شبه قاره هند برای قرن ها مهد فرهنگ، زبان و هنر پارسی بوده است، نشانه های این هنر و فرهنگ را در جای جای این کشور پهناور می توان دید، که از جمله آن تاج محل،  مقبره همایون ، قله های سرخ دهلی، سیکری در اگرا و... را می توان اشاره کرد، که بسیاری از آنان نیز یادگار دوره سلسله گورکانی (و یا بابریان و یا تیموری) هند است که در توسعه و گسترش فرهنگ و زبان پارسی از موفق ترین سلسله های پارسی گوی بودند، آنان بزرگترین و ثروتمندترین امپراتوری تاریخ هند را تشکیل دادند و تا پیش از آمدن انگلیسی ها به هند، این شبه قاره برای قرن ها تحت سیطره بابریان بود، و بنیاد این سلسله بزرگ و قدرتمند توسط انگلیسی ها که با کمپانی هند شرقی وارد شبه قاره شدند، برچیده شد.

آوازه این فرهنگ و اماکن متعلق به تیموریان هند را که در ایالت اتارپرادش و دهلی، به اوج می رسید، ما را بر آن داشت تا در هنگامی که دوران دانشجویی خود را در دانشگاه دهلی پایتخت هند طی می کردم، با اتفاق دیگر دانشجویان ایرانی به صورت جمعی با یک اتوبوس عازم شهر آگرا در ایالت اتارپردادش هند شدیم، تا از "تاج" سرفرازی هند، "تاج محل" دیدار کنیم، به هنگام ظهر بود که به سیکندرا رسیدیم، جایی که در ابتدای این سفر توفیقی داشتیم که به دیدار قبر "مغول اعظم" [1] ، جناب اکبر شاه گورکانی برویم.