدعی زدودن پلیدی های درونی انسان از طریق تحمل و رنج کشیدن است؛ شاید انتظار این بود که با قبول رنج تن به این اصل منحط تن ندهد؛ ولی بر خلاف آن اکنون بودیسم هم در همین جهت غربی ها حرکت می کند؛ شاید باید تصور کرد که این مربوط به شرایط جدید است و با سیاسی شدن بودیسم به این عارضه مبتلا شده اند، ولی نگاهی به تمثیل سه ارابه که از زبان بودای بزرگ در دیدار با یکی از پیروانش به نام سریپوترا (
    Sariputra) نقل می شود (اگر به واقع از زبان ایشان صادر شده باشد) متوجه می شویم که در بودیسم هم این اصل در تعالیم جناب بودا ریشه دارد و نباید از آنان نیز انتظار بیجا داشت.
    کتاب "داستان رامپا (
    History of Rampa)" نوشته آقای "لوبسانگ رامپا" ترجمه دکتر رضا جعفری انتشارات "فردوس" در سال 1371 صفحه 31 این تمثیل را از زبان بودای حکیم چنین روایت می کند :
    "وجه تسمیه سه ارابه بدان جهت است که ارابه در آن روزگاران همچون چوب پا و شیرینی هندی در این روزگاران نزد کودکان عزیز بوده است. بودا با یکی از پیروانش بنام سریپوترا سرگرم گفت و شنود بودند آنها در سایه درخت هندی تناوری نشسته و از راستی و ناراستی سخن می راندند و می گفتند که گهگاه کژی سزاوار تر و شایسته تر از راستی است. بودا می گوید سریپوترا اینک از مردی غنی صحبت بداریم، آنچنان غنی که بتواند جمیع هوس های خانواده اش را جامه حقیقت پوشد. مردیست پیر، خانه گشاده و فرزندان بی شمار دارد. از آن زمان که فرزندانش چشم به جهان گشوده اند برای آنکه آنها را از گزند حوادث مصون دارد از هیچ چیز دریغ نورزیده است. کودکان دلبند او خطر را نشناخته و درد و رنج را نیاموخته اند پیرمرد به منظور رسیدگی به امورش به روستای مجاور می رود و چون باز می گردد می بیند که ستونی از دود از سرایش به هوا خاسته، شتابان نزدیک می شود و مشاهده می کند که خانه اش در آتش می سوزد و لهیب آتش چهار دیواری خانه و سقف آن به بالا تنوره می کشد در درون خانه بچه ها بی خبر از خطر همچنان سرگرم بازی اند می توانند بیرون آیند. لیکن چنین نمی کنند چرا که از درد بی خبرند و همیشه از گزند محافظت شده اند از خطر آتش سوزی غافلند زیرا تنها آتشی که دیده اند در آشپزخانه بوده است. پدر آسیمه و دژم می شود زیرا چگونه می تواند تنها به درون رود و کودکان محبوبش را رهایی بخشد؟ اگر داخل شود شاید بتواند یکی از آنها را در بغل گیرد و نجات دهد اما دیگران به این اندیشه که این هم نوعی شوخی است همچنان به بازی ادامه خواهند داد کوچکترها ممکن است به هنگام دویدن در حیاط در آتش که خطر آنرا نیاموخته اند بیافتند. پدر تا پشت در نزدیک می شود و فریاد می زند بچه ها، بچه ها بیایید بیرون، فورا بیایید اینجا اما کودکان از اطاعت امر پدر سرباز می زنند. می خواهند بازی کنند، می خواهند در حیاط خانه دوراز این گرما که آنها را بر علتش آگاهی نیست جست و خیز کنند. پدر پیش خود می اندیشد من فرزندان را خوب می شناسم سیر تا پیاز آنها را می دانم بر تفاوت خلق و خوی و رفتار و کردار آنها واقفم می دانم تازمانی که به یافتن چیزی بهتر یا اسباب بازی تازه ای امید نداشته باشند از خانه بیرون نخواهند آمد، بار دیگر پشت در می آید و با صدای رسا فریاد بلند می کند که بچه ها بچه ها بیایید بیرون زود باشید بیایید بیرون برایتان اسباب بازی آورده ام پشت در خانه است ارابه هایی اکه به گاو بسته شده ارابه هایی که بز آن ها را می کشد و یک ارابه هم به تندی باد صر صر برای این که به یک گوزن بسته شده زود بیایید بیرون و الا آنها را بهتان نمی دهم.
    کودکان غافل از آتش بی خبر از دیوارها و سقفی که در هم فرو می ریزد تنها در اندیشه اسباب بازی شتابان و آسیمه سر دوان دوان و تنه زنان برای این که هر یک گوی سبقت از دیگران برباید و زیباترین اسباب بازی را برگزیند به خارج هجوم می آورند و همینکه آخرین آن ها پای بیرون می نهد سقف شعله ور از آتش در میان بارانی از اخگر سوزان و تیر و تخته نیم سوخته ای که به هر طرف پراکنده می شود فرو می ریزد. کودکان بی توجه به خطری که هم اکنون از چنگال آن به سلامت جسته اند شیون کنان می گویند پدر پدر اسباب بازی هایی که گفتی کجایند؟ سه تا ارابه کجا هستند ما با دو آمدیم اما آنها پشت در نیستند. تو قول دادی پدر؟ پدر ثروتمند بی اعتنا به خانه آتش گرفته و معدوم شده اینک که فرزندانش از کام مرگ رسته اند برای خرید اسباب بازی و ارابه شتاب می کند در حالی که می داند نیرنگش زندگانی کودکان دلبندش را نجات بخشیده است. در این جا بودا روبه سریپوترا کرد و گفت خوب سریپوترا بگو ببینم آیا این حیله مناسب و بجا نبود؟ آیا این مرد با توسل به این شیوه ساده هدف را توجیه نکرد؟ بدون تشبث به چنین وسیله ای پسران او در کام آتش خاکستر می شدند. سریپوترا به جانب بودا برگشت و گفت آری مولای من هدف و منظور طریق را توجیه کرد و نیکی به بار آورد."
    همانطور که در این داستان پیش پا افتاده روشن است بسیاری از رهبران آرمانگرای این دنیا مردم را بچه های غافل و بی خبر و منفعل دیده و گله یی می بینندشان که گوسفندوار مشغول چرا و بازی اند و باید آنان را چوپانی کرد و با هر هویجی به این طرف و آنطرف که صلاح دانستی ببری. در این راه هم هدف وسیله را توجیه می کند. همین نگاه است که شروع اقدامات ناجوانمردانه، دروغ و تزویر است که این گله را به سمت اهداف خود پیش برد و هر که سر مخالفت با اساس این نگاه و روش ها کرد سر به زیر تیغ خواهد شد.
    این در برابر نگاه خداوند به انسان است که او را لایق سخن خود دیده و با او سخن گفته و او را آزادی و عقل داده و با توجه به امکاناتی که داده مسول و پاسخگویش می داند، و نه گوسفند بی عقل و غافل و...

     

    +نوشته شده توسط سید مصطفی مصطفوی در 11:41AM}

  • تو از ما پیشروتری برادر آریایی من - اما این همه انتظار از این طبیعت چیست؟!

    برادر هندو و آریایی من! سوالی همواره مرا به خود مشغول کرده بود که تو چطور و چرا به رود گنگ (آب)[1] و... ایمان آوردی و باز همچنان در این عصر یکتاپرستی بر ایمان خود بر طبیعت باقی مانده ایی، و حتی برای مردن هم بدو پناه می بری[2]و یا خاکستر تن رنجور از ظلم و رنج روزگارت را که اکنون سوخته و به خاکستر تبدیل شده است را نیز بدان می سپاری، تا آرامش یابد و زخم های بی شمارش التیام یافته و در تولدی دوباره بی عیب و نقص بتواند خود را بروز دهد؟!

     این همه انتظار از این طبیعت چیست؟!

    اما از وقتی به طبیعت اطراف خود در تعمق و تعقل نگاه می اندازم می بینم که همین طبیعت است که هر ساله در یک زایشی خداگونه همه نوع نعمتی را برای مان فراهم می کند و همین جاست که می توانم شهادت دهم که تو به درستی مادران و عناصر زایشگر زمین را یافته و شناخته و به ستایش آب و نور[3] و... اقدام کرده اید و در زمانی که خالق آنان بر شما پوشیده بود به آنها رو نمودید.

    اما ای اجداد من! اصلا غمگین نشوید که به کشف خالق هستی مفتخر نشدید، ماکه شدیم هم (در عصر پرشتش خدای یگانه) باز روزیده بزرگ را فراموش کرده و در بین خلایقش به دنبال روزی دهنده هستیم تا بساط شکم مان برقرار باشد و لذا انسان هایی هم بر این موج سوار شده و بساط سلطنت خود بر سر ما گسترانیده اند و هر یک بر قطعه ایی و جمعیتی از ما حکمرانی می کنند، و باید بگویم باز تو از ما پیشروتر بودی که از سلاطین عصر خود عبور کرده و خداوندگارانی بزرگتر همچون آب و نور را برای پرستش انتخاب کردید و به تقدس آن پرداختید، که به واقع زایشگرانی قهارند. 


    [1] وجعلنامن الماء کل شی ء حی (آیه سی سوره انبیا) هر چیز زنده ای را از آب قرار دادیم

    [2] پیران سالخورده هندو برای طی آخرین ساعات عمر خود به بنارس (وارانسی یا کعبه هندوان) می روند تا در آنجا بمیرند و یا بدن مردگان را در آتش سوزانده و خاکسترش را به گنگ می سپارند.

    [3] عنصر اصلی در فلسفه ایرانی که در افکار و فلسفه سهروردی بزرگ نیز منعکس شده است 

     + نوشته شده در سه شنبه یازدهم خرداد۱۳۹۵ ساعت 9:28 شماره پست: 971   

  • تو را سپاس ای گَنگِ مهربان و مهرگستر

    آه ای گَنگِ بزرگ، تو بسان خداوند، زندگی بخشی و انگار نمود یزدان پاکی؛

    و تو ای برادر آریایی ام! چگونه تو را شماتت کنم که گنگ را خدای بخشنده خود بدانی و مقدسش شماری و از آن تبرک جویی و... در حالی که من نیز خداوندگار خود را از بخشش بیشمارش می شناسم و دوستش می دارم، در غیر این صورت اگر بنا بود قدرت تعیین کننده مهر و محبت باشد، که قدرت، محبت نمی آورد و بعکس جز ترس برای بندگانِ ذیل خود، چیزی در پی ندارد، خداوندگارم را دوست می دارم چرا که می بخشد و از او نمی ترسم چرا که او را مظهر مهر و بخشش می دانم، و ای گنگ! تو نیز بخشش و مهر بسیار از خود نشان داده و زایش و مهری ناتمام از تو دیده اییم.

    آه ای گَنگِ بزرگ، تو بسان خداوند، زندگی بخشی و انگار نمود بخشش خداوندی؛ بخشش طولانی ات شگفتی برانگیز است، انگار دست خداوند در قامت تو از دل کوه های هیمالیا بیرون زده تا زندگی را در دشت های خشک ما جاری کند، و حامل آب حیات برای بندگان تشنه و گرسنه خداوند باشی که از هیمالیا تا خلیج بنگال چشم به خان کرم تو دوخته اند؛ از بخششت میلیاردها از اجدادمان برخوردار بوده و اکنون صدها میلیون روزی خور خان کرم تواند و خواهند بود.

     نمی دانم تا به کی دست های بخشنده ات برادران آریایی ام را سخاوتمندانه سیراب و سیر خواهد کرد. تو نمود ظاهری کرم خداوندی، انگار خداوند تو را قوام و دوام بخشید تا ببخشی آنچنان که او در بخشش بی نظیر است، و می بخشد، تو الهه زیبای آبی؛ چشم های زیادی در زلال پاک تو خیره شده تا زندگی را در تو جستجو کنند، پس بتراو از دل سنگ و آب کن سنگ های سخت راه را، تا راه بر دل انسان هایی هموار سازی که به تبرک از تو می نوشند و خانه و دل خود را به تو متبرک می کنند.

    و تو ای برادر آریایی ام! چگونه تو را شماتت کنم که گنگ را خدای بخشنده خود بدانی و مقدسش شماری و از آن تبرک جویی و... در حالی که من نیز خداوندگار خود را از بخشش بیشمارش می شناسم و دوستش می دارم، در غیر این صورت اگر بنا بود قدرت تعیین کننده باشد، که قدرت، محبت نمی آورد و به عکس جز ترس برای بندگانِ ذیل خود، چیزی در پی ندارد، او را دوست دارم چرا که می بخشد و از او نمی ترسم چرا که او مظهر مهر است و بخش، و گنگ تو نیز بخشش و مهر بسیار از خود نشان داده و زایش و مهری ناتمام از گنگ دیده ایی.

    1- گنگ بزرگ‌ترین رود شبه قاره هند و دارای دوهزار و پانصد کیلومتر طول است که از مرکز کوه‌های هیمالیا سرچشمه گرفته و پس از طی سراسر شمال هند و نیز بنگلادش از طریق یک دلتا به خلیج بنگال می‌ریزد. در کنارهٔ این رود مزارع حاصل‌خیز و شهرهای بزرگ و مقدس هندوها قرار گرفته‌اند. 

     

    + نوشته شده در یکشنبه نهم خرداد ۱۳۹۵ ساعت 1:16 PM توسط سید مصطفی مصطفوی  | 

  • تو را سپاس ای گَنگِ مهربان و مهرگستر

    آه ای گَنگِ بزرگ، تو بسان خداوند، زندگی بخشی و انگار نمود یزدان پاکی؛

    و تو ای برادر آریایی ام! چگونه تو را شماتت کنم که گنگ را خدای بخشنده خود بدانی و مقدسش شماری و از آن تبرک جویی و... در حالی که من نیز خداوندگار خود را از بخشش بیشمارش می شناسم و دوستش می دارم، در غیر این صورت اگر بنا بود قدرت تعیین کننده مهر و محبت باشد، که قدرت، محبت نمی آورد و بعکس جز ترس برای بندگانِ ذیل خود، چیزی در پی ندارد، خداوندگارم را دوست می دارم چرا که می بخشد و از او نمی ترسم چرا که او را مظهر مهر و بخشش می دانم، و ای گنگ! تو نیز بخشش و مهر بسیار از خود نشان داده و زایش و مهری ناتمام از تو دیده اییم.

    آه ای گَنگِ بزرگ، تو بسان خداوند، زندگی بخشی و انگار نمود بخشش خداوندی؛ بخشش طولانی ات شگفتی برانگیز است، انگار دست خداوند در قامت تو از دل کوه های هیمالیا بیرون زده تا زندگی را در دشت های خشک ما جاری کند، و حامل آب حیات برای بندگان تشنه و گرسنه خداوند باشی که از هیمالیا تا خلیج بنگال چشم به خان کرم تو دوخته اند؛ از بخششت میلیاردها از اجدادمان برخوردار بوده و اکنون صدها میلیون روزی خور خان کرم تواند و خواهند بود.

     نمی دانم تا به کی دست های بخشنده ات برادران آریایی ام را سخاوتمندانه سیراب و سیر خواهد کرد. تو نمود ظاهری کرم خداوندی، انگار خداوند تو را قوام و دوام بخشید تا ببخشی آنچنان که او در بخشش بی نظیر است، و می بخشد، تو الهه زیبای آبی؛ چشم های زیادی در زلال پاک تو خیره شده تا زندگی را در تو جستجو کنند، پس بتراو از دل سنگ و آب کن سنگ های سخت راه را، تا راه بر دل انسان هایی هموار سازی که به تبرک از تو می نوشند و خانه و دل خود را به تو متبرک می کنند.

    و تو ای برادر آریایی ام! چگونه تو را شماتت کنم که گنگ را خدای بخشنده خود بدانی و مقدسش شماری و از آن تبرک جویی و... در حالی که من نیز خداوندگار خود را از بخشش بیشمارش می شناسم و دوستش می دارم، در غیر این صورت اگر بنا بود قدرت تعیین کننده باشد، که قدرت، محبت نمی آورد و به عکس جز ترس برای بندگانِ ذیل خود، چیزی در پی ندارد، او را دوست دارم چرا که می بخشد و از او نمی ترسم چرا که او مظهر مهر است و بخش، و گنگ تو نیز بخشش و مهر بسیار از خود نشان داده و زایش و مهری ناتمام از گنگ دیده ایی.

    1- گنگ بزرگ‌ترین رود شبه قاره هند و دارای دوهزار و پانصد کیلومتر طول است که از مرکز کوه‌های هیمالیا سرچشمه گرفته و پس از طی سراسر شمال هند و نیز بنگلادش از طریق یک دلتا به خلیج بنگال می‌ریزد. در کنارهٔ این رود مزارع حاصل‌خیز و شهرهای بزرگ و مقدس هندوها قرار گرفته‌اند. 

     

    + نوشته شده در یکشنبه نهم خرداد۱۳۹۵ ساعت 13:16 شماره پست: 970  

  • حزین لاهیجی - سفیری از خطه سبز ایران در کعبه هندوان، در هند

    حزین لاهیجی؛ را تنها به این شعرش که :

    "ای وای بر اسیری که از یاد رفته باشد             بر دام مانده صید و صیاد رفته باشد"

    می شناختم، اما بی آنکه بشناسمش سال ها به توسط همین شعرش مرا تحت تاثیر خود قرار داده بود و فقط او را از فرهیختگان و شعرا می دانستم تا این که فهمیدم او از ایرانیان جلای وطن کرده در هند است و بعدها فهمیدم که بنارس (وارانسی) آخرین مسکن او شده است. این را بعد از بازگشت از سفر بنارس متوجه شدم و حسرت فراوانی خوردم که به زیارتش نرفتم زیرا نمی دانستم چنین گوهری را در این دیار داریم.

    حسرتی از این دست را یکبار دیگر هم خوردم و آن هنگامی بود که خرداد ماه 1388 به دمشق سفر کردم، درحالی که اصلا در یادم نبود که ما ایرانیان پیکر پاک شهیدی به امانت گذاشته شده و منتظری به نام دکتر علی شریعتی را در آنجا و در جوار مرقد حضرت زینب (س) داریم که همچون صیدی است که با رفتن صیاد بر دام غربت مانده تا شاید مردی از همسنگران دوران مبارزه اش و یا دلیرمردی از آزادمردان و یا هر سوخته دلی و... او را به وطن باز گرداند، و شاید بیت اول "حزین"، در احوال این معلم شهید دوران مبارزه کاملا بجا و روا باشد، تا خود حزین.

    بگذریم! حزین در اندیشه ام همچون علامت سوالی بود تا این که کتاب "احوال و آثارِ حزين لاهيجي" تأليف آقای سرفراز خان ختک (پاکستانی) که توسط آقای سيد نقی عباس (هندی) به فارسی ترجمه و توسط خانه فرهنگ ج.ا.ایران در دهلی نو به چاپ رسید، به دستم رسید و بدین وسیله توانستم از او بدانم و واقعا زندگی اش برایم تعجب برانگیز شد که او ابتدا چه انسان صاحب فضل و علمی بوده و در مرحله بعد از آن است که در شاعری ظاهر می شود؛ یعنی این عقبه علمی است که به شعر او عمق می دهد و گفتارش تنها کلماتی موزون نیست.
    البته محمد علی متخلص به "حزین" هم همچون آقای اتل بیهاری واجپایی (نخست وزیر اسبق هند که اهل منطقه ایی در نزدیکی جایگاه ابدی حزین است)، تا آخر عمر ازدواج نکرده بود و شاید به همین دلیل "حزین" و مغموم شد، زیرا که از این نعمت خداوندی خود را بی بهره کرد. او که در سال 1103 ه.ق در اصفهان به دنیا آمد، پدرش ابیطالب اهل لاهیجان و مادرش اهل اصفهان بود، این شاعر پارسی گو تفسیر قرآن شریف، فقه، ریاضی، عرفان، فلسفه، الهییات، طبیعیات، منطق، طب، نجوم و... را نزد اساتید خود در ایران فراگرفت. او همچنین از خوشنویسانی بود که به اکثر انواع خط نوشتن ها تبحر داشت و خوشنویسی های او سرمشق دیگران برای یادگیری فن زیبا نویسی بود.
    حزین 43 سال اول زندگی خود را در ایران (1103 تا 1146 ه.ق) و 34 سال باقی مانده را در هند (1180) گذراند. او شاعری را از کودکی (بین 6 تا 8 سالگی) آغاز کرد. و اگرچه من از هند خاطرات خوبی دارم ولی حزین در هند خوشی ندیده و این را در اشعارش ذکر می کند به عنوان مثال حزین بعد از کلی بدگویی از هندیان می گوید :

    "از خود خجلم زدیدن هند           شرمنده ام از وبال این عار."

    ادامه دارد....

     

    + نوشته شده در جمعه پانزدهم آبان۱۳۹۴ ساعت 9:38 شماره پست: 834

  • حضور مرد شماره دو پاکستان در هند برای موضوع تجارت

    یادداشت مترجم : حدود شش ماه به پایان حاکمیت حزب کنگر هند به نخست وزیری آقای مان موهان سینگ باقی نمانده است که به نظر می رسد دو کشور در حال مهیا کردن شرایطی هستند که طرف هندی سفری به پاکستان داشته باشد؛ لذا سفر آتی مرد شماره دو پاکستان به هند در شرایط حاضر جدای از اهداف تجاری؛ شاید مهمترین دستاوردش همین موضوع باشد که در دو سوی مرزها انگیزه کافی برای این اقدام هم اکنون  موجود است؛ زیرا این سفر در آستانه ی انتخابات می تواند برای حزب کنگره هند یک موفقیت و برای نواز شریف در ابتدای حاکمیتش مفید و موثر باشد.

    نواز شریف (نخست وزیر پاکستان) در یکی از بزرگترین اقدامات صلح جویانه رو به جلوی خود از ماه مه سال جاری که قدرت را در پاکستان در دست گرفت؛ شهباز شریف (سروزیر ایالت پنجاب پاکستان) را روز جمعه به دهلی خواهد فرستاد. شهباز شریف به عنوان فردی که بیشترین سابقه سروزیری را در بین اعقاب خود در ایالت پنجاب پاکستان دارد؛ به صورت غیر رسمی مرد شماره دو پاکستان و حزب مسلم لیگ پاکستان (شاخه نواز) در نظر گرفته می شود.

    دیدار شهباز شریف از ایالت پنجاب هند که همسایه ایالت پنجاب پاکستان می باشد و نشست با همکارش آقای بادل (سروزیر ایالت مذکور) در لودهیانا و در حاشیه بازی کبادی و مذاکره در خصوص موضوع کشاروزی که از شاخص های مشترک دو ایالت در دو سوی مرز دو کشور می باشد، یکی از برنامه های عام این سفر خواهد بود. اما فرای سرفصل های روابط دو ایالت پنجاب هند و پاکستان، کارهای دیگری هم برای انجام وجود دارد، که از جمله آن دیدار با آقای مان موهان سینگ (نخست وزیر هند) است.

    در این خصوص گزارشگران پاکستانی از نامه دعوت آقای نواز شریف از آقای مان موهان سینگ برای سفر به پاکستان سخن گفته اند که در این دیدار تقدیم مقامات هندی خواهد شد. دعوت مذکور زمانی صورت می گیرد که دولت حزب کنگره هند در آخرین ماه های خود قرار دارد و انتخابات سراسری هند در پیش است و سایه دو حادثه دیگر بر این دعوت سایه انداخته است؛ اولی در حاشیه ی نشست جانبی مجمع عمومی سازمان ملل در ماه سپتامبر اتفاق افتاد که نواز شریف از مان موهان سینگ به عنوان یک "زن دهاتی" یاد کرد و دومین مورد نیز سخن اخیر نواز شریف در ماه جاری که از نبرد احتمالی هند و پاکستان بر موضوع کشمیر سخن به میان آورده است، که به نظر می رسد احتمال این انجام این سفر را با مشکل روبرو می کند.

    اما برجستگی موضوعات تجاری و اقتصادی:

    مرد قدرتمند پنجاب (شهباز شریف) به عنوان وزیر غیر رسمی تجاری اقتصادی عمل خواهد کرد. تجارت به نوعی در خون او جاری است آنان به صورت خانوادگی صاحب گروه اقتصادی اتفاق (Ittefaq Group) می باشند که این امر جهت گیری این ملاقات را مشخص خواهد کرد و در این خصوص طرف مقابل وی آقای آناند شرما (وزیر تجارت هند) خواهد بود. آقای شارما امیدوار است که در کارنامه خود موافقت نامه تجارت هند و پاکستان را داشته باشد به همین دلیل نیز او اخیرا نشانه های تمایل خود را برای مقام متناظر خود در پاکستان ارسال داشته است.

    نواز شریف این چهره ی تجاری خود و آقای خرم دستگیر خان (وزیر مشاور در امور تجارت) را اعزام داشته تا در ساختمان وزارت تجارت (Udyog Bhawan) هند با سودارسا ناچپن (Sudarsa Natchiappan) تحت رهبری شهباز شریف ملاقات نمایند. به گفته شارما آنان بلافاصله در روز جمعه بعد از بازگشت از سفر آفریقای جنوبی که به مناسبت درگذشت ماندلا، در آن شرکت کرده بودند، وارد مذاکره خواهند شد. روابط تجاری هند و پاکستان در حدود دو میلیارد دلار در سال است که سهم پاکستان از این رقم ششصد میلیون دلار می باشد که شامل بازار سیاهی هم می شود که از طریق دبی در امارات متحده عربی انجام می شود.

    "من اغلب تجار پاکستانی را متمرکز بر این تجارت و وضعیت نامتساوی و ارسال غیر مستقیم کالا یافته ام. اما در این دور از گفتگوها یک روند 24 ساعته کار گمرکی در نقطه مرزی واگاه- عطاری (Attari-Wagah) در نظر گفته خواهد شد. در حالی که زمان رسمی کار این نقطه گمرگی مرزی دوازده ساعت در روز است ولی به ندرت این مرز قبل از ده صبح باز می شود و دقیقا ساعت سه و نیم بعد از ظهر نیز بسته می شود، بنابراین صف کامیون ها به صورت کیلومتری در پشت این مرز متوقف می ماند.

    پاکستان آمادگی پذیرش دو همکار بزرگ تجاری یعنی هند و چین را در همسایگی خود دارد که از این قبال مصرف کنندگان آن سود خواهند برد. در این زمینه آقای عشرت حسین از اقتصاد دانان مورد احترام و رییس انستیتو مدیریت بازرگانی کراچی عنوان داشت :

    "پاکستان تراز منفی بازرگانی با هند و همچنین با چین دارد، و مازاد تجاری با دیگر کشورها... اما آزاد سازی تجاری بدون شک مصرف کنندگان داخلی را منتفع خواهد کرد از آنجا که قیمت تولیدات پایین آمده و تنوع انتخاب مصرف کنندگان نیز افزایش می یابد؛ که اگر از فساد جلوگیری شود؛ این همچنین درآمد کمرکی اضافی را برای پاکستان به ارمغان خواهد آورد. در میان دیوارهای محافظت کننده اقتصادهای منطقه یی، دو کشور می توانند تخصص هایی در زمینه های زیر بخشی اقتصاد از این قبال بدست آورند.  مضاف بر آن تقویت تجارت دوجانبه و منطقه یی باعث کاهش اثر شوک هایی اقتصادی بازار جهانی بر هر دو کشور خواهد شد."

    مجید عزیز بلگموالا (رییس سابق اتاق بازرگانی کراچی) همچنین به نیاز به ارتباط عمیق تر ترابری واگن های ریلی، کشتی رانی و سفرهای هوایی و همچنین تسهیل روادید اشاره داشته و پایان شرایط موجود با هند به عنوان بهترین کشوری که توسط پاکستانی ها ترجیح داده می شود، را خواستار شد.

    تا مهیا شدن چنین شرایطی، باید ارتباط موبایل در دو سوی مرز تامین گردد؛ در حالی که کارت های اعتباری بین المللی در مناطقی دور دستی همچون جنوب سودان مورد احترام و مقبولیت است؛ در پاکستان این کارت ها بلا استفاده می باشد. گرچه سفیر مناسبی همچون راگهاون (TCA Raghavan) را در اسلام آباد داریم؛ ولی هنوز یک مکانسیم مدرن و قانونمند رژیم روادید بین دو کشور نداریم. چارچوب متمدنانه روادید چندین بار ورودی موجود است اما فقط برای متقاضیان با سن بیشتر از 65 سال و متاهل که همسری از کشور دیگری اختیار کرده اند و یا کودکان زیر دوازده سال. تورهای منتخب تا 50 نفر در یک گروه برای سی روز روادید یکبار ورود را دریافت می کنند. هند بیست گروه فعال در توریسم را به همین منظور انتخاب کرده است که پاکستان همین مقدار را هم انجام نداده است.

    ترجیح بند گفته ی پاکستانی هاست که هر موقع حادثه تروریستی در هند اتفاق می افتد هند از دیو ساختن از هر پاکستانی خود داری کنند. این یک پاکستان متفاوت است، که برای اولین بار یک حاکمیت غیر نظامی و متمدن جایگزین دیگری شده است (انتقال دولت از حزب مردم به مسلم لیگ). حتی ارتش و سرویس اطلاعاتیISI  پاکستان در مرزهای ما به عنوان تروریسم و خطر رکود اقتصادی در نظر گرفته می شوند و میان صاحب (نخست وزیر پاکستان) از دو طرف درخواست پاسخگویی می کند.  توصیه یی که آقای مجید هم در خصوص وجه عمیق تر آن یعنی ترتیب دادن اتاق ملاقات برای واحدهای کوچک و متوسط دو کشور (SMEs) پیشنهاد می کند که فردی بین هند و پاکستان فرود نخواهد آمد الا مراکز آزاد تجاری (SEZ) بین دو کشور. هیات های تجاری زیر چترهای متفاوت در حال گذر از مرزها هستند. یک نمونه اساسی در این خصوص هیات تجارت مشترک هند و پاکستان می باشد که توسط آقای یاور علی رییس گروه نستل (Nestle) پاکستان و سونیل خان مونجیل رییس گروه هیرو (Hero) هدایت می شوند. کادر واکنش سریع کشاورزی آین گروه در همان روزی که آقای شهباز شریف در لودهیانا حضور دارد؛ ملاقات های خود را در همانجا هم زمان به انجام می رسانند.

    نویسنده این مقاله روحیت بنسال (Rohit Bansal) می باشد که رییس اجرایی و قائم مقام گروه استراتژی هند و مشاور گروه همورابی و سلیمان است.

    مترجم : سید مصطفی مصطفوی (کارشناس مطالعات هند)            منبع : روزنامه پایونیر هند چهارشنبه یازده دسامبر۲۰۱۳

    + نوشته شده در پنجشنبه بیست و یکم آذر۱۳۹۲ ساعت 21:7 شماره پست: 361

  • در رثای مردان مرد، احمد شاه مسعود (شیر دره پنجشیر) افغانستان

     امروز اگر عراق، سوریه، یمن، نیجریه و... اسیر توطئه و خونریزی وهابی مسلکان داعشی و... است، روزگاری نه چندان دور شریعت متحجرانه وهابیت، در کسوت و نام طالبان افغان ها را در خون غوطه می داد؛ ولی احمد شاه مسعود، آخرین فرمانده ی، آخرین سنگر فتح نشده ایی بود که در برابر خشک مغزان وهابی مسلک طالبانی در افغانستان ایستاد و آخرین سنگر و آشیان ملتش را حفظ کرد، تا ورق برگردد و نهضت مبارزین دوباره جان گیرد؛ و همین آخرین سنگر، نقطه نابودی طالبانی شود که وابسته به پول و فرهنگ کثیف اهالی خدعه و نیرگ و عصبیت عربی بودند. اما شیر دره ی پنجشیر در غروب آخرین روزهای مقاومت، که ابتدای نابودی نقشه اهل فتنه وهابیت بود، قربانی مکر ناجوانمردانه فتنه گرانی شد که به بهانه مصاحبه در یک اقدام تروریستی این ابرمرد دژهای سخت را به شهادت رساندند، تا نباشد و صبح پیروزی رادمردی خود را نبیند، روحش شاد و روانش در جوار حق مستغنی باد.

    زندگی ات مملو از خیر است برای مردم

    آشیانت، آشیان مهر، برای آنان

    مرگت انسان را به تکان وا می دارد

    که تو چقدر بزرگی

     و مرگت هم روایتگر بزرگی توست

    خداوند تو را آفرید تا بزرگی را معنی کنی

    به نمایش درآوری

    و در عرصه شغالان بی مقدار

    شیر و شیرمردی را تمام و کمال نشان دهی

    تو ایستاده مردی تا ایستادن بیاموزی

    ایستاده کمرت را خم کردند تا افتادنت را به رخ مردمت کشند

    اما افتادنی در کار نبود

    و حتی مرده ات بر عصای سلیمانی (ع) تکیه کرده و همچنان ایستاده است

    مرگت از روی شعور و آگاهی بود

    تا مردانه و استوار مردن را نیز بیاموزی

    مرگ معمول هم تو را نمی زیبد

    که تو برتر از آنی که در بستر، آرمیده بمیری

     تو را تنها به تیغ خدعه توانند کشت

    مولای مردان علی (ع) را هم از پشت، سرش شکافتند

    که سینه در سینه و چشم در چشم حریفش نبودند

     روایتی از آخرين روزهاى زندگى شهيد احمد شاه مسعود.

    "... در اينجا ميخواهم در باره ى آخرين روزهاى زندگى آمرصاحب مسعود از زبان همسرش، محافظانش، مسعود خليلى، و ديگران چيزى بگويم. احتمالآ پنجم ماه سپتمبر يعنى آخرين بارى كه خانواده اش مسعود را ديده اند، بيرون خانه بالاى چوكى نشسته بوده، قسمت ساعد دستش را بر روى چشم هايش گذار ده بود. ناگهان دستش را از روى چشم بر داشته به خانمش مى گويد: من به زودى شهيد مى شوم، نمى دانم سرنوشت تو چه خواهد شد، خياطى را هم نمى دانى كه كار كنى و زندگى ات را پيش ببرى. سپس اشاره اى به تپه اى در عقب باغ شان نموده مى گويد: مرا در آنجا دفن كنيد.

    خانمش در اين جريان چند بار سخنان او را قطع مى كند و مى گويد: تو چه مى گويى؟ اما ادامه داده بعد به احمد پسرش مى گويد: تو ميتوانى به يك نفس تا سر قبر پدرت بدوى؟ بعدأ قلم و كاغذ را ميگيرد تا وصيتى نمايد، خانمش به گريه افتاده كاغذ را از نزدش گرفته نمى گذارد چيزى بنويسد. روزى كه از پنجشير به شمال پرواز مى كند، هنگام لباس پوشيدن به خانمش مى گويد: اين آخرين لباس پوشيدن من در اين خانه است. گويا او در اين چند روز اخير چند بار همسرش را به گريه انداخته است. آن شب با مسعود خليلى صحبتى طولانى ميكند، سياست كمتر صحبت ميكند و بيشتر به سخنان معنوى علاقه ميگيرد. خليلى گفت: از هر در سخن ميگفتم، از اوليا، مرشدان مشهور، صوفيان بزرگ، روح خدا و آسمانها. بسيار به دقت مى شنيد، بيشتر شنيد كمتر گفت. در ميان سخنان اين شعر را بسيار پسنديد و آن را چند بار برايم تكرار نمود، هر بار كه مى خواندم به آن عميق مى شد و مى گفت يك بار ديگر بخوان:

    فريب جهان قصه ى روشن است

    ببين تا چه زايد شب آبستن است

    تا ساعت سه شب همچنان من سخن گفتم و وى شنيد. چون ساعت سه شب از او اجازه خواستم كه بروم بخوابم، و إلا براى نماز بيدار نخواهم شد. گرچه قلبآ نمى خواست اما اجازه داد. بعد از مرخص شدن مسعود خليلى وضو گرفته به خواندن نماز تهجد آغاز مى كند. مسعود هميشه نماز تهجد مى خواند، به وضو گرفتن و نماز خواندن و قرآن خواندن بسيار حريص بود و علاقه داشت، اما هيچگاه افراط نمى كرد. محافظينش گفتند: آن شب تا صبح نماز تهجد خواند و نخوابيد. بعد از نماز صبح و طلوع آفتاب، كه عادت داشت كمى خواب مى كرد باز هم نخوابيد. حوالى صبح ناگهان همه محافظين خود را طلب نموده دستور مى دهد در يك صف مقابل وى بايستند. سپس از اطاق خارج شده بدون اينكه چيزى بگويد به چهره ى يك يك آنها خيره مى شود. اى كاش آنها مى دانستند كه اين نگاه هاى وداع با دوستان وفادار اوست بعد آنها را مرخص مى كند. محافظانش از اين حركات اخير او هيچ چيزى نمى دانند، آنها بعدأ دانستند كه آن نگاه ها، نگاه هاى جدايى بود. منبع "مسعود شناسی"

     

     + نوشته شده در پنجشنبه ششم خرداد ۱۳۹۵ ساعت 10:52 AM توسط سید مصطفی مصطفوی  

  • رادیکالیسم هندو؛ معروفی مهم برای هندوها، که برای دیگران معروف نیست

    هر دین، مسلک و مرامی برای خود ارزش ها و ضد ارزش ها و یا به عبارتی خوبی و بدی هایی را تعریف و رهروان خود را به ترک و یا انجام آن دستور می دهد و به واقع فقه هر دینی حد و حدودِ باید و نبایدهای خود را تعیین و رهروانش را ملزم به رعایت آن می کند، لذا باید و نبایدهای هردینی به پیروان آن مرتبط است و در واقع دیگران ملزم به رعایت آن نیستند، ما هم در اسلام این باید و نبایدها را داریم و از آن به عنوان "معروف[1]" و "منکر[2]" یاد می کنیم و یکی از فروع دین ما هم همین "امر به معروف و نهی از منکر"  است که در حد خود هم لازم است و هم مفید به نظر می رسد
    امر به معروف و نهی از منکر که به عبارتی همان "دعوت به خیر و دوری از شر است"، دستوریست که در ادیان مختلف برای حفاظت از ارزش های دینی اشان تعریف و کم و یا زیاد امری تقریبا رایج در همه ادیان است؛ ولی وقتی خود را از دایره دینِ خود بیرون بکشی و از بالا نگاهی به این باید و نباید ها در ادیان و فرهنگ های مختلف داشته باشی، خواهی دید که این باید و نباید ها سیال هستند و برخی از ارزش ها اگرچه در مرام و مسلکی ارزش است، در دیگری اصلا این طور نیست و آنها ممکن است، کاملا عکس شما فکر و عمل کنند
    مثلا به موضوع حجاب و پوشش زنان که نظری بیفکنیم خواهیم دید که در حالی که در عرف ما مسلمانان ایرانی کاملا این امر رعایت می شود و نسبت به آن سختگیریم (فارغ از ارزش گذاری آن)، این امر حتی در بین مسلمانان دیگر کشورهای اسلامی هم ثابت نیست و بدین امر از چنین حساسیتی برخوردار نیست و آنان در این حد نسبت به آن حساس نیستند و در واقع پوشش تابع عرف هر جامعه است و همین امر در بین مسیحیان ارزش بزرگی محسوب نمی شود و امر به این پوشش هم نمی شود و... خوردن گوشت خوک اگرچه برای یک مسلمان یک امر نشدنی و محال تلقی می شود در مکاتب دیگر و فقه دیگران اصلا نکوهیده نیست و خوراک روزانه آنان و شاید پرمصرف ترین گوشت هم باشد.
    پس با توجه به تکثر در تفاوت ارزش ها (باید و نبایدها) در بین ملل و فرهنگ ها، تحمیل ارزش های خود به دیگران امر نکوهیده ایی است، چرا که ممکن است امری برای ما بسیار مهم باشد، ولی برای دیگری اصلا اهمیت نداشته و ارزش محسوب نشود، لذا انتظار از دیگران نیز باید با همین معیار مد نظر قرار گیرد
    هندوها هم به عنوان یک فرهنگ، دین باستانی و دیرپا، امور مقدس و یا به عبارتی معروف و منکرهایی را برای خود تعریف که از جمله آن می توان به احترامی اشاره کرد که برخی از آنان کم و یا زیاد برای جناب "گاو" قایلند، به طوری که برخی از آنان تعرض به این حیوان را منکری بسیار بزرگ و نابخشودنی تلقی کرده و گروه های خودسر هندوی افراطی مرتکبین را حتی تا حد مرگ تنبیه می کنند و نهضت محافظت از این حیوان را تشکیل داده اند و سخت به عقوبت کسانی اقدام می کنند که کوچکترین بی احترامی به آن کنند.
    سازمان حفاظت از کاو هند (The Rashtriya Gau Raksha Dal)[3] از آن جمله است که به رهبری آقای پاوان پاندیت (Pawan Pandit) اکنون در این خصوص بسیار فعال است. به قسمتی از فعالیت های این گروه که در سایت ویکی پدیا بدان اشاره شده است، توجه کنید :
    "از زمان روی کار آمدن حزب ملی گرای بی.جی.پی (BJP)[4] به رهبرای آقای نارندرا مودی[5] در ماه می سال 2014، اعضای "سازمان حفاظت از گاو هند" به صورت آشکاری در ایالت های تحت سیطره حزب بی.جی.پی از جمله گجرات، پنجاب، راجستان، هاریانا، مادیاپرادش و مهاراشترا در تعداد زیادی از وقایع قتل و به دار آویختن تجار گاو (که اکثرا از اقلیت مسلمان و جامعه دالیت[6]هستند)، دست داشته اند. روش کاری آنها در این اقدام بدین صورت است که فعالین این گروه کامیون های حمل گاو را متوقف کرده و بعد از ضرب و شتم راننده و کمک راننده که در برخی از موارد تا حد مرگ انجام می پذیرد، آنان را مجبور به خوردن مدفوع و ادرار گاوها کرده و از این صحنه عکس و فیلم تهیه نموده و به صورت آنلاین در شبکه های مجازی قرار می دهند که در بیشتر موقع با هیچ اقدام و واکنشی از سوی مسولین و نهادهای قانونی کشور مواجه نمی شود. غیر مشهورترین این حوادث کشتن آقای اخلاق مسلمان 52 ساله اهل روستای بیسرا در ایالت اتارپرادش به وسیله فعالین محلی سازمان حفاظت از گاو هند است که بر اساس شایعه ایی شکل گرفت که او و خانواده اش از گوشت گاو استفاده کرده اند. از جمله حوادث اخیر در خصوص این اقدامات بیرحمانه، در یازده جولای سال 2016 در شهر اونا در ایالت گجرات اتفاق افتاد، و آن زمانی بود که گروهی اعضای سازمان حفاظت از گاو هند متوجه کندن پوست یک گاو مرده توسط چهار جوان دالیت شدند که بعد از ضرب و شتم شدید آنان، این چهار تن را به طرز فجیعی کشتند؛ در حالی که یک شاهد عینی بعدا تایید کرد که این گاو توسط یک شیر وحشی دریده شده بود، و همین حادثه باعث یک حرکت سراسری اعتراضی به وسیله دالیت ها و گروه های راست گرا شد که معتقد بودند این بیرحمی ها قسمتی از یک راهبرد بزرگتر توسط گروه  آر.اس.اس[7] است که با اقدامات مبارزاتی علیه اقلیت های مذهبی و گروه های هندوی عقب مانده (دالیت ها) در ارتباط است."
    نگاهی به این گزارش نشان می دهد که گروه های امربه معروف و نهی از منکر هندو با کسانی که از ارزش های آنان عبور کنند چه می کنند و چه جو وحشتی را به اقلیت های جامعه هند تحمیل می کنند. این در حالی است که خوردن گوشت گاو برای یک مسلمان اصلا امری نکوهیده نیست و کاملا مجاز است ولی حقوق این اقلیت مسلمان در جامعه هند کاملا نادیده گرفته می شود و با فجیع ترین وضع به جرمی تنبیه می شوند که در مذهب و فرهنگ آنان اصلا نه ضد ارزش و نه کناه محسوب نمی شود و کاملا عرفی و شرعی است.
    جنایات گروه های امر به معروف و نهی از منکر هندو که در این رابطه به گروه های خودسر Cow vigilante [8] مشهورند، آنقدر بالا گرفته است که آقای نارندرا مودی هم به این امر واکنش نشان داده و هم مسلکان خود درگروه های هندویسم افراطی را افرادی با اعمال "ضد انسانی" و "ضد اجتماع [9]" نامیده و اعمال خشونت بار و غیر قانونی آنان را مورد حمله قرار داد.
    آری ارزشی که برای ما ممکن است ارزش باشد برای دیگری چیزی بسیار پیش پا افتاده است و نباید خوبی و بدی را از کانال اعتقادات خود دید و به تخطئه دیگران اقدام کرد.

     

    این صحنه و تصویر بعدی آن مربوط به جنایت یک گروه  5 نفره هندوی افراطی در تاریخ 20 مارس 2016 است که آقای مظلوم انصاری راننده 32 ساله و شاگرد نوجوان 13 ساله اش به نام امتیاز خان را به جرم حمل و نقل گاو  که مطابق ارزش های مذهبی آنان منکر تلقی می شود را در ایالت جارکند هند بعد از ضرب و شتم  با طناب به دار آویختند   

     http://muslimmirror.com/eng/wp-content/uploads/2016/03/1470012_10208966335896805_3020523492299346592_n.jpg 

     http://muslimmirror.com/eng/five-members-of-hindu-vigilante-group-held-in-killings-of-two-muslims-in-jharkhand/ 

     

     

      این صحنه و دو تصویر ذیل آن مربوط به جنایت چند جوان هندوی افراطی است که در حال تنبیه یک مسلمان هستند که در کار حمل و نقل گاو فعال بوده است، ابتدا او را لخت نموده و به قصد کشت مورد ضرب و شتم قرار می دهند. البته این اقدام که به غیرت دینی این جوانان هندو برخورده است، متعلق به زمان ببریت بشر نیست بلکه این اتفاقی است که در 31 ماه می 2016 در بخش چوتی سرای ایالت راجستان اتفاق افتاده است

     https://3.bp.blogspot.com/-aW41dNU38b0/V1HWDfgqfGI/AAAAAAAAMjs/AR5C-qbnjvQe-Vp9DnAfUNpm6zvNhxrowCLcB/s1600/Brutality_with_Muslims_in_Rajasthan_India.jpg

     

     http://media2.intoday.in/indiatoday/images/stories/cow---story_647_060216094657.jpg

    http://www.hindustantimes.com/jaipur/cow-vigilante-group-blocks-highway-in-rajasthan/story-TOKR7gm0bTLfQAhg6OB0WI.html 

     

     

    این چهار جوان لخت که در تصویر دیده می شوند از دالیت ها هستند که در تاریخ 11 جولای 2016 به جرم پوست کندن یک گاو کشته شده توسط یک شیر، توسط گروه های خودسر هندو دستگیر و پشت یک اتومبیل بسته بعد از اهانت و ضرب و شتم شدید در شهر اونا ایالت گجرات گردانده شدند.

    http://athavaneng.com/wp-content/uploads/2016/07/Dalits-beaten-up-GUJARAT-720x480.jpg  

     

     http://indianexpress.com/article/explained/gujarat-dalit-protests-una-gau-rakshaks-mohammad-akhlaq-modi-govt-2954324/ 

     

     https://www.forwardpress.in/2016/07/atrocities-against-dalits-a-means-to-sustain-oppression/ 

     

      رژه افراد وابسته به گروه هندویی افراطی آر.اس.اس که در واقع مادر گروه های دیگر هندوی افراطی است و دیگرگروه ها ارگان های آن محسوب می شوند از جمله بی.جی.پی ارگان سیاسی آن محسوب می شود

    [1] - کارهای که امر به انجام آن می شود.

    [2] - کارهایی که امر به ترک آن می شود

    [3]  - https://en.wikipedia.org/wiki/Bhartiya_Gau_Raksha_Dal  و  http://bgrd.in/

    [4]  - حزب ملی گرای دست راستی هند که نماینده سیاسی گروه های هندویسم افراطی است و از دهه آخر قرن بیستم تاکنون ظهور موثری در سیاست هند دارد. http://www.bjp.org/

    [5] - نخست وزیر فعلی هند که در سال 2000 سروزیر ایالت گجرات بود و آن زمانی بود که از سوی هندوها حملات شدیدی علیه مسلمانان انجام شده و هزاران نفر از آنان قربانی خشونت هندوهای افراطی شدند و در این زمینه ایشان نیز متهم است و به قصاب کجرات مشهور شد.    https://en.wikipedia.org/wiki/Narendra_Modi

    [6] - پایین ترین طبقه جامعه هندو که به نجس ها مشهورند و از محروم ترین اقشار هند تلقی می شوند.   https://en.wikipedia.org/wiki/Dalit 

    [7] - گروه RSS اصلی ترین گروه هندویی افراطی است که بسیاری از گروه های هندو افراطی دیگر، ارگان های مختلف آن تلقی می شوند از جمله حزب BJP شاخه سیاسی آن تلقی می گردد که هم اکنون دولت مرکزی هند را به نخست وزیری آقای نارندرا مودی در اختیار دارد.  www.rss.org/

    [8] - این واژه در این مورد می توان نگهبانان شریعت هندو تعریف کرد که در فرهنگ لغت کمبریج (http://dictionary.cambridge.org/dictionary/english/vigilante) این طور معنی شده است که : " شخصی که سعی می کند از طرق غیر رسمی از جرم جلوگیری کند، و یا به دستگیری و تنبیه شخصی که متهم به انجام جرمی است اقدام کند، مخصوصا به دلیل این که فکر می کند نهادهای قانونی مثل پلیس که باید نسبت به کنترل جرم اقدام کنند اقدام موثری ندارند، افراد خودسر معمولا به هم ملحق شده و گروه شکل می دهند." 

    [9] - http://www.thehindu.com/news/national/rss-backs-modi-attack-on-cow-vigilantes/article8960661.ece  و http://www.thehindu.com/news/national/narendra-modi-on-cow-vigilantes-they-are-antisocial/article8953529 

  • رادیکالیسم هندو؛ معروفی مهم برای هندوها، که برای دیگران معروف نیست

    هر دین، مسلک و مرامی برای خود ارزش ها و ضد ارزش ها و یا به عبارتی خوبی و بدی هایی را تعریف و رهروان خود را به ترک و یا انجام آن دستور می دهد و به واقع فقه هر دینی حد و حدودِ باید و نبایدهای خود را تعیین و رهروانش را ملزم به رعایت آن می کند، لذا باید و نبایدهای هردینی به پیروان آن مرتبط است و در واقع دیگران ملزم به رعایت آن نیستند، ما هم در اسلام این باید و نبایدها را داریم و از آن به عنوان "معروف[1]" و "منکر[2]" یاد می کنیم و یکی از فروع دین ما هم همین "امر به معروف و نهی از منکر"  است که در حد خود هم لازم است و هم مفید به نظر می رسد
    امر به معروف و نهی از منکر که به عبارتی همان "دعوت به خیر و دوری از شر است"، دستوریست که در ادیان مختلف برای حفاظت از ارزش های دینی اشان تعریف و کم و یا زیاد امری تقریبا رایج در همه ادیان است؛ ولی وقتی خود را از دایره دینِ خود بیرون بکشی و از بالا نگاهی به این باید و نباید ها در ادیان و فرهنگ های مختلف داشته باشی، خواهی دید که این باید و نباید ها سیال هستند و برخی از ارزش ها اگرچه در مرام و مسلکی ارزش است، در دیگری اصلا این طور نیست و آنها ممکن است، کاملا عکس شما فکر و عمل کنند
    مثلا به موضوع حجاب و پوشش زنان که نظری بیفکنیم خواهیم دید که در حالی که در عرف ما مسلمانان ایرانی کاملا این امر رعایت می شود و نسبت به آن سختگیریم (فارغ از ارزش گذاری آن)، این امر حتی در بین مسلمانان دیگر کشورهای اسلامی هم ثابت نیست و بدین امر از چنین حساسیتی برخوردار نیست و آنان در این حد نسبت به آن حساس نیستند و در واقع پوشش تابع عرف هر جامعه است و همین امر در بین مسیحیان ارزش بزرگی محسوب نمی شود و امر به این پوشش هم نمی شود و... خوردن گوشت خوک اگرچه برای یک مسلمان یک امر نشدنی و محال تلقی می شود در مکاتب دیگر و فقه دیگران اصلا نکوهیده نیست و خوراک روزانه آنان و شاید پرمصرف ترین گوشت هم باشد.
    پس با توجه به تکثر در تفاوت ارزش ها (باید و نبایدها) در بین ملل و فرهنگ ها، تحمیل ارزش های خود به دیگران امر نکوهیده ایی است، چرا که ممکن است امری برای ما بسیار مهم باشد، ولی برای دیگری اصلا اهمیت نداشته و ارزش محسوب نشود، لذا انتظار از دیگران نیز باید با همین معیار مد نظر قرار گیرد
    هندوها هم به عنوان یک فرهنگ، دین باستانی و دیرپا، امور مقدس و یا به عبارتی معروف و منکرهایی را برای خود تعریف که از جمله آن می توان به احترامی اشاره کرد که برخی از آنان کم و یا زیاد برای جناب "گاو" قایلند، به طوری که برخی از آنان تعرض به این حیوان را منکری بسیار بزرگ و نابخشودنی تلقی کرده و گروه های خودسر هندوی افراطی مرتکبین را حتی تا حد مرگ تنبیه می کنند و نهضت محافظت از این حیوان را تشکیل داده اند و سخت به عقوبت کسانی اقدام می کنند که کوچکترین بی احترامی به آن کنند.
    سازمان حفاظت از کاو هند (The Rashtriya Gau Raksha Dal)[3] از آن جمله است که به رهبری آقای پاوان پاندیت (Pawan Pandit) اکنون در این خصوص بسیار فعال است. به قسمتی از فعالیت های این گروه که در سایت ویکی پدیا بدان اشاره شده است، توجه کنید :
    "از زمان روی کار آمدن حزب ملی گرای بی.جی.پی (BJP)[4] به رهبرای آقای نارندرا مودی[5] در ماه می سال 2014، اعضای "سازمان حفاظت از گاو هند" به صورت آشکاری در ایالت های تحت سیطره حزب بی.جی.پی از جمله گجرات، پنجاب، راجستان، هاریانا، مادیاپرادش و مهاراشترا در تعداد زیادی از وقایع قتل و به دار آویختن تجار گاو (که اکثرا از اقلیت مسلمان و جامعه دالیت[6]هستند)، دست داشته اند. روش کاری آنها در این اقدام بدین صورت است که فعالین این گروه کامیون های حمل گاو را متوقف کرده و بعد از ضرب و شتم راننده و کمک راننده که در برخی از موارد تا حد مرگ انجام می پذیرد، آنان را مجبور به خوردن مدفوع و ادرار گاوها کرده و از این صحنه عکس و فیلم تهیه نموده و به صورت آنلاین در شبکه های مجازی قرار می دهند که در بیشتر موقع با هیچ اقدام و واکنشی از سوی مسولین و نهادهای قانونی کشور مواجه نمی شود. غیر مشهورترین این حوادث کشتن آقای اخلاق مسلمان 52 ساله اهل روستای بیسرا در ایالت اتارپرادش به وسیله فعالین محلی سازمان حفاظت از گاو هند است که بر اساس شایعه ایی شکل گرفت که او و خانواده اش از گوشت گاو استفاده کرده اند. از جمله حوادث اخیر در خصوص این اقدامات بیرحمانه، در یازده جولای سال 2016 در شهر اونا در ایالت گجرات اتفاق افتاد، و آن زمانی بود که گروهی اعضای سازمان حفاظت از گاو هند متوجه کندن پوست یک گاو مرده توسط چهار جوان دالیت شدند که بعد از ضرب و شتم شدید آنان، این چهار تن را به طرز فجیعی کشتند؛ در حالی که یک شاهد عینی بعدا تایید کرد که این گاو توسط یک شیر وحشی دریده شده بود، و همین حادثه باعث یک حرکت سراسری اعتراضی به وسیله دالیت ها و گروه های راست گرا شد که معتقد بودند این بیرحمی ها قسمتی از یک راهبرد بزرگتر توسط گروه  آر.اس.اس[7] است که با اقدامات مبارزاتی علیه اقلیت های مذهبی و گروه های هندوی عقب مانده (دالیت ها) در ارتباط است."
    نگاهی به این گزارش نشان می دهد که گروه های امربه معروف و نهی از منکر هندو با کسانی که از ارزش های آنان عبور کنند چه می کنند و چه جو وحشتی را به اقلیت های جامعه هند تحمیل می کنند. این در حالی است که خوردن گوشت گاو برای یک مسلمان اصلا امری نکوهیده نیست و کاملا مجاز است ولی حقوق این اقلیت مسلمان در جامعه هند کاملا نادیده گرفته می شود و با فجیع ترین وضع به جرمی تنبیه می شوند که در مذهب و فرهنگ آنان اصلا نه ضد ارزش و نه کناه محسوب نمی شود و کاملا عرفی و شرعی است.
    جنایات گروه های امر به معروف و نهی از منکر هندو که در این رابطه به گروه های خودسر Cow vigilante [8] مشهورند، آنقدر بالا گرفته است که آقای نارندرا مودی هم به این امر واکنش نشان داده و هم مسلکان خود درگروه های هندویسم افراطی را افرادی با اعمال "ضد انسانی" و "ضد اجتماع [9]" نامیده و اعمال خشونت بار و غیر قانونی آنان را مورد حمله قرار داد.
    آری ارزشی که برای ما ممکن است ارزش باشد برای دیگری چیزی بسیار پیش پا افتاده است و نباید خوبی و بدی را از کانال اعتقادات خود دید و به تخطئه دیگران اقدام کرد.

     

    این صحنه و تصویر بعدی آن مربوط به جنایت یک گروه  5 نفره هندوی افراطی در تاریخ 20 مارس 2016 است که آقای مظلوم انصاری راننده 32 ساله و شاگرد نوجوان 13 ساله اش به نام امتیاز خان را به جرم حمل و نقل گاو  که مطابق ارزش های مذهبی آنان منکر تلقی می شود را در ایالت جارکند هند بعد از ضرب و شتم  با طناب به دار آویختند   

     http://muslimmirror.com/eng/wp-content/uploads/2016/03/1470012_10208966335896805_3020523492299346592_n.jpg 

     http://muslimmirror.com/eng/five-members-of-hindu-vigilante-group-held-in-killings-of-two-muslims-in-jharkhand/ 

     

     

      این صحنه و دو تصویر ذیل آن مربوط به جنایت چند جوان هندوی افراطی است که در حال تنبیه یک مسلمان هستند که در کار حمل و نقل گاو فعال بوده است، ابتدا او را لخت نموده و به قصد کشت مورد ضرب و شتم قرار می دهند. البته این اقدام که به غیرت دینی این جوانان هندو برخورده است، متعلق به زمان ببریت بشر نیست بلکه این اتفاقی است که در 31 ماه می 2016 در بخش چوتی سرای ایالت راجستان اتفاق افتاده است

     https://3.bp.blogspot.com/-aW41dNU38b0/V1HWDfgqfGI/AAAAAAAAMjs/AR5C-qbnjvQe-Vp9DnAfUNpm6zvNhxrowCLcB/s1600/Brutality_with_Muslims_in_Rajasthan_India.jpg

     

     http://media2.intoday.in/indiatoday/images/stories/cow---story_647_060216094657.jpg

    http://www.hindustantimes.com/jaipur/cow-vigilante-group-blocks-highway-in-rajasthan/story-TOKR7gm0bTLfQAhg6OB0WI.html 

     

     

    این چهار جوان لخت که در تصویر دیده می شوند از دالیت ها هستند که در تاریخ 11 جولای 2016 به جرم پوست کندن یک گاو کشته شده توسط یک شیر، توسط گروه های خودسر هندو دستگیر و پشت یک اتومبیل بسته بعد از اهانت و ضرب و شتم شدید در شهر اونا ایالت گجرات گردانده شدند.

    http://athavaneng.com/wp-content/uploads/2016/07/Dalits-beaten-up-GUJARAT-720x480.jpg  

     

     http://indianexpress.com/article/explained/gujarat-dalit-protests-una-gau-rakshaks-mohammad-akhlaq-modi-govt-2954324/ 

     

     https://www.forwardpress.in/2016/07/atrocities-against-dalits-a-means-to-sustain-oppression/ 

     

      رژه افراد وابسته به گروه هندویی افراطی آر.اس.اس که در واقع مادر گروه های دیگر هندوی افراطی است و دیگرگروه ها ارگان های آن محسوب می شوند از جمله بی.جی.پی ارگان سیاسی آن محسوب می شود

    [1] - کارهای که امر به انجام آن می شود.

    [2] - کارهایی که امر به ترک آن می شود

    [3]  - https://en.wikipedia.org/wiki/Bhartiya_Gau_Raksha_Dal  و  http://bgrd.in/

    [4]  - حزب ملی گرای دست راستی هند که نماینده سیاسی گروه های هندویسم افراطی است و از دهه آخر قرن بیستم تاکنون ظهور موثری در سیاست هند دارد. http://www.bjp.org/

    [5] - نخست وزیر فعلی هند که در سال 2000 سروزیر ایالت گجرات بود و آن زمانی بود که از سوی هندوها حملات شدیدی علیه مسلمانان انجام شده و هزاران نفر از آنان قربانی خشونت هندوهای افراطی شدند و در این زمینه ایشان نیز متهم است و به قصاب کجرات مشهور شد.    https://en.wikipedia.org/wiki/Narendra_Modi

    [6] - پایین ترین طبقه جامعه هندو که به نجس ها مشهورند و از محروم ترین اقشار هند تلقی می شوند.   https://en.wikipedia.org/wiki/Dalit 

    [7] - گروه RSS اصلی ترین گروه هندویی افراطی است که بسیاری از گروه های هندو افراطی دیگر، ارگان های مختلف آن تلقی می شوند از جمله حزب BJP شاخه سیاسی آن تلقی می گردد که هم اکنون دولت مرکزی هند را به نخست وزیری آقای نارندرا مودی در اختیار دارد.  www.rss.org/

    [8] - این واژه در این مورد می توان نگهبانان شریعت هندو تعریف کرد که در فرهنگ لغت کمبریج (http://dictionary.cambridge.org/dictionary/english/vigilante) این طور معنی شده است که : " شخصی که سعی می کند از طرق غیر رسمی از جرم جلوگیری کند، و یا به دستگیری و تنبیه شخصی که متهم به انجام جرمی است اقدام کند، مخصوصا به دلیل این که فکر می کند نهادهای قانونی مثل پلیس که باید نسبت به کنترل جرم اقدام کنند اقدام موثری ندارند، افراد خودسر معمولا به هم ملحق شده و گروه شکل می دهند." 

    [9] - http://www.thehindu.com/news/national/rss-backs-modi-attack-on-cow-vigilantes/article8960661.ece  و http://www.thehindu.com/news/national/narendra-modi-on-cow-vigilantes-they-are-antisocial/article8953529 

  • سردار والابهابهایی پاتل Sardar Vallabhbhai Patel - آقابالاسری خودی به جای آقابالاسر خارجی

     

    مردم بزرگ، ثروتمند و باستانی شبه قاره هند، هم همچون ما ایرانیان در شرایطی در اوایل قرن بیستم میلادی تن به انقلاب دادند که راهی برای فرو کردن حرف خود در گوش "آقابالاسر" انگلیسیِ ظالم، اشغالگر و کَر خود نیافتند، انگلیسی ها که صدای مردم زیر دست خود را در جنوب آسیا به موقع نشنیدند، با قیام این مردم مواجه شدند، انگلیسی هایی که گوش شنوایی برای شنیدن توصیه های از سر خیرخواهی مردان آرام، صلحجو، مهربان (حتی نسبت به دشمن)، مصلح و تحصیل کرده ایی مثل مهاتما گاندی، جواهر لعل نهرو و... نداشتند، و برعکس تیغ قدرت غیر پاسخگوی خود را به سوی منتقدین و مصلحینی از این دست گرفته و زندان های خود را مملو از آزادمردان و زنانی چون آنان کردند، حال آنکه که اینان حامل خواست مردمی بودند که قیام شان می توانست آن کند که کرد، و اشغالگران سرانجام تن به خواست مردم دادند، و در سال 1948 از شبه قاره هند عقب نشینی کردند. آخرین تیر ترکش انگلیسی ها همچنان که سفیر محترم هند در ایران، جناب آقای سائوراب کومار (Saurabh Kumar) در مراسم یکصد و چهل و یکمین سالگرد تولد "سردار والابهابهایی پاتل (Sardar Vallabhbhai Patel) " در تاریخ 16 آبان 1395 در تهران تصریح کردند:  

    "بریتانیایی ها همچنان که در دیگر نقاط جهان هم عمل کردند، معتقد به سیاست تفرقه بینداز و حکومت کن بودند و همین سیاست روش آنان در حاکمیت بر هند بود [1] "

    آری با عقب نشینی انگلیسی ها از شبه قاره هند، انقلابیون پیروز، با بیش از 500 ایالت نواب نشین (یا حکومت های ملوک و طوایفی محلی) مواجه شدند که طبق قانون توافق شده بین طرفین (مبارز و اشغالگر) در هنگام تقسیم شبه قاره هند و در زمان استقلال، و عقب نشینی انگلیسی ها، بین سه گزینه ماندن با هند کنونی، یا پیوستن به پاکستان و یا استقلال، مخیّر بودند، اینجا بود که اشغالگران از زمینه نفاق و جدایی مذهبی و قومی که در این سرزمین استثمار زده وجود داشت استفاده کردند، و آخرین و کاراترین ضربه را به انقلابیون شبه قاره هند زدند و جدایی دردناک و خونباری با هزاران خون بر زمین ریخته در جریان جدایی، و مهاجرت های عظیم قومی و مذهبی را به آنان تحمیل کردند که آثار این جدایی از جمله کشتارها، مهاجرت های بزرگ، جنگ ها، ویرانی های عظیم و در یک کلام "چالش جنوب آسیاست" هنوز پس از بیش از شصت سال بین کشورهای متعدد این منطقه خصوصا هند و پاکستان شعله ور است و قربانی می گیرد، و حتی هم اکنون که این سطور را می نگارم و یا همان موقع که به بزرگداشت این انقلابی بزرگ هندی مشغول بودیم، مردم کشمیر تاوان این بد عهدی را می دهند و در یک قیام بزرگ و خونبار قرار دارند و هر روزه از دو طرف و بخصوص مردم کشمیر (ایران صغیر) کشتار می شود.

    اما جدا از اینکه این قانون و شروط توافق شده ی و یا حیله انگلیسی ها در حین استقلال شبه قاره هند، درست است یا خیر، و یا تقسیم شبه قاره هند کار درستی بود یا نه، که به نظر اینجانب از بزرگترین اشتباهات مسلمانان و هندوها بود که تن به چنین تقسیم خسارتباری بعد از استقلال دادند، اما سردار پاتل از جمله کسانی بود که در جایگاه قانونی اولین وزیر کشور هند در حق تعدادی از مردم این ایالت های بیش از 500 گانه هند نارواداری کرد و آنان را از حق انتخاب قانونی و تعیین سرنوشت برای انتخاب آینده خود محروم کرد و آنان را مجبور به باقی ماندن در سرزمین هند کنونی کرد.

    یکی از بلندترین مجسمه های جهان مربوط به سردار والابهابهایی پاتل

    کشمیری ها را که می توانستند و می خواستند به پاکستان بپوندند را مانع شد، و ایالت آندراپرادش، پنجاب، هفت خواهران شرقی و... را که می خواستند مستقل باشند را به زور و ارعاب در قالب هند کنونی نگهداشت و حقوق این مردم برای تعیین سرنوشت پس از استقلال را پایمال کرد.

     مبحثی که از دید سخنرانان محترم و فرهیخته مراسم یکصد و چهل و یکمین سالگرد این "سردار" که در شانزدهم آبانماه جاری به همت سفارت هند تدارک دیده شد، سخنی به میان نیامد، و دوستان سخنران این مراسم تنها به معرفی و حتی مدح این انقلابی بزرگ هندی (البته برخی خصوصیات او ستودنی است) پرداختند. در حالی که اقدامات و اعمال او بعد پیروزی انقلاب هند برای ملی گرایان افراطی هندو [2] قابل مدح است، و ایستادگی او در مقابل حق قانونی تعیین سرنوشت مردمش بعد از پیروزی، او را در بین ملی گرایان هندو به "مرد آهنین هند" مشهور کرد، و اعمال این اولین وزیر کشور هند به سان مشت آهنینی بود که او در سرکوب خواست برخی از مردم خود که اینک بعد از دهه ها مبارزه، حق تعیین سرنوشت یافته بودند، استفاده شد و این حق قانونی نادیده گرفته و به هیچ انگاشته و از سوی برادران انقلابی اشان (از جمله سردار پاتل) بعد از پیروزی بر آقابالاسرهای انگلیسی، نادیده گرفته شد، البته شاید شرم ما ایرانیان از میزبان، ما را به چنین دردی مبتلا می کند ولی نکته دانان ریزبین می توانند حتی به کنایه هم که شده این مهم را در چنین مواقعی در کار خود بگنجانند.

    سردار پاتل ها از جمله آقابالاسرهای جدیدی برای مردم هند بودند که بعد از پیروزی بر آقابالاسرهای انگلیسی که خود به جای آنان نشستند و برای آنان بدون رضایت شان تصمیم گرفتند، اینان دیگر انگلیسی نبودند و از خود هندی ها بودند، اما تحرکات آنها منافی قانون اساسی هند که هند متکثر، سکولار و دمکراتیک را به رسمیت شناخت و به لحاظ مذهبی، فرهنگی، سیاسی مردم متکثر هند را مطیع و منقاد فرهنگ هندویی افراطی و ملی گرایی هندویی خود می خواستند، حتی اگر اقلیتی 200 میلیون جمعیت داشته باشد (مسلمانان)، آری سردار پاتل مورد تمجید رادیکالیسم هندو قرار دارد که سکولاریسم (به رسمیت شناختن حقوق اساسی اقلیت های مذهبی) را ظلم می داند و حق اقلیت های هندی را نادیده گرفته و می گویند یا باید به دین هندو باز گردید و یا هند را ترک کنید، و حتی خوردن گوشت گاو (مقدس هندوها) که هیچ حمل آن[3] هم مستوجب دار توسط این افراطیون می شود و... و همین خط سیاسی، مذهبی و فرهنگی هندویی افراطی، تحرکات و سیاست های امثال سردار پاتل را الهام بخش تحرکات ضد اقلیتی (مسلمانان، مسیحیان، سیک ها، جین ها و...) خود اعلام می کند و از سوی هندوهای افراطی در RSS و گروه "سنگ پریوار" مورد تمجید قرار می گیرد، به طوری که جناب نارندرا مودی (نخست وزیر هند) که از کادرهای گروه  افراطی RSS و رهبران کنونی حزب BJP است  (که شاخه سیاسی گروه RSS و سایر گروه های از این دست محسوب می شود)، مورد تمجید قرار می گیرد و ایشان عنوان می دارند:

    "من از بی.جی.پی هستم و سردار پاتل از حزب کنگره (حزب سکولار رقیب)، اما من هنوز دنباله رو ایدئولوژی و عقاید او هستم که مربوط به هیچ جناح نیست." [4]

    البته ناگفته نماند که سردار پاتل از رهبران انقلاب هند (با کمی زاویه فکری با گاندی و نهرو) بود که هم در دوره انقلاب و هم در دوره ریکاوری پس از انقلاب هند فرد موثری بود و به همین دلیل 31 اکتبر را به عنوان زادروز تولد این سردار به عنوان روز "وحدت ملی هند" اعلام می شود و به پاس اقدامات او برای بازیابی هند کنونی بعد از پیروزی، هر ساله در هند گرامی داشته می شود.

    اما ناگفته نماند که نیش خنجر "آقابالاسرهای کَر بعد از پیروز هر انقلاب" دردناک تر از اثر خنجر آقابالاسرهای قبل از پیروزی هر انقلابی است که از آنان انتظاری نیست.

     

    [1] - “Britishers as they have done elsewhere, they believe in policy of divide and rule, and that was how they were rule India”   

    [2] - در خصوص عقاید و روند کار و عمل گروه های هندوی افراطی در پایان نامه خود تحت عنوان "رادیکالیسم هندو و جهانی شدن" توضیح داده ام که قابل مراجعه است. http://mostafa111.ir/neghashteha/english-production/706-globalisation-and-hindu-radicalism-in-india.html

    [3]- http://mostafa111.ir/neghashteha/india/945   رادیکالیسم هندو؛ معروفی مهم برای هندوها، که برای دیگران معروف نیست

    [4]  - “I am BJP, and Sardar Patel was from Congress, but I am still follow his ideology and beliefs which is from no part”

  • سردار پاتل، انقلابی هندی و مرد آهنین و آرشیتکت وحدت ملی هند

     هند سرزمین حکمت و آموختن است، تاریخی دارد پر از تجربه و آموزش برای ملت هایی که می خواهند خود و تمدن خود را حفظ نمایند، این عرصه مبارزه ایی است، دست نخورده از آموزه هایی که می تواند راه گشای ملت های دیگر راهجو باشد. انقلاب هند یک انقلاب عبرت آموز است، که چگونه مهاتما گاندی (رهبر بزرگ انقلاب و استقلال هند)، با فلسفه ی روشن مبارزاتی خود مبتنی بر سیاست "نفی خشونت" و دوست داشتن دیگران (حتی دشمن) و با روش نافرمانی مدنی [1]  پا به عرصه مبارزه برای رهایی سرزمین خود از استعمار انگلیس نهاد و باعث دادن سکان هدایت جامعه خود به دست مردان سرزمینی شد که در تنوع فکری و عملی بی نظیر شاید باشد؛ در این مسیر هم مبارزانی با منش و شخصیت های متفاوت، وی را همراهی کردند. یکی از این همراهان و مبارزین آقای سردار والابهابهایی پاتل Sardar Vallabhbhai Patel (सरदार वल्लभभाई पटेल) (1875-1950) هستند که با گاندی بزرگ هر دو متعلق به ایالت گجرات [2] می باشند، که در جریان مبارزات با هم آشنا شدند.

     

    بدون شک کار عبادت است، اما خنده دار زندگی است. بدون شک کسانی که زندگی را خیلی جدی بگیرند، باید خود را برای یک زندگی غمگینانه آماده کنند. کسانی که به پیشواز لذت و غم با یک تعادل می روند به بهترین های واقعی زندگی دست می یابند." سردار پاتل[3]

    به واسطه این که انقلابات اکثرا توسط اقشار پایین دست اجتماع به پیش برده می شوند، لذا در بین بزرگترین رهبران انقلابات، افرادی یافت می شود که فاقد سوابق خانوادگی آنچنانی در قبل از انقلابند، اگرچه ممکن است برخی متعلق به خاندان های موثر باشند [4] ولی آنان نیز قبل از پیروزی و این که سکان هدایت جامعه را به عهده گیرند و جایگاه های مهمی را اشغال کنند، افراد آنچنان سرشناس و مهمی نیستند؛ سردار پاتل از جمله اینچنین رهبرانی است که داستان زندگی او در این زمینه درس آموز می باشد، که با سخت کوشی، خود را بدین مدارج از اثر بخشی رسانده اند.

    پاتل یک روستازاده [5] و فرزند چهارم یک خانواده شش فرزندی است. که از همان کودکی تصمیم به این داشت که یک وکیل شود و در این راه تلاش فراوان داشت، بعدها از طریق کار و تلاش مبلغ کافی برای سفر به انگلستان و حضور در دانشگاه های آنجا را فراهم نمود، اما به جای خود برادرش را به این سفر اعزام کرد و خود متکفل برادران و خواهرش شد و بعد از این اعزام بود که به جمع آوری پول برای خود، دوباره تلاش کرد و سرانجام در سال 1911 موفق به این امر گردید و به انگلستان برای تحصیل عزیمت نمود. بعد از پایان تحصیلات علیرغم امکان کار در انگلیس وی به احمدآباد (مرکز ایالت گجرات) بازگشت و به کار وکالت پرداخت و به ثروت و شهرت رسید.

    او از جمله رهبران هندی (مانند گاندی، نهرو، جناح و...) است که تحصیلات خود را در اروپا و رشته حقوق در لندن گذراند و با فراست حقوقی که کسب کرد بعد از بازگشت به هند نبوغ خود را در این زمینه به منصه ظهور رساند. اما این شغل پر درآمد او را در خود غرق نکرده و به امور اجتماعی نیز پرداخت و در خصوص اجتماعی که در آن زندگی می کرد بی تفاوت نبود [6] و همین خصوصیت او را بعدها در جرگه انقلابیون استقلال هند وارد کرد.

    پاتل در سن 18 سالگی با جاوربا (Jhaverba) که 12 سال سن داشت نامزد شد و طبق سنت هندوان قرار شد تا وقتی که پاتل به درآمد لازم برای تشکیل زندگی برسد، همسرش با والدینش بماند و لذا این دو برای سال ها از هم جدا ماندند. و نهایتا در سال 1904 پاتل موفق به تامین مسکن در گودرا (Godhra) شد و اولین دخترش مانبهن (Manibehn) و در سال 1906 پسرش داهیابای (Dahyabhai) به دنیا آمدند ولی در سال 1909 همسرش به علت سرطان درگذشت و او دیگر ازدواج نکرده و به پرورش فرزندانش با کمک اقوام همت گمارد.

    ملاقات او با گاندی در سال 1915 در احمد آباد باعث آشنایی او با این شخصیت تراز اول مبارزه با انگلیسی ها شد و مبارزه منفی [7] و یا همان "نافرمانی مدنی" از اولین عرصه های مبارزاتی این مبارز انقلابی هندی در مقابل انگلیسی ها بود که در خلال "کمپین عدم پرداخت مالیات" در منطقه "خیرای" ایالت گجرات را در سال 1918 تحت تز مبارزاتی گاندی، رهبری کرد و نهایتا بریتانیایی ها را مجبور به گردن نهادن به خواست مردم این منطقه نمود و همین مدیریت او برای بسیج کشاورزان در این مسیر، و چند حرکت دیگر از این نوع در ایالت باعث شد که او لقب سردار [8] را از سوی مبارزین بدست آورد و این خود آزمون موفق و برجسته ایی برای او بود. در این راه او روستا به روستا مراجعه کرده و با تاکید بر وحدت و عدم خشونت آنان را به عدم پرداخت مالیات به انگلیسی ها ترغیب کرد و وقتی قیام مردمی در این راستا آغاز شد، انگلیسی ها هزاران کشاورز را زندانی کردند ولی این قیام به سطح ملی کشیده شد و حمایت سراسری یافت و انگلیسی ها مجبور به مذاکره با پاتل شدند و نهایتا در این مذاکرات به خواست مردم گردن نهاده شد.

    پاتل در سال 1920 به عنوان رییس کمیته تازه تاسیس ایالتی کجراتِ حزب کنگره هند منصوب شد و به حمایت از ابتکار "حرکت عدم همکاری گاندی" ادامه داد. او دیگر به عنوان تحصیل کرده انگلیس لباس های غربی خود را از تن بیرون کرده و لباس محلی خادی (khadi) را می پوشید و حرکات ضد مدارس انگلیسی در احمدآباد را سازمان می داد، او همچنین تحرکاتی در راستای قدرت بخشی به زنان و حرکت ضد مصرف مشروبات الکلی، ضد قوانین نجس بودن (untouchability) قسمتی از طبقات پایین اجتماع هندو، و تبعیض های تحمیل شده توسط قوانین هندو علیه طبقات خاص اجتماع (caste discrimination) سازمان داد.

    او سه بار نیز به عنوان رییس شهرداری احمدآباد (مرکز ایالت گجرات) منصوب شد که خدمات زیاد عمرانی و اجتماعی را برای شهر به انجام رساند. تلاش او برای وحدت و اعتماد بین مردم علیرغم تنوع طبقاتی، اقتصادی و فرقه ایی و... بود. ادامه این مبارزه او را روانه زندان کرد و آن زمانی بود که در سال 1930 در "نهضت نمک گاندی" نقش موثری را عهده دار گردید، همراهی او با مهاتما گاندی در خلال اختلافات داخلی حزب کنگره هند   در خصوص "نهضت هند را ترک کنید" ، به نزدیکی بیشتر او با گاندی منجر شد. پاتل که اکنون به عنوان سردار نامیده می شد در نشست 1931 در کراچی به عنوان یکی از رهبران حزب کنگره انتخاب شد که در راستای حفاظت از حقوق اساسی انسان و هند با هدف تشکیل کشوری با ملت سکولار و دمکرات فعالیت می کرد.

    تا سال 1934 پاتل نقش موثری در تحرکات حزب کنگره داشت که به همین مناسبت به عنوان رییس قسمت هماهنگی های پارلمانی مرکزی حزب منصوب شد، که در خلال این پست او موظف بود به جمع آوری پول در این راستا، انتخاب کاندیداهای حزب برای شرکت در رقابت های انتخاباتی برای حوزه ها و... اقدام کند؛ پاتل در این پست کمک کرد تا تعداد زیادی از نمایندگان حزب کنگره در سطوح ایالتی و مرکزی به مجالس هند از طرف حزب کنگره راه یابند.

    در "نهضت خروج انگلیسی های گاندی" (Quit India Movement) سردار پاتل معتقد بود که عدم اطاعت جمعی مردم هند، انگلیسی ها را مجبور خواهد که سرزمین شان را رها کرده و آنها را به خود واگذارند، همانگونه که در برمه و سنگاپور این امر با موفقیت انجام شده بود. با حمایت گاندی و پاتل این تاکتیک نهضتی در هفت اگوست 1942 در برنامه کمیته مرکزی حزب کنگره هند به تصویب رسید و در برنامه کاری قرار گرفت.

    فعالیت های او در نهضت عدم تبعیت اجتماعی شامل، توقف اجباری سرویس ها و فعالیت های اجتماعی تحت حاکمیت نظام انگلیسی و همچنین عدم پرداخت مالیات بسیار موثر بود و لذا در نهم اگوست، وی دستگیر و روانه زندان شد و سه سال بعد در پانزدهم جون 1945 آزاد گردید. تب بالای اعتصابات و اعتراضات به همراه تحرکات انقلابی فعالین هندی، نهایتا انگلیسی ها را مجبور کرد که از حاکمیت مستقیم خود بر امور هند چشم پوشیده و امور هند را به هندی ها عودت دهند.

    در انتخابات 1946 برای ریاست حزب کنگره پاتل از جمله کاندیداها بود که به توصیه گاندی از تصدی این پست خودداری تا این پست به آقای جواهر لعل نهرو برسد، انتخابات مهمی که منتخب آن باید طی سه دوره آینده اولین دولت هند را راهبری می کرد.

    پاتل اولین وزیر کشور و وزیر اطلاعات و تبلیغات هند آزاد شد. او همچنین از اولین رهبران حزب کنگره بود که به جدایی هند و پاکستان بعنوان راه علاجی برای پایان خشونت های فرقه ایی و جدایی طلبی مسلمانان رای داد، که به وسیله آقای محمد علی جناح رهبری می شد. او لابیی را هدایت می کرد که به صورت موفقیت آمیزی به جدایی هند و پاکستان منجر شد و در این راه حمایت گاندی و نهرو را نیز کسب کرد. پاتل نماینده هند در کمیته جدایی هند و پاکستان و تقسیم دارایی های عمومی بین دو کشور نیز بود.  لذا او برای فرونشانی کشتارهای فرقه ایی معتقد بود که باید به این جدایی تن داد، اما او اقدامات کمی برای کاهش حوادث خونبار فرقه ایی در هنگامه تبادل مسلمانان و هندوها بین هند و پاکستان انجام داد، که از نتایج تصمیم آنان مبنی بر رضایت به این جدایی بود.

    بعد از پیروزی و استقلال هند در سال1947، پاتل به عنوان وزیرکشور هند با سه نوع مناطق در شبه قاره مواجه بود اول مناطقی که مستقیما تحت کنترل انگلیسی ها بود، دوم مناطقی که به وسیله سلسله های خاندانی اداره می شد که شامل 565 منطقه شاهزاده نشین بود که برخی از آنان قصد الحاق به هند مستقل را نداشتند و سردار پاتل در نقش معاون نخست وزیر و وزیر کشور هند در اتحاد جغرافیایی هند نقش اساسی ایفا نمود و در سرکوب جریانات استقلال طلبانه سعی زیادی کرد و همین تلاش، او را به "مرد آهنین هند" مشهور نمود، و سوم مناطقی از هند که تحت سیطره فرانسه و پرتغال قرار داشتند (مانند گوا).

    پاتل به این اطمینان رسیده بود که برای تحقق آرمان هند متحد و آزاد باید این سه نوع مناطق به عنوان یک منطقه تجمیع و در هم ادغام شوند و همین ماموریت را سرلوحه کار خود قرار داد. او با حکام مناطق به لابی پرداخت، آنها کسانی بودند که طبق قانون توافق شده با انگلیسی ها می توانستند به هند و یا پاکستان بپوندند و یا مستقل باقی بمانند و از 565 منطقه به جز حیدرآباد (مرکز ایالت اندراپرادش)، جامو و کشمیر و جانگدا (بخشی از ایالت گجرات کنونیJunagadh) به هر نحوی که بود به طرح مورد نظر پاتل نظر مثبت دادند. جانگدا با 80 درصد جمعیت هندو که نواب (حاکم) آن فردی مسلمان بود و به پاکستان پیوسته بود را مجبور به پیوستن به هند کرد و حیدرآباد را نیز به زور نظامی در هند محلق نمودند، و جامو و کشمیر با اکثریت مسلمان که قصد پیوستن به پاکستان داشت، اما نواب آن یک سیک بود، به پیوستن به هند ترغیب و رضایت داد و لذا جنگ بین هند و پاکستان بر سر این منطقه آغاز شد که هنوز هم ادامه دارد و به صلح نرسیده اند.

    تابستان 1950 حال سردار پاتل به وخامت نهاد و در 15 اگوست 1950 بعد از یک حمله قلبی بزرگ درگذشت، و جسدش در حضور یک میلیون مشایعت کننده از جمله جواهر لعل نهرو نخست وزیر و پراساد رییس جمهور هند طبق سنت هندوان سوزانده شد. بعدها در سال 1991 پاتل بزرگترین نشان غیر نظامی هند به نام "بهارات راتنا" را دریافت کرد و 31 اکتبر هر ساله به عنوان سالرزو تولد او به عنوان روز وحدت ملی هند، بزرگ داشته می شود. دولت هند به پاس خدمات وی مجسمه ایی به ارتفاع 182 متر در گجرات ساخت که بزرگترین مجسمه جهان می باشد. او در هند به عنوان "مرد آهنین هند [9] " و "بیسمارک هند" معروف است. پاتل سیستم جذب نیرو و تامین نیروی خدمات دولتی و پلیس هند را بنا نهاد که مطابق آن افراد لایق و طی یک فرایند خاص و موفق، خدمات دولتی و پلیس هند را به دست می گیرند.

    اما چرا سردار پاتل به عنوان یکی از مردان همرزم گاندی بزرگ، و از پیشگامان مبارزات عدم خشونت و جریان سکولاریسم و دمکراسی در حزب کنگره هند و... مورد توجه ملی گرایان هندو در جریان سنگ پریوار (مجمع گروه های هندوی افراطی) منجمله RSS قرار دارد [10] که برخی کادرهای این گروه ها به رغم این که در گروه رقیب سیاسی قرار دارد، او را گرامی می دارند؟ سردار پاتل به رغم این که مبانی دین هندو مبنی بر وجود طبقات اجتماعی هندو را زیر پا گذاشت، اما به عنوان یک فرد ملی گرای هندی (نه هندو) مورد توجه این گروه هاست چرا که اصول قرارداد استقلال را زیر پا گذاشت و برخی مناطق از جمله جامو و کشمیر، حیدرآباد و... را به زور اسلحه در خاک هند نگهداشت و اعلام داشت که "ما نباید حتی یک اینچ از خاک کشمیر را به کسی واگذار کنیم[11] " او علاوه بر این در خصوص موضوع چین و تبت با مواضع گروه های افراطی هندو هم همنظر می نماید و این را در نامه ایی به جواهر لعل نهرو (نخست وزیر فقید هند) در سال 1950 یادآور گردید و در جامعه متکثر هند وی را باید یکی از افراد موثر ملت سازی (Nation building) نامید که در دو سال و نیم زندگی خود بعد از استقلال هند در این مهم بسیار کوشا بود لذا گروه های ملی گرای هندو نیز به شخصیت این رهبر سکولار حزب کنگره علیرغم حضور در حزب سکولار دمکرات کنگره رقیب علاقه نشان می دهند.

     

     

    [1] - non-violent and civil disobedience

    [2] - ایالت گجرات یکی از مراکز مهم و تاریخ ساز هند است، مردان بزرگ و حوادث بزرگی که در این ایالت اتفاق افتاده است، از جمله یکی از سه منطقه داخلی هند (به جز هفت خواهران شرقی هند از جمله آسام و...) بود که حاضر نشد به هند بعد از استقلاب بپیوندد در این ایالت قرار دارد این ایالت محل تولد گاندی بزرگ است. حکومت نارندرا مودی نخست وزیر فعلی هند بر این ایالت تحت پرچم حزب BJP و کشتار مسلمانان در آخرین کشتار فرقه ایی آنان در سال 2002 توسط هندوهای افراطی با حمایت دولت محلی این حزب که نخست وزیر هند را قصاب کجرات مشهور کرد و همچنین وجود سردار پاتل و فعالیت گروه های افراطی هندو در آن خود گویای اهمیت این ایالت درجوار مرز پاکستان است.

    [3]" -Work is undoubtedly worship but laughter is life. Anyone who takes life too seriously must prepare himself for a miserable existence. anyone who greets joys and sorrows with equal facility can really get the best of life” (A Nation’s Homage life and work of Sardar Vallabhbhai Patel by P.D. Saggl)

    [4] - مثل آقای جواهر لعل نهرو اولین نخست وزیر پس از پیروزی، که از پاندیت ها یا همان طبقه روحانیون هندوی کشمیر بود.

    [5] - اهل روستای Karamsad که منزل وی در این روستا به موزه تبدیل شده و عکس های زمان استقلال را در آن به نمایش گذاشته اند.

    [6] - او معتقد بود که برای وارثان خود "میراثی بهتر از پول به جای گذارد."

    [7] - مبارزه مسالمت آمیز و مقاومت در برابر نیروهای خصم بدون خشونت است در مقابل مبارزه مثبت و قهرآمیز

    [8] - لقب سردار به معنی رییس و یا همان معنی که در فارسی دارد بیشتر به سیک های هند گفته می شود که در امور لشکری دارای منصب و سابقه بودند در حالی که سردار پاتل یک هندو است.

    [9] - India Iron Man

     [10] - http://mostafa111.ir/neghashteha/india/997

    [11] - “I should like to make one thing clear, that we shall not surrender an inch of Kashmir territory to anybody,”

  • علت نامیدن منطقه کشمیر به عنوان ایران صغیر

    هند و فرهنگ فعلی ان مرهون زحمات پارسی گویان و ایرانیانی است که از غرب، این سرزمین افسانه ای را مورد تاثیر خود قرار داده اند یکی از انان مرحوم میر سید علی همدانی بود که از عرفا و اندیشمندان ایرانی است که سالها قبل اسلام، عرفان و فرهنگ ایرانی را وارد این سرزمین کرد . ایشان با هفتصد نفر از یاران خود یک مهاجرت عظیم را به این سرزمین هندو نشین انجام داد که و انان را به اسلام دعوت کرد و امروز اسلام پایه و اساس تحولات سیاسی، فرهنگی ، اجتماعی و اقتصاد کشمیر است و عامل اسلام کشمیر را متحد و زنده نگهداشته  است. این انسان وارسته تنها اسلام را برای این مردم به ارمغان نیاورد بلکه در کنار ان صنعت، هنر و علم را به این مردم ارزانی داشت که امروز صنایع دستی و هنر با اسم کشمیر همراهی می کند و انان را نمی توان از هم جدا کرد و این نیز مرهون هوش و ذکاوت و تدبیر این مرد بزرگ و کسانی است که وی از صنعت گران و هنرمندان با خود به همراه اورد. لذا این واژه که امروز زیاد می شنویم که کشمیر ایران صغیر است ، حال سوال این است که ادعا از کجا امده است علاوه بر این که این نامیدن اثر مستقیم حرکت این مرد بزرگ است، بایدگفت که ابعاد زندگی این مردم فهمیم و فعال انقدر با ما ایرانیان هماهنگ و شبیه است که این ادعا کاملا درست است و دوستی این مردم با ایرانیان مثال زدنی است و انسان در ارتباط با انان این احساس را از سلوک انان با خود کاملا می توانی حس کنی . یکی از مبدعین این واژه را باید علامه اقبال لاهوری می توان دانست که شاعر فارسی گوی هندی - پاکستانی مسلمان است ، که در شعر خود ان را به کار برده است ، اقبال شرق در این شعر خود ، از این مرد بزرگ (میر سید علی  همدانی ) این چنین یاد می کند.
    افرید ان مرد ایران صغیر
               
    با هنرهای قریب و دلپذیر
    اری عرفا و اندیشمندان ایرانی روزی عرصه ترویج اسلام، علم، فرهنگ، عرفان و... را در دست داشته اند، اسلام در هند توسط عرفان و عرفا ترویج شده و در این میان شعر و ابیات در این امر دخالت زیادی داشته است، اکنون وجود مزار شعرای ایرانی در مقبره الشعرای پارسی گوی ایرانی در شهر سرینگر مرکز ایالت جامو و کشمیر همچون کلیم کاشانی،قدسی مشهدی، غنی کشمیری ، طالب املی و... و بسیاری دیگر از عرفای ایرانی و پارسی گوی در این خطه نشان این امر است. فرش بافی، شال بافی، صنایع چوب، صنایع نقاشی روی اثار دستی، کاغذ فشرده ، مینیاتور و... از جمله اثار ایرانی در این زمینه است.

    + نوشته شده در یکشنبه چهارم اسفند۱۳۸۷ ساعت 22:33 شماره پست: 35

  • فرایند مدرنیسم و ملت سازی در آسیا و هند

    فرایند مدرنیسم و ملت سازی در آسیا و هند

    جامعه شناسی سیاسی بر این باور است که دولت - ملت سازی فرایند پیچیده یی است که در روندی تقابلی بین عوامل و فاکتورهای داخلی و خارجی شکل می گیرد. دولت ملت ها ساختار سازی منطقی هستند که حول محور یک دولت-کشور (State) شکل می گیرد. فاکتورهایی که در تنوعی از منافع (Interests) و هویت (Identity) تجمع می یابند. مثلت پویای فرهنگ (Culture)؛ قدرت (Power) و اجتماع (Society) در پرتو محیط بین المللی تعیین کننده شرایط آن است. دولت ملت سازی های نوین که در خلال تحولات اروپا شکل گرفت؛ در جریان دوران کلونی سازی کشورهای دیگر توسط امپراتوری های اروپایی وارد آسیا شد و در مبارزات آسیایی ها علیه این سلطه اروپاییان تشدید و با تلاش نخبگان آسیایی برای مدرن کردن کشورهای شان، دنبال شد.

    دولت ملت سازی دو جنبه دارد، یکی جنبه نرم که شامل عواملی همچون "هویت" است که خود شامل مسایل زبانی و مذهبی و... می باشد و دیگر جنبه سخت افزاری دولت - ملت ها که شامل مسایلی از جمله سرزمین (Territory)، حاکمیت (Sovereignty)، جمعیت (People) و... است. ملت سازی به یک شبه ممکن نیست. لایه های مختلف هویت است که باید در طول یک دوره تاریخی نسبتا طولانی شکل بگیرد. ملت سازی را می توان به یک گفتگو و یا آمد و شد (correspondent) فکری بین گذشته و آینده تعبیر کرد که در شرایط حاکم در موقعیت حال صورت واقعیت به خود می گیرد. اگر بخواهیم ملت سازی کنیم باید شرایط جهانی را در نظر بگیریم و جهانی سازی هم خود یک فرایند است.

    مدرنیته، ملت سازی و جهانی شدن: بعد ملموس مهم جهانی شدن اندیشه است. مدرن سازی فرایندی ملموس است که مثلا جامعه یی از شرایط داشتن جاده های خاکی به داشتن جاده های آسفالت تغییر وضعیت دهد که این فرایندی آسان است، ولی جهانی سازی و مدرنیته، جنبه اندیشه یی دارد که بر آن غالب می باشد. فرایند مدرنیته وقایعی تاریخی زیادی به خود دیده است که از جمله آن می توان به قرارداد "وستفالیا" سال 1648 در اروپا اشاره کرد و یا انقلاب فرانسه که آزادی (Freedom)، برابری (Equality) و وحدت و برادری (Fraternity) را در خود داشت و هم در بعد سیاسی و هم اجتماعی است در این رابطه مد نظر می باشد؛ این انقلاب اولین امواج سیاسی ایدئولوژیک جامعه مدرن و اندیشه آن را به دنیا عرضه داشت. ایده یی که در مورد مدرنیته مطرح است این که ما بر کشتی سواریم که به سمت جلو ما را پیش می برد و در واقع برده می شویم. مسایلی که در خصوص مدرنیته در اروپای قرن شانزدهم مطرح بود به آسیا نیز سرایت کرد، که در این روند دو حرکت بود که موثر بود یکی مقابله با استعمار کلونی ساز اروپایی (کلونالیزم) و دیگری اختیار کردن ملزومات مدرنیته که این دو در فرایند اندیشه یی ملت - دولت سازی در آسیا موثر بودند. زیرا هر دو برای آسیایی ها مهم بود. انقلاب اکتبر روسیه آسیا را به سمت ملی گرایی سوق داد؛ لذا مدرنیته آسیا با ملی گرایی همزاد بوده و ملی گرایی یکی از شاخصه های مدرنیته آسیایی است و از وجوهی است که با تحرکات عناصر آسیایی در مبارزه با کلونالیزم و امپریالیسم همراه گردید.

    مفهوم آسیایی بودن (Asianism) تا قبل از قرن نوزده موجودیتی در آسیا نداشت و تحولات مدرنیته این موضوع را به در بین آسیایی ها مطرح کرد، اگرچه وحدت سیاسی در بین آسیایی ها نبود لیکن اشتراک تاریخی در فرهنگ، افکار، مذهب، فلسفه در بین تمدن های آسیایی ریشه یی بلند به درازای تاریخی داشته و دارد. آسیا از دو دسته کشورها تشکیل شده است که کشورهای اسلامی یک دسته از آن هستند که در دوره شکوفایی اسلام افکار آزاد در بین مسلمانان راه خود را یافت و دست برتر فلسفه در بین مسلمانان بارز بود؛ این جامعه مذهبی چنان بود که افراد غیر معتقد را هم طرد (Excommunicate) نمی کرد.

    اما در هند ملی گرایی به موضوع هندویسم بر می گردد. ملی گرایی در یک نوع مبارزه با سلطه خارجی و استبداد و دیکتاتوری داخلی قرار داشت. در واقع ملی گرایی قسمتی از فرایند ملت- دولت سازی در این کشور است. در سال های 1920 تا 1932 قانون چهارچوب (Framework) هند، توسط انگلیسی ها در لندن تصویب گردید و طی آن تشکیلاتی برای هند تحت سلطه انگلستان ترسیم شد که این منجر به تشکیل سیستم قانونی مدرن و نسبتا مستقلی در هند تحت کنترل امپراتوری انگلستان گردید که هندی ها هم در آن نقش یافته بودند و از آنجا که مدرنیسم هم قسمت مهمی در ملت - دولت سازی است، لذا این حرکت نیز در فرایند دولت ملت سازی هند مهم و موثر تلقی می گردد. به وجود آمدن شهرهای بزرگ، یکی از نشانه های مدرنیسم است. بعدها با شکل گیری شهر های بزرگ طبقه متوسط نیز در این شهرهای بزرگ به وجود آورند و لذا فرایند مدرنیسم خود را بیشتر نشان داد و فضای تجدید نظر خواهی در روابط اجتماعی توسط همین اقشار متوسط به وجود آمد. البته مدرنیسم در کشورهای مختلف نمود های متفاوتی داشت در فضای آسیا مدرنیسم چین به سمت تمرکزگرایی حرکت کرد، ولی مدرنیسم هند به سمت تمرکز زدایی حرکت کرد. قدرت گیری شوراهای محلی یا همان "پنچایت ها" به جای قدرت "مهاراجه ها" از آن جمله است و به نوعی سازش و هم گرایی سنت و مدرنیسم در هند بود. اما مساله یی که وجود داشت رقابت بین دو مذهب هندو- مسلمان بود که مشکل ساز گردید. اما نکته غیر قابل انکار این است که مدرنیسمی که در خلال دوره کلونیال (استعمار بریتانیا) اتفاق افتاد، برای هند سیستم آموزشی مدرن، سیستم قانونی مدرن،  سیستم سیاسی مدرن را به ارمغان آورد که این خود اثر خود را به عنوان یکی از عوامل مهم دولت ملت سازی برجای گذاشت.

    نظرات رهبرانی همچون مهاتما گاندی بر این امر استوار بود که با تکیه بر سنت های تاریخی هند، آینده هند ساخته شود (Relay on tradition to make future) و فرایند استمرار سنت و تغییر و به زمان سازی آن به طور مستمر در حال انجام باشد (Continuity and updating and change). اما مسایلی از جمله سیستم طبقات اجتماعی و یا همان کاست هم در این سنت وجود داشت که مشکل زا و مانع بود.

    دو نحله فکری سنت گرایی و مدرنیسم در این جا روبروی هم ایستادند و اختلاف آنان با هم آغاز شد. اما فرایند مدرنیسم رو به جلو بود و در حالی که سنت گرایی مقاومت می کرد، اصلاح گرایی (Reformist) به تغییرات اصلاحی می اندیشید و پافشاری می کرد و عده یی نیز در این بین به باز بینی مجدد و کلی (Review) فکر می کردند.

    تمام احزاب هند فارغ از این که مدرن یا سنت گرا و... باشند، ملی گرا هستند. مدرنیسم در آسیا یک وجه التقاطی (Eclectic) دارد، یعنی هم سنتی است و هم مدرن و هم تغییر را می خواهد  هم ماندن بر سنت دارد؛ زیرا آسیایی ها به گذشته فرهنگی خود مفتخرند و در عین حال به مدرنیسم هم نظر دارند؛ لذا در حالی که مدرنیسم در کوتاه مدت از سوی آسیایی ها پذیرفته شده ولی در دراز مدت به دوباره سازی (Reconstruction) آن فکر می کنند. به عنوان مثال در مدرنیسم هندی سعی بر این است که اخلاق و معنویت را هم به مدرنیسم اضافه کنند، و مدرنیسم اخلاق گرا و معنویت گرا را طرح نمایند. اگرچه نحله های فکری غرب گرا (Westoxicated) نیز در مدرنیته شرقی و از جمله هندی وجود دارد.

    جهانی شدن: در موضوع مدرنیسم باید بین مسایلی از جمله فرهنگ و اقتصاد و صنعتی شدن (Industrialization)، و غربی شدن (Westernization) تفاوت قایل شد. مطلبی که به احیا بیگانه هراسی (Xenophobia) در بین شرقی ها منجر و همین بهانه یی برای عدم تحمل مذهبی در این جوامع در مقابله با هجوم فرهنگ غرب پیش آمده است. از مسایل دیگر ملت - دولت سازی موضوع جهانی شدن است که در این جا موضوع حفظ هویت و ادغام در جامعه جهانی به عنوان یک ضرورت امروزی مطرح است. آنچه در فرایند جهانی به خطر می افتد دو مفهوم اساسی جامعه انسانی از جمله "هویت" و "امنیت" است. در این جاست که "هندویسم" به عنوان عنصر هویت بخش برای هند مطرح می شود و از "هندویسم مدرن" سخن به میان می آید. در بین اندیشمندان هندی عده یی به باز سازی و باز بینی مجدد آموزه های دینی هندویسم فکر می کنند و تجدید نظر طلبی می خواهند (Revivalism) ولی به طور کلی "هندویسم سیاسی" به شاخه متفکرین رادیکال و سوسیالیست تقسیم شدند. که همه آنها ملی گرا بودند. چه رادیکال ها چه سوسیالیست ها و چه لیبرال ها. لیبرال ها روش مبارزه پارلمانی را در راستای تفکر خود انتخاب کردند و خواهان کپی سازی سیستم غربی بودند. سوسیالیست ها که خود دو نحله اند یک عده که متعادل تر بودند شیوه پارلمانی و صلح جویانه را انتخاب کردند و رادیکال ها شیوه های نظامی و مسلح را.

    ملی گراهایی هندو مثلR.B.Gosh و یاSobhsh Chanra Bose که به شیوه های نظامی روی آوردند. ولی افرادی مثلM.N.Roy که از شاخه رادیکال هندویسم بودند، به شیوه نظامی را نرفتند. اگرچه روی در ابتدا در این مسیر بود. رادیکال هندویسم مفهوم سرزمین مادریMother India را طرح کردند که مادر به عنوان دهش گر و اعطا کننده ی زندگی مطرح است و یا موضع اسرار آمیز گاو که در فرهنگ هندی بسیار مورد احترام و رمز آلود است، به عنوان حیوانی بسیار مفید و موثر در زندگی کشاورزی آنان مطرح است و در واقع زمین و گاو دهش گر همه چیز به خانواده هندی مطرحند.

    جریان های تجدید نظر طلب همچون آریا سماجی ها که در هندویسم مطرح بودند و به این فکر می کردند که چگونه هندویسم را با شرایط جدید جهانی سازی و ملت سازی هماهنگ نمایند. که از جمله اقدامات این جریان اصلاح گر هندویسم، ختم چند خدایی هندویسم، یک خدایی کردن هندویسم را به دنبال داشت و البته همین جریان به بوجود آمدن جریانی خطرناک مثلRSS ختم شد. آنان برای حل کردن موضوع سیستم کاست، به این مطلب رسیدند که بگویند افراد بر اساس شغل است که در کاست ها جای می گیرند و نه بر اساس تولد. آنها سعی کردند اصلاحاتی در ازدواج، رفتن به زیارت و... ایجاد کنند و مشکلات هندویسم را کم کنند. سوامی دایاناند از بنیانگذاران اصلاحات در هندویسم بود.

     اما مشکل اساسی که به وجود آمد ورود مذهب هندو به جریانی ایدئولژیکی بود که همین خیلی خطرناک می شود. در ایدئولوژی همه چیز فدا می شود و اگر تفسیری غلط از مذهب داشته باشیم نتایج بسیار خطرناک به بار می آید. وقتی هندویسم به عنوان مذهب وارد فاز ایدئولوژیک می شود جریان خطرناکی مثلRSS به وجود می آید که ملی گرایی و مذهب را با هم مخلوط کرده و جریان خطرناک "هندوتوا" را به وجود می آید که در مبارزه با اقلیت ها در هند مسایل زیادی را ایجاد کرده و می کند و دست به ترور می زند و از قربانیان مهم این جریان می توان به مهاتما گاندی اشاره کرد. 

    + نوشته شده در پنجشنبه نوزدهم دی۱۳۹۲ ساعت 23:53 شماره پست: 379

  • قللی از پاکی، چونان جزایری، سر از اقیانوسی از آلودگی بر آورده اند

    کوهنوردی ورزش روح و جسم است و حضور در بین اهل آن یکی از زیبایی ها و کامیابی های زندگی انسان است، ورزشی که در آن مسابقه و برتری جویی کمتر مطرح است و بیشتر کمال جویی، جمع گرایی، کمک، همدلی، گذشت، تعاون، تحمل سختی ها، همکاری و بسیاری از خصوصیات خوب دیگر انسانی مطرح است، اینجا دل انسان ها به هم نزدیک می شود و قلب انسان ها بیشتر از هر موقع دیگری برای هم می تپد، حریم های نابجای سخت و غیر قابل نفوذ و دیوارهای خودخواهی نازک و بلکه برداشته می شوند تا خود را در دل جمع حاضر بینی و با جمع همنوا و متحد شوی و... در عین حال حضور در دل طبیعت، دلسوزی نسبت به آن، آگاهی از اسرارش، بازگشت به اصل و یکی شدن با آن و... ارمغان کوهنوردی است. در این مسابقه پهلوانانه پیروزی در انحصار تو نیست و همیاران و همراهانت هم با تو پیروزند و پیروزی آنان ذره ایی از پیروزی تو کم نمی کند و مغایرتی ندارد.

    اینجا مقهور طبیعت شدن و یا طبیعت را مقهور خود ساختن را درک خواهی کرد و... اینها همه و همه دنیای زیبایی را می سازد که این ورزش را لذت بخش و انسان ساز می کند، چشمه ها تفکر را در انسان باز کرده و او را وادار به تفکر در خلقت جهان کرده و... خلاصه انسان را جذب می کند.

     یکی از همراهان ما که دهه هاست در راه فتح قلل مرتفع عمر صرف کرده است، کوهنوردی را همنشینی با انسان های خوب می داند، و واقعا من هم در بین افرادی که با کوه همنشینند انسان های ناشایستی تا به حال ندیدم، کوه انسان را با خودش آشنا می کند که چگونه انسانی است، و درس هایی دارد که شاید در جاهای دیگر آموختنش میسر نباشد. بی دلیل نیست که بسیاری از پیام آوران آسمانی (ع) چوپان بودند و با طبیعت همنشین، و همینجا بود که ابتدا درس خودشناسی و خودسازی را دیدند و برای دیگرسازی ها آماده شدند.

    دیروز جمعه بود و باز علیرغم سختی جسمی زیادی که برای فتح قله توچال در جمعه قبل متحمل شده بودم و یک طرف دلم مرا به ترک آن می خواند، و طرف دیگر دلم مرا جذب موفقیت فتح و رسیدن به قله می کرد، نهایتا میل به رفتن بر نرفتن غلبه کرد و باز فتح قله توچال میسر شد. بسیار زیباست، لحظه ایی که بعد از یک سختی انرژی سوز و پایان انرژی، انسان از پیروزی خود انرژی مضاعف می گیرد.

    آنجا در آن بالا بالاها می توان طبیعت بِکر را دید، جاهایی های که هنوز زور انسان به تغییرش نرسیده و قلل سر برافراشته از زمین فریاد می زند که در دشت غرق در آلودگی (البته هوا را عرض می کنم، فکرتان جای دیگری نرود که ما مبرای از این همه آلودگی هستیم؟!!)، جاهایی هست که خود را از این همه آلودگی بیرون کشیده اند و فارغ از غرق شده ها در آلودگی، خود در هوای پاک نفس می کشند، و این درس را به انسان می دهد که اگر حتی تمام شهر و جامعه را آلودگی فراگرفت، باز جایی هست که بتوان در آن نفسی تازه کرد و دامن خود را حتی اگر برای لحظاتی هم که شده از آلودگی ها بیرون کشید؛ پس تسلیم نباید شد که می توان جزایری را در این اقیانوس کثافت و آلودگی، یافت که تمیز و پاک گردن فرازند و محکم در جای خود مانده و زیبایی ها و پاکی ها را فریاد می زنند.

     و تو فقط باید کمی چشم و گوشت را باز کنی تا آن را ببینی و فریادش را بشنوی، این قلل سر برافراشته از آلودگی بر نازیبایی ها غلبه کرده و جزایری از پاکی به وجود آورده اند و درس هایی ناب از خوبی در خود دارند، و فقط این تو هستی که نباید تسلیم شرایط بدی شوی که در اطرافت تو را به بی تفاوتی و تسلیم می خوانند. این تنها تصمیم توست که می تواند تو را به فکر یافتن این جزایر بیندازد و وقتی آن را یافتی علیرغم سختی اش عاشقش خواهی شد و سختی حضور را به جان خواهی خرید تا پاکی را بیابی و بچشی و در آن بمانی و لحظاتی از آن انرژی بگیری. 

     

    + نوشته شده در شنبه پانزدهم اسفند۱۳۹۴ساعت 8:11 شماره پست: 899 توسط سید مصطفی مصطفوی  | 

  • لحظه نگاری بر بازدید از مجموعه کاخ ریاست جمهوری هند

    راشتراپتی بهاوان (Rashtrapati Bhavan) یا همان ساختمان کاخ ریاست جمهوری هند مجموعه ایی است عظیم که در سال 1910 توسط انگلیسی ها به نام "ساختمان پیروزی" بنا نهاده شد و آن زمانی بود که آنان پایتخت هند را از شهر کلکته به دهلی منتقل کردند، بناسازی انگلیسی ها در هند چنان زیبا و پر شکوه است که انگار آنان این سرزمین را از آن خود دانسته و خود را در آن ماندگار می دانستند و این مجموعه عظیم خود نمونه ایی است که از همین نگاه دلالت دارد، مجموعه شامل تعداد اندکی از ساختمان های اداری بزرگ است که هر کدام واجد امکانات مستقل است و ازجمله ساختمان ریاست جمهوری که شامل اسطبل اسب ها، مکانی برای نگهبانان و باغ زیبای "مغول گاردن" می باشد تنها این مجموعه شامل 340 اتاق است که مکان رسمی و دفتر ریاست جمهوری هند در آن قرار دارد. مجموعه ایی 130 هکتاری که مجلس هند را نیز در جوار خود دارد. این ساختمان در 26 ژانویه 1950 زمانی که اولین رییس جمهوری هند آقای راجندرا پراساد تعیین شد، به راشتراپتی بهاوان تغییر نام یافت.

     

     

     

    امروز شنبه 21/فوریه/2009 موفق به بازدید حدود یک ساعت و نیمه از این مجموعه زیبا و عظیم شدیم، مجموعه ایی حکومتی که در زمان حکومت انگلیسی ها بر هند ساخته شد و در هنگام پیروزی و استقلال هند، حاکم انگلیسی ها از این مکان توسط هندی ها محترمانه بدرقه و به کشورشان بازگشتند و حکومت را تحویل رهبران حزب کنگره هند دادند، حزبی که خود بنیانگذار آن بودند و رهبری اش اکنون در دستان انقلابیونی بود که آنها را از هند بیرون کردند و در سال 1947 هند بدین ترتیب مستقل شد.

     

     

     یک فضای ملاقات در ورودی مجموعه که با سایه بان از آفتاب محفوظ می شود

     

    دیدار بعد از گذشتن از چهار پست ایست و بازرسی و دادن موبایل و دوربین در آخرین پست، آغاز و هیات ما وارد کاخ شد (بدون وسیله عکس برداری) جایی که هم به عنوان مکانی اداری توسط رییس جمهور هند استفاده می شود و همزمان هم بازدید کنندگان از آن دیدار می کنند و این حسن کار هندی ها بود که همزمان هر دو کار به انجام می رسد، بدون ترس و واهمه از ترور و... چنانچه که هیات ما با سرکار خانم پاتل (رییس جمهوری محترمه هند) را در باغ "مغول گاردن" این مجموعه دیداری رو در رو داشت.

     

     

     

    رییس جمهوری سابق هند خانم پاتل در حال دیدار با نظامیان هندی

     

    اولین محل در این بازدید، دیدار از موزه نقاشی بود که مربوط به عکس های سران انگلستان و بعضا جهانی در اواخر قرن 17، 18 و 19 بود (که هندی ها هنوز آن را برنداشته اند و هست، عکس متجاوزین به هند؟!!) و از جمله فرمانداران ملکه انگلیس در هند که به ترتیب در این مکان قرار دارد و هندی ها در کنار عکس و مجسمه دشمنان شان راحتند.

     

     

    مجسمه کویین مری ملکه انگلیس و که سفری به هند در آن زمان داشته 

     

    مکان بعدی موزه اشیایی است که به ریاست جمهوری هند علی الخصوص آقای زین العابدین عبدالکلام (رییس جمهور سابق و پدر موشک و اتم هند که دانشمند مسلمان هندی می باشد) از سوی سران جهان هدیه شده است، بود که وجود شمیشر زرنگاری که از سوی ملک عبدالله (پادشاه عربستان) به وی هدیه شده است و یا عکسی از مرحوم یاسر عرفات (رهبر جنبش فتح فلسطین) که نشان از دیدار وی از این مکان بود و یا ساعت سویسی و یا شنل دوخت محلی اقای نور سلطان نظر بایف (رییس جمهور قزاقستان) که به ایشان هدیه داده بود و.... 

     

     

    برخی اشیا موزه کاخ ریاست جمهوری هند

     

    جایی دیگر که دیدن کردیم "آشوکا هال" بود که این سالن محل دیدار های رسمی، تقدیم استوارنامه سفرا، اهدای مدال ها رسمی به مقامات و قهرمانان هندی و... و مراسم های رسمی ریاست جمهوری در آن انجام می شود، این سالن چهار گوش یک خصوصیت ویژه و خاص دارد و آن سقف و دیوارهای منقش به نقاشی های مینیاتور ایرانی است. اینجا هنرستان هنر و فرهنگ ایران است که هنرمندان ایرانی نقاشی های زیبایی در آن ترسیم و به ارث گذاشته اند، که چشم هر بیننده ایی را خیره جمال و کمال و تنوع رنگ و لعاب خود می کند. گفته می شود همسر حاکم وقت انگلیسی که ساخت این مجموعه را در دست اقدام داشته و از دوستداران هنر بوده دستور ترسیم آنها را به هنرمندان وقت داده است.

     

    نقاشی های مینیاتور سقف این سالن توانسته تا حد زیادی به زمختی طراحی و معماری سنگی انگلیسی و استفاده بیش از حد سنگ در این ساختمان عظیم سنگی که چهره ایی زمخت به مجموعه بخشیده است، پایان دهد و روحی پاک و زیبا بر کالبد سنگی آن بدمد و به آن نرمی و لطافت هنری اعطا نماید. هنر دوستی هندی ها هم بعد از استقلال باعث شد که آنان نیز قدر این هنر و دیگر اشیا قصر را بدانند و این نقاشی ها و هنر را تاکنون حفظ کنند و امیدوارم همیشه آن را حفظ کنند. این سالن که حدود شاید 400 متر مربع مساحت دارد بدون ستون می باشد و در دو سوی ان دو شعر فارسی نوشته شده که عبارت است از :

    به این زینت و زیب و مکان           ندیده به خود زمین و اسمان

    خداوندی که عرش و کرسی افراخت        تواند قدرتش قصری چنین ساخت

     

    چند شعری که در سقف و دیوارهای بالایی سقف می توان دید، از میان اشعار بی شمار که در بین نقاشی های مینیاتور می توان دید، به این چند شعر اشاره می کنم (به علت فرصت کم نتوانستم از همه نت برداری کنم) :

    دولت جاوید یافت هر که نکونام شد         کز عقبش ذکر خیر زنده کند نام را

    هر که می خواهد ببیند شکل فردوس برین     گو بیا این قصر و این باغ همایون را ببین

     

    در مرکز سقف یک مستطیل قرار دارد که شاه ایران را سوار بر اسب نشان می دهد. در کناره ها و دیوار ها هم تصاویری از مساجد و اماکن مسلمانان قلعه ها و فیل سواران، شکارگران و... را می توان دید، که بسیار زیبا و دلنواز است. واقعا این سالن یک اثر بی نظیر هنر ایرانی است که شاید مثالی نداشته باشد. اگر چه مینیاتور در هند هنوز رایج است و آنان این هنر را پاس داشته و حفظ کرده اند ولی برای ما چنین هنرهایی شاید در حال به فراموشی سپردن است. در دو سوی سالن روی دو شعری که در بالا گفته شد، یک تابلو نقاشی مینیاتور از یک خانم ملکه ایرانی روی شعر اول و یک تابلو نقاشی پادشاهان ایرانی روی شعر دوم قرار دارد. خلاصه این سالن سالن هنر ایرانی است  به یاد ماندیی و زیبا و ارزشمند یادگار نیاکان خردمند و با هنر ما، برای من که بسیار غرور آفرین بود که هنر ایران در این خطه از جهان این چنین می درخشد و تلالو خود را به چشم تمامی رهبران جهان که از این مکان دیدن می کنند می نشاند. براستی چقدر هنر می تواند از فرهنگ یک ملت نمایندگی کند، برای سالیان دراز میهمانان رییس جمهور هند و انگلیسی ها میزبان هنر ایرانی در این مکان بوده اند و انشا الله خواهند بود. و چه میزبانی با شکوه و زیبایی که فریاد احسن را در دل هر صاحب هنر و بی هنری بلند خواهد کرد. اینجا بهشت را نقاشان نقاشی کرده اند که از دیدنش سیر نخواهی شد. اینجا هنرمندان نقاش کتابی را بر سقفی ناچیز نوشته اند که میلیون ها خط نوشته را در خود دارد و بازگو کننده داستان عظمت هنر و فرهنگ یک ملتی است که اکنون بین چندین کشور تقسیم شده اند. مردمی که در فلات ایران می زیستند و آوازه هنر آنان دربار دهلی را مملو از انوار نور هنر و حکمت و شعر و سخن خود کرده و حتی انگلیسی ها که به هشتصد سال حاکمیت و سیطره زبان فارسی در هند پایان دادند، وقتی می خواستند برای خود ساختمان اداری بنا کنند نتوانستند از هنر و شعر فارسی بگذرند و نادیده اش بگیرند و در آخرین سال های حاکمیت خود بر هند (بعد از چهار صد سال) باز از همین فرهنگ و زبان که کمر به نابودی اش در هند بستند، برای تزیین کار زیبای معماری خود مدد گرفتند بدان روحی زنده دادند.

     

     تصویر نقاشی های مینیاتور صفویه بر سقف سالن اشوکا هال

     

     

     

    آشوکا هال کاخ ریاست جمهوری هند با سقف مملو از هنر ایران 

     

     

    اشوکا هال کاخ ریاست جمهوری هند با تصویری از ملکه ایران و اشعار فارسی

     

     

    محیط هنر ایرانی ممزوج با معماری انگلیسی در کاخ ریاست جمهوری هند - آشوکا هال

     

    اگرچه میل به ماندن است ولی باید رها کرد و رفت؛ از سالن آشوکا که خارج شوی وارد سالن پذیرایی کاخ می شوی که بیش از 100 نفر می توانند در آن غذا صرف کنند این سالن که با تصاویر ریاست جمهوری های سابق هند اختصاص دارد که بر دیوار های آن نصب شده است در نیمه بالای دیوارهای منتهی به سقف اسلحه ها به شیوه ای منظم نصب کرده اند. به گمانم سالن به سالن "سن کرعیک" مشهور است.

     

    سالن پذیرایی کاخ ریاست جمهوری هند منقوش به تصویر ریاست جمهوری های سابق هند

     

    دیداری هم از باغ مغول یا همان "مغول گاردن" داشتیم که به گل های متنوع و زیبایی اراسته است در این باغ انواع گل ها وجود دارد و دولت هند این باغ را هر ساله در ماه فوریه به روی بازدید کنندگان باز می کند و عموم مردم می توانند از آن بازدید کنند. این سنت بسیار خوبی است که هندی ها دارند و آن این که در بین فاصله زمانی پایان فصل سرما و آغاز گرما است که هوای خوب بهاری اجازه می دهد گل هایی با طراوت و نحیف در اوج طراوت خود بروز داشته باشند. هندی ها این گل ها را در جایی جمع و نمایشگاه هایی تشکیل می دهند که پر بیننده است این کار را دانشگاه دهلی هم انجام می دهد و حتی یکی دو روز دانشگاه را کلا تعطیل و نمایشگاه گل در آن دارند. کلا هندی ها به فضای سبز و درخت و گل و گیاه ارزش و اعتباری خاصی قایل بوده و به نوعی احترام مذهبی برای آن قائلند.

     

    آقای زین العابدین عبدالکلام رییس جمهور فقید هند در ورودی مغول گاردن

     

    آقای سید میر محمود موسوی (سفیر اسبق ج.ا.ایران در دهلی) هم ما در این دیدار همراهی می کرد، فرمودند که این کار در ژاپن هم در فصل شکوفه های گیلاس انجام می گیرد؛ و ادامه دادند باغ های ایرانی در هند زیاد است، در تمام جهان هم سبک خاصی از باغ ها به باغ های ایرانی مشهور است. وی از خاطرات خود هنگام تقدیم استوار نامه گفت و از این که در آن موقع در اوج رفتارهای تشریفاتی که معمولا هنگام تقدیم استوار نامه سفرا انجام می گیرد، فقط به رعایت آن توجه داشته و کمتر به اطراف خود توجه کرده و لذا دیدار از قصر ریاست جمهوری برای این انسان دوست داشتنی و محقق هم تازگی داشت. شوق دیدن این نقاشی ایرانی در سقف آشوکا هال مرا هم که سال گذشته از آن دیدن کرده بودم، به دیدن دوباره آن ترغیب کرد و شاید انشا الله اگر خدا توفیق دهد سال آینده هم به آنجا سری بزنم که به دیدن دوباره و حتی چند باره اش می ارزد

    اینجا هنر ایرانی و ساخت و ساز انگلیسی به هم ممزوج شده و یک مجموعه بی نظیر را به نمایش گذاشته است و این که ملت ها همدیگر را می توانند تکمیل کنند، یکی هنر و دیگر فن آوری و معماری اینجا ممزوجی از این دو را می توان دید.

    تحمل و سازش هندی ها و تفکر و خوی صلح جویانه آنان را می توان در مرکز حکومت شان دید که عکس و مجسمه کسانی که بر آنان به زور حکومت کرده اند و با انقلاب آنان را بیرون کرده اند را بر در و دیوار کاخ ریاست جمهوری خود می توانند تحمل کنند و اکنون بعد از بیش از 10 رییس جمهور جور وا جور که این کاخ به خود دیده است هنوز عکس حاکمان انگلیسی بر هند، بر دیوارهای این مکان در جای خود باقی است و انقلابی اینجا نیست که آن را از بین ببرد و حرکت انقلابی؟!! از خود نشان دهد.

    نوشته شده در تاریخ 23 فوریه 2009 در دهلی نو - ساعت نیم شب  

     

     

    وان حمام در کاخ ریاست جمهوری هند

     

      

     سالن دیدارها و مراسمات کاخ

     

     

    راهروهای زیبای کاخ ریاست جمهوری هند 

     

     نوشته شده در یکشنبه چهارم اسفند ۱۳۸۷ ساعت 22:31 شماره پست: 34

  • مفهوم عدم خشونت در اندیشه ی مهاتما گاندی

    مفهوم عدم خشونت در اندیشه ی مهاتما گاندی

    به نام ایزد یکتا، اندیشه های موهنداس کرمچند گاندی (Mohandas Karamchand Gandhi)اوایل قرن بیستم میلادی حرکت آزادی خواهانه هند از استعمار امپراتوری بریتانیا به اوج خود رسید رهبری شاخص مهاتما گاندی بر این جریان و تفکر و روشی که بر این مبارزات حاکم بود، در جهان نوع خاصی از مبارزه علیه نیروهای شرور را به نمایش گذاشت که به نام هند و رهبری مبارزه اش در جهان ثبت شد. این روش بر مبارزه مبتنی بر عدم خشونت و عدم همکاری با دشمن ملت هند استوار بود.

    گرو گوبیند سینگ از رهبران سیک ها می گوید

    چو کار از همه حیلتی در گذشت     حلال است بردن به شمشیر دست

    یکی از برهمن آچاریاها (آیت الله های بلند مرتبه هندو) می گوید:

    باید با جهان در ارتباط بود و فعالانه در فرایند آن شرکت کرد، ولی نباید در آن هضم شد.

    اگر شما از عملی متنفرید نباید شخص انجام دهنده را هدف قرار دهید زیرا هدف قرار دادن فرد مذکور شما را از محدود کردن آن عمل باز می دارد.

    اگر انسان جنبه های حیوانی (Animal Passion) وجود خود را کنترل کند به موقعیت "برهماچارایا" (Brahmacharya) یا همان خداگونه شدن، دست خواهد یافت. برهماچاریا نازل بر کنترل افکار، سخن و عمل، تمام احساسات در تمامی زمان ها و مکان هاست. یک عبادت فردی باید از تمامی امیال خالی باشد. گاندی این نوع عبادت را ممکن دانسته است اگرچه اذعان می دارد که خود به این امر موفق نشده است. او ارزش نهایی و عالی (در این جهان و جهان دیگر) را با رسیدن به "موکشا" مرتبط است و حقیقت (Truth) را همان ارزش نهایی (Ultimate Value) دانسته است.

    عدم خشونت گاندی مفهومی است که از عشق سخن می گوید اما دایره این مفهوم از خشنونت های جسمی و فیزیکی فراتر است. به گفته گاندی اصول عدم خشونت به وسیله هر تفکر شیطانی صدمه می بیند که از آن جمله می توان به تنفرهای غیر ضروری، دروغ گفتن، آرزو کردن مشکل برای هر فرد دیگر؛ می توان اشاره کرد.

    عشق بنیاد عدم خشونت گاندی است هر عمل غیر خشونت آمیزی باید خصوصیت عدم تنفر (Hatred) و خالی از هر شکل بدخواهی (ill-will) باشد، در این تفکر حتی دشمن نیز باید با خیرخواهی (goodwill) و احترام (Respect) و هواداری و مهر (Sympathy) شما مواجه گردد.  عشق به انجام دهندگان اعمال خلاف (Wrong-doer) هم حتی توصیه می شود و لازم شمرده می شود که البته به معنی موافقت با عمل بدشان نیست و نباید به تقویت عمل بد آنان منتهی گردد.

    بی عدالتی باید در هر شکلی با مقاومت طرفداران عدم خشونت(Satyagrahee) مواجه شود که این همان ساتیاگراها (Satyagraha) می باشد. گاندی معتقد است که حقیقت (Truth) باید با زبان فاخری (Gentle Language ) بیان گردد و اگر فردی توان سخن گفتن به این زبان را ندارد، بهتر است که آن را عنوان نکند. نیت (intention) نهفته پشت اعمال مهمترین موضوع است. گفتن دروغ مصلحتی (White lie) هم توسط گاندی به رسمیت شناخته شده است.

     عدم خشونت (Non-Violence) به عنوان یک ارزش نهایی و جاودان

    در اندیشه گاندی بزرگ عدم خشونت مفهومی اساسی است و به عنوان یک ارزش نهایی محسوب می شود. در این اندیشه خشونت حتی در حد کشتن نفس انسان نیز در جایی خود عدم خشونت تعبیر می شود. او معتقد به وحدت جهان می باشد و این که جهان قسمتی از وجود خداوند است. گاندی به وداها (Vedas کتب مقدس هندو) اعتقاد دارد ولی این اعتقاد بر اساس دکترین کارما (Karma) می باشد. در فلسفه "عدم خشونت" گاندی در سه حالت می توان اقدام به کشتن نفس کرد و مجوز آن وجود دارد و کشتن در این موارد عمل خشونت آمیز تلقی نمی گردد:

    اول) برای حفظ بدن با هدف ماندن و رسیدن به موکشا، زیرا می توان از بدن (ریاضت کشنده) استفاده کرد و به موکشا رسید لذا برای حفظ این بدن که چنین ماموریتی را می تواند انجام دهد، کشتن مجاز می شود مثل کشتن حیوانات موزی، میکرب ها و یا حتی کشتن دیگران که خطری برای جان ما می شوند.

    دوم) موقعی که عده یی تحت حفاظت شما هستند در این موقع برای محافظت از آنان کشتن مهاجم به جمع شما مجاز می شود.

    سوم) کشتن خود برای رهایی خود، مثل کسانی که امیدی به بهبودی آنان نیست و برای رهایی از درد و رنج بیهوده و لاعلاج می توانند خود را بکشند.

     در اندیشه عدم خشونت گاندی گاهی حتی کشتن به عنوان یک وظیفه تبدیل می شود و آن زمانی است که یک حیوان یا یک انسان دیوانه می خواهد به دیگران آسیب برساند و تمام راه ها را برای توقف آن برویم اگر نشد، کشتنش به یک وظیفه تبدیل می شود. در مورد دیگر چنانچه متجاوزی حمله کند اگر شما به خشونت متوسل نشوی از جماعت "غیر خشونت طلب" خارج شده یی و با بی خشونتی به خشونت طلب ها کمک کرده ایی.

    البته گاندی بی خشونتی محض (Absolute Non-Violence) را محال می داند. او راه حاکم شدن جو عدم خشونت در بین مردم، را نیروهای قانونی (legal Force) می داند که وجود نیروهای قانونی بدون خشونت متصور نخواهد بود.

    از اهداف مهم گاندی در حرکت خود به تحرک وا داشتن مردمMass Mobilization)) بود.؛ که این در فرهنگ مبارزاتی امام خمینی (ره)  هم به طور فعالی مطرح می شود و در این نقطه گاندی بزرگ و خمینی کبیر با هم اشتراک داشتند. اما تفاوت تفکر گاندی بزرگ و خمینی کبیر در تکلیف گرایی و پراگماتیک بودن بود. تفکر رهبر مبارزاتی هند پراگماتیک بود و به نتیجه بسیار حساس؛ ولی مبنای تفکر امام خمینی (ره) تکلیف گرایی بود و نتیجه به آن شدت اهمیت نداشت؛ البته هر دو تفکر خرد محورند به این صورت که در تفکر امام خمینی (ره) با محوریت خرد و عقل جمعی و فردی روی موضوع کار شدید و جدی کارشناسی شده و تمام جوانب کار سنجیده می شود و حرکت آغاز می گردد و در این زمان واژه ها و مفاهیم دینی مثل توکل وارد شده و بعد از تلاش انسانی و مبتنی بر عقل بشری، نتیجه و برکت کار از خدا خواسته می شود، لذا در  روش تکلیف گرا نا امیدی دیده نمی شود.

     در تفکر گاندی ارزش نهایی بسیار مهم است و باید گفت که در بستر هندویسم، دکترین گاندی کارایی خوبی از خود نشان داد و مناسب ارزیابی گردید اگرچه ممکن است بخش هایی از آن در بستر اسلام و مسیحیت و... موضوعیت نداشته باشد. تفکر گاندی که از مبانی تفکر خود را از زیربناهای تفکر ودایی و هندو کمک گرفته و اساس خود را بر آن نهاده است، کشتن هر موجود زنده یی را خشونت و ضد ارزش تلقی می کند. اما در مواردی مثل عدم وجود آینده یی برای بهبود یک موجود در حال رنج از درد و بیماری، کشتن آن موجود برای پایان این وضعیت را مجاز می شمارد؛ این کیس در مورد یک گوساله موقعی که او در افریقای جنوبی بوده است انجام شده است. ایجاد درد و رنج بدون نیت های خود خواهانه و شخصی مجاز است که از جمله آن می توان به عنوان مثال به درمان به وسیله جراحی اشاره کرد. این کار خالص ترین نوع عدم خشونت است. در اندیشه گاندی مهمترین شاخص برای تشخیص یک عمل که خشونت بار یا غیر خشونت باشد، در ذیل نیتِ آن عمل نهفته است. عملی غیر خشونت بار است که :  بر خشم و خودخواهی خود فائق آییم، بر تمام ترس ها غلبه داشته باشیم.

    + نوشته شده در چهارشنبه هجدهم دی۱۳۹۲ ساعت 14:26 شماره پست: 377

  • موضوع رنج در بودیسم و تفکر اسلامی - الهی

    اسلام و بودیسم رنج را مشترکا به رسمیت شناخته اند این در حالی که تلقی آنان از آن متفاوت است اسلام اگر چه در قرآن رنج و وجود آن را به رسمیت شناخته است و می گوید که "لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنسَانَ فِي كَبَدٍ به درستی که ما انسان را در (میان کوهی از) رنج و مشقت آفریدیم" و بدین ترتیب به وجود آن اعتراف کرده و آن را حقیقتی انکار ناپذیر در دوره زندگی بشری به حساب آورده است ولی از سوی دیگر تفکر اسلامی راه هایی را برای رهایی از رنج قرار داده است یکی از آنها توکل به خدا است و دیگر ذکر خدا می باشد و... و این که هر چه انسان به اصل خویش که خداوند است نزدیک تر می شود آرامتر شده و به آرامش نزدیک تر می شود و از رنج رهایی می یابد و به صورت اعلا در تفکر عرفانی اسلامی در واقع رنجی وجود ندارد و هرچه هست زیبا و دلپذیر است زیرا از سوی دلبر تقدیر شده است و هر چه از سوی مقصود فرستاده شود و برای معشوق در نظر گرفته شود اگرچه از نوع رنج آور آن باشد زیبا و قابل تحمل و وجد و سرور آورد است. اما در تفکر بودایی رنج تنها حقیقت این جهان است که در همه انسان ها مشترک است و راه رهایی از آن یوگا و مدیتیشن است و کارهایی دیگر که به نوعی مسکنی در برابر درد و رنج است. برای رهایی از درد به طور دائمی باید از دایره تولد های پیاپی (ری - اینکارنیشن) خارج شد که آن هم تنها برای شخص بودا و عده قلیلی قابل دریافت و حصول است.

    + نوشته شده در جمعه دهم آذر۱۳۹۱ ساعت 0:43 شماره پست: 212

  • نگاهی به انقلاب و انقلابیون هندی از نظرگاه جواهر لعل نهرو

    نگاهی به انقلاب و انقلابیون هندی از نظرگاه جواهر لعل نهرو

    مقدمه : کتاب "زندگی من" اثر جواهر لعل نهرو (از رهبران ارشد نهضت آزادی بخش هند و نخست وزیر فقید هند) که توسط آقای محمود تفضلی (چاپ چهارم انتشارات امیر کبیر۱۳۶۱)به فارسی ترجمه شده است حاوی دیدگاه ها و روایت این رهبر ارشد هندی زاده شده در طبقه "برهمنان" (روحانیت هندو) است که از شرایط و روند آزادی هند از استبداد و استعمار انگلیس می باشد او در این خاطرات که در روند طولانی زندان های طویل و متعدد خود نوشته است از رهبران و مردم هند و مبارزات آنها در دهه های اولیه قرن بیستم سخن می گوید. نکاتی که او از این دوره روایت می کند بسیار جالب توجه و درس آموز است و از آنجا که ما نیز یک انقلاب آزادی بخش و ضد دیکتاتوری را در مسیر حرکت به سوی مردم سالاری و نقش گیری مردم در سرنوشت خود پشت سر گذارده ایم می تواند شایان توجه باشد.

    نگاه مقایسه ایی و مطالعه تفاوت ها و شباهت ها درس آموز بوده و از ضعف ها و اشتباهات پرده برمی دارد و از تکرار اشتباهات جلوگیری خواهد نمود. به طوری که خواهیم دید خانواده نهرو و از جمله پدرش که در راس آن قرار می گیرد از افرادی مربوط به طبقات خوش گذران بودند و در عین حال و توجه و اعتقادی نیز به مذهب نداشتند و... ولی آنچه از نوشته های نهرو می توان فهمید این که "حق" را حتی در فکر و عمل چنین اقشاری که دین را کاملا رد کرده و نسبت به دین و دین داران کاملا مساله دار شده است نیز می توان مشاهده و جستجو کرد و"حق" تنها در انحصار جبهه منصوب به اهل "حق" نیست. این در کلام ائمه (ع) ما هم هست مثلا آنجا که علی (ع) راضی می شود چندین تن از سپاهیان خود را بدهد و یک تن از سپاهیان معاویه بگیرد. این همان "حق" است که سپاهیان معاویه را در فرمانبرداری بر سپاهیان علی (ع) در نظر مولای متقیان (ع) ارجع می کند. و یا این جمله از سید جمال الدین اسد آبادی (ره) که می فرمود به غرب رفتم مسلمانی دیدم ولی مسلمان ندیدم ولی در سرزمین های اسلامی مسلمان زیاد بود و مسلمانی ندیدم. این جا نیز "حق" در "مسلمانی کردن" جلوه گر است که در سرزمین مسیحیت تحریف شده و دین کناری نهاده شده، وجود داشته است ولی در سرزمین آخرین پیامبر الهی (ص) به نظر سید جمال نیامده است.

     زندگی مردان بزرگ مملو از درس ها و تجربیات ذی قیمت است و اگر این مردان از جنس انقلابیون بزرگ هم باشند که فراز و فرود زندگی اشان و احساسات آنان بیشتر شگفت انگیز و درس آموز خواهد شد. مواردی انتخابی که از کتاب "زندگی من" می آیدِ حکایت روند مبارزات آزادی خواهانه مردم هند از استعمار انگلیس و آنچه بر آنان گذشته است و می توان از این طریق با افکار و تشابهات و تفاوت های انقلاب و انقلابیون و رهبران انقلاب هند و انقلاب و رهبران انقلاب خودمان آشنا شد و به مقایسه یی در این زمینه پرداخت. شاید نگاهی به رنج مبارزه ی سختی که طی شده است ما را در حفظ دستاوردهای مبارزه طولانی و توان فرسای خود مستدام و محکم تر کند. خداوند در قرآن انسان ها را به داشتن بصیرت توصیه می فرماید و البته نیز این چشمان با بصیرت است که می تواند نگاهبانی شایسته بر داشته های ذیقیمت باشند. 

    انقلاب و انقلابیون هندی از دیدگاه جواهر لعل نهرو

    ذیلا به نکاتی از جلد یک این کتاب استناد می گردد : 

    جلد یک ص 2) "برای پیروزی بر متجاوز نباید متجاوز گشت. هر چند که این متجاوز کهن استعمار حیله گر بریتانیای کبیر است".

    جلد یک ص 45) مراسم "پرایاشچیت" که مخصوص طبقه "برهمن" هندو است که به این لحاظ که آنان خود را طبقه برتر و پاک می دانند وقتی افراد این طبقه مذهبی با طبقات پایین ارتباط می گیرند و از جمله خورد و خوراک مشترک با دیگر طبقات داشتن "این مراسم مذهبی در این قبیل موارد به عنوان تصفیه از آلودگی ها اجرا می شد". در غیر این صورت "متعصبان جامعه برهمنان از هر نوع ارتباطی با او خودداری (می)کردند". 

    جلد یک ص47) "میرزا موهان لعل" معروف به کشمیری از پاندیت های (یک طبقه اجتماعی) کشمیری است زبان فارسی می دانست و در خدمت انگلیسی ها بود و به ایران هم آمد و مسلمان شد و از ایران هم همسری گرفت که به همین دلیل لقب میرزا گرفت کتاب خاطرات وی از نظر نهرو جالب بوده است.

        "آنی بسانت" رهبر انگلیسی کنگره ملی هند در سال 1917 که کتاب "مساله مذهب در هند"  را نوشته است.

    جلد یک 56) لال لجپت رای (lal lajpat rai) کتب "هند جوان" و "آینده سیاسی هند" را نوشت وی از رهبران کنگره ملی هند بود که بارها به زندان افتاد و در اثر کتک خوردن از افسر انگلیسی در 1928 کشته شد.

    جلد یک ص 57) "غرق مطالعه زندگی گاریبالدی قهرمان مبارزات ایتالیا شده بودم".

    جلد یک ص 59) "زندگی آسان و بی دردسر هرگز مرا مجذوب نمی ساخت".

    جلد یک ص65) "از نظر اجتماعی نهضت ملی و تجدید حیات و ناسیونالیسم هند که در سال 1907توسعه یافت کاملا ارتجاعی بود. احیای ناسیونالیسم در هند مانند سایر کشورهای شرق به طور اجتناب ناپذیر می بایست مذهبی باشد و همین پیوند به آن جنبه ارتجاعی می بخشید".

    جلد یک) "(در زمان جنگ جهانی اول) با وجود اظهار وفاداری های پر سروصدایی که نسبت به انگلیسی ها انتشار می یافت در واقع کسی به آنها علاقه نداشت . هم اعتدالی ها و هم افراطی ها از پیروزی های آلمان ها شادمان می شدند. این امر از ان جهت نبود که نسبت به آلمان ها علاقمند بودند بلکه به خاطر این بود تمایل به تحقیر و شکست اربابان هند (انگلیس) در مردم غلبه داشت. این همان فکری است که ضعیفان و ناتوانان را به گرفتن انتقام با دست دیگران راضی می کند".

    -       پاندیت مدان موهن مالاویا (مالاویاجی) متخصص زبان سانسکریت، برهمن و از مدافعان جدی فرهنگ و تمدن مذهب هندو. از بنیانگذاران دانشگاه هندو بنارس "ما دائما با او صحبت و گفتگو داشتیم تا او را تشویق می کردیم که شجاعانه رهبری امور کشور را عهده دار گردد".

    - جلد یک ص۱۰۳) خصوصیت مهاتما گاندی از دید نهرو : "گاندی جی با همان لحن دیکتاتور مآبانه خودش صحبت کرد زیرا او در عین حال که ساده و بی تکلف بود همچون الماس تیز و محکم بود. چشمانش نرم و عمیق بود اما قدرت و اراده یی آهنین از آنها شعله می کشید و می تابید".

    - جلد یک ص۱۰۳) نگاه مهاتما گاندی به مبارزه در سال۱۹۲۰ : "مبارزه دراز و بیرحمانه و دشوار خواهد بود. حریف هم فوق العاده نیرومند است اگر بناست به مبارزه پرداخته شود باید خود را برای از دست دادن همه چیز آماده ساخت و تمام دشواری و سختی مبارزه عدم خشونت و انضباط آنرا پذیرفت و تحمل کرد. وقتی جنگ اعلام می گردد قانون های نظامی مقررات عادی می شود. در مبارزه عدم خشونت هم اگر خواهان پیروزی هستیم باید مقررات قوانین نظامی و انضباط دیکتاتوری مخصوص آن را بپذیریم. هر کس حق دارد و می تواند او را اخراج کند او را محکوم سازد و هر طور دلش می خواهد او را مجازات کند اما وقتی او را به عنوان رهبر پذیرفتند باید شرایط او را قبول کنند و به دیکتاتوری مقررات قوانین و حکومت نظامی او تسلیم شوند. به محض این که دیگر به من احتیاج نداشتید مرا دور بیندازید و لگدمال سازید. من هیچ شکایت و اعتراضی نخواهم داشت."

    - جلد یک ص۱۱۸) تمرین سخنرانی توسط نهرو : "این دهقانان مرا از شر کمرویی و شرم بیجایی که داشتم آسوده ساختند. پیش آنها بود که حرف زدن برای مردم را آموختم".

    - جلد یک ص۱۲۸) خصوصیت "آشوب های دهقانی... یکی از اساسی ترین مسایل هند است. ناسیونالیست های هند هرگز به این مساله توجه نکرده بودند. آشوب ها و هیجانات دهقانی در هند در همه جا فراوان است و نشانه ای از نارضایتی عمیق دهقانان می باشد. این مساله با سیاست و سیاست مداران ارتباطی نداشت و در تمام دوران قیام دهقانی نفوذهای خارجی در آن ناچیز بود."   

    - جلد یک ص۱۲۹) پاییز۱۹۲۰میزان مخالفت با طرح عدم همکاری گاندی با انگلیسی ها : "لالاجیت رای در مخالفت با طرح عدم همکاری گاندی تنها نبود. تقریبا تمام طبقه قدیمی اعضای کنگره با طرح گاندی در باره عدم همکاری مخالفت می کردند."

    - جلد یک ص۱۳۱) توصیفی از گاندی و پدرش توسط نهرو :  "از یک سو  (گاندی) مردی مسن سخت گیر و مذهبی که در زندگی از هر چیز که مایه آسیایش حواس و جسم مادی می شد صرف نظر کرده بود و از سوی دیگر مردی (پدر نهرو) که زندگیش را با ناز و نعمت  با تنعم و آسایش اپیکوری گذرانده بود و زندگی را با تمام لذات و نعماتش استقبال کرده بود و آینده و دنیای پس از مرگ را تمسخر می کرد با هم متحد شده بودند".

    - جلد یک ص۱۳۷) تشابه انقلابیون و صلیبیون : "... سال۱۹۲۱ برای بسیاری از فعالان کنگره سال سرمستی و شوق و فراوان بود . خوش بینی اشتیاق جذبه و هیجان در ما می جوشید. ما مثل صلیبیون بودیم که با ایمان و اخلاص به سوی حوادث و ماجراهای بزرگ می رفتند هیچ احساس شک و تردید نمی کردیم. در برابر ما راه درست ترسیم شده بود".

    - جلد یک ص۱۳۹) نظر انگلیسی ها در خصوص شرق و شرقی ها از دیگاه نهرو : "... شرق سرزمین مرموزی است و در دل بازارهای سرپوشیده و در میان کوچه های پرپیچ و خم آن دائما توطئه هایی تهیه می شود از کودکی در فکر فرد انگلیسی رسوخ کرده بود و کمتر می توانست در میان رمز خیالی واقعیات را به درستی ببیند و درک کند. هرگز نمی خواست و علاقمند نبود که واقعا این موجودی را که هیچ مرموز نیست و حتی بر عکس کاملا گشاده و باز است و به اصطلاح به نام شرقی معروف شده است بشناسد. او همیشه از شرقی جدا می ماند و خود را دور نگاه می داشت و افکار خود را از میان افسانه های مملو از جاسوسان و انجمن های مخفی بیرون می کشیده و خود را به دست تصورات جنون آمیز خویش می سپرد". 

     - جلد یک ص۱۴۱) اثر نهضت خلافت بر مبارزات مسلمانان هند : "بر اثر اهمیت فراوانی که نهضت هواداری از خلافت در سال۱۹۲۱ پیدا کرد عده زیادی از سران مذهبی مسلمانان به مبارزات سیاسی پیوستند. به این جهت هیجان ها رنگ مذهبی هم پیدا کرد و نفوذ فراوان آن در محافل مسلمانان بسیار محسوس گردید. جمعی از مسلمانان که کاملا متجدد و اروپایی شده بودند و تا این زمان نسبت به آداب و مراسم مذهبی با سهل انگاری رفتار می کردند از نو ریش گذاشتند و به اجرای آداب مذهبی پرداختند". 

    جلد یک ص 141) مذهب در نهضت مهاتما گاندی : "گاندی جی دائما بر روی جنبه مذهبی و روحی نهضت تکیه می کرد. در مذهب او دگماتیسم و پیروی از دستورات قالبی و غیر قابل تغییر مذهبی به هیچوجه راه نداشت اما عقاید مذهبیش در جهان بینی او و نظریات عمومیش تاثیر می گذاشت".

    جلد یک ص 142) مذهب در نهضت مهاتما گاندی و نگرانی مبارزین : " این رنگ مذهبی که به طور روز افزون در نهضت ما جلوه می یافت چه مذهب هندو و جه اسلام مرا نگران می ساخت. به هیچ وجه از چنین وضعی خوشم نمی آمد.... (اما) چنان سرگرم کار خود و پیشرفت های نهضت بودم که برای اندیشیدن به این قبیل چیزها که آنروز ها در نظرم بی اهمیت می  نمود. یک جریان وسیع و عظیم همه نوع مردم را به دنبال خود می کشاند".

    جلد یک ص 143) "روحانی ساختن سیاست و اسپریتوالیزه (معنوی سازی) کردن آن به شرط آن که در تنگنای افکار مذهبی گرفتار نشود به نظر من فکر عالی بود."

    "هدف عالی و شریف وسایل عالی و شریف هم لازم داشت. زیرا وقتی وسایل خوب و شایسته نباشند به هدف هم ضرر می رسانند. توسل به وسایل پست و ناشایست و عبور از لجن زارهای کثیف با شرف فردی و ملی ما هم سازگاری نداشت. وقتی که شخص سینه خیز می رود و خود را به خاک می کشاند نمی تواند با سرعت و با سربلندی پیش برود و پاکیزه بماند."

    جلد یک ص 145 و 146) نسبت به خارجی ها بی کینه و نسبت به داخلی ها بی گذشت " موضوع شگفت انگیزتر و فوق العاده تر این واقعیت بود که این تمایلات و این هیجانات (ناسیونالیسم) با وجود آنکه بر ضد تسلط خارجی عمل می کرد هیچگونه نفرت و کینه یی نسبت به خارجی در خود نداشت. اما هرچند هم که در اعمال و اقدامات ظاهری خود نشان نمی دادیم در اعماق قلب خودمان نسبت به آن یک مشت هموطنانی که در جهت مقابل ما قرار می گرفتند و با نهضت ملی مخالفت می ورزیدند خیلی کمتر احساس گذشت سخاوتمندانه داشتیم".

    جلد یک ص 147) لزوم ایدئولوژی "نیرو و اشتیاق توده های مردم بدون یک ایدئولوژی روشن و متین و بدون یک هدف کاملا مشخص و معین عاقبت تباه خواهد شد".

    جلد یک ص 148) احساس قوم برتر بودن "ما تصور می کردیم که تقدیر و سرنوشت این وظیفه را به عهده ما و ملت ما گذارده است. ما هم قربانی این تصور عجیب می شدیم که در میان تمام مردم و ملت ها مشترک است و هر قوم تصور می کند که که او قوم و نژاد برگزیده و ممتاز جهان می باشد". 

    جلد یک ص 150)سخنرانی های رهبران کنگره"همیشه سعی می کردم در مقابل انبوه مردم صریح مستقیم و شرافتمند باشم حتی گاهی هم به تندی و شدت با ایشان صحبت می کردم. بسیاری از عادات و معتقدات شان را که در نظرشان عزیز می بود مورد انتقاد شدید قرار می دادم با این همه آنها مرا تحمل می کردند. ما مثل هنر پیشه گانی بودیم که بر روی صحنه نمایش می دادیم. مسلما در خطابه های آتشین ما تصنع و ابتذال کم نبود. تصور می کنم که بسیار نادر بودند کسانی که چنین نمی بودند".

    جلد یک ص 152) سال 1921 شروع نزاع حزب کنگره و دولت ملکه در هند.

    جلد یک ص 157 و 158 و 159) یکی از موارد مشترک بین مهاتما گاندی و امام خمینی (ره) در اتخاذ نظریه عدم خشونت بود که تا انتها بر این نظر خود ماندند و خشونت طلبان را در نبرد حق خود کاملا نفی کردند. گاندی در سال 1920 طی مقاله ای مشهور به نظریه شمشیر  موضوع راهبرد عدم همکاری و عدم خشونت را بیان کرد "اگر بنا باشد بین پستی جبن و خشونت یکی را انتخاب کرد بدون تردید دومی را بر می گزینم. امام همان قدر که اعتقاد دارم عفو دلبرانه تر از انتقام است همانقدر هم معتقدم عدم خشونت هم از خشونت عالی تر است. عفوی عظمت دارد که با قدرت انتقام گرفتن همراه باشد. عفو از جانب یک موجود ضعیف بی معنی خواهد بود. قدرت واقعی در نیروی جسمانیو مادی نیست بلکه در غلبه بر تمایلات و شهوات است. خشونت قانون مردم خشن و ناپخته است. هستند (کسانی) که جز زور و نیروی مادی و جسمی هیچ چیز را نمی شناسند. ریشی ها (مقدسان و خردمندان باستانی هند) قانون عدم خشونت را در بحبوحه خشونت کشف کردند. آنها در حالی که به کار بردن اسلحه را به خوبی می دانستند آنرا به کار نبردند و به دنیا آموختند که سلامتی روح و رستگاری واقعی انسان در اعمال خشونت نیست بلکه در عدم خشونت است. عدم خشونت در حالت متحرک و دینامیک خود به معنای رنجی است که با روشن بینی پذیرفته می شود. منظور آن گردن نهادن به اراده آتش افروزان بدی و زشتی نیست بلکه هدف آن تجهیز کلی و کامل روح بر ضد اراده جباران و ستمکاران است. اغلب مردان بلند همتی که قادر نیستند حقارت ملی خویش را تحمل کنند آتش خشم خویش را بر می افروزند و به اعمال خشونت و اقدامات شدید می پردازند اما تا آنجا که من می دانم آنها در عمل نابود شده اند".

    جلد یک ص 161) چرا حکومت های جور به دستگیری رهبران نهضت ها اقدام می کنند و اثر آن بر مبارزه چیست؟ : "نهضت ما در آن موقع بر خلاف جهش و قدرت ظاهریش و بر خلاف ذوق و شوق و هیجانی که بر آن حکمفرما بود از هم پاشیده و قطعه قطعه شده بود. سازمان و انضباط آن با کمال سرعت متلاشی می شد. بیشتر مردان با ارزش ما در زندان بودند. توده ها هنوز آنقدر پروش نیافته بودند که بتوانند شخصا خود را رهبری کنند. هر کس از راه می رسید می توانست در راس یکی از کمیته های کنگره قرار گیرد. در عمل عده زیادی از اشخاص نامناسب و از جمله عمال فتنه انگیز دشمن در مقام های حساس درجه اول قرار گرفتند و حتی توانستند هم در نهضت خلافت و هم در نهضت کنگره زمام بعضی از سازمان های محلی را نیز به دست آورند".

    جلد یک ص 162) توقف موقتی و یا عقب نشینی در یک مبارزه بهتر از انحراف از اصول آن است زیرا "نهضت هایی که ریشه دار هستند از میان خاکستر خود هم دوباره بر می خیزند". "یک شکست و عقب نشینی موقتی اغلب سبب روشن شدن مسایل می شود. آنچه در نهضت اهمیت دارد شکست و یا عقب نشینی موقتی آن نیست بلکه اصول و ایدال های آن است. اگر توده ها بتوانند اصول و ایده ها را دست نخورده در خود محفوظ نگاهدارند در این صورت تجدید قیام به سرعت انجام می گیرد".

    جلد یک ص 170) شرط آزادی زندانیان سیاسی "هر کسی که می خواست از زندان آزاد شود کافی بود که از اقدامات گذشته خود اظهار تاسف کند یا متعهد شود که در آینده به اقدامات مشابه آن نپردازد".

    جلد یک ص 173-4)"در زندان نه طلوع آفتاب برای ما وجود داشت و نه غروب. افق بروی ما بسته بود."

    جلد یک ص 175) راجاگوپالاچاری معروف به گاندی جنوب بعد از استقلال مقام فرمانروای کل هند را در سال 1947 بعد از پیروزی بدست آورد او متول 1879 بود.

    جلد یک ص 175) تاثیر اختلافات و کشمکش های داخلی انقلابیون بر نهضت : "تمام آرمان های عالی و هدف های بزرگی که ما را گرم کرده بود و همچون موجی عظیم به حرکت آوره بود به خاطر جدال ها و کشمکش های حقیر و ناچیز و به خاطر رقابت و مبارزه در راه کسب قدرت تیره و تار می شد".

    جلد یک ص 176)مطالعه نکردن و نفهمیدن یک راه فرار از رنج و تکلیف؟!!! و واگذار کردن افسار خود و جامعه در دست عده ای خاص که معلوم نخواهد بود که به کجا تو جامعه ات را خواهند برد : "بدون تردید این ترک مطالعه و بیسوادی برایش (افسر بازرس انگلیسی زندان ها) مفید واقع شده بود و او را از زحمت فهمیدن و رنج بردن مصون و راحت نگاه می داشت. شاید هم کاملا به همین جهت بود که او را ترفیع درجه داده بودند و به مقام بازرس کل زندان های ولایات متحده ارتقا یافته بود! ".

    جلد یک ص 178) هدف نهایی زندانبانان خصم : "کار در کارگاه های زندان هدف دیگری جز فرسودن و خسته کردن زندانیان نداشت و به طوری صورت می گرفت که در آنها ترس و وحشت ایجاد کند و به اطاعت کورکورانه وادار سازد".

    جلد یک ص 179) عاقبت ظلم و شکنجه زندانیان : "پسر جوان پانزده ساله که به چوب شکنجه بستند و (از شلاق) بیهوش شد بعدها این پسر بچه آنروزی یکی از روسای نهضت تروریستی در ایالت شمالی هند گردید."

    جلد یک ص 180) فضای رنج زندان برای انقلابیون : "در زندان انسان محرومیت های بسیار دارد اما چیزی که بیرحمانه تر از همه او را رنج می دهد نبودن صدای زنانه و خنده های کودکانه است. معمولا گوش در چنین جاها حال خوشی ندارد صداها همه خشن و تهدید کننده هستند کلمات خشونت آمیز و مخصوصا با فحش و دشنام آمیخته است."

    جلد یک ص 181) اثر اختلافات بر مبارزه و مبارزین : "ما به جای آرمان ها و ایدال ها با توطئه ها و دسته بندی ها روبرو می شدیم. دسته های مختلفی که در داخل کنگره ایجاد شده بود سعی داشتند با همان مانورها و دسیسه ها و کارهایی که سیاست را به صورت کلمه ایی نفرت انگیز در آورده است در داخل کنگره هم عمل کنند".

    جلد یک ص 186)اهداف بزرگ برای انقلابیون بزرگ (نهرو) : "همیشه یکی از هدف های زندگی من این بوده است که به موقعیتی برسم که بتوانم کاری اساسی مثبت و سازنده به عهده بگیرم و انجام دهم".

    جلد یک ص 186 و 187)اقدام منفی و مذموم و ضد ارزش در نظر روح انسان متعالی حتی با هدف عالی آن هم مذموم است.  به نظر می رسد خون ریزی در مرام علی (ع) مذموم است حتی اگر این در جهاد در راه خدا صورت گیرد. این در نظر نهرو هم ظاهرا همینطور جلو کرده است. نگاه کنید :

    "تحریک کردن مردم و عدم همکاری مثبت برای کسی که برای خود ارزش و احترامی قایل است به هیچوجه فعالیت های عادی و طبیعی نیست. با این وجود این سرنوشت ما چنین است که برای رسیدن به سرزمین موعود و ساختمان مثبت می بایست او از بیابان های سنگلاخ و بی حاصل مبارزه و خرابی و کار به ظاهر منفی عبور کرد. و شاید اغلب ما بهترین و پر ارزش ترین سال های عمر و فعالیت خود را با مبارزه و تلاش در میان این ریگزارهای متحرک بگذرانند. شاید فقط فرزندان یا نوادگان ما موفق شوند که به کار مثبت و سازنده بپردازند."

    طبق این نظر دوران انقلاب و انقلابی گری یک شرایط ناخواسته و نامطلوب و البته گریز ناپذیر است و می توان نتیجه گرفت که نهایتا نگهداری و حفظ جامعه در شرایط انقلابی (وجوه مخرب آن) از جمله ادامه مشی بی قانونی،  عدم تمکین به قوانین نوشته شده،عبور از قوانین به راحتی و بهانه های واهی، عدم قرار گرفتن و انجام امور در دست نهادهای تخصصی آن،  هرج و مرج در انجام امور تخصصی و تعدد نهاد های مسئول آن، امتداد شرایط بحران و انقلابی گری و...به نوعی نگهداشتن کشور در سنگلاخ و ریگزارها ارزیابی می گردد. باید بعد از پیروزی نهضت انقلابی شرایط را دوباره به حالت عادی خود در آورد تا امور در مسیر قانونی و عادی خود قرار گیرد. 

    جلد یک ص 188) جهت گیری هایی هدفدار در تعیین نهادهای متعلق به مردم : "ظاهرا دولت (ملکه انگلیس در هند) چنین آقایانی (بی سواد و با معلومات محدود) را انتخاب می کرد و به کار می گماشت تا بی لیاقتی هندی ها را به دنیا اعلام دارد".

    شما تصور کنید بعنوان مثال مجلس شورای ملی رضا شاهی مقدمات را برای روی کار آمدن رضا شاه ها مهیا کرد و افراد ضعیف نتوانستند نقش خود را در حد اندازه قدرت و مسولیت خود بازی کنند و یا حتی مجلس شورای اسلامی ما، اگر افرادی بی سواد و بی اطلاع در آن قرار گیرند عملا اصلی را که امام خمینی (ره) تبیین فرمودند که "میزان رای ملت است"را بی معنی و زیر سوال خواهند برد. پس زیبنده است شرایطی مهیا شود که کسانی نمایندگی ملت را به عهده گیرند که حافظ شان ملت باشند و به جایگاه شان دهند نه این که از جایگاه خود شان بگیرند و یا حتی از جایگاه هم شان بزدایند.

    جلد یک ص 189) رهبران بزرگ هم حتی در نظر نزدیکترین یاران شان و دیگران اشتباهاتی دارند : "هر چند اعتماد به هدایت و رهبری گاندی استوار مانده بود اما به تدریج بعضی نکات برنامه او به نظرم قابل انتقاد جلوه می کرد".

    جلد یک ص 189) نقش و شیوه متعصبین : "همانطور که اغلب برای پیروان متعصب مردان بزرگ (مثل گاندی) اتفاق می افتد بیشتر به الفاظ و ظواهر نظریه او اهمیت می دادند تا به روح و حقیقت آن".

    جلد یک ص 191) تفاوت ها باعث تکمیل می شود و حذف ها نقص ایجاد می کند. نهرو ضمن برشمردن تمایزات پدرش و دیشبندوداس (از رهبران ارشد نهضت هند) : "پدرم و دیشبندوداس در حالی که از بعضی جهات با هم مختلف بودند مجموعا برای رهبری یک حزب ترکیبی عالی را به وجود می آوردند و هر یک دیگری را تکمیل می کرد و کمبودها و نقایص دیگری را جبران می ساخت".

    جلد یک ص 196) رهبران بزرگ نباید اسیر احساسات و هیجان ها شوند و در این فضا تصمیم بگیرند و عمل کنند : "یکی از ترس های همیشگی زندگی من این بوده که مبادا دستخوش امواج احساسات یا هیجان های خود شوم".

    جلد یک ص 206) خصوصیت حکومت های جور و ناحق در خصوص برخورد با متهمین با نفوذ و مورد توجه اذهان عمومی و غیره : "احتمال می دهم که او (نفر چهارم در دستگیری سه تن از اعضای رهبری کنگره و یک فرد معمولی که چهارمین نفر دستگیری شد تا این دستگیری اعضای کنگره شامل قانون توطئه شود) آزاد نشد زیرا دوستان صاحب نفوذی نداشت و شخصا هم مورد توجه عمومی نبود که به وضعش کمک شود چه بسا او نیز مانند بسیاری از مردم بیگناه دیگر در تیرگی یکی از زندان های دولتی از دست رفته باشد."

    جلد یک ص 206) نمونه مبارزه خستگی ناپذیر سیک های هندی برای تسخیر بازارها و سرزمین های جدید جهانی : "در اواخر قرن نوزدهم که از همه جا مردم به کانادا مهاجرت می کردند عده یی از سیک ها هم خواستند به آنجا بروند اما دولت انگلستان مخالفت داشت و آنها را با کشتی های خود نمی برد چند تن از سیک ها به ژاپن رفتند و با کشتی کوماگاتامارو را اجاره کردند و گروهی از سیک هارا با آن بردند اما دولت بریتانیا تمام سواحل کانادا و سایر کشورها را بروی ایشان بست و آنها را ناچار ساخت به هند باز گردند. در مراجعتهم سرنشینان کشتی مورد هجوم واقع شدند و جمعی از ایشان کشته شدند و فقط معدودی توانستند نجات یابند و باقی بمانند".

    جلد یک ص 208) صداقت و اعتراف یک سیاستمدار (نهرو) به ضعف ش!!: "وفاداری نسبت به یک همکار صدیق چنین اقتضایی (دفاع از او در مقابل ظلم) دارد. اما بسیاری از دوستان مرا نصیحت کردند و مانع چنین اقدامی شدند و بیهوده بودن آن را متذکر گشتند. من هم در پس این نصایح دوستان پنهان شدم و آنرا بهانه یی برای استتار ضعف خود قرار دادم. زیرا در واقع ضعف روحی عدم تمایل به زندانی شدن مجدد در نابها بود که مرا از این اقدام باز داشت. همیشه در دل خود به مناسبت این طرز رفتار نسبت به یکی از همکارانم احساس شرم می کنم . حقیقت این که اغلب ما به هنگام عمل حزم و احتیاط را بر اقدام شایسته و شهامت آمیز ترجیح می دهیم". 

    جلد 1 ص 210) من در کنگره این رسم را برقرار کردم که در موقع خطاب به اشخاص تمام عناوین و القابی را که معمولا پیش یا بعد از اسم می آمد و در هند انواع آن فراوان بود حذف کنم. مهاتما، مولانا، پاندیت، سید، منشی، مولوی هر کدام عنوان خاصی است و نظایر آن بسیار بود. عناوین سریوت، شری، مستر، اسکیور و امثال آن بعدها مرسوم شده بود.

    به نظر می رسد امروزه جامعه ما هم گرفتار اعطای القاب بلند بالا شده است و با اعتقاد و یا به قول کوچه خیابانی ها "پاچه خواری ها" القابی را برای عده ای مرسوم کرده و این امر از سوی القاب گیران حریصانه استقبال می شود و هر روز القاب نو و جدیدی را دریافت می دارند و القاب دهنده ها هم دست و دلبازانه همچنان به اهدا القاب جور وا جود مشغولند و هر روز ادبیات جدیدی را وارد گفتمان جامعه می کنند.

    جلد 1 ص 211) نظر نهرو راجع به بحث با مسلمانان هند و قضاوت او در مورد آنها : "بحث کردن با مسلمانان به طور کلی خیلی دشوارتر و مشکلتر از بحث کردن با دیگران است. زیرا در مذهب ایشان به طور رسمی هیچ وسعت عمق و نظر وجود ندارد راه های مسلکی ایشان محدود و تنگ است و به پیرو خود اجازه انحراف و سرپیچی نمی دهد".

    "هندوها تا اندازه یی از این حیث فرق دارند و البته نه همیشه ! آنها عملا می توانند فوق العاده مومن و با اعتقاد باشند می توانند از مشرک ترین و ارتجاعی ترین و حتی مضرترین عادات و آداب مذهبی خود پیروی کنند و در عین حال حاضر می شود که در باره انقلابی ترین افکار در زمینه مذهب نیز به گفتگو و بحث پردازند. تصور می کنم هندوان متعصبی که هواداران فرقه جدید "آریاسماج" هستند این خاصیت، وسعت نظر و سعه صدر را ندارند. آنها هم مثل مسلمانان همان خط مشی و مسلک محدود مذهبی خود را دنبال می کنند."

    این خیانتی است که بزرگان دینی با تفاسیر تنگ و منحرف خود از دین جهانی اسلام در حق آن مرتکب شده اند که دین "علم" و "عقل" و "تفکر" همچون اسلام را این چنین کاملا وارونه به دنیا ارایه و معرفی کرده اند.

    نرمش فوق العاده مذهب هندو "انسان در مذهب هندو ممکن است حتی به مرحله یی برسد که مثل "چارواکا" فیلسوف قدیمی هند منکر وجود خدا و مذهب گردد و با وجود این نمی توان گفت که چنین کسی دیگر هندو نیست".

    جلد 1 ص 226)  یک رهبر هرگز نمی تواند یکباره و با یک اشاره سحر آمیز دست، نهضتی وسیع و توده یی را به وجود آورد. محبوبیت گاندی جی درمیان طبقات روشن تر قوس های صعودی و نزولی داشت. در هنگام بالا گرفتن آتش اشتیاق ها جهش جذبات شوق آمیز، به دنبال او می رفتند و موقعی که عکس العمل ها ظاهر می گشت از او انتقاد می کردند. ولی اکثریت مردم نسبت به او وفادار و مطیع بودند."

    جلد یک ص 229) جذبه گاندی " در برابر او مغز و منطق انسان نقش ثانوی پیدا می کرد. بیان او همیشه ساده و فوق العاده عریان و مستقیما مربوط به اصل موضوع بود."

      جلد یک ص 231) تعریف سوسیالیست امریکایی سراستافورد کریپس از سیاست " سیاست عبارتست از هنر مطبوع تهیه مخارج انتخاباتی از پول ثروتمندان، برای به دست آوردن آرا فقیران از راه وعده دادن برای حفظ هر یک از آنها در مقابل دیگری."

      جلد یک ص 236) اختلافات مسلمانان و هندوها "متاسفانه در احساسات مذهبی برای حسن نیت و احترام متقابل جایی نمی ماند. به خصوص وقتی که طرف سومی (انگلیسی ها) هم در کمین قرار بگیرد و به اختلافات دامن بزند. هیچ کاری آسانتر از برانگیختن این قبیل آتش ها و تحریک دسته جمعی بر ضد دسته دیگر نیست". جلد یک ص 242) سو استفاده از مذهب علیه رقبا "روپوش مذهبی برای پنهان داشتن این کوته نظری ها و این درخواست های حقیر و بیفایده به کار می رفت. مرتجعان سیاسی، با نقاب های دفاع از منافع فرقه های مذهبی به صحنه سیاست باز گشتند و توده های عقب مانده را تحریک می کردند و مخصوصا هدف شان این بودکه راه نهضت مترقیانه سیاسی را مسدود سازند. ".

    جلد یک ص 243) تمامیت خواهی و تسلیم کامل طرف مقابل، هدف و شیوه ایی جهانی برای تمامیت طلبان و افراطیون "همیشه عناصر افراطی در هر دسته که بودند هیچ راه حلی جز تسلیم بلاشرط و کامل طرف مقابل را در برابر خودشان نمی پذیرند".

    جلد یک ص 246) ویژگی یک نظام و یا دولت نامتعادل"هروقت که یک موضوع کار مثبت و مفید در زمینه فعالیت های اجتماعی و یا ملی مطرح می گشت دستگاه دولتی با کندی خسته کننده و ناتوانی عجیبی دست به کار می شد و بر عکس هر وقت که موضوع تحقیر یا تعقیب یک مخالف سیاسی مطرح می گشت همان دستگاه با سرعت شگفت انگیز و موثر عمل و اقدام می کرد. این تضاد فوق العاده نمایان بود".

    جلد یک ص 250) "برای اینکه یک دستگاه دموکراسی موثر و موفق باشد باید بر افکار عمومی تکیه کند و احساس مسولیت داشته باشد".

    جلد یک ص 251) در حذف ها و اخراج کارکنان توسط عمال دولت انگلیس در ادارات دولتی هند "فقط نظرهای سیاسی در میان است و موضوع صلاحیت و شایستگی در کار به هیچوجه در نظر گرفته نمی شود. اغلب آنها (اخراج شده ها) از نیروی کار و میل به فداکاری در راه هدف عالی و خدمت به هند سرشار بوده اند. آنها از بهترین عناصری بودند که ادارات دولتی و دستگاه های خدمات عمومی می توانند از فعالیت شان بهره مند شوند. دولت ترجیح می دهد که نمک پرورده ها و ریزه خوارهای سفره خود را به کار بگمارد".

    جلد یک ص 253) چه روشن بینیی داشت امام خمینی (ره) که می فرمود مبادا پیش کسوتان مبارزه و جهاد در پیچ و خم زندگی گم شوند "معمولا یک عنصر عادی و متوسط کنگره عنصری انقلابی نیست و بعد از یک دوران فعالیت نیمه انقلابی مسیر زندگی خود را تغییر می دهد. احساس می کند که در کسب و کار یا در شغل خود یا در سیاست محلی خود به تنگنا افتاده است و دچار مشکلات شده است؛ در این موقع ایدال های درخشان و افکار عالی از مغز او دور می شد و حرارت انقلابیش فرو می نشیند. عضلاتش را پیه می گیرد و دلش به هوس یک زندگی آسوده و بی درد سر می افتد".

    جلد یک ص 262) "از سرگیری زندگی عادی و خسته کننده روزانه برای کسانی که در ماجراهای بزرگ شرکت داشته اند و به خیال خود در دوران جنگ شخصیتی به شمار می رفتند، بسیار دشوار بود."

    جلد یک ص 282) تاثیر سفر یک سال و نه ماهه به اروپا بر نهرو "افق دیدم وسیع تر شده بود دیگر ناسیونالیسم تنها در نظرم هدفی بسیار تنگ و محدود و غیر کافی بود. آزادی سیاسی و استقلال بدون هیچ تردید یک هدف اساسی بود اما فقط مراحلی از راه مقصود به شمارمی رفت. بدون آزادی های اجتماعی نه کشور می توانست پیشرفتی داشته باشد و نه مردم کشور".

    جلد یک ص 287) نفوذ و گسترش فرهنگ و زبان فارسی در هند "بعضی از رهبران "مهاسابهای هندو" مرا به خاطر نقص معلوماتم در فرهنگ فارسی، به عدم توجه به احساسات هندو متهم می ساختند. متاسفانه من زبان فارسی را نمی دانم. اما این یک واقعیت است که پدرم در محیط فرهنگ "هندی ایرانی" پرورش یافته بود که در شمال هند و در دربار قدیمی دهلی باقی مانده بود و حتی در این روزهای انحطاط هم دهلی و لکنهو دو مرکز عمده برای آن به شمار می روند. برهمنان کشمیر قابلیت انطباق فوق العاده داشتند و موقعی که از فلات کشمیر به دشت های هند پایین آمدند و ملاحظه کردند که فرهنگ هندی ایرانی در آن زمان رواج دارد بدان پرداختند و زبان های "فارسی" و "اردو" را با کمال مهارت آموختند. اما حتی هنوز هم کشمیری های هند از جمله بهترین فارسی دانان و طلاب فرهنگ ایرانی می باشند".

    جلد یک ص 288) رعایت مسایل شرعی در عین اعتقاد به اعطای آزادی ها "در هیچ جای دیگر به اندازه خانواده او (حکیم اجمل خان از استوارترین ارکان کنگره در دهه های اول قرن بیستم) رسم "پرده" و اندرون و جدایی زنان از مردان را به آن شکل حیرت انگیز ندیدم. و تازه حکیم جی جدا اعتقاد داشت که تا وقتی زنان کشور آزادی خود را به دست نیاورند ترقی ملت مقدور نخواهد بود."

    جلد یک ص 296) امام خمینی (ره) انگار دروس سیاست را نزد سیاست مداران بزرگ خوانده بود چرا که در موضع گیری های خود بسیار پخته عمل می کرد، موضع ایشان در بحث مبارزه خشونت بار علیه رژیم گذشته در این زمینه ستودنی و بسیار پخته می نماید راهبردی که انقلابیون هند هم به همین نتیجه رسیده بودند. "انقلاب به وسیله تروریسم صورت نمی گیرد بلکه تروریسم وسیله نامناسبی است که حتی راه انقلاب واقعی را مسدود می سازد. تروریسم فشارهای دولتی را افزایش می دهد و دولت ها می توانند نهضت های انقلابی را درهم بشکنند. تروریسم معمولا مظهر دوران کندی و ناپختگی نهضت های انقلابی در یک کشور است. در هیچ جا تروریسم را به عنوان یک روش درست مبارزه نمی پذیرند."

    جلد 1 صفحه 340) رهبران بزرگ هم به نوعی افرادی عادی هستند. تفاوت آنها در بین همدیگر هم به انصاف و انسانیت آنهاست. "به درستی می دانستم که در من هیچ چیز فوق العاده و حیرت انگیز وجود ندارد. همیشه به ضعف های خود توجه کامل داشته ام. عادت کردن به بازرسی دایمی درون خودم، بدون شک به من کمک می کرد که در هر حال اندازه متعادل را حفظ کنم و بسیاری از حوادث را که با شخص من مربوط می شد با دیدی صحیح و منصفانه مورد ملاحظه قرار دهم. تجربه زندگی اجتماعی به من ثابت کرده بود که شهرت و محبوبیت همیشه دلیل مسلم و لیاقت و ذکاوت نیست بلکه اغلب تیول و سرمایه ای است که به اشخاص نامناسب داده می شود."

    جلد 1 صفحه 343) روند فساد و تباهی رهبران بزرگ "همانطور که در بدن انسان کم کم و به شکلی نامریی چربی افزایش می یابد و شخص را فربه می کند، غرور و خودخواهی هم آرام آرام بر شخص مسلط می گردد."

    جلد 1 ص 348) تاکتیک مبارزه به روش عدم خشونت "در نظر گاندی جی عدم خشونت برای مبارزه در راه تغییرات و بهبود زندگی وسیله یی صحیح و موثر و بنابراین شکست ناپذیر بود. او جدا اعتقاد داشت که این نوع مبارزه جنبه عمومیت دارد و در هر صورت موثر و شکست ناپذیر است."

    جلد 1 ص 351) وقتی دیکتاتورها از دمکراسی می گویند و برای آن جامه درانی می کنند "واقعا تزویر و بیشرمی را تا چه پایه می رسانند. هند در زیر فشار و ترور و دیکتاتوری مطلق قوانین استثنایی دست و پا می زد و هر نوع آزادی از مردم سلب شده بود و تازه ارباب های ما (انگلیسی ها و عناصرشان) با آب و تاب از دمکراسی هم سخن می گفتند و در باره آن موعظه می فرمودند!."

    جلد 1 ص 373) تئوری مارکسیستی دولت های غیر مردمی : "دولت در حقیقت در همه جا یک دستگاه اعمال جبر و فشار و مجری اراده گروه معدودی است که زمام حکومت را دردست می گیرند و آن را تحت کنترل خود در می آورند."

    جلد 1 ص 390) "استقبال از زندان جزو تاکتیک های مبارزه ما بود."

    جلد 1 ص409) خصوصیت یک رهبر با اعتماد به نفس و منطق قوی : "گاندی جی همیشه حاضر و آماده بود که با مخالفان و حریفان خود ملاقات کند و در هر باب با ایشان به مباحثه و گفتگو بپردازد... و امیدوار بود که با نیروی روحی سدهای بدبینی و خصومت و خشم را از میان بردارد و عواطف خیرخواهی و حسن نیت اشخاص رابرانگیزاند."

    جلد 1 ص2-411) اهالی حزب باد و فرصت طلبان در همه جا هستند. وقتی مذاکرات گاندی (رهبر نهضت هند) و ایروین (نایب السلطنه بریتانیا در هند) در سال 1930 آغاز شد، بوی کباب عده ای را برانگیخت و آنانی که از انقلابیون گریزان و حتی ضدیت داشتند برای ملاقات با گاندی سبقت می گرفتند: "اشخاصی که اغلب در محکوم ساختن ما دست داشتند و یا لااقل همواره خود را از گاندی جی و کنگره دور نگاه می داشتند تا مبادا از این جهت ضرر و زیانی متوجه شان شود، حالا با چه عجله و شتابی سعی داشتند هر طور هست خود را به او نزدیک سازند، واقعا خنده دار بود. این ها مظهر آن جنبه قابل انطباقی بودند که می توانستند از هر طرفی که باد بوزد به خوبی با آن منطبق و همراه شوند. هر وقت احساس می کردند قدرت و موقعیت تغییر محل می دهد آنها نیز فورا جهت خود را عوض می کردند."

    جلد 1 ص 412) نظر گاندی در مورد نقش نیروهای انقلاب بعد از پیروزی این بود که از طریق به دور ماندن از کارهای اجرایی کشور، هدایت کشور مستقل در مسیر درست را بعد از پیروزی دنبال نمایند. کاری که امام خمینی (رحمت الله علیه) برای روحانیون مذهبی هم در نظر داشت و حزب جمهوری اسلامی و بسیاری دیگر با آن مخالف بود، ولی خود ایشان بر این اعتقاد ماند و حتی برخی امور که از طریق قانون اساسی به ایشان واگذار شده بود را به دیگران از جمله ریاست جمهور تفویض نموده بود، که فرماندهی کل قوا از آن جمله است ایشان همیشه از دخالت و دست اندازی در امور اجرایی کشور تا حد ممکن اعراض داشت و افراد دور بر خود را هم بر این امر مواظبت می کرد. گاندی هم در طول مبارزه از قبول پست های اجرایی در کنگره همواره گریزان بود و بعد از پیروزی هم تنها همان رهبر باقی ماند و بس : "او (گاندی جی) عقیده داشت که فعالیت کنگره باز هم (بعد از پیروزی) باید ادامه یابد، منتهی با شرط این که کنگره یک قطعنامه اعراض به تصویب برساند و در ضمن آن تصریح کند که هیچ یک از اعضای آن حق ندارند کارمند حقوق بگیر دولت شوند و گرنه باید از عضویت کنگره استعفا بدهند. کنگره از طریق دور ماندن از قدرت دولتی و حفظ سلامت و دست نخوردگی خود خواهد توانست تاثیر اخلاقی و روحی عظیمی در دستگاه اجرایی دولت و ادارات دولتی داشته باشد و بدین ترتیب آنها را در طریق درست و صحیحی هدایت کند."

    جلد 1 ص 418) روش مهاتما گاندی در به حرکت در آوردن مردم هند "گاندی جی خیلی خوب توانست ملت افسرده و مایوس ما را به کار وادارد و متشکل سازد و به راه اندازد و این کار را نه از راه توسل به اقدامات خشونت آمیز و تند و دیکتاتوری بلکه با منتهی نرمی، با نگاه شیرین و با گفتار دلنشین خود و مخصوصا با صرف کردن وجود شخص خود و نشان دادن سرمشق های شخصی انجام می داد."

    جلد 1 ص 419) سوسیالیسم در دیگاه گاندی و نهرو "در نظر من (نهرو) حتمی و غیر قابل تردید بود که او (گاندی) اصول اساسی سوسیالیسم را خواهد پذیرفت زیرا برای بیرون آمدن از زیر بار فشار؛ ظلم، بی عدالتی، آشفتگی و فقری که در کشور ما به صورت نظام موجود در آمده بود، جز سوسیالیسم وسیله دیگری به نظرم نمی رسید. فکر می کردم که ممکن است گاندی جی با تاکتیک های سوسیالیسم توافق نداشته باشد اما در باره ایدال های گاندی جی و هدف های سوسیالیسم فاصله یی عمیق و اختلافاتی اساسی وجود دارد."

    جلد 1 ص 428) توصیه های نهرو به یک هم کیش انقلابی تروریست خود : "تنها چیزی که به او گفتم این بود که او از نفوذ خود برای جلوگیری از تروریسم در آینده به کار ببرد زیرا تروریسم هم به هدف بزرگ هند، و هم به گروه رفقای او ضرر می رساند."

    جلد 1 ص 441) توصیف نهرو از برهمن های بودایی : "حالتی که مخصوصا در قیافه ی بهیکوس ها (رهبانان بودایی) نمایان بود اغلب صلح و آرامش فوق العاده یی را نشان می داد و بی علاقه گی و بی اعتنایی عجیبی نسبت به غم ها و نگرانی های دنیا را منعکس می ساخت. آنها روی هم رفته قیافه های دانشمندی نداشتند و آثار تلاش های فکری در ایشان دیده نمی شد. مثل این بود که زندگی برای ایشان همچون رود آرامی است که به آهستگی به سوی اقیانوس عظیمی جریان دارد."

      جلد 1 ص 449) بنگال و ایالات شمالی و همچنین ایالت سرحد شرایط خاصی در مبارزه داشتند : "در هند اوضاع خیلی زود تحول می یافت. این تحولات در همه جا و مخصوصا در بنگال در ولایات متحده و در ایالات مرزی کاملا نمایان بود (سه منطقه بسیار فعال در مبارزه). در بنگال پیمان دهلی (توافق دهلی در سال 1930 بین ایروین و گاندی) تفاوت عظیمی در اوضاع پیش نیاورده بود وحتی اوضاع بدتر هم شده بود. بنگال به علت اینکه در آنجا تروریسم رواج داشت برای کنگره مساله قامض و دشواری داشت. در مقایسه با فعالیت های عمومی کنگره و نهضت نافرمانی عمومی فعالیت های تروریستی بنگال ناچیز و بی اهمیت بود اما این قبیل اقدامات تروریستی سر و صدای زیاد به وجود می آورد. تروریسم محیطی به وجود می آورد که مانع اقدامات مسالمت آمیز و مستقیم بود. عملیات تروریستی طبعا فشار و تضیقات دولت را بر می انگیخت و دولت به این بهانه عناصر تروریست و غیر تروریست را بدون تفاوت یکسان تحت فشار قرار می داد."

    جلد 1 ص 481) مستبدین دهن ها را بسته و انقلابیون را به باد تهمت می بندند. این شیوه انگلیسی در خاطرات نهرو این چنین انعکاس یافته است : "طبق معمول دستگاه دولت و متهم کنندگان ما، این اتهامات در موقعی صورت می گرفت و انتشار می یافت که تمام کسانی که مورد اتهام واقع می شدند و می توانستند پاسخ بگویند در زندان ها بودند و تمام مطبوعات و روزنامه ها هم تحت سانسور شدید دولت قرار داشتند."

    جلد 1 ص 484) انسان هایی که به صورت اجزای یک ملک یا زمین کشاورزی درآمده بودند "سرف رعایای کشاورزی وابسته به زمین بودند که حق نداشتند از ملک خارج شوند و جزیی از ملک حساب می شدند."

    جلد 1 ص 489) گزارش نهرو از وضعیت تحمل و صبر دهقان هندی "دهقان هندی همیشه به خاطر قدرت فوق العاده تحمل رنج خویش، اسباب حیرت جهانیان شده است و همیشه هم مصیبت و رنج به صورت قحطی ها، طغیان ها (خسارت آمیز رودها)، بیماری ها و فقر نابود کننده دایمی برایش فراوان بوده است. وقتی که دیگر هیچ کاری از دست دهقان برنیاید تقریبا بدون هیچ حرف و شکایتی هزاران هزار و حتی میلیون میلیون روی زمین دراز می کشند و می میرند. برای ایشان مرگ آسایش و فرار از رنج است."

      پایان مطالب جلد یک  

     

     

    + نوشته شده در جمعه یازدهم مرداد ۱۳۹۲ ساعت 22:22 شماره پست: 316

     

    مقدمه : کتاب "زندگی من" اثر جواهر لعل نهرو (از رهبران ارشد نهضت آزادی بخش هند و نخست وزیر فقید هند) که توسط آقای محمود تفضلی (چاپ چهارم انتشارات امیر کبیر۱۳۶۱)به فارسی ترجمه شده است حاوی دیدگاه ها و روایت این رهبر ارشد هندی زاده شده در طبقه "برهمنان" (روحانیت هندو) است که از شرایط و روند آزادی هند از استبداد و استعمار انگلیس می باشد او در این خاطرات که در روند طولانی زندان های طویل و متعدد خود نوشته است از رهبران و مردم هند و مبارزات آنها در دهه های اولیه قرن بیستم سخن می گوید. نکاتی که او از این دوره روایت می کند بسیار جالب توجه و درس آموز است و از آنجا که ما نیز یک انقلاب آزادی بخش و ضد دیکتاتوری را در مسیر حرکت به سوی مردم سالاری و نقش گیری مردم در سرنوشت خود پشت سر گذارده ایم می تواند شایان توجه باشد.

     

    نگاه مقایسه ایی و مطالعه تفاوت ها و شباهت ها درس آموز بوده و از ضعف ها و اشتباهات پرده برمی دارد و از تکرار اشتباهات جلوگیری خواهد نمود. به طوری که خواهیم دید خانواده نهرو و از جمله پدرش که در راس آن قرار می گیرد از افرادی مربوط به طبقات خوش گذران بودند و در عین حال و توجه و اعتقادی نیز به مذهب نداشتند و... ولی آنچه از نوشته های نهرو می توان فهمید این که "حق" را حتی در فکر و عمل چنین اقشاری که دین را کاملا رد کرده و نسبت به دین و دین داران کاملا مساله دار شده است نیز می توان مشاهده و جستجو کرد و"حق" تنها در انحصار جبهه منصوب به اهل "حق" نیست. این در کلام ائمه (ع) ما هم هست مثلا آنجا که علی (ع) راضی می شود چندین تن از سپاهیان خود را بدهد و یک تن از سپاهیان معاویه بگیرد. این همان "حق" است که سپاهیان معاویه را در فرمانبرداری بر سپاهیان علی (ع) در نظر مولای متقیان (ع) ارجع می کند. و یا این جمله از سید جمال الدین اسد آبادی (ره) که می فرمود به غرب رفتم مسلمانی دیدم ولی مسلمان ندیدم ولی در سرزمین های اسلامی مسلمان زیاد بود و مسلمانی ندیدم. این جا نیز "حق" در "مسلمانی کردن" جلوه گر است که در سرزمین مسیحیت تحریف شده و دین کناری نهاده شده، وجود داشته است ولی در سرزمین آخرین پیامبر الهی (ص) به نظر سید جمال نیامده است.

     

     زندگی مردان بزرگ مملو از درس ها و تجربیات ذی قیمت است و اگر این مردان از جنس انقلابیون بزرگ هم باشند که فراز و فرود زندگی اشان و احساسات آنان بیشتر شگفت انگیز و درس آموز خواهد شد. مواردی انتخابی که از کتاب "زندگی من" می آیدِ حکایت روند مبارزات آزادی خواهانه مردم هند از استعمار انگلیس و آنچه بر آنان گذشته است و می توان از این طریق با افکار و تشابهات و تفاوت های انقلاب و انقلابیون و رهبران انقلاب هند و انقلاب و رهبران انقلاب خودمان آشنا شد و به مقایسه یی در این زمینه پرداخت. شاید نگاهی به رنج مبارزه ی سختی که طی شده است ما را در حفظ دستاوردهای مبارزه طولانی و توان فرسای خود مستدام و محکم تر کند. خداوند در قرآن انسان ها را به داشتن بصیرت توصیه می فرماید و البته نیز این چشمان با بصیرت است که می تواند نگاهبانی شایسته بر داشته های ذیقیمت باشند.  

     

    ذیلا به نکاتی از جلد دوم این کتاب استناد می گردد : 

     

    جلد دو – ص 522) در دوره ظلم، ظالم هم فریاد تظلم خواهی سر می دهد و مظلوم نمایی می کند. "مقامات دولتی (انگلیسی ها در هند) در غوغا و هیاهیوی مستانه یی که راه انداخته بودند تمام مقررات استثنایی و قوانین غیر عادی را که خودشان به کار می بردند، پایمال ساختن تمام آزادی ها، اختناق مطبوعات، بازداشت های غیر قانونی، زندانیان بدون محاکمه، ضبط اموال و دارایی مردم و سایر اتفاقاتی را که هر روز روی می داد از خاطر می بردند... و کوشش داشتند که نشان دهند که سران کنگره (انقلابیون هندی در حال مبارزه) به اصطلاح تیغ های خود را برای کشتن آزادی تیز می کردند."

     

      جلد دو – ص 523) ظالمین در مصادر حکومتی بی شرمانه فریاد حق طلبی مبارزین را از جنس صدای حیوانات و مبارزین را از جنس جانور می بینند و لذا آنان را به اسامی جانوران مختلف به فراخور حال خود، خطاب می کنند. "هر چند هم سگ ها (مبارزین آزادی خواه هندی) پارس کنند کاروان پیش می رود (سر ساموئل هوور-مقام اعلای وزارت امور هند در کابینه انگلیس)". جواهر لعل نهرو : "ایشان فراموش می کردند که در آن وقت کسانی که جنابش، ایشان را سگ می نامیدند در زندان ها بودند و نمی توانستند براحتی پارس کنند و آنهایی هم که در بیرون بودند کاملا پوزه بند داشتند و دهان شان بسته شده بود!"

     

    جلد دو – ص 524) سکوت اجباری انقلابیون و مظلومین، خود دلیل تاخت و تاز ظالمین "هیچ کس نمی توانست از دستگاه دولتی توقع داشته باشد که حقایق را بیان کند. اما اندازه هیاهو و جنجال (علیه مبارزه و مبارزین) بیش از حد انتظار بود و شدت و وسعت آن واقعا حیرت انگیز بود. همین هیاهو و جنجال مقامات، خوب نشان می داد که حالت روحی دولت و دستگاه حاکمه چگونه است. در طرف مقابل ایشان سکوت حکمفرما بود. البته این سکوت ما (انقلابیون) اختیاری و از روی میل نبود بلکه سکوتی بود که به علت وجود زندان ها و حکومت وحشت و برقراری سانسور شدید به وجود آمده بود. بدون تردید به علت همین سکوت اجباری ما بود که آنها با این شکل عنان گسیخته و جنون آمیز به هیاهو جنجال می پرداختند و با شدت به ما دشنام می دادند."

     

    جلد دو – ص 525) خصوصیت هندی ها از دید نهرو "ما هندی ها اصولا احساساتی هستیم. همه ما از یک رشته عقده های روحی رنج می بریم که نتیجه محرومیت ها و فشارهای ممتد و طولانی است و از این جهت هر وقت بخواهیم مطلبی را بیان کنیم هیجان ها صورتی احساساتی به آن می بخشد".

     

    جلد دو – ص 526) توصیف روزنامه پرتیراژ انگلیسی زبان هندو توسط نهرو"در میان روزنامه های هندی که به زبان انگلیسی منتشر می شوند شاید روزنامه هندو (Hindu) که در شهر مدراس انتشار می یابد از لحاظ انتشار و چگونگی تنظیم اخبار از همه بهتر باشد. این روزنامه در نظر من مانند دختر خانم پیر و اشرافی و فوق العاده محجوب و موقر و پاکیزه جلوه می کند که اگر یک کلمه ناروا و رکیک در حضورش گفته شود ناراحت می گردد. این روزنامه در واقع برای بورژازی و برای طبقه یی منتشر می شود که زندگی مرفهی دارند و به همین جهت برای این روزنامه جنبه های تیره و سیاه زندگی و خشونت ها و سقوط ها و تصادمات و ناملایمات آن وجود ندارد و مورد توجه واقع نمی شود". لازم به ذکر است این روزنامه کماکان در سراسر هند منتشر می شود.

     

    جلد دو – ص 529) انقلاب و انقلابی گری و هزینه های آن "کار ما یک انقلاب واقعی بود و انقلاب هم یک بازی تفریحی و دسته جمعی در سالن ها نیست که فقط لذت بخش و سرگرم کننده باشد و هیچ خسارت و زیانی برای هیچ کس به بار نیاورد. بعضی اشخاص هستند که هم می خواهند انقلابی باشند و هم هرگز آسیب و زیانی نبینند. کسی که به اقدامات انقلابی برای تحولات بزرگ دل می بندد باید خود را برای از دست دادن همه چیز آماده سازد. به همین جهت است که کمتر اتفاق می افتد که ثروتمندان و مردم مرفه و آسوده انقلابی شوند. حتی بعضی از افراد طبقات بالا که در میان ثروتمندان و مردم مرفه و در سالن های باشکوه آنها با حرف ها و کلمات خود به تظاهرات تند و انقلابی می پردازند و حیرت یا احیانا نفرت افراد طبقه خود را نسبت به خویش بر می انگیزند نیز کمتر می توانند یک انقلابی واقعی باشند. در مبارزه ما بار اصلی بر دوش توده های مردم بود که بدون هیچ بیم و هراسی به میدان می آمدند".

     

    جلد دو – ص 530) انتظار حاکمین مستبد از کارکنان بدنه دولت خود "مقامات دولتی از عناصر سرکش خود هیچ چیز جز اطاعت مطلق و انقیاد کامل و فرمانبرداری مثبت را تحمل نمی کردند. دولت نمی توانست تحمل کند که نوکران او در گیر ودار مبارزه فقط ساکت و بیطرف بمانند بلکه می خواست به اقدامات شدید و جدی و هواداری از دولت بپردازند".

     

    جلد دو – ص 534) همیشه مردمی هستند که در مبارزه شرکت نمی کنند نباید از آنها نفرت داشت "فکر نادرستی بود که از همه کس توقع داشته باشیم که در صف اول مبارزه قرار گیرد و اگر کسی حاضر نشد تا این حد به مبارزه بپردازد و زندان برود و رنج ها را تحمل کند از او نفرت داشته باشیم".

     

    جلد دو – ص 535) روباه مزاج شدن محافظه کاران "وقتی زنبور عسل بر گل ها می نشیند خاموش می ماند - محافظه کاران حریص هم وقتی که به مقام می رسند لال می شوند (شعر از توماس مور)".

     

     جلد دو – ص 536) رهبران متزلزل بلای جان نهضت ها "چرخ سکان کشتی ملت را به دست های ناتوانی که همیشه مرتعش هستند مخصوصا کسان که درست در وقتی که احتیاج بیشتری به قدرت و مقاومت هست کار را رها می کنند و می گریزند نسپاریم".

     

    جلد دو – ص 539) حتی انگلیسی ها مراعات رهبران مبارزه علیه خود را می کردند کاری که در خصوص رهبران مبارزین در کشورهای اسلامی و جهان سومی کمتر مراعات می شود. در خاطرات نهرو بارها به موارد مراعات حال او خانواده اش و دیگر رهبران مبارزه آزادی بخش هند اشاره شده است و علیرغم افتادن آنها به زندان، به نوعی توسط حریف حریم داری شده است. به این نمونه توجه کنید "در بحبوحه تابستان (گرم هند) مرا به زندان دیگری که خنک تر بود منتقل ساختند". جلد دو – ص 558) "من همواره از این لحاظ بسیار خوشبخت بوده ام و تقریبا همیشه چه از طرف هموطنان خود (همکار با دشمن انگلیسی) و چه از طرف انگلیسی ها ادب و احترام فراوان دیده ام حتی زندانبان هایم و پلیس هایی که مرا بازداشت می کردند و یا به عنوان نگهبان و مراقب مرا به صورت زندانی از جایی به جایی می برده اند به من مهربان بوده اند در نتیجه بسیاری از تلخی های مبارزه و رنج های زندگی زندان به علت این طرز رفتار انسانی برایم آسان شده است". جلد دو – ص 565) "من که توفیق دریافت کتاب داشتم خود را با کتاب هایم مشغول می ساختم. گاهی از خواندن خسته می شدم و به نوشتن می پرداختم. دوره نامه های تاریخی که به دخترم می نوشتم (بعدها همین مجموعه 196 نامه محتوای کتاب نهرو به نام نگاهی به تاریخ جهان شد) در مدت دو سال زندان تمام وقت مرا می گرفت و به من برای حفظ تعادل و سلامت روحم کمک بسیار می کرد".

     

    جلد دو – ص 541) ارجعیت فعالیت عمومی بر اقدامات مخفی در مبارزه؛ کاری که امام خمینی (ره) همواره از طریق اطلاعیه ها، سخنرانی های عمومی خود و... سعی در گسترش آن؛ و در مقابل دوری از اقدامات سازمانی – مخفی و غیر عمومی داشت. شاید بتوان یکی از تفاوت های روش مبارزه امام (ره) با همکاران مبارز خود همچون گروه های چپ کمونیستی و یا امثال سازمان مجاهدین در زمان مبارزه با رژیم گذشته را در همین جنبه دید که بعدها نیز دوری تفکری به جدایی مبارزین سابق و مردان پیروز بعد از انقلاب از هم انجامید "همیشه این خطر وجود داشت که  فعالیت های مخفی و محدود و کمابیش موثر، جای فعالیت های وسیع و عمومی و دسته جمعی را بگیرد... به همین جهات بالاخره گاندی جی هر نوع فعالیت مخفی را به کلی محکوم و ممنوع ساخت".

     

    جلد دو – ص 545) روشن بودن اهداف مبارزه از مصادره آن بعد از پیروزی جلوگیری خواهد کرد زیرا بعد از پیروزی انقلابات همیشه قاعدین زمان مبارزه با حرارت انقلابی و دو آتشه تر از انقلابیون به میدان می آیند تا میوه چینی کنند و برای مهیا کردن این شرایط به تحریف اهداف مبارزه و... می پردازند تا شرایط را برای سو استفاده خود مهیا کنند"پیروزی هر نهضت وقتی ارزش دارد که ملت به اندازه کافی نیرومند باشد و هدف ها و منظورهای خود را با روشنی و به درستی بشناسد تا بتواند از پیروزی خود استفاده برگیرد. در غیر این صورت در لحظه حساس پیروزی دیگران قدم در میدان خواهند نهاد تا غنایم را به سود خود جمع آوری کنند".

     

    جلد دو – ص 548) در مواقع بحران تغییر در قانون اساسی توصیه نمی شود و هر پیگیری هر تغییری در آن را در این شرایط باید به دیده شک نگریست که ممکن است ماهی گرفتن از آب گل آلوده باشد که توسط بعضی دنبال می شود"رهبران سیاسی که کوشش دارند در بحبوحه بحران یک قانون اساسی به وجود آورند که او ضاع را حل کنند همچون کسانی هستند که بخواهند وقتی که خانه یی در حال سوختن است آنرا بیمه کنند".

     

    جلد دو – ص 549) نقش نظامیان در دولت "نگاهی به قوانین عادی و غیر نظامی که در هند وجود داشت نشان می داد که ماموران دولتی هند اغلب از نظامیان هستند و قوانین و مقررات شان به مقررات ارتشی که بر سرزمین مسخر شده یی حکومت کند شباهت داشته است".

     

    جلد دو – ص 551) لزوم تفکیک زندانیان سیاسی از زندانیان جنایی "روح خشونت و تجاوز دولت نسبت به مردم حتی در درون زندان ها هم محسوس بود. طبقه بندی زندانیان مختلف و جدا نگهداشتن آنها از یکدیگر که قانونا باید عملی می شد به هیچ وجه مورد توجه نبود. این امر برای زندانیان سیاسی که آنها را با سایر زندانیان جنایی مخلوط می کردند صورت شکنجه روحی پیدا می کرد".

     

    جلد دو – ص 563) سانسور حربه مشترک تمام مستبدین و ظالمین "به طور کلی سانسور در هر موقع و در هرجا چیزی ناپسند، مغرضانه و احمقانه است. در هند سانسور همواره ما را از مقادیر زیادی ادبیات جدید و روزنامه ها و مطبوعات مترقی محروم می سازد. فهرست کتب ممنوعه در هند بسیار بالاست و دائما هم اسامی جدیدی به آن افزوده می شود".

     

    جلد دو – ص 563 – 564 و 565) زندانیان سیاسی در مضیقه مضاعف "بسیاری از کتب و مطبوعاتی که حتی در خارج زندان قانونی است و رواج دارد و خوانده می شود در زندان و برای زندانی ممنوع است. باید دید وقتی که دادگاهی متهمی را به مدتی زندان محکوم می سازد آیا منظورش این است که هم جسم و هم روحش محدود شوند و تحت فشار قرار گیرند؟ چرا در موقعی که جسم زندانی محبوس می شود و تحت کنترل قرار می گیرد نباید روحش آزاد باشد؟ مسلما کسانی که اداره امور زندان های هند را در دست دارند از چنین سوالاتی وحشت می کنند. نوشتن و یادداشت برداری از روی کتاب هایی که خوانده می شود کار خطرناکی است که زندانی باید از آن بپرهیزد. این جلوگیری از پیشرفت فکری در زندان ها عجیب و پر معنی است. به منظور تربیت کردن زندانی و آماده ساختن او برای زندگی عادی و سالم باید فکر او پرورش یابد و آسوده بماند و باید کاری کردکه قدرت معنوی و روحی او تقویت شود اما این امر در هند به هیچ وجه مورد توجه مقامات مدیره زندان ها نبود ".

     

    جلد دو – ص 565) "رمان ها و داستان های سبک اسباب تنبلی و سستی فکر می شوند".

     

    جلد دو – ص 567) مبارزین بزرگ غرق در آرزوهای بزرگ برای ملت ها شان زندان های سخت و ناجوانمردانه را طی می کنند "عطش مشتاقانه برای رسیدن به تمام آرزوهای دور و دراز گلومان را می فشرد و قلب مان را به طپش می انداخت... و باز به همان چهار دیوار آشنای اتاق زندان که ما را در محاصره خود داشت، و به زندگی تلخ و بی مزه و یکنواختی که نصیب مان بود باز می گشتیم".

     

    جلد دو – ص 570) "گاهی خوبی زیاد هم اسباب زحمت و خسته کننده می شود".

     

    جلد دو – ص 579) قابل توجه حاکمان و حکومت ها متکی بر سر نیزه "با سرنیزه هر کاری می توان کرد اما روی آن نمی توان نشست". نقش و احساس انقلابیون و مبارزانی که عمر شریف خود را در زندان های ظلم می گذرانند و تحمل می کنند"خیلی بهتر است به این صورت (از طریق سرنیزه) بر ما حکومت کنند تا این که خودمان جان و روح مان را به ایشان (مستبدین) بفروشیم و به فحشای اخلاقی تسلیم شویم. ما که در زندان نشسته بودیم و هیچ قدرت مادی برای مبارزه نداشتیم و به عدم فعالیت محکوم بودیم، احساس می کردیم که از همین راه و به همین شکل خیلی بیش از بسیاری کسانی که آزاد بودند به وطن خود خدمت می کنیم". پیروزی تا به کی ادامه دارد؟ "تا وقتی که ایدال ها همچنان درخشان و روح ها تسلیم ناپذیر باقی بود هرگز شکستی روی نمی داد".

     

    جلد دو – ص 580) زمان شکست واقعی یک انقلاب "شکست واقعی در خیانت به اصول، انکار حقوق ملت، در تسلیم پست و دنائت آمیز به بدی و دروغ، قرار داشت".

     

     اثر زخم هایی که انقلابیون به هم وارد می کنند "معمولا زخم هایی که با دست خودمان بر ما وارد می شد خیلی دیرتر ا زخم هایی که دشمن به ما وارد می سازد علاج می گردد".

     

    صبر مادران در روند انقلاب "قدرتی او (مادر نهرو) از خود نشان می داد برایم حیرت انگیز بود؛ زیرا او بسیار ضعیف و درهم شکسته شده بود و از نظر جسمی نیروی زیادی نداشت. با این همه رفتن به زندان برایش کاملا بی اهمیت بود. او آزمایش های دشوارتری را هم با سربلندی گذارنده بود؛ تنها پسرش، دو دخترش، دامادش و بسیاری از کسان دیگر که برایش عزیز بودن هر یک از مدت ها پیش در زندان ها بودند. خانه خالی ما که به ناچار در آن به تنهایی زندگی می کرد برایش خود صورت کابوسی هول انگیز داشت و با وجود این ها او شهامت و دلیری جسارت آمیز خود را از دست نمی داد".

     

    جلد دو – ص 581) گرایش عمومی انقلابیون جهانی به سوی اردوگاه شرق بوده است این در حالی است که امام خمینی (ره) اردوگاه شرق و غرب را دو روی یک سکه می دید به دیدگاه نهرو توجه کنید "در مبارزه عظیم جهانی هواداری و تمایل قلبی من همواره و به صورت روز افزونی به اردوگاه کمونیست متوجه می شد. از مدت ها پیش به سوی سوسیالیسم و کمونیسم کشیده می شدم و روسیه مرا مجذوب خود می ساخت".

     

    دیدن عیوب دیکتاتوری بلوک شرق در عین هواداری، انصاف نهرو را به رخ می کشد؛ آن گاه که چشم بسته و کور کورانه هواداری نمی کند "در شوروی چیزهای زیادی هست که برایم  خوشایند نیست. از میان بردن عقاید مخالف، همه را به صورت هواداران یک رژیم در آوردن و خشونت های بی پایان". 

     

    نهرو "به طور کلی اساس مالکیت را بر خشونت و تجاوز نهاده شده" می بیند اما امام خمینی (ره) هم به مالکیت احترام می گذارد و در عین حال در پی کنترل آن به طوری که عامه مردم و مستضعفین از مواهب دنیایی به عدالت برخوردار شوند توصیه و سعی دارد. 

     

    جلد دو – ص 582) نقد نهرو به غرب "مختصر آزادی سیاسی هم که در دنیای سرمایه داری وجود دارد در برابر ترس از گرسنگی بی معنی است. همین ترس است که در همه جا اکثریت عظیمی از مردم را ناچار می سازد که به اراده عده یی محدود تسلیم شوند و موجبات افتخار و سود و ثروت آن اقلیت محدود را فراهم سازند".

     

    آنانی که برای رسیدن به اهداف دنیایی خود اسلام را وسیله قرار داده اند باید توجه کنند که چنانچه اسلام بتواند الگویی موثر و موفق از خود در اداره جوامع ارایه دهد، قلوب رهبران بزرگ جهان را در خواهد نوردید؛ ببنید دنیا چگونه دیگران را تحت نظر دارد و افکار عمومی جهان چگونه دیگران را انتخاب می کند؛ نهرو در دهه ی 1940 این موفقیت را در شوروی دیده و آنها را انتخاب کرده است "شوروی دنیای نو و عظیمی در برابر دیدگان ما ساخته بود؛ در حالی که سایر کشورها در زیر پنجه مرگبار گذشته به خفقان افتاده بودند و نیروی خود را برای حفظ بقایای پوسیده و بیفایده دوران های نابود شده به کار می بردند. پیشرفت های عظیم شوروی در درونم کفه ترازوی سنجش را به سوی روسیه متمایل می گشت. وجود سرمشق شوروی ها در میان تاریکی های دنیایی که به حفقان افتاده بود برایم دلگرمی امید بخشی بود".

     

    جلد دو – ص 585) هنر دیدن مسایل در کنار هم و به صورت جز جز برای رهبران نهضت ضروری است. "حوادث مختلف را در هر کشور (مهم جهان در آن موقع را) جداگانه مطالعه می کردم و در عین حال مجموع جریان بادهایی که طوفان جهانی را تشکیل می داد؛ یکجا و با هم در نظر می گرفتم".

     

    عاقبت نشست های بی توافق جهانی "سیاست مداران اروپا و امریکا با وجود اینکه می دانستند که عدم توافق آنها و شکست این کنفرانس ها عاقبت به جنگی بزرگ و فاجعه یی جهانی منتهی خواهد شد (جنگ جهانی دوم)؛ نمی توانستند با یکدیگر هماهنگ شوند. زیرا کسانی که این کار را در دست داشتند جرات نداشتند در راه درست قدم گذارند و قلبا مایل نبودند که مشکلات را حل کنند".

     

    جلد دو – ص 589) این اشتباه هر انقلابی دیگری هم می تواند باشد "از دلایل قلت عدد و کمی نفوذ کمونیست ها در هند این است که به جای انکه به تعلیم و رواج تعلیمات و نظریات علمی کمونیسم بپردازند و بکوشند افکار مردم را بالا بیاورند و با خود موافق و همراه سازند قسمت عمده کوشش خود را برای بدگفتن و دشنام دادن به دیگران صرف می کنند. این امر عکس العمل هایی به ضرر ایشان  ایجاد می کند و موجب حملات ناشایست نسبت به خودشان می شود".

     

    جلد دو ص 601) دیدگاه نهرو پیرامون مذهب؛ “هند پیش از هر چیز کشوری مذهبی به نظر می رسید. هندوها، مسلمانان، سیک ها، و پیروان سایر مذاهب همه از اعتقادات مذهبی خود مغرورند و در حالی که متقابلا بر سر یکدیگر می کوبند خود را در راه آنچه به نظرشان تنها حقیقت مطلق است فدا می کنند. مجموعه آنچه به عنوان مذهب موجود است و رواج دارد چه در هند و چه در جاهای دیگر همیشه مرا بیزار و منزجر ساخته است و همواره آنرا محکوم شمرده ام و خواسته ام همه آنها را جارو کنم و دور بریزم. مذهب تقریبا همیشه صورت اعتقادات کورکورانه و ارتجاعی، تمایلات خشک و قالبی، تقدس های بی عمق و بی فایده، خرافات و استثمار مردم، و دفاع از منافع طبقات متمتع را داشته است. در عین حال خوب می دانستم که در مذهب یک چیز دیگر هم هست که به احتیاجات درونی و تمنیات عمیق طبع آدمی پاسخ می گوید و او را راضی می سازد".

     

    چرا انسان های فرهیخته ای همچون نهرو به چنین اعتقادی در مورد مذهب رسیده اند؟!!. آنچه مسلم است مذاهب در ذات خود فارغ از آلودگی هایند و خود آلودگی زدایند و چگونه می شود که نمک می گندد و خود آلودگی و آلودگی زا می شود؟!! همانگونه که در اظهار نظر نهرو نیز آمده است، آلودگی های سخیفی دامنگیر مذاهب شده و آن را از دید بعضی بزرگان عالم نیز انداخته است. قطعا می توان گفت این خیانت را در باره ادیان مختلف، حاملان آن علی الخصوص بزرگان آن مرتکب شده اند که چنین چهره ای از آن در نتیجه گفتار و کردارشان، نزد دیگران ساخته اند. به عنوان مثال "خود حق بینی مطلق" خصوصیتی است که بعضی از دو آتشه های هر مذهب شدیدا گرفتار آنند و با این نگاه تنها خود را حق دیده و محور حق قرار داده؛ بین خود و دیگران دائما قضاوت و نهایتا عمل می کنند. نگاه کنید به این تفکر که می گوید "شیعه کافر است"، این فتوا را بزرگانی از مسلمانان رقیب به شیعه داده اند، حال کسی نیست که از این معتقدین به توحید و نبوت بپرسد که ای بنده خدا، شیعیان که در توحید (الله)، نبوت (محمد) و قرآن (که تمام اسلام در آن هست) و معاد و عدل با تو یکی هستند و این تنها در امامت است که با تو زاویه دارند تو چطور این همه اشتراک را فراموش کرده و این چنین حکم عام به کفر می دهی؟!! در حالی که چنین حکمی را حتی برای رد کنندگاه همه این موارد هم نداده ای. و یا آن شیعه ای که می گوید "آنها با رد کردن امامت علی علیه السلام؛ تمام دیگر خوبی هایی آنها برایشان سودی ندارد و بی معنی است" این در حالی که این از اسلام است که رسما و علنا گویندگان اشهد ان لا اله الا الله و ان محمد رسول الله را داخل در هدایت و مسلمان می داند؛ اگر چه برای رسیدن به کمال، بعد از شهادتین ره طولانی باید رفت؛ و هر دو این رقبا فراموش می کنند که توحید مقصد اصلی است و دیگر اصول برای زنده کردن توحید است و حول آن است که ضرورت می یابند و... خلاصه این که این حاملان مذهب هستند که این چنین آن را به لجن تفکرات خود آلوده می کنند و به جان هم می افتند و چهره ای کراهت بار از آن می سازند که امثال نهرو با همه عظمت خود برون ده ادیان را دیده و درونش را نادیده گرفته و رای به جارو کردن همه آنان از صفحه بشریت می دهند و تمامی ادیان چه توحیدی و چه غیر آن را لایق زباله دان دیده جارو به دست می شوند. در حالی که در همان حال به کارکرد آن نیز اقرار دارند که از درون انسان به مذهب نیاز دارد.

     

    جلد دو ص 4-602) از عیوب درد آور و خسارت بار رهبران مذاهب؛ قرار گرفتن آنان در نقش توجیه گر و مهیاگر در خدمت متقابل با حکام جنایتکار است که باعث می شود هر دو شرایط را برای مکیدن خون مردم زیر دست خود فراهم کنند؛ یکی جنایت می کند و آن دیگری توجیه و یکی ظلم می کند و آن دیگری حمایت و هر دو به هم نان قرض می دهند و در این بین این مردم و البته دین است که بزرگترین خسارت را می بینند. نگاه کنید به مثال نهرو در این زمینه "مذهب در گذشته هر چه و هر طور بوده است (تسکین بخش و امید بخش و پناهی برای انسان)، در هر حال با صورتی که امروز دارد در بسیاری از موارد جز قالبی تهی و خالی از حقیقت چیزی نیست. آقای ج.ک.چسترسون مذهب را به فسیل تشبیه می کند که فقط شکل یک حیوان یا یک جانور عهد های باستانی را حفظ می کند در حالی که مایه اصلی وجود آنها از دست رفته است و به جای آن مایه یی به کلی بیگانه و تازه را گرفته به طوری که حتی اگر چیز با ارزشی هم از آن باقی مانده باشد با مواد بیفایده و نامناسب دیگر احاطه شده است. مذهب انگلستان (در قرن شانزده زمان هنری شانزده به وجود آمد و مسیحیتی زیر نظر اسقف کلیسای کانتربوری است و در ارتباط با دربار انگلیس بود) نمایان ترین نمونه مذهبی (در این زمینه) است؛ مذهب در آنجا از مدت ها قبل به صورت یک اداره سیاسی دولت در آمده است. بسیاری از هواداران این مذهب بدون تردید دارای سجایای اخلاقی و صفات عالی هستند اما بسیار نمایان است که چگونه این مذهب به امپریالیسم بریتانیا خدمت کرده است و سرمایه داری و استعمار بریتانیا را زیر پوششی از اخلاق مسیحی پنهان کرده است. همواره کوشیده است سیاست تجاوزکارانه و غارت گرانه بریتانیا را در آسیا و افریقا با مفاهیم و مقاصد عالی اخلاقی توجیه کند و چنین وانمود سازد که در هر مورد و در هر اقدام همیشه حق با انگلیسی ها بوده است. نمی دانم آیا مذهب انگلیس سبب شده است که این چنین روحیه تجاوز کارانه یی در انگلیسی ها به وجود آید یا این که این مذهب مخلوق این خصوصیت انگلیسی ها می باشد".

     

    جلد دو ص 6-605) عدم توجه به نیازهایی این دنیایی، این گونه نتیجه می دهد؛ نهرو معتقد است "آیین کاتولیک هم مانند اسلام و مذاهب عامیانه هندو در مقابل رنج های جسمی و روحی با کمال اطمینان یک زندگی آینده را به پیروان خود وعده می دهد که رنج ها و نا ملایماتی که در زندگی این دنیا متحمل می شوند را جبران خواهد کرد و به این جهت عده زیادی از مردم با اعتقاد به آن برای خود تسکین و آرامش امید بخشی به دست آورده اند. من شخصا هرگز نمی خواهم به این ترتیب لنگرگاه و یا پناهگاه مطمئنی برای خود به دست آورم. من پهنه گشاد دریا را با تمام طوفان ها و بادهای پر مخاطره اش بر آرامش لنگرگاه ساکت ترجیح می دهم. معمولا نظریات مذهبی نمی خواهند خود را با زندگی این دنیا توافق دهند و همواره در فکر دنیای دیگری که پس از مرگ فرا خواهد رسید هستند".

     

    نتیجه بی توجهی به رسول باطن (عقل) توسط برخی تئوریسین های مذهبی که قالبا هم اکثریت را در بین بزرگان مذاهب دارند و انعکاس آن در نظرگاه ناظرین : "مذهب با هر نوع فکر صحیح و روشن دشمن است زیرا فقط بر اساس قبول مطلق و بی چون و چرای بعضی  قالب های خشک و آیات و اصول تغییر ناپذیر بنا می شود بلکه با عقل و منطق سروکاری ندارد و بر احساسات و هیجان ها و تاثرات تکیه دارد. مذهب از آنچه آنرا ذکاوت و روشن بینی می نامیم کاملا به دور است و در برابرآن قسمت از واقعیات زندگی که نمی تواند آنها را با نظرهای مذهبی توجیه کند دیده برهم می نهد. مذهب در باره عقاید و نظریات دیگران تنگ نظر است و آنها را تحمل نمی کند".

     

    جلد دو ص 610) ضرورت دادن آزادی به بشر حتی اگر به فکر دین آنها هستیم "حتی برای پرورش روحی و پیشرفت معنوی هم آزادی خارجی و به وجود آمدن محیط مناسب ضرورت دارد".

     

    هدف وسیله را توجیه نمی کند که هیچ؛ مهاتما گاندی می گوید "وسایل بیش از هدف ها مهم است". "کسانی که ادعا می کنند مذهب با سیاست ارتباطی ندارد معنی صحیح مذهب را نمی دانند".  البته نهرو به تعاریف موجود از مذهب در ذهن استفاده کنندگان از این واژه قایل است و این که گاه "مفاهیم و معانی متضاد برای یک کلمه واحد طبعا ایجاد تفاهم متقابل را دشوار می سازد".

     

    جلد دو ص 616) دولت های مستبد به هر جنبش اجتماعی مردمی، غیر هدایت شده توسط عوامل خود مشکوک و مخالفند "دولت بریتانیا (درهند) با هیچ نوع کوشش منظم و سازمان یافته برای پیشرفت های اجتماعی موافقت نداشته و همیشه نسبت به چنین کوشش هایی ظنین و مشکوک بوده است. اگر فی المثل یک روز کنگره به تبلیغات دامنه داری برای افزایش مصرف صابون (بهداشت) بپردازد باز در  موارد مختلف با مخالفت دولت مواجه خواهد شد". 

     

    جلد دو ص 620) صلح همواره در نظر گاندی قرار داشت "این عادت گاندی جی بود که هر اتفاقی هم که بیفتد شاخه زیتون را عرضه بدارد".

     

    جلد دو ص 631) تفاوت مبارزین در مقابل ظلم و استبداد و همراهان با استبداد و ظلم "ما به زندان می رفتیم و بدن هامان در سیاه چال های زندان می پوسید اما افکارمان آزاد می ماند و روحمان بیباک و سر فراز بود. اما آنها با دست خود برای خویش یک زندان فکری به وجود آورده بودند که در آن بیهوده به دور خود می چرخیدند و دور می زدند و هرگز راه گریزی از آن نمی یافتند. آنها بت بیجان و تغیرر ناپذیر اشیا را می پرستیدند و موقعی که خود اشیا چنانکه در این جهان متغییر روی می دهد، تغییر می یافت آنها گیج و مبهوت می ماندند و در پهنه اقیانوس حیات سکان و قطب نمای خود را از دست می دادند".

     

    جلد دو ص 4-633) این خورده گیری به مبارزین همواره بوده است که کاری که شما بلدید زندان رفتن است که نهرو از زبان تورو (Thoreau) به منتقدین پاسخ می دهد که "در دورانی که مردم به ناحق زندان می شوند جای هر مرد و زن با شرف و درستکار زندان است".  نهرو خود ادامه می دهد که "بسیاری از همکاران و هموطنان ما همیشه در زندان هستند و ماشین تضییقات دولتی دائما بر فشار خود می افزاید و در عین حالی که به غارت و استثمار ملت ما کمک می دهد به ما توهین هم می کند، داشتن زندگی شایسته و آرام تصور ناپذیر است. زیرا ما در کشور خودمان به صورت عناصر مشکوک و مظنون زندگی می کنیم. که باید همیشه در تیرگی ها به سر بریم و تحت نظر باشیم و ناچاریم که صدای خود را خفه و خاموش سازیم که مبادا فتنه انگیزی و آشوبگری تلقی گردد. نامه هامان دائما باز و سانسور می شود و همواره احتمال جلوگیری از هر اقدام و خطر توقیف و بازداشت در برابرمان قرار دارد. در چنین وضعی برای هر یک از ما فقط یکی از دو راه وجود دارد یا تسلیم دنائت آمیز در برابر قدرت دولت و سقوط روحی و انکار حقیقتی که در درون قلبمان بدان معتقدیم و بالاخره تن دادن به فحشای اخلاقی در مورد چیزی که آنرا اساسی ترین منظور خود می شماریم یا مخالفت با دولت و قبول تمام عواقب ناگواری که چنین مخالفتی به بار می آورد. همانطور که برنارد شاو هم نوشته است در زندگی تنها فاجعه حقیقی و دردناک این است که انسان دستخوش مقاصد خودخواهانه کسانی واقع شود که به پلیدی و پستی آنها یقین دارد. سایر زنج های زندگی حتی در زشت ترین شکل خود در برابر رنج آن ناچیز هستند تنها همین وضع است که مصیبت و بندگی است و زندگی را به صورت دوزخی در روی زمین در می آورد". 

     

    جلد دو ص 654) نقش ملت و رهبری در پیشرفت یک ملت "یک ملت نمی تواند پیشرفت کند مگر این که هدف های روشن و وسایل اقدام صریحی داشته باشد که از راه گفتگو و مباحثه تعیین گردد و مورد قبول عمومی واقع شود و براساس آن همکاری و انضباطی آهنین به وجود آید. یک ملت را نمی توان با اطاعت کورکورانه در راهی که برایش تعیین می شود و پیش پایش قرار می گیرد به جلو برد. هیچ موجود بشری هر قدر هم که بزرگ باشد نمی تواند انتقاد ناپذیر باشد و بالاتر از انتقاد قرار گیرد".

     

    جلد دو ص 658) مقیاس پیشرفت یک کشور "همیشه مسایلی که در هر کشور مطرح می شود مقیاسی از اندازه پیشرفت سیاسی آن کشور به دست می دهد. اغلب ضعف و شکست یک کشور از این واقعیت ناشی می شود که نمی تواند مسایل حقیقی زندگی خود را به درستی تشخیص دهد و برای خود مطرح سازد".

     

    جلد دو ص 662) لزوم حرکت کردن؛ برخی از سیاسیون "از ترس آنکه مبادا اشتباه کنند و به خطا بروند هیچ اقدامی نمی کنند و از ترس سقوط از جای خود نمی جنبند... و در زندان فکری که برای خود ساخته اند با تخیلات خود و تحت تاثیر عقاید محدود خود باقی می مانند".

     

    جلد دو ص 671) تاثیر محیط بر انسان "غلام کم کم فکرش هم غلامانه می شود". محیط غلامی، تفکر غلامی.

     

    جایگزین شدن انقلابیون و ادامه ظلم بعد از پیروزی "در نظر بعضی از انقلابیون استقلال مفهومش آن است که در هند همه چیز به شکل سابق ادامه یابد (ارباب و رعیتی)؛ هدف شان این است که به تدریج و یکی یکی خودشان در این خانه ها سکونت گزینند و جای ارباب ها را بگیرند و همان زندگی را ادامه دهند و هرگز در فکر تغییر اوضاع و به وجود آوردن سازمان تازه و حکومتی جدید نمی باشند. آنها فقط آینده یی در نظر می آورند که خودشان یا کسانی مانند خودشان نقش های عمده و مقامات عالی را عهده دار شوند وبه جای ماموران عالیرتبه انگلیسی بنشینند بدون این که تغییر در اوضاع حاصل شود".

     

    جلد دو ص 680) اهمیت وجود موسسات دمکراتیک "در کشورهایی که موسسات دمکراتیک وجود دارد کلمه "موافق قانون اساسی" مفهوم وسیعی دارد. به خاطر قانون اساسی، قوانین تحت کنترل و بازرسی قرار می گیرند، آزادی های عمومی حمایت می گردد، در کار دستگاه اجرایی نظارت می شود، کوشش به عمل می آید تا ساختمان سیاسی و اقتصادی جامعه از راه های دمکراتیک تغییر و تکامل پذیرد".

     

    جلد دو ص2- 681) وقتی بی قانونی خود قانون می شود "وضع کنونی هند خیلی عجیب و غیر عادیست. دستگاه اجرایی دولت می تواند هر نوع فعالیت عمومی را محدود و ممنوع سازد و عملا چنین می کند. از هر نوع اقدامی که به نظر خودشان برای ایشان خطرناک باشد جلوگیری می شود". "طبعا درکشوری که حکومت مطلقه و استبدادی بر آن مسلط است چنین مواردی خیلی بیشتر می شود و بدیهی است که در چنین کشوری قانون مفهوم خود را از دست می دهد".

     

    جلد دو ص 688) مستبدین همواره خود را به صورت غریزی بی عیب می دانند "در انگلستان این غریزه وجود دارد که همواره خود را بی عیب و بی گناه می شمارند و به جای اصلاح کردن و تغییر دادن روش خود می خواهند دیگران را اصلاح کننند و تغییر دهند (آندره ذیگفرید)". "انگلیسی ها هم همچون انگیزیتورهای سابق (دادگاه های  مخوف مذهبی تفتیش عقاید قرون وسطی) به گمان خود می خواستند برای خیر و صلاح ما اقدام کنند بدون انکه به تمایل خودمان توجه کنند".

     

    جلد دو صفحه 689) شرط اعطای آزادی توسط مستبدین "آنها حاضر بودند که هر چه زودتر آزادی و استقلال را به ما بدهند به شرط آنکه ما نشان می دادیم و تضمین می کردیم که آزادی را فقط موافق تمایلات و منافع بریتانیا به کار خواهیم برد".

     

    جلد دو ص 690) اوپانیشاد کتاب عقل و عرفان و یکتاپرستی در آیین هندو "خداوندا، مرا از غیر واقع به واقع، از تاریکی به روشنایی، و از مرگ به جاویدانی رهبری کن".

     

    جلد دو ص 3-694) توصیف هند در تخیلات نهرو "هند به صورت "بهارات ماتا" یا "مادر هند" به نظر می آید که زنی است محتشم و زیبا و بسیار پیر، اما به ظاهر جوان با نگاهی غمزده و دردناک، که از طرف بیگانگان و خارجیان مورد آزاد و توهین قرار گرفته و اکنون فرزندانش را برای دفاع از خود می خواند.

     

    هند ما بیشتر قیافه فقیرانه دهقانی وکارگری دارد که هیچ زیبا و خوشایند نیست زیرا فقر زیبا نیست.

     

    در هند وحدت سیاسی هرگز چنانچه باید مورد توجه قرار نگرفته است و اهمیت آن به شکلی نابخردانه نادیده گرفته شده است و ما از این غفلت رنج ها کشیده ایم.

     

    هند در طول تاریخ خود هرگز به پیروزی های سیاسی و فتوحات نظامی افتخار نکرده است.

     

    همیشه به پول وکسانی که در جستجوی پول بوده اند به دیده حقارت نگریسته است. در هند افتخار و ثروت با یدیگر سازشی نداشتند و حتی افتخار لااقل اسما هم اگر می بود به کسانی داده می شد که بدون توجه به پاداش مادی و دریافت مزد به خدمت مردم می پرداختند.

     

    فرهنگ باستانی هند در میان طوفان های شدید و گردباد های حوادث باقی مانده است اما هرچند شکل ظاهری خود را محفوظ نگاه داشته، محتوی واقعی خود را از دست داده است؛ امروز این فرهنگ در مبارزه یی شدید بر ضد تمدن بسیار نیرومند و مخالف خود که از غرب می آید بیصدا و مایوسانه می جنگد. فرهنگ هند در برابر تمدن سودجوی سرمایه داری غربی قرار گرفته است و در مقابل او از پای خواهد افتاد زیرا تمدن غربی علم جدید را همراه می آورد و علم هم برای میلیون ها نفوس گرسنه نان فراهم ساخت".

     

    جلد دو ص700- 695) فواید فرمانروایی بریتانیا بر هند از دید انگلیسی ها؛ "یک دولت واحد به وجود آورد که قدرتش در سراسر شبه قاره وسیع هند غیر قابل بحث بوده است. به این ترتیب چیزی به هند بخشیده است که هند قرن ها فاقد آن بوده است. حکومت قانون را برقرار ساخته است و تاسیسات اداری عادلانه و موثر ایجاد کرده است. مفهوم حکومت پارلمانی غربی و آزادی های انفرادی را با خود به هند آورده است. و از راه تبدیل هند بریتانیا به یک دولت واحد فکر وحدت سیاسی را در میان هندیان رواج داده است و از این طریق به پیدایش رشد احساسات ملی در هند کمک کرده است".

     

    نهرو در این زمینه پاسخ می دهد این ها ادعای انگلیسی هاست و هر چند که سال هاست حکومت قانون و آزادی های شخصی در هند زیر پا گذارده شده است در آنها مقداری از حقیقت هم وجود دارد. هندیان به تجاوزها و توهین های مادی و معنوی که تسلط خارجی برای ما به همراه داشته است اشاره می می کنند. همان چیزی که مایه مباهات انگلیسی هاست مورد محکومیت هندیان قرار دارد. هندی ها می توانند ادعا کنند که دریچه هند را روی غرب گشودند و تا اندازه یی صنایع و علوم غربی را به هند آوردند. اما تا مقتضیات زمان آنها را به این کار وادار نمی ساخت حتی از رشد و توسعه صنایع در هند جلوگیری هم می کردند.

     

    هند مرکز تماس و برخورد دو فرهنگ عظیم بود. فرهنگ اسلامی آسیای غربی با فرهنگ خاص هند که تا شرق دور گسترش شده بود در هند به هم آمیخت و اینک تمدنی بسیار نیرومند تر بود که از خارج و از غرب در آن راه می یافت. بدون هیچ تردیددر این برخورد و تصادم نیروی تمدن سوم و جدید اروپایی پیروز می شد و بسیاری از مسایل و مشکلات قدیمی هند را حل می کرد. اما انگلیسی ها که خودشان به وارد شدن این تمدن جدید کمک کردند؛ کوشیدند که پیشرفت بعدی آن را متوقف سازند. آنها از توسعه رشد صنعتی ما و ضمنا ازین راه رشد و توسعه سیاسی ما جلوگیری کردند و تمام بقایای پوسیده و کهنه یی را که می توانستند در هند پیدا کنند محفوظ نگاه داشتند. همچنین آنها تغییرات و تحولات ما و تا اندازه یی تکامل قوانین و آداب ما را در همان صورتی که با آن مواجه شدند متوقف و منجمد ساختند و در راه رهایی از رسوم پوسیده و کهنه مشکلاتی فراهم کردند. آنچه انگلیسی ها به هند آوردند و هر چه در هند کردند برای استفاده بیشتر خودشان بود. پس از تسلط انگلستان بر هند سطح معرفت و سواد عمومی خیلی هم پایین تر آمده است. پیشرفت های فنی در قرن صنعتی کنونی در هر حال حتی بدون تسلط انگلیسی ها بر هند هم صورت می گرفت. اگر مزاحمت های بریتانیا نبود چه بسا که ترقی و پیشرفت خیلی بزرگتر و بیشتر هم می داشتیم. راه آهن ها، تلگراف ها، تلفن ها و بی سیم ها و... نمی تواند نشانه احسان و نیکوکاری بریتانیا نسبت به ما باشد با این همه از آن جهت که نخستین عامل آوردن آنها بوده اند از ایشان سپاس گذاریم. اما حتی همین هم بیش از هر چیز برای تقویت اساس تسلط بریتانیا بر هند آورده شد. هدف اصلی و فوری از تاسیس این وسایل از طرف دولت بریتانیا استوار ساختن تسلط استعماری خود بر هند و در دست گرفتن کامل بازارها برای کالاهای انگلیسی به کار می برد. خطوط راه آهن در نظرم به صورت بندهای پولادینی جلوگر می شود که بر پیکره هند بسته شده او را به زنجیر کشیده است. عمده مالیات ها از مردم فقیر دریافت می شد در صورتی که بیشتر اعتبارات آن برای حمایت دولت از طبقات متمتع یعنی برای ادارات دولتی و دستگاه های پلیس صرف می شد. حکومت بریتانیا همه چیز را برای در راه استوار ساختن خود و اقتدار بیشتر تسلط سیاسی و اقتصادی خود بر هند به کار می برد و هر موضوع دیگری برای در درجه دوم اهمیت قرار داشت  و ناچیز می نمود. وحدت (سرزمینی) چیز خوبی است اما وحدت در بردگی و اسارت چیزی نیست که بتواند موجب غرور و مباهات گردد. امنیت و آرامش چیزی گرانبهاست و برای هر گونه پیشرفت ضرورت دارد اما گاهی هم ممکن است که امنیت و آرامش به قیمت گرانی تمام شود و ممکن است سکوت و آرامشی نظیر گورستان برقرار گردد و یا از نوع امنیت قفس یا زندان به وجود آید".   

     

    جلد دو ص 703) شاید در مورد ما هم صدق کند "هندی ها متهم شده اند که زیاد حرف می زنند و کم کار می کنند. این اتهام صحیحی است".

     

    جلد دو ص 705) "البته بیمورد و نادرست است که تمام ضعف ها و ناتوانی های هند را به گردن انگلیسی ها بگذاریم. این مسولیت را باید به دوش خود بگیریم و از آن نگریزیم. نباید عواقب اجتناب ناپذیر ضعف های خودمان را به عهده دیگران بیندازیم".

     

    هر حکومت استبدادی مخصوصا وقتی که خارجی هم باشد طبعا باید روح اطاعت و فرمانبرداری مطلق را ترویج کند و بکوشد افق فکری مردم را هر چه بیشتر محدود و بسته نگه دارد (شاه بیت سخنان امام خمینی رحمت الله علیه آگاهی بخشی و گاهی مردم بود). چنین حکومتی ناچار است که هر چه زیبایی در روح جوانان وجود دارد، نابود سازد. روح فعالیت، ذوق جستجوی ماجراها، غرور و تشخیص و نیروی ایشان را در هم بشکند و دورویی، چاپلوسی، اطاعت کورکورانه، تمایل به خوشایند بودن برای اربابان را تشویق کند. چنین رژیم و روشی ذکاوت فکری افراد و هواداری از خدمات عمومی و فداکاری در راه ایدال های برزرگ را پرورش نمی دهد و با نهایت دقت مراقب است که اشخاص زیرک و با هوش را که تنها هدفشان رفاه زندگی شخصی و پیشرفت فردی خودشان است را تشویق کند و جلو بیاورد".

     

    جلد دو ص 706) "اکثریت کارمندان کوچک دولت فقط یاد می گیرند که به مافوق خود تملق گویند و تعظیم کنند و به زیردستان خود افاده بفروشند و آزار برسانند. هیچ کس در دستگاه دولت در فکر خدمت و انجام وظیفه نیست. ترس از بیکاری و اخراج دائما تهدید می کند. در کشوری که جاسوسان و خبرچینان این موجودات پست و منفور پراکنده هستند به آسانی نمی توان خصال عالی و فضایل اخلاقی را در مردم پرورش داد. بر اثر تحولات و حوادث اخیر حتی برای عناصر با ذکاوت و حساس نیز همکاری با دولت غیر مقدور شده است. دولت دیگر چنین اشخاصی را نمی پسندد و آنها را نمی خواهد".

     

    جلد دوم ص 1-710) "آنها مظهر یک قدرت مطلقه استبدادی بودند از هر نوع انتقاد ناراحت و خشمگین می شدند و آنرا گناهی بزرگ می شمردند. روز به روز کم تحمل تر و خشک تر و به صورت فرمانروایان ضعیفی در می آمدند که خیلی کمتر احساس مسولیت می کردند و فقط در فکر خود و آسایش خود و خدمت به خود بودند. نظری تنگ و محدود داشتند. تحول و حرکت دنیا را درک نمی کردند و به هیچ وجه نمی توانستند روشی مترقیانه را دنبال کنند. وقتی عناصری شایسته تر از ایشان با افکاری مناسب جلو می آمدند آنها خشمگین می شدند. در راه ایشان موانعی ایجاد می کردند و می کوشیدند نابودشان سازند. در طول زمان بر اثر نوعی کار بیهوده، کم تاثیر و بدون مسولیت که به عهده داشتند فاسد شده بودند. به طور کلی آنها خود را مقتدر و نیرومند احساس می کردند. همین احساس قدرت و نیرومندی ایشان را به فساد می کشاند. قدرت سبب فساد می شود و قدرت مطلق و نامحدود سبب فساد مطلق و نامحدود می گردد".

     

    جلد دوم ص 712) ناپحنگی و خشونت در برابر مردم معترض "تیراندازی بروی مردم و مضروب ساختن ایشان ممکن است مدتی ایشان را خاموش و مطیع سازد اما هیچ یک از مشکلات واقعی مردم را حل نمی کند و حتی بیان تسلط و اقتداری که می خواهند با این وسایل محفوظ نگه دارند، سست و متزلزل می سازد".

     

    جلد دوم ص 715) خود مهم بینی و قایل بودن مجوز هر اقدامی برای خود "خیال می کنند وظایف مهم و مفیدی را با منتهای ثمربخشی انجام می دهند و به این جهت تصور می کنند حق دارند هر گونه فشار را در راه منظورهای خود به کار برند".

     

    جلد دوم ص 718) پاسخ سرکرده نظامیان به اصلاح جوی از جماعت سیاسیون "آیا او ورفقایش تصور می کنند که یک نژاد جنگی و جنگجو که امپراطوری عظیمی را با ضرب شمشیر به وجود آورده اند و با قدرت شمشیر حفظ می کند حاضر است که در باره منافع جنگی و مصالح نظامی خود که تجارت ممتد آن را برای ملت فراهم ساخته است با انتقاد کنندگان کرسی نشین شوراها گفتگو کند".

     

    جلد دوم ص 721) نباید امور مهم کشوری را به نظامیان واگذار کرد زیرا نظامیان در محیط دیگری پرورش می یابند که "در آنجا قدرت و تسلط مطلق مافوق ها، حکومت می کند و هیچ نوع انتقادی تحمل نمی شود. به این جهت است که وقتی شخص نظامی اشتباه می کند و به خطا می رود، از راهنمایی دیگران خشمگین می شود اشتباه خود را نمی پذیرد و در نتیجه اشتباهات بزرگتری هم مرتکب می شود. برای او طرز نگاهداشتن چانه بیشتر از طرز تفکر اهمیت دارد".

     

    جلد دوم ص 723) نتایج قطع ارتباط با دنیا "وقتی ما تماس خود را با جریان رود زندگی از دست می دهیم از تحولات و تغییرات زمان عقب می مانیم در حفره یی خارج از جریان قرار می گیریم همچون خاشاکی به دور خود می چرخیم فقط به خودمان می پردازیم و از خودمان تعریف می کنیم  همچون شترمرغ (کبک) خو را با آنچه اتفاق می افتد بی خبر نگاه می داریم طبعا خود را به خطرات می اندازیم و به نابودی می کشانیم".

     

    جلد دوم ص40- 739) حمله به فرقه بازان مذهبی خطرناک است "آنها همچون لانه خطرناک زنبورها بودند و گرچه من با نیش زنبورها عادت داشتم. آنها به ظاهر مذهبی هستند و ظاهرا به خاطر دفاع از عقاید مذهبی خود فعالیت دارند. در واقع آلت دست ارتجاع سیاسی و احتماعی می باشند که خود را در پشت نقاب فرقه های مذهبی پنهان ساخته اند. رهبران فرقه های مذهبی مخالف هرگونه پیشرفت و ترقی سیاسی و مخصوصا اجتماعی می باشند. تمام درخواست های ایشان به هیج وجه با منافع توده های مردم ارتباطی نداشت. درخواست های آنها فقط وسیله پیشرفت گروه های کوچکی بود که در راس فرقه های قرار داشت. به نظر من تمامی دعوت ها و پیام های مکرری که برای وحدت و اتحاد مسلمین و هندوها انتشار می یافت تا وقتی که علل واقعی تفرقه فهمیده نمی شد کاملا پوچ و بی ثمر می ماند".

     

    جلد دوم ص 740) "سیاست بریتانیا از دوران قیام 1857 به بعد در باره مساله فرقه های مذهبی اصولا بر اساس جلوگیری از همکاری هندوان و مسلمانان با یکدیگر و تحریک یک فرقه بر ضد فرقه دیگر قرار داشت. انگلیس مسلمانان را بیشتر از هندوان تحت فشار قرار داد زیرا انگلیسی ها مسلمانان را از هندوان مبارزتر و جستورتر تصور می کردند؛ که به این جهت خطرناک تر می باشند".

     

    جلد دوم ص 759) "امروز در هند مبارزه واقعی میان فرهنگ هندو و فرهنگ مسلمان نیست بکله مبارزه اساسی میان این دو فرهنگ از یک سو با فرهنگ علمی و پیروزمند تمدن جدید از سوی دیگر می باشد. کسانی که می خواهند به اصلاح فرهنگ مسلمان را محفوظ نگاهدارند (در مقابل هندوها هم همینطور)، منظورشان هر چه هست نباید از فرهنگ هندو نگران باشند بلکه اگر راست می گویند باید با فرهنگ جدید که همچون غولی از غرب به سوی ما می آید به مقابله پردازد. من شخصا تردید ندارم که تمام کوشش های هندوان و مسلمانان برای مخالفت و مقابله با این تمدن صنعتی جدید محکوم به شکست است و من خود بدون هیچ افسوس و دریغی تماشاگر این شکست خواهم بود".

     

    جلد دوم ص 760) "دو زبانی که بیشتر در افکار مسلمانان هند تاثیر و نفوذ داشته است زبان های عربی و فارسی؛ مخصوصا زبان اخیر (فارسی) بوده است. امام نفوذ زبان فارسی هم به هیچ وجه با عامل مذهب ارتباطی ندارد زبان فارسی و بسیاری از آداب و رسوم ایرانی در طول هزاران سال در هند نفوذ یافته است و مخصوصا در شمال هند تاثیر فراوان و عمیقی بخشیده است. ایران فرانسه شرق بوده است که زبان و فرهنگ خود را در میان تمام همسایگانش رواج داده است. برای همه ما هندیان این نفوذ ایرانی میراثی مشترک و گرانبهاست".

     

    جلد دوم ص 769) آخر اعتماد به نفس و پذیرش حرف مخالف "گاندی جی این فکر را انتشار داده بود که هر کس می تواند به کنگره (مبارزین آزادی خواه هند) حمله کند و اطمینان داشته باشد که کنگره هرگز به این حملات پاسخ نخواهد داد".

     

    جلد دوم ص 779) تفاوت حاکمیت نظم و قانون با اختناق "گاه اتفاق می افتد که برقراری قانون و نظم به قیمت بسیار گرانی تمام می شود زیرا اراده و میل دستگاه حاکمه صورت قانون را به خود می گیرد و نظم هم به صورت برقراری وحشت عمومی در می آید. بدین قرار گاه می شود که آنچه به اصطلاح قانون و نظم نام دارد، بهتر است که بی قانونی و بی نظمی نامیده شود. هیچ موفقیتی که بر اساس توسعه و رواج ترس وحشت انجام پذیرد نمی تواند مورد پسند و آرزو باشد. نظم و آرامشی که به وسیله نیروی مسلط و فشار دستگاه دولت برقرار شود و نتواند بدون چنین فشارو تضییقاتی باقی بماند به نظمی شباهت پیدا می کند که از طرف نیروهای نظامی و مسلط خارجی به وجود می آید و در واقع نمی تواند صورت نظم و عادی و طبیعی و غیر نظامی را داشته باشد".

     

    جلد دوم ص 783) میزان انتقاد پذیری بعضی ها "مقامات دولتی و عناصر وابسته به آن بر خلاف آنچه در کشورهای غربی دیده می شود به هیچوجه از انتقاد خوششان نمی آید. در صورتی که فقط روحیه خشک نظامی است که انتقاد را تحمل نمی کند ظاهر آنها تصور می کنند که مثل پادشاه انگلستان انتقاد ناپذیرند و کوچگترین انتقاد و اشاره یی به کار آنها به مقام کبریایی شان بر می خورد و خاطر مبارکشان را آزرده می سازد! شگفت انگیز این که اتهام عدم کفایت و بیعرضگی و نالایقی خیلی بیش از اتهامات خشونت و ظلم ایشان را به خشم می آورد".

     

    جلد دو ص 785) "من اعتقاد کامل دارم که حکومت مستقل و آزاد برای هر کشوری خوب است اما عقیده ندارم که هر حکومت مستقل و آزادی یک حکومت خوب هم است. حکومت مستقل وقتی ارزش دارد که بتواند برای بهتر ساختن زندگی توده های مردم حکومت کند". 

     

    جلد دوم ص 812) اضمحلال نهضت آن گاه آغاز می شود که انقلابیون اصلی به عناوین مختلف از صحنه خارج می شوند و یا خارجشان می کنند و عناصری که در نهضت نقشی نداشتند مصادر را اشغال می کنند در این موقع آه از نهاد انقلابیون به هوا می رود. "با کمال تاسف می دیدم عناصر مترقی و کسانی که ستون فقرات نهضت را تشکیل می دادند و در کنگره فعالترین اشخاص بودند اکنون در عقب صحنه قرار گرفته اند و دیگران که چنین صفاتی نداشتند و کار مهمی انجام نداده بودند، زمام کارها را به دست گرفته اند".

     

    جلد دوم ص 813) "کوری (ندیدن مسایلی که در حوزه رهبری اش اتفاق می افتد) برای یک رهبر عیبی بخشش ناپذیر است (مهاتما گاندی)".

     

    جلد دوم ص 816) انسان ها اگرچه اجتماعی آفریده شده اند اما در عین حال انفرادی اند و مامور به راهی هستند که خود باید از آن بگذرند و برایش پاسخگو باشند و برای راهی که می پیمایند شخصا مسولند لذا در عین استفاده از تجارب دیگران این خود هستند که باید خود را به حدی برسانند که تصمیم بگیرند و طی طریق نمایند نمونه اش اصول دین در مذهب حقه ماست که تقلیدی نیست و شخص خود باید به آن برسد یعنی اساسی ترین بخش و قلب هر مذهب به عهده خود اوست و تنها بخش تشریفات زندگی است که تقلیدی می شود. "در مباحث حیاتی هرگز نباید به هیچ کس اعتماد مطلق داشت. هر کس باید راه زندگی را به تنهایی دنبال کند. اعتماد بستن به دیگران در حکم محکوم ساختن خویش به درهم شکستگی روحی خواهد بود".

     

    جلد دوم ص 817) نگرش افراد متفکر و بزرگی همچون جواهر لعل نهرو به مذهب و در اصل به عمل ما مذهبی ها (جمعی در جهان)، تکان دهنده است که باید ما مذهبیون (ادیان توحیدی و غیر توحیدی) به این گونه ضعف ها که به آن متهمیم توجه کرده و در صدد رفع این موارد برآییم. انسان به خود می لرزد که ما مذهبی ها چه کرده ایم که چنین چهره یی از مذهب در ذهن بسیاری از متفکرین عالم ساخته ایم که این چنین یکباره به ما تاخته و کنارمان می گذارند و در جهان ناکار آمدمان می نامند و..."با خود می اندیشیدم که مذهب که اساسش بر هیجان و احساس تکیه دارد؛ برای روشنی فکر و ثبات نظر دشمنی بزرگ و خطرناک است. فرضا هم که مذهب جنبه ذکاوت و تفکر هم در خود دشته باشد در هر حال از ذکاوت واقعی و توجه به مسایل حقیقی تفکر کاملا به دور است. از آنجا که مذهب همواره در فکر دنیای دیگر است و بیشتر به دنیای پس از مرگ فکر می کند، برای نیکی های انسانی و ارزش های اخلاقی و اجتماعی و عدالت و نظایر آن ها نیز مفاهیم خاصی را در نظر می گیرد و برای عدالت اجتماعی با مفهوم جدید کلمه اهمیت ناچیزی قایل است. اعتقاد مذهبی سبب می شود که انسان در باره هر چیز اعتقاد قبلی و ثابت و مسلم داشته باشد و همین اعتقاد قاطع و مسلم چشم های شخص را در برابر واقعیات حیات می بندد زیرا شخص مذهبی می ترسد که مبادا واقعیات جدید با معتقدات قبلی او سازش پیدا نکند و در اعتقادات او نگنجد. مذهب مدعی است که بر اساس حقیقت تکیه دارد منتهی هر مذهب معتقد است که حقیقت همان چیزی است که او دریافته است و اعتقاد دارد که آنچه او می گوید حقیقت مطلق و تمامی حقیقت است و در نتیجه شخص مذهبی برای جستجوی حقایق تازه تر و بیشتر به خود زحمت نمی دهد. مذهب تنها وظیفه ای که برای خود قایل است این است که حقیقت مورد کشف و ادعایی خود را به دیگران هم بیاموزد درباره آن دیگران را موعظه کند و با سایرین هم گفتگو کند در واقع میل به داشتن اعتقاد مذهب با میل به کشف حقیقت یکسان نیست. کسی که اعتقاد مذهبی استواری دارد اصولا در صدد جستجوی حقیقت دیگری نیست. مذهب از آرامش و صلح و ملاطفت صحبت می کند و با وجود این از سیستم ها و رژیم ها و سازمان هایی حمایت و هواداری می کند که جز بر اساس خشونت و زور و ظلم و تجاوز نمی توانند وجود داشته باشند. مذهب خشونت و زور متکی به شمشیر را محکوم می سازد اما درباره رژیم خشونتی که در ظاهر آرام و آراسته و در لباس مسالمت آمیز بر قرار می شود و قحطی و گرسنگی را با خود همراه می آورد و مردم را می کشد و نابود می کند یا این که اثر ناگوارتری دارد، زیرا هیچ نوع آسیب و صدمه جسمی فراهم نمی سازد اما به روشن بینی و تفکر آسیب می رساند و ذکاوت را از میان می برد و قلب و روح را در هم می شکند، چیزی نمی گوید".

     

    جلد دوم ص 816) "برای هر کس خطای فاحشی است که بگذارد او را از لنگرگاه اعتقادات روحی اش دورش سازند".

     

    جلد دوم ص 819) این مشخصات دستگاه ظلم است، آنگاه که در مقابل اسیری شجاع و زندانی بصیر قرار می گیرد. جملاتی از جانب حضرت مسیح (ع) خطاب به "پیلات" حاکم رومی فلسطین که حکم اعدام آن حضرت (ع) را صادر و آنرا اجرا کرد که در نمایشنامه آقای "برناردشاو" و مقدمه "برروی صخره ها" انعکاس یافته است کلماتی که نهرو را مجذوب خود کرده است که چگونه یک اسیر بی چیز با امپراطوری قهار و ظالم این چنین سخن می گوید؛ شجاعت و آزادگی و بصیرت به تمام کمال از سخنانش می تراود؛ نگاه کنید و لذت ببرد که چگونه دستگاه با عظمت ظلم توسط زندانی پای چوبه دار به سخره گرفته می شود و ترسی را که قائدتا باید خود داشته باشد را در جبین قاتل خود می بیند"عظمت روم که این همه از آن سخن می گویید هیچ چیز جز ترس نیست؛ ترس از گذشته و ترس از آینده، ترس از فقیران و ترس از ثروتمندان، ترس از کاهنان بزرگ معابد، ترس از یهودیان و از یونانی ها که دانشمند و عالمند، ترس از گت ها و هون ها و گلواها که وحشی و بی دانشند، ترس از کارتاژها که شما آنان را نابود کردید زیرا از آنها می ترسیدید، بعلاوه ترسی که از همه ترس های دیگر بدتر است، ترس از امپراطور سزار (روم تان)، بتی که خود شما به وجود آورده اید؛ و ترس از من که آواره یی بینوایم که اسیرم می سازید و مسخره ام می کنید. شما از همه چیز جز خدا می ترسید و به هیچ چیز جز خون (خشونت) و آهن (قدرت) و طلا (ثروت) اعتقاد ندارید. شما که به خاطر روم می جنگید و می کوشید، از همه چیز و در همه جا می ترسید و همیشه وحشت زده هستید اما من که به خاطر سلطنت خداوند می کوشم از هیچ چیز باک ندارم. همه چیز را استقبال می کنم همه چیز خود را از دست می دهم و تاج ابدیت را پیروز مندانه به دست می آورم".

     

    جلد دوم ص 820) گاندی شدیدا معتقد بود که هدف وسیله را توجیه نمی کند "باید مراقب وسایل بود و هدف و پایان خود به خود محفوظ خواهد ماند". "در زندگی شخصی خود خوب باشید، همه چیز دیگر به دنبال آن درست خواهد شد و فرا خواهد رسید".

     

    جلد دوم صفحه 821) نهرو معتقد است "تیرگی و ابهام در هدف بسیار ناپسند است. زندگی چیزی جز منطق مطلق نیست و باید در آن رفتار منطقی داشت. باید همیشه منظور و هدفی نهایی را در برابر و در ذهن خود داشت".

     

    جلد دوم ص 832) گاهی رهبران بزرگ نهضت های آزادی بخش بزرگ هم در دل خود افکار استثمار طلبانه دارند و معتقد به کنترل مردم زیردست خود در حدی خاص می باشند، نگاه کنید به نظر نهرو : "گاندی جی نمی خواهد که سطح زندگی توده های مردم از اندازه معین و بسیار محدود بالاتر رود زیرا در نظر او بالا رفتن سطح زندگی و به وجود آمدن آسایش و رفاه ممکن است به افراط در خوشگذرانی و به گناه منتهی شود. به نظر او ثروتمندان و طبقات مرفه به اندازه کافی مرتکب گناه می شوند و این خود بسیار بد و ناپسند است بنابراین نباید کاری کرد که بر تعداد کسانی که بتوانند مرتکب گناه شوند افزوده گردد". گاندی : "از ما خواسته می شود که از دمکراسی به آن جهت که زندگی بهتر و مرفه تری برای مردم فراهم خواهد ساخت حمایت کنیم اما بگذارید خطر توسعه و افزایش مفاسدی که به سرمایه داران و سرمایه داری نسبت می دهیم وجود نداشته باشد و امکان چنین آلودگی ها افزایش نیابد".

     

    جلد دوم ص 9-857)توصیف سیستم های مهاراجه (شاه نشین) در داخل هند بریتانیا : "(ادعای یک مهاراجه) غریزه حکومت کردند و کشور داری را به ارث برده ایم". توصیف نهرو از این نوع حکومت ها : "دولت های شاهزاده های فئودال هند امروز نمونه عقب مانده ترین نوع حکومت های استبدادی موجود در جهان است. در این دولت های هوا سنگین و آرام است و در آن هیچ جریانی محسوس نیست. انگار آب ها هم ساکن و بی حرکتند. عقب ماندگی هولناک و فقر و مسکنت مردم را می بیند که با شکوه و جلال خیره کننده کاخ های امیران تضادی حیرت انگیز دارد. امیران در زیر یک پرده رمز هستند. در آنجا روزنامه مورد تشویق واقع نمی شوند. از ملایم ترین انتقادات نیز با کمال شدت و خشونت جلوگیری می شود. میتینگ های عمومی در آنجا سابقه ندارد؛ میتینگ ها اغلب از طرف دولت پراکنده می شود. رهبران سیاسی و رجال اجتماعی نواحی خارج از قلمرو اغلب اجازه ندارند که به آن مناطق داخل شوند".

     

    جلد دوم ص 889) "ما همیشه از روی وسایل کار و چگونگی اعمال اشخاص است که می توانیم درباره ایشان قضاوت کنیم و نه از روی هدف های مورد ادعا که با بوق و کرنا در باره آن جنجال و تبلیغ می کنند".

     

    جلد دوم صفحات زیادی) نهرو حداقل در صد صفحه به انتقاد های بسیار اساسی به گاندی تاخت ولی این دو رهبر هم نقاط ضعف همدیگر را می دیدند و هم نقاط قوت همدیگر را؛ و لذا تا آخر مبارزه همدیگر را تحمل کردند که هیچ تکمیل هم می کردند و همین فردی که نظریات و گرایش مذهبی، روش مبارزه و تصمیمات گاندی را اصلا قبول نداشت و اشکالات اساسی بر آن وارد می کرد در حین مبارزه سال ها دبیرکلی و ریاست کنگره ملی هند را به عهده داشت و بعد از ترور گاندی چهارده سال رهبری کشور را به عهده گرفت این است تحمل مخالف و این است نمونه کار با همدیگر و نادیده نگرفتن و حذف همرزمان؛ که انقلاب و انقلابیون هندی به دنیا یاد دادند.

     

    جلد دوم ص 905) کنگره ملی هند (تشکیلات حزبی مبارزین) شامل طیف وسیعی از گروه ها و دسته جات سیاسی بود که قدر مشترک آنها تنها مبارزه با استعمار انگلیس و رهبریت گاندی بود چیزی که قبل از پیروزی انقلاب ما نیز قدر مشترک همه رهبری امام خمینی (ره) و مبارزه با رژیم شاه در آن برجسته بود.

     

    جلد دوم ص 906) پوست انداختن انقلابات و جایگزینی افراد انقلابی با غیر انقلابیون "سیاست جدیدی که برای کنگره اتخاذ گردید سبب گشت که افراد بسیاری را که حتی نمی توان گفت ایدال و منظور اجتماعی و یا ملی هم داشته باشند به صفوف مقدم و حتی به نخستین صف کنگره آورد. درها به روی افراد ایدالیست و آرمان خواه کنگره بسته شد و در دستگاه های بالایی کنگره اپورتونیسم و خود خواهی بیشتر از هر وقت دیگر میدان یافته بود".

     

    جلد دوم ص 917) وقتی فکر انسان به چیزی مشغول می شود از زمان و مکان فارغ می شود "برایم اهمیتی نداشت که روزها و شب هایم را در کجا می گذرانم زیرا همیشه فکرم جایی دیگر بود".

     

    جلد دوم ص 931) شیوه انگلیسی اختلاف بینداز و حکومت کن روش مستبدین برای حفظ آقایی و سروری خود بر همه؛ "دولت بریتانیا هند را به دسته ها و گروه های گوناگون تقسیم می کند و چنان وضعی به وجود می آورد که هر دسته به طور دایم در مقابل دسته های دیگر قرار گیرند و فعالیت های مثبت یکدیگر را خنثی سازند و تعادلی ایجاد کنند که در نتیجه تسلط خارجی بریتانیا همچنان باقی و برقرار بماند. این وضع ناچار به تابعیت هند از بریتانیا منتهی خواهد شد".

     

    جلد دوم ص 940) خصوصیت قانون اساسی که تضمین کننده قدرت قاهره و مطلقه برای استعمارگران و مستبدین است، قدرت را به تمام و وسیع در دست آنان قرار می دهد، بدون این که مسولیتی را متوجه آنان در کاستی ها کنند یا آنان را مجبور کند مسولیتی را بپذیرند در این طرح مستبدین حکومت مطلقه خود را مبسوط الید دارند و در مقابل به هیچ نقطه ای پاسخگو نیستند. قدرت کامل در دست آنهاست ولی پاسخگویی مربوط به دیگران؛ "از نظر تغییرات سیاسی طرح جدید که برای قانون اساسی پیشنهاد شده است ظاهرا مقداری از مسولیت ها به عناصر هندی انتقال خواهد یافت (البته عناصری از مردم که نسبت به مستبدین و استعمارگران ملت هند به اصطلاح سالم و قابل اعتماد باشند) اما در این انتقال مسولیت، به هیچ وجه قدرت و وسایلی برای انجام اقدامی با ارزش و مفید در اختیار آنها قرار نمی گرفت. باز هم بریتانیا قدرت را در دست خواهد داشت بدون این که مسولیتی را نیز بپذیرد".

     

    جلد دوم ص 962) "اگر ما نسبت به اصول و هدف های خود روشن باشیم سازش های موقتی زیان و ضرری به بار نخواهد آورد بلکه خطر وقتی به وجود می آِید که از ترس آزرده ساختن همراهان ضعیف ترمان اصول مورد اعتقاد و هدف هامان را از یاد ببریم و زیرپا بگذاریم. گمراه شدن خیلی بدتر از آزرده ساختن دیگران است". 

    جلد دوم ص 968) "قلل انسان را به سوی خویش می خوانند اما وقتی انسان به آنها نزدیک می شود مشکلات هم ظاهر می گردد و هرچه بیشتر بر آن بالا رود حرکت دشوار تر و خسته کننده تر می شود و قله ها بیشتر به درون ابرها می گریزند و از نظر مخفی می شوند اما بالا رفتن به خودی خود با ارزش است و لذت و رضایت خاطر را همراه دارد. شاید در زندگی خود مبارزه است که به آن ارزش می بخشد نه نتایج نهایی آن. اغلب بسیار دشوار است که بدانیم راه صحیح کدام است اما گاهی تشخیص اینکه چه راهی درست نیست آسانتر است و اجتناب کردن از راه های نادرست نیز برای خود ارزشی دارد". 

    جلد دوم ص 971) "به کار بردن نامحدود قدرت نه فقط کسانی را که زیر تسلط قدرت قرار می گیرند را مورد تحقیر قرار می دهد و دچار انحطاط می سازد بلکه خود به کار برندگان قدرت را نیز فاسد و منحط می کند". 

    جلد دوم ص 983) درگیر شدن در امور اجرایی انقلابیون را به جماعتی سیاست باز تبدیل می کند؛ این در نامه نهرو به گاندی این چنین انعکاس یافته و اعلام خطر شده است "مقام عالی و ممتازی که ما با آن همه زحمت و مرارت (مبارزه) در قلوب مردم برای خود ساخته بودیم از دست می دهیم و تا سطح سیاست بافان (سیاست بازان) عادی سقوط کنیم".   

    + نوشته شده در جمعه چهارم مرداد ۱۳۹۲ ساعت 12:25 شماره پست: 313 

  • نگاهی به تفکر و اندیشه ی بودای بزرگ

    راهبان بودایی در مقابل بنای (موسوم به Stupas) ساخته شده توسط امپراتور آشوکا در هند (بنارس)

    انسان ها فارغ از نوع اندیشه ایی که بوجود می آورند و این که ما آنرا قبول کنیم یا نکنیم، خالقان اندیشه اند و خلق این اندیشه میوه اجتماعی است که در آن به دنیا می آیند و در آن رشد می کنند؛ یکی از میوه های باغ اندیشه سرزمین متفکر پرور شبه قاره هند، تفکر بوداست، که تفکر او خود انقلابی علیه تفکر حاکم بر مردم زمانش بود که زیر یوغ تفکر ودایی (هندویسم عصر اولیه بر پایه تفکر کتب وداها یا کتب مقدس هندو) له شده بودند، و رنج بسیاری را متحمل می شدند. بودیسم که به قولی از نپال فعلی آغاز و تا عمق سرزمین هند پیش رفت و آن را از خود متاثر ساخت و این تفکر سپس از سرزمین زادگاهش اخراج شد؛ ولی تا ژاپن و کره و از این سو تا جنوب شرق آسیا و چین را درنوردید.

    روزگاری شرق سرزمین ایران را نیز بودیسم فرا گرفته بود و هزار سال پیش از آنکه اسلام وارد سرزمین ایران شود این نقاط بودایی نشین شدند، مجسمه های بزرگ بودا باقی مانده در منطقه بامیان افغانستان فعلی (که این ثروت معنوی و مادی توسط طالبان خشک مغز ویران شد) که در کوهی عظیم حجاری شده اند، نمونه ایی از حضور آنان در این سرزمین پارسی بود.

     و در واقعا سلسله های ایرانی (از جمله ساسانیان) در غرب با نفوذ مسیحیت و در شرق با ظهور و گسترش بودیسم مواجه بود و لذا همین امر موبدان زرتشت را در مخمصه و نابردباری قرار داده بود، شاید یکی از علل عدم تحمل مزدک و مانی (مصلحین و قیام کنندگان به شرایط بد مردم آن زمان) توسط موبدان و پادشاهان ساسانی ناشی از فشاری بود که از این لحاظ متحمل می شدند.

    حضور فرهنگ بودیسم در شرق سرزمین ایران آنقدر قوی بود که به عنوان مثال در شهر بلخ که از مراکز عرفان و تصوف ایرانی است، می توان رگه هایی از تفکر بودایی را در عرفان و تصوف این منطقه دید. اما خودِ بودا که مدت زیادی به ریاضت پرداخت و در این راه بسیار پیش رفته بود، دریافت که ریاضت نمی تواند انسان را به حقیقت برساند او در دیدار با پیری از پیروان ریاضت شهر بنارس (شهر مقدس هندوان در ایالت اتارپرادش هند) نظر خود را این چنین مطرح می نماید :

    "ای استاد! من جویان و پویان حقیقتم، می دانم که تو ای بزرگوار مدت هایی دراز است که در این گوشه انزوا و ریاضت و به اعمال سخت پرداخته ایی، می گویند که راه نجات را یافته یی، من نیز شش سال است که چنین کرده ام، تنم فرسوده و جسمم بیمار و تا مرز مرگ پیش رفتم، اما به معرفت دست نیافتم؛ آیین نجات، از امساک، ریاضت، خودآزاری و برهنگی حاصل می شود؟! هرگاه چنین است پس برای چه من به وصول حقیقت دست نیافتم. آیا خود این زندگی سراسر رنج و مرارت نیست، بی شک چنین است، پس برای چه به امساک و ریاضت صدمات و بلایا را دوچندان کنیم. اگر راه وصول به حقیقت و معرفت تحمل گرسنگی و خوردن غذاهای پست است، بسیاری از حیوانات باید به مرحله کمال در حقیقت و معرفت رسیده باشند. هم چنین هرگاه از تحمل رنج و عذاب است که شناسایی آیین نجات حاصل می شود، پس گاوان و خران از ما رنج بیشتری را متحمل می شوند. من متفکرم که چگونه از بدی نیکی باید که به وجود آید؟! و چرا از رنج بردن انتظار بی رنجی و فراغت را داریم. ای استاد من می پرسم که چگونه از رنج و درد و گرسنگی و برهنگی، غایت و نهایت معرفت و بی رنجی حاصل می شود. آن زاهد پاسخ داد، ای راهب جوان در وداها کتب مقدس ما آمده است که امیال و خواهش های نفسانی موجب حصاری گشتن روان در قفس تن می شوند و چون خواهش های نفسانی را پاک نماییم و نفس شهوی را فروکشیم روان امکان آن را می یابد تا از قفس تن رهایی یابد و بدین طریق است که بی رنجی حاصل می شود. بودا گفت مگر تو نمی گویی جسم را به رنج شکنجه اندر می کنی تا روان آزاد شود، آیا این خود تمایل و خواهشی نیست، بی شک بر اثر یک خواهش است که چنین می کنی و بدان که هر خواهشی تمایلی دیگر را در پی دارد و این تسلسلی است که پایان بر آن متصور نیست و تا خواهش باقی است روان هم چنان دربند و اضطراب است. تو ای زاهد دیرینه و شما ای تمام مرتاضان که روزگاری به رنج سر آورده و روزگارانی دیگر را نیز به تعب در پیش دارید، بکوشید تا به حقیقت واقف شوید. وجود شما دستخوش خواهش و تمنای بهشت است، این خواهش را چون در خود نابود سازید و به زندگی بپردازید، چون بهشت جز در این دنیا نیست. تن و جان از مواهب خداست، تن را نباید فرسود و خد را نباید با شکنجه آزار داد. روان خوب و عالی در تن نیرومند و سالم می تواند خانه داشته باشد. ریاضت و برهنگی و گرسنگی راهی نیست که کسی را به مقصود باز رساند، حقیقت را باید در طریق دیگری یافت. راهب گفت ما راه وصول را چنین یافته ایم و آن را باز نخواهیم گشت."

     نهایتا بودا در سن 35 سالگی بعد از بیش از شش سال آوراگی و ریاضت به مقام دانایی رسید و فهمید که از نیکی است که نیکی پدید می آید، و از بدی چیزی جز زشتی پیدا نمی شود. و گفت که از صفات زشتی چون حرص و آز، شهوت، نامجویی و تمام علایق دنیوی آزاد شده ام. علت اساسی آن را (رنج) نادانی یافت. از نادانی است که حرکت پدید می آید و حرکت است که به زایش می پیوندد، زایش به دنبالش پیری و بیماری، رنج و درد را موجب می شود و بر این مبنا دور (تسلسل) رنج تولید می گردد. پس برای از بین بردن رنج در این سلسله علت و معلول، باید علت نخستین که "نادانی" است نابود کرد و با نابودی آن رنج و درد از بیخ و بنیان بر افکنده می شود.

    تندیس بودا در غار الورا و اجنتا در اورنگ آباد ایالت مهاراشترای هند

    چون گوتاما به مقام بودایی (دانایی)  رسید، شیطان (Mara) به شکل وسوسه یی خود را به او نزدیک کرد و گفت ای گوتاما اینک به مرحله نجات دست یافتی پس داخل در نیروانا (Nirvana سعادت و غایت هر بشر) شو و در سکوت زندگی کن و از همه بگسل. اما بودا زود دریافت که این اهریمن بدکاره است و گفت ای سزاوار زشتی و پلیدی، به نیروانا به تنهایی و غزلت داخل نخواهم شد مگر آن زمانی که بسیار از مستعدان را بپرورم و آنان را به تعلیم و رسالت خود آشنا سازم، و شاگردان ممتازم را به همه جا بفرستم تا مردمان را بشارت دهند و آیین نجات بخش را بیاموزند و اختلاف ها و بدی ها و دژخویی ها را از ریشه بر اندازند و آیین من همه جا ابلاغ شود.

    او خطاب به پیروانش گفت، راه های شیطان یکی دو نیست از راه دهان، از راه جسم، از راه بینی، از راه گوش و از راه های دیگر به جسم و روح داخل می شود شما باید راه های حواس و تن و روان خود را بر روی "مارا" ببندید و هوشیارانه خو را محافظت کنید تا مارا در صورت قصد حمله، خسته شده و رهایتان سازد.

    او برهمنی (روحانیت) را در طبقه خاص محدود نمی بیند، و می گوید تنها شایستگی، دوری از بدی ها و پلیدی ها و وارستگی کافی است تا در سلک برهمنان (نه طبقه خاص بودن) در آیدند. 

    (اعتقاد به ماورالطبیعه در فلسفه بودا) بودا در حسرت بود که در زندگی، گیاهان و جانواران با رضا و تسلیم در مقابل طبیت، چه خرسندی با شکوهی وجود دارند.؛ گل های خودرو با این که یکی دو روز بیشتر زندگی نمی کنند شادند و مسرور، و نمی اندیشند که چرا پژمرده و نابود شده و دوباره برای زندگی باز می گردند. پس به بشر فکر کرد که از مرگ در ترس است و زندگی را نیز با اندوه، عذاب و شکنجه می گذراند.

    تندیس های بودا حجاری شده در غارهای اجنتا در هند

    او گفت (توجه به ماورای طبیعت ثمره اش) تنها دغدغه خاطر، وسواس، هول و هراس است. پس باید به آنچه که در خطیه عقل و ادراک است اندیشید و اندیشیدنی ها باید با نیروی عقل قابل اثبات و استدلال باشد و در قلمرو احساس و درک محسوس در آیند و به همین جهت ماورالطبیعه را از بنیان تعلیمات و فلسفه خود دور کرد و به ندرت به ماوراالطبیعه پرداخت.

    بودا بعد از بیداری (Enlightenment) اعلام کرد "ای نیکخویان به شما اعلام می کنم که آیین نجات و رهایی از مرگ یافته شده است و من قانون دارما (Dharma) خود را برای شما می گویم. گفتند ای گوتاما، چگونه به معرفت و آیین نجات دست یافتی در حالی که دیانت و زهد را ترک کرده و به زندگی قرین با آرامش و خوشی پرداختی؟ بودا گفت رهرو حقیقت و جویای آیین نجات و مرد کامل هیچگاه تن به خوشی ها و مسرات نداده است. می گویم راه رهایی از مرگ یافته شده است. هر که از مجردات و غیر محسوسات پرسش کند راه ناصواب پیمود، و هر که برین پرسش ها جواب گوید او نیز در ظلالت است.

    این امور در دسترس عقل و فهم بشری نیست، نه می تواند آغاز آفرینش را مشاهده کنید و نه پایان آن را، بشر عنصری است فانی، پس چگونه خواهد توانست ناظر جاودانگی باشد با اندیشه یی که رو به تباهی می رود و از ماده ساخته شده و به خاک باز می گردد، نمی توان مجردات را مقیاس کرد. به مدد دانش و کمک ریاضت های دشوار هر چند پرده هایی از ظلمت و تاریکی به پس می رود اما پس هر پرده پرده ایی دیگر است و هر گره ایی که باز شود ده ها گره دیگر به دنبال دارد.

    قوانینی هستند که قوانین لایتغیر طبیعت به شمار می روند. خدایان و فرشتگان نیز درمانده و خوار و ذلیل اند تمام تندیس ها جز مشتی چوب و فلز آراسته، چیزی نیستند و تمام شان را بر وی کمترین قدرتی نیست تا کوچکترین قانون جهان مداخل کنند، به آنچه که دانایی و معرفت نتیجه می شود باید توجه داشت، ورنه نماز داشتن و سرود خواندن و نغمه پردازی برای مشتی چوب و فلز یا چیزهایی که وجود ندارند چه نتیجه ایی عاید می کند. معیار اصلی در طبیعت، برای زندگی بشری، جز نفس انسانی نیست. همه چیز به دست خود بشر می باشد، سعادت و نیک بختی، شادی و بدبختی. همچنان که خدایان را در کار بشری و قوانین طبیعی کاری نیست، مرتاضان و زاهدان (روحانیت) نیز چنین اند. به این اصل باید توجه داشت که از نیکی است که نیکی پدید می آید و از بدی جز بدی حاصلی دست آورد نخواهد شد. آدمی چون نیکی کند ثمره نیکی را در خواهد یافت و چون بدی کند... و خدایان در این میان نقشی ندارند؛ آنچه به آدمی میرسد از خود اوست. نیک بختی و بدبختی در گرو اعمال است. کسی مرگ برایش زندگی جاوید و پر از سعادت است و به نیروانا واصل می شود، چون هرگاه خواهش و تمنایی وجود نداشت، رنجی نیز نخواهد بود.

    غارهای اجنتا که در سنگ ها کنده شده در اورنگ آباد هند

    بودا بیان کرد که می گویند وداها (کتب مقدس هندو) معلم ربانی، سرمشق زندگی هستند اما من برای شما میگویم که چنین نیست وداها این سان ارزشی را که قایلند فاقد است. وداها مقدس نیستند که راه های بیهوده  به مردمان می آموزند، چون دعا و نماز و قربانی کردنی که رسومی بیهوده و بیرون از راه حقیقتند.

     بودا گفت "آری من نه اعتقاد به آفرینش مردم درکاست های گوناگون دارم و نه معتقدم که برهما (خدای هندوان) خود چیزی آفریده باشد. جهان و هستی نه آغازی داشته و نه پایانی خواهد داشت و چیزی را که آغاز و پایانی ندارد کسی نمی تواند بیافریند و نمی تواند منهدم سازد.

    دو جهت وجود دارد که راهرو حقیقت و پوینده معنویت باید از آن دوری جوید. جهتی عبارت از آن نوع زندگی است که با شهوات و خواهش های نفسانی و جوایج پست جریان داشته باشد و آن جهت دیگر عبارت است از آن نوع زندگی که با ریاضت، خودآزاری، برهنگی و گرسنگی سپری شود و این ها هر دو راه هایی هستند که راهرو حقیقت باید از آنها پرهیز کند.

     هر راهروی باید برای وصول به حقیقت، چهار اصل اساسی را منجر به هشت راه فرعی و دوازده مساله می شود، در نظر بگیرد. اول) رنج (Dukha) که سلسله اعمالی که دردش افزون و مستمر و شادیش اندک و فراموش شونده می باشد. مثل اغلب خوشی ها و لذات؛  دوم) خواستگاه رنج (سامودایا Samudaya)، رنج از خواهش و تمنا پدید می آید. میل و طلب (Prispna) موجب زیستن، و زندگی سبب شادمانی ها و میل به دوباره زاییدن منجر می شود، این امری است مستمر و اندوه آور؛ سوم) قطع رنج (Nirodha)، خواهش و تمنا منشا رنج است. و برای قطع آن باید ریشه و بنیان خواهش برکنده شود و میل و طلب (Trispna) در هیچ شکلش امکان اظهار وجود نیابد. چهارم) Magga  و یا راه جلوگیری از رنج: اگر تمایلی به زندگی مادی وجود نداشته باشد رنج از میان خواهد رفت. هشت راه آریایی از بردن رنج (Ariya Attangiko Magga): 1- ایمان پاک (Samyaghristi)  در زندگی جز راستی و درستی راه و روشی نباید مورد قبول و عمل قرار گیرد. 2-  اراده پاک Samyak Sankalpa       3- گفتار پاک (Samyak Vaca)         4- کردار پاک (Samyak Karmanta)      5- پیشه پاک (Samyak Ajiva) یا روزی درست         6- کوشش پاک (Samyak Vijayama) مقاومت در برابر وسوسه های باطل         7- اندیشه پاک (Samyak Snirti)     8- تمرکز کامل اندیشه (Samyak Samadhi)  

    یک مکان مذهبی بوداییان

    جسارت و جرات و شهامت بودا قابل تقدیر است، برهمنان (روحانیت هندو) وجودشان مقدس بود و نگاهبانان وداها، کتاب های مقدس بودند. کسی نبود که در "وداها" شک کند و یا جرات انتقاد داشته باشد. برهمنان، آیین قربانی و آداب ریاضت سه اصلی اساسی برهمنیسم (هندویسم ودایی) به شمار می رفت که عنصر برتر و چهارمین آن، وداها کتب مقدس بودند، اما بودا با بی پروایی این چهار اصل را واژگون و تباه ساخت.
    می گفت وداها نوشته های مقدسی نیستند، بلکه دام نادانی و جهالت اند و جز نیرنگ و فریب، آن هم به شکل شرم آوری چیزی در خور ندارند. برهمنان دام گذاران نادانی و جهل اند و "آیین پرستش" بیهوده است، چون وجود خدایان دروغین می باشد. و ریاضت جز تباهی جسم و روح و اخلاق چیزی نیست. می گفت برهمنان پرمدعا، نه علمی دارند و نه دانشی، بلکه نادانانی هستند که بدون درک و فهمی، سروده ها و اشعار را طوطی وار می خوانند و هیچ نمی فهمند. مَثَل آنها، غلامی نادان و بی دانش است در محضر مردی خردمند و فهیم که چون آن والامقام سخن گوید وی نیز به تقلید آن گفته ها ر تکرار کند.
    غسل بدون توبه در آیین برهمنی میان برهمنان مرسوم بود و با وسواس به انجام آن در آب سرد مبادرت می ورزیدند. بودا می گوید از این چه حاصل که در آب فرو روید و با زبان استغفار کنید در حالی که دلتان در همان هنگام زنگار بسته و بی توبه است. آیا این عمل چه حاصلی دارد. هرگاه چنین عملی درست بود تاکنون همه قورباغه ها، ماهی ها و خرچنگ ها بایستی به آسمان صعود کرده باشند. وانگهی اگر آب شوینده گناهان باشد، مطابق خاصیت شویندگی نیکی ها را نیز خواهد شست.پس به نیکی بپردازید و اصول مقدسه و اخلاقی را عمل کنید و از آداب پوچ و ظاهری درگذرید، ستایشِ خداوند، در محراب دل بایستی باشد، نه در معبد برای تظاهر و ریا.


    معماری یک روستای بودایی نشین در منطقه لداخ در کشمیر هند

    بودا مستی های مذهبی را مستمسکی برای عیش و عشرت دانسته و محکوم می کرد. به خانواده، عشق به کار، لذت و خواهش های مشروع زندگی مادی در حد متعارفش احترام و ارزش قایل می شد. بودا شش یا هفت سال سخت ترین ریاضت ها را تحمل کرد تا جایی که مشرف به موت شد، آنگاه بود که دریافت ریاضت و تحملِ شکنجه راه نجات نیست، چنانکه افراط در سرور و عشرت نیز به راه نجات و معرفتی منتهی نمی شود. در آیین او راه نجات نه در افراط در عیش و غرقه شدن در لذات است و نه اقدام به اعمال جنون آمیز ریاضت بلکه راهی است میان این دو. زندگی واقعی در حد متوسط و متعارفی باید ادامه یابد.
    بسیاری از محققان امروز بر آنند که بودا را یک مصلح اجتماعی تعریف کنند که در نظر داشت تا با یک انقلاب اجتماعی تاسیسات پیشین، که به زیان توده مردم بود از بین ببرد. همچنین بر آنند که برای رهایی بشری از قیود دیگر چون آیین برهمنیسم (هندویسم) و بر طرف کردن امتیازات طبقاتی و برابری و برادری مردم به پاخاست، اما بودا و بوداییان به طور کلی جامعه راهبان را با اجتماع و امور اجتماعی کاری نبود و از جریان های آن برکنار بودند با هیچ دلیل و برهانی نمی توانیم ثابت کنیم که بودا برای اصلاحات اجتماعی قیام کرد تا رفع ظلم کرده و تعدیل ثروت و رفع امتیازات طبقاتی و ایجاد بنیادی اقتصادی و نوعی از حکومت را در سیاست باب کند.
    اوضاع کشوری و اجتماعی هر نوعی که می خواست باشد، در نظر مردی که ترک دنیا کرده و در کار مبارزه با تمام علایق و امیال در خود بود، تفاوتی نداشت. اگرچه بودا با برهمنان که در اجتماع خود را طبقه ممتاز به شمار آورده و امور مذهبی را خاص خود می دانستند مبارزه کرد، همچنین امتیازات و تقسیم بندی های طبقاتی را نفی کرده و آنرا امری لغو و بیهوده دانست، رئوس آیین برهمنی (هندویسم مبتنی بر آقایی روحانیون هندو) چون وجود خدایان، مابعدالطبیعه، آیین ریاضت و آداب قربانی را انتقادی اصولی کرد، اما این اقدامات همه قسمت اعظمش برای بنیان و اساس جامعه راهبان بودایی بود، هر چند که در خارج از جامعه راهبان بودایی نیز تاثیر می بخشید، اما در خطابه ها و آثار بودایی مواردی قابل ملاحظه به نظر نمی رسد که بودا با بزرگان، اشراف و شاهان و امرا درباره توده مردم و فقیران گفتگویی کرده و برای بهبود زندگی و رفع ظلم و حقوق انسانی شان دفاع و یا مبارزه یی کرده باشد.


    اجرای یک مراسم مذهبی بوداییان مقابل یک معبد بودایی در تبت چین

    کلا خطاب آیین بودایی به مردمان زیرک و با دانش بود و درک مسایل بودایی، و مهمتر عملکرد قوانین رهبانی برای عامه مردم، فقیران و توده مردم مورد ظلم و ستم واقع شده، مقدور نبود. آیین بودایی نه وعده یی به آنان می داد و نه ملکوت و فردوسی برایشان می ساخت، که حتی در خیال نیز که شده زندگی شان آسوده تر شود. درک بسیاری از مسایل بودایی مستلزم دانش اندوزی بود که فقیران از این امر محروم بودند. لذا نود و پنج درصد بوداییان از اشراف و طبقات بالای اجتماع می باشند، شاهان، شاهزادگان، بازرگانان و تاجرزادگان، ملاکان و البته جوانان شان به آیین بودا در می آمدند که اگر در سلک راهبان بودایی در نمی آمدند، اغلب برای جامعه رهبانان بودایی رفع احتیاجات مادی و پشتیبانی مالی ایجاد می کردند و از این حمایت بود که جامعه راهبان بودایی توانست سیر و سفر و آداب رهبانی و تبلیغ و انتشار آیین بودایی را به انجام رساند.
    در اندیشه بودایی راستی، پاکی و درستی در تمام اعمال و کردار آدمی بایستی رسوخ کرده و فرمانروا باشد، تا رنج نابود شود و فرد به نیروانا یا جهان دیگر بودایی واصل گردد و از رنج و تولد های بعدی آسودگی یابد. اصول بودایی مبتنی بر نابودی رنج است، که رنج از تمایل و خواهش به وجود می آید، پس این باید نابود شود و هدف آن است که انسان به مقام بودا و سپس نیروانا و جهانی دیگر که در آنجا نه وجود، نه جسم، نه لذت، نه رنج، نه احساس و نه هیچ چیز دیگر وجود دارد، واصل گردد و لذا غایت هدف آیین بودایی رهایی از دام زندگی است. اخلاق بودایی بر آن اساس نیست که این دنیا را برای زیستن و تفاهم بهتر سازد، بلکه هدف دل برکندن از این جهان و رهایی از رنجِ زندگی است.
    لذا سه اصل درستکاری، درست اندیشی و خرسندی مورد تاکید موکد است. پنج اصل اخلاقی بودا 1- هیچ موجود جانداری را نباید کشت 2- دزدی نکرد 3- زنا نباید کرد (برای راهبان معاشرت با زنان ممنوع) 4- دروغ نباید گفت 5- هر مسکری ممنوع است. برای راهبان جنگیدن و سلاح در دست گرفتن و آسیب به هر موجود زنده ایی منع شده است. بودا (برخلاف مسیحیت) هیچگاه نمی گوید دشمن خود را دوست بدارید، بلکه می گوید نسبت به او عناد و کینه نورزید و کینه و عناد را در قلب خود جای ندهید.

    تصویری از بودا در یک مراسم مذهبی در تبت چین


    آیین بودا یک رسالت جهانی دارد، و البته بدون خونریزی اساس جامعه قبلی را که بر ظلم و بیداد و نفی مقام انسانی تکوین یافته بود، بر انداخت. طبقات اجتماعی را نفی کرد، آداب مذهبی که به وسیله ایی برای کلاشی و نامردمی و دزدی برهمنان (طبقه روحانی هندو) تبدیل شده بود، را بیهوده و بی فایده اعلام کرد. طبقه ایی که به نام مذهب و میانجیان خدایان، انسانیت را در پرده کثیف اعمال شان زنجیری ساخته بودند، احمقان و بی شرمان خواند. آداب و مراسم قربانی و عبادت را برانداخت و گفت جسم آدمی شریف است و نباید نسبت بدان آنقدر شکنجه روا داشت و ریاضت را کار ابلهان و نادانان اعلام کرد. هنگامی که اعمال مذهبی وجود نداشته باشد روحانیان درماندگانی بیچاره می شوند و بودا به این طریق ضربه مهلکی بر این طبقه ممتاز اجتماع (که بی جهت خود و تعالیم خود را مقدس جلوه می دادند) وارد کرد.
    خدایان هندویی را انکار کرد و گفت هرگاه تاکنون می توانستند، کاری برای انسان ها انجام داده بودند. لذا یا وجود ندارند و یا موجوداتی هستند بیچاره تر از آدمیان. اساس تناسخ را که آنچنان در اعماق وجود هندیان نفوذ داشت، بر انداخت. روح را بی اعتبار ساخت، چون روحی را به عنوان عنصری مجرد و جدا از تن قبول نداشت، و روح را حاصل اعمال نیک و بد انسان می دانست.
    درباره خلقت از او پرسیدند، همچون کنفوسیوس (حکیم چینی) گفت از این بحث پارینه درگذرید که از آن بحث سودی عاید بشر نمی شود. خدا و خلقت را نفی کرد و از این لحاظ بت های زیادی را که ساخته شده بود را شکست و سنت های زیادی را بر انداخت و سعی کرد آدمی را از قید خرافات بیهوده رها سازد.
    اما با مرگ بودا در هشتاد سالگی، این آیین نیز دچار تغییر و تفسیرهایی شد. او در آخرین ساعات عمر خود اعلام کرد که" جانشین من آیین من است، حقیقت و راستی راه نجات است که ابلاغ شده، هر کس باید خود راهنمای خود باشد، به کسی نگروید و از کسی متابعت نکنید، چون آیین نجات است که قابل متابعت می باشد. پس از من جز خود هدایت کننده یی