استاد و معلم عزیزم هر روز باید روز تو باشد و هر جا باید کرسی باشد که تو در صدر نشینی و ارج بینی ولی فی الحال به روزی تو را محدود کرده ایم و حرمتت را شکسته ایم و از جایگاهت کاسته ایم، که خود و جامعه را بر این وضع در برابرتان شرمنده می بینم، شغلت شغل انبیاست ولی چرا تو که در جایگاه آنچنانی باید بنشینی، این چنین از جایگاه واقعی ات به دور افتاده ایی، نمی دانم؟!! ولی می دانم که این سراغاز سقوط ماست. روزت مبارک استاد و معلم عزیز، هرکجا که هستی و در هر حالی، امیدوارم که شاد باشید.

جناب حضرت آدم، ای جد بزرگوار ما! نمی دانم در زمانی که دست به نافرمانی خداوند می زدی آیا می دانستی که حاصل کارت گریبان ما را هم خواهد گرفت یانه؟! اگر می دانستی چطور به خود اجازه دادی که میلیاردها نسل خود را گرفتار عذاب زندگی در این دنیا کنی، که تا نسل بشر باقی است گرفتار درد شوند. البته آنچه از درس های پیامبر خاتم (ص) گرفته ایم این که، قاعدتا نباید کسی بار گناه فرد دیگری را به دوش کشد، ولی من درست نمی فهمم که چرا نافرمانی تو باید نسل بشر را از لاهوت به ناسوت هبوط دهد.

"من مرغ لاهوتی بدم دیدی که ناسوتی شدم          دامش ندیدم ناگهان در وی گرفتار آمدم" (مولوی بزرگ)

+ نوشته شده در چهارشنبه هشتم اردیبهشت ۱۳۹۵ ساعت 11:40 شماره پست: 947 توسط سید مصطفی مصطفوی  | 8 نظر

امروز دو شقه امان کرده اند و جریان اصولگرایی تمام امکانات کشور، انقلاب، میراث جنگ، شهدا و... را به نفع خود بسیج کرده است تا جریان حریف را کاملا از صحنه های سیاسی و... خارج کند و خود را به عنوان تنها صدای انقلاب، اسلام، شهدا و مردم ایران جا بزند و مقاومت جبهه مقابل که بدون هیچ گونه رسانه قابل توجهی و... ایستاده است هم ستودنی و نمونه ایی از حاصل این ایستادگی را در انتخابات هفت اسفند 1394 همه به عینه دیدند و.... که دست بسته هم اگر منطقی باشی می شود ایستاد و پیروز شد. در این بین فضای دو قطبی جامعه را فرا گرفته و حتی همسنگران دوران دفاع مقدس را هم کاملا در دو جهت متضاد قرار داده است، متنی که ذیلا می آید مذاکره ایی است تلگرامی بین دو همسنگر دفاع مقدس که تفاوت دیدگاه و سو تفاهمات را می توان به عینه در آن دید.

Seyed Mostafa Mostafavi, [12.04.16 19:21]

دفن و مدفون شدن روشی است عقلی که جسم ما، به خاکی باز گردد که از آن خلق شده است. ولی همین هم رسم بعضی از ما شیعیان شده که جایی خاص به خاک باز گردیم، برخی نذر می کنند در کربلا دفن شوند، یا در پای امامزاده ایی باشند و میلیون ها پول بپردازند تا در جایی خاص بدنشان به خاک بازگردد؛ و انگار قبر آرامگاه ابدی ماست، که نیست؟! و آنجا تنها محلی برای همین تبدیل شدن است و بس،

ما انگار محل خاک شدن این بدن خاکی خود را هم در سرنوشت مان در جهان باقی تاثیر گذار می دانیم؛  به نظر من تفاوتی نمی کند که بازگشت به این خاک کجا و چگونه باشد، آنکه در جوار قبر پیامبر اکرم (ص) به خاک بازگشت، با آن فردی که خوراک کوسه ایی در آب شد و... تفاوتی ندارند و اگر معتقد به معاد روحانی باشیم، آنچه با خود به جهان باقی خواهیم برد، روحی است که یا آلوده است و یا پاک، تنها همین و بس. و اگر معتقد به معاد جسمانی که برای خالقِ خلق کننده کاری ندارد که جسم را دوباره سرجمع کند و شکلش دهد.