The Latest
"متوجه شدم که فضای مجازی میتواند دین و اسلام را از بیخ ریشه کن کند و چنین قدرتی را دارد. بدحجابی بد است اما فضای مجازی صدبرابر بدتر است. امروز فضای مجازی در منکرات در اولویت قرار دارد و حتی موضوع انتخابات و حجاب در اولویتهای دوم و سوم قرار دارد" [1]
اما براستی این "فضای مجازی" چیست و چه تعریفی دارد که اینچنین با او نامهربانانه سخن گفته و از آن کینه بروز می دهیم: [2]
"مجموعه ای از ارتباطات درونی انسان ها از طریق رایانه و وسایل مخابراتی بدون در نظر گرفتن جغرافیای فیزیکی است"
"محیط الکترونیکی واقعی است که ارتباطات انسانی به شیوه ای سریع، فراتر از مرزهای جغرافیایی و یا ابزار خاص، خود، در آن زنده و مستقیم روی می دهد. فضای مجازی را مي توان براي توصيف تمام انواع منابع اطلاعاتی موجود شده از طريق شبکه های رايانه ای به کار برد، در حقيقت فضای مجازی نوع متفاوتی از واقعيت مجازی و ديجيتالی است که توسط شبکه های رايانه ای همپيوند تامين می شود که با اندکی مسامحه می توان آن را مترادف با شبکه جهانی اينترنت دانست"
"فضای مجازی در هر تعبيری و با هر تعريفی، قلمرويی وسيع، بديع و بکر است که براي ساکنان خود امکانات، آزادی ها، فرصت ها، دلهره ها، آسيب ها و محدوديت های نوينی را به همراه دارد"
آنچه از تعاریف مذکور بر می آید فضای مجازی ایجاد کننده "امکانات"، "محیط الکترونیکی"، "مجموعه ایی از ارتباطات" و... است که بنیاد یک ارتباط تسهیل شده، سریع، آزاد انسانی را از طریق بستر امکانات فنی ایجاد می کند و به زبان دیگر "تنها یک امکان فنی برای ارتباط" است که می تواند روابط انسان ها را خارج از مرزهای غیر واقعی بین انسان ها (سیاسی) فراهم نماید؛ پس می توان گفت یک وسیله است؛ مثل وسایل دیگری که بشر برای راحتی و تسهیل و پیشبرد امور خود ابداع کرده است.
اما ابزار دست ساز بشری همیشه مثل یک تیغ دولبه اند و اگر بخواهیم چنین فتواهایی برای ابزار صادر کنیم برای اغلب اختراعات بشر همین فتوا صادق است؛ چقدر انسان ها که به وسیله اسلحه، موشک، چاقو، هواپیما، قطار، اتومبیل، چماق، دارو، کشتی، آوار محل سکونت، عوارض جاده ها و... کشته نمی شوند، پس باید آنها را تحریم و آنها را منکر بزرگ شمرد. حکومت ها، مذاهب، نحله های فکری، فرقه های مذهبی، نظریات علمی و... چقدر در طول تاریخ باعث کشمکش و کشتار شده و می شوند، آیا باید آنها را تحریم کرد و وجودشان را منکر بزرگ شمرد؟!!
طالبان و داعش و امثالهم برای ندیدن صور ناجور تلویزیون ها را شکستند، آیا از دید صاحبان چنین نظریاتی باید فضای مجازی و اینترنت را شکست و جمع کرد تا مردم صور ناجور و آنچه ما صلاح نمی دانیم را نبینند و خبرهای ناطور را نشنوند و از پدیده های جدید بی بهره شوند، که عده ایی از فضای مجازی به استفاده ناجور می کنند؟!!
این کاملا استدالال مردودی است که برای جلوگیری از سو استفاده عده ایی که ممکن است از مسجدی کاربرد مسجد ضرار کنند، دستور به ویرانی همه مساجد را داد؛ این در حالی است که مساجد به خودی خود یک وسیله بیش نیستند و وسیله را نمی توان برای کاربرد دوگانه اش از میان برداشت.
اما کلام مهمتر و سوال اساسی این است که این چه دین و اسلامیست که آنقدر بی پایه و اساس و سست است که اگر در معرض باد وسایل تسهیلگر فن آوری اطلاعات و ارتباطات وسیع انسانی قرار گیرد از "بیخ ریشه کن" می شود، حتی بنای خانه عنکبوت هم که در قرآن کریم از آن به عنوان سست ترین یاد شده است [3] در برابر وزش بادها اینچنینی، آنقدر سست و بی پایه نیست، آنچه به نظر می رسد این که ما باید در آن اسلامی که در دست ماست شک کنیم، که این چنینی در برابر پیشرفت های تکنولوژی ارتباطات بشری می تواند آسیب پذیر باشد. نه این که جلوی استفاده از دست آوردهای فن آوری بشری را بگیریم و آن را "منکر بزرگ" بشماریم.
اگر در فضای مجازی انسان هایی هستند که محتوای بد منتشر می کنند، باید سقوط اخلاقی این فرزندان خود و جامعه امان را بپذیریم و به ریشه یابی علل آن پرداخته و به تربیت مردم خود اقدام کنیم نه این که این وسیله ارتباطی بین آنان را تحریم، و با چنین فتاوی اسلام را دینی ضد پیشرفت، آسایش، علم، آزادی بیان و... معرفی نماییم؛ سقوط مردمی که اقدامات ناشایست دارند، ربطی به وسایل تسهیلگر و تسریع گر ارتباطی آنان ندارد، سقوط اخلاقی آنان در مرحله اول به محیط و پیام هایی بستگی دارد که مراجع فرهنگ جامعه منتشر می کنند و در مرحله دوم خود آن انسان ها.
ضرب المثل انگليسی:
اشتباه پزشک، زيرخاک دفن ميشود
اشتباه يک مهندس، روی خاک سقوط ميكند
اشتباه يک معلم، روی خاک راه ميرود و جهانی را به فنا ميكشد...!
امیدوارم با این اشتباهات تجویزی در وضعی قرار نگیریم که جهانی را با اهلش به فنا بکشیم
گیرم که حرف های شما درست، و فضای مجازی را کفر و فساد سر گرفته است (که هرگز چنین نیست و اینان همان مردمی هستند که از ملت زمان رسول الله همه بهتر بودند، همان امت همیشه در صحنه و حماسه ساز و...)، در این صورت هم باید گفت فضای مجازی تولید گر هیچ محصولی نیست بلکه منتشر کننده تولیدات تولید کنندگانش است که در واقع همان مردمی هستند که بزرگان و تربیت دهندگان شان (خانواده و اجتماع) آنان را این طور تربیت کرده اند و اکنون فضای مجازی به عنوان یک "آینه" نشان دهنده جامعه ایی است که از این دانشگاه بیرون آمده اند و در آن صورت هم "خود شکن، آینه شکستن گناست" (گناه است)
[1] - http://www.asriran.com/fa/news/509364 این سخن آقای موحدی کرمانی (رئیس ستاد امر به معروف و نهی از منکر استان تهران) خطاب به اعضای ستاد امر به معروف و نهی از منکر تهران در تاریخ 14/9/1395 می باشد.
[2] - http://cyber-khmohammadi.blogfa.com/post/1 برگرفته از درس مطالعات فضای مجازی حجت الاسلام دکتر سعیدرضا عاملی (استاد دانشگاه تهران – دانشکده مطالعات جهان)
[3] - مَثَلُ الذَّین اَتَّخذوا مِن دُونِ اللهِ اَولیاءَ کَمَثَلِ العَنکبُوتِ إتَّخَذَت بَیتاً و إنَّ اَوهَنَ البُیُوتِ لَبیتُ العَنکبُوتِ لوکانوا یَعلموُنَ سوره عنکبوت آیه 41 «مثل کسانی که غیر خدا را به دوستی گرفتهاند مثل خانهایست که عنکبوت بنا میکند و اگر بدانید سستترین بنا خانه عنکبوت است».
به اشتراک بگذارید
ای محمد!
درود پروردگار و جهانیان به روح پاک و بی آلایش تو، روانت در نعمت خداوند غرق باد
ای فرزند ابراهیم و اسماعیل!
ای فرزند پاک عبدالله و آمنه که زوجی بیش نبودند جز پدر و مادر فرزندی چون تو، که توسط آنان می آمد تا ماموریت دارِ رساندن آخرین پیام های اورمزد [1] بزرگ بر زمینیان شوی و در ناباوری خلق به سان دیگر مردمان روحت در آخر به آسمان ها پر کشد، هماو که بشری بیش نبودی و تنها فرق تو با دیگران به غیر از تقوا، پیامی بود که آوردی! [2]
اما ای عبد و پیام آور پروردگار بزرگ!
پیش از تو نیز دیگر پیام آورانی آمدند و پیام هایی را از آسمان به زمین آوردند، و البته با آمدن شان فتنه ها و معضلات بشری را هرگز پایانی نبود، و شاید بتوان گفت که بر دامنه و پیچیدگی آن نیز افزوده شد، چرا که تا قبل از آن اگر موضوع درگیری های بشری بر موضوع ثروت و قدرت دور می زد، اکنون موضوع دیگری هم بدان افزوده شده بود و آن هم اختلافات عقیدتی و مذهبی، و لذا خون و خونریزی فرزندان آدم که بزرگترین فتنه عالم از زمان زایش بشر بود و هست، همچنان ادامه یافت و بغرنج تر هم شد.
به اشتراک بگذارید
از آنجا که وظیفه دین و مذهب انسان سازی است، لذا دین و مذاهب باید به انسان سازی بپردازند نه انسان کشی. انسان برای مذهب، یا مذهب برای انسان؟ این سوالی است که همواره ذهنم را به خود مشغول کرده بود ولی آنچه از تاریخ رشد انسان در طی میلیون ها سال می توان فهمید، این که انسان به همراه کتاب و یا رسولی آفریده نشد، بلکه میلیون ها سال انسان بود و زندگی کرد و در طول زمان و این اواخر با ظهور سلسله پیامبران و کتب الهی به مقتضای حال و نیاز مواجهه شده است.
به اشتراک بگذارید
"به من خون بدهید (جانفشانی کنید) و من به شما آزادی خواهم داد [1] "
این نظریه در خلال مبارزات انقلابی ممکن است ساری و جاری باشد و جانفشانی باعث کسب آزادی گردد و شواهد تاریخی و معاصر نیز نشان می دهد که با خون می توان بر مستبدترین و مسلح ترین حکام پیروز و آزادی را کسب کرد، ولی بعد از پیروزی شاید این گفته دیگر نتواند مورد استناد قرار گیرد و دادن آزادی به اراده انقلابیونی منوط می شود که سکان قدرت را بعد از پیروزی به دست می گیرند، اینجاست که حتی اجرای اساسی ترین قوانین و وعده های انقلابی نیز منوط به اراده آنانی خواهد بود، که در قدرتند و قانون را تفسیر و اجرا می کنند و این آنان هستند که هر طور که بخواهند از آن تلقی و تلقی خود را به عنوان یک اقدام انقلابی به اجرا می گذارند. حوادث جاری در کشورمان نشان دهنده این وضع است.
به متن این آگهی روزنامه اطلاعات در 28 بهمن سال 1357 توجه کنید :
"انتخاب بحق نخست وزیر قانونی ایران جناب اقای مهندس مهدی بازرگان برهبری حضرت آیت الله العظمی امام خمینی را بعموم هم میهنان غیور تبریک و تهنیت میگوئیم. ستار- ابی – شهرام [2] "
ما که سن مان قد نمی دهد، ولی این آگهی نشان می دهد که روزی چتر و دایره بزرگ این انقلاب روی سر هموطنان اهل موسیقی آن موقع همچون آقایان ستار، ابی، شهرام نیز گسترده بوده است، که امروز جلای وطن کرده و هنر موسیقی خود را در خارج از کشور هر طور که می خواهند بُروز می دهند، و در آن زمان آنان نیز خود را انقلابی و در جرگه انقلاب می دانستند که نسبت به تحولات آن و هم میهنان "غیور" و انقلابی خود حساس بوده و ابراز احساسات و همراهی می کردند، اما باعث تاسف است که دایره و چتر در بر گیرنده خودی ها (و یا به روایتی انقلابی ها) به مرور زمان آنقدر آب رفته و کوچک شده است که امروز حتی جناب محمد رضا شجریان، با آن نوای "ربنای" نورانی و موسیقی سنتی عالی اش که متن و موسیقی اش پرواز دهنده روح شنونده به آسمان هاست، هم در زیر چتر و دایره تنگ موجود "انقلاب" و "انقلابی گری" امروز جا ندارد.
این دایره چنان تنگ و تنگ تر و این چتر چنان کوچک و کوچکتر می شود که در مورد اهالی هنر که چه عرض کنم، در بین اهل سیاست هم با بی توجهی زاید الوصفی در حال اخراج رهبران و انقلابی ها و السابقون این انقلابِ خون و حتی بیوت رهبران آن آنقلاب نیز هست، و امروز در زیر چتر کوچک و دایره تنگ مهیا شده برای "انقلابی ها" و "خودی ها"، حتی جناب سید محمد خاتمی (که فرزند روح الله است)، یا آقای هاشمی رفسنجانی (که از استوانه های این انقلاب و نظام است)، و یا آیت الله صانعی (که مرجع مسلم و نابقه حوزه قم و شاگرد امام است) و از همه مهمتر خانواده خود امام و... هم جا نمی شوند، و حتی حرم امام هم از این دایره تنگنظرانه خارج و ممنوع التصویر شده و صدا و سیما مراسمات و برنامه های متصدیان این مکان که بیت امام هستند را نیز پخش نمی کند.
روز به روز هم اوضاع بدتر می شود، و حتی در روز اربعین حسینی از سخنرانی آقای دکتر علی مطهری (فرزند برومند ایدئولوگ این انقلاب یعنی علامه شهید مرتضی مطهری) در کنار مرقد امام رضا رسما و بی پرده جلوگیری شده؛ و آن هم سخنرانی اعلام شده، و در مورد مسایل مذهبی (تحلیل واقعه کربلا)، که قانونی و از پیش هماهنگ شده است و بدین ترتیب تمام قوانین آزادی بیان، عرف، حرمت مسولین کشور و نمایندگان این مردم و... زیر پا گذاشته می شود و نایب رییس مجلس شورای اسلامی هم از سخن گفتن حتی در مورد کربلا منع می شود، و مقامات مشهد این سخنرانی مذهبی را نیز در ردیف کنسرت های موسیقی قرار داده و آن را نیز ممنوع می کنند، از مجریان این طرح فاش و رسوا باید پرسید اگر مطهری نتواند حرف بزند پس طبق "قانون نانوشته" و "مصلحت" مد نظر شما چه کسی را توانایی حرف زدن خواهد بود؟!!.
و بدتر از همه جناب موحدی کرمانی (امام موقت جمعه تهران و رییس حزب جامعه روحانیت مبارز و...) که در دفاع از این اقدام مقامات مشهد، گفتند :
"... مطهری ابتدا باید نظراتش را با حضرت آقا تطبیق کند و برود پیش ایشان بگوید که من قصد دارم این حرف را بزنم. ... باید در برابر مقام معظم رهبری و برای رضای خدا دهانها را ببندیم."
اما آقای موحدی کرمانی! اگر قرار بود دهان ها را ببندیم و همه به دهان یک نفر برای سخن گفتن خود نگاه کنند که دیگر چه لزومی به این همه تریبون و این همه روحانیت و تربیت طلاب حوزه های بیشمار علمیه بود، چرا باید شما که قصد تکرار سخنان تنها یک نفر (مقام معظم رهبری) را دارید در گوشه گوشه این کشور تریبون مجزا داشته و سخن گفته و خطبه به تکرار برانید؟!! همه تریبون ها را تعطیل کنید و مقام معظم رهبری خود راسا خطبه ها را برای تمام کشور بخوانند و از طریق تلویزیون و یا ویدئو کنفرانس برای نماز جمعه های تمام کشور پخش شود؛ این همه خطیب و خطبه جمعه برای چیست که در اکناف کشور تدارک دیده می شود؟!!
با این منطق چرا این همه مراسم عزاداری مجزا با آن همه سخنران باید در کوشه و کنار کشور داشت، همین مراسم عزاداری و سخنرانی های مذهبی حسنیه امام خمینی که در محضر معظم له اجرا می شود را برای همه کشور پخش کنید و همگام با افق آنجا عزاداری کرده و به سخنران مذهبی آنجا گوش کنند؟!!.
با این استدلال دیگر اصولا نیاز به قانون و قانون گذاری نبود، کافی بود فتاوا و سخنان ایشان (و هر کسی در این جایگاه قرار می گیرد) هر روز بخشنامه شود و دیگر نه نیازی به مجلس شورای اسلامی بود، و نه شورای نگهبان، و نه ده ها مجمع قانون گذاری مثل شورای عالی انقلاب فرهنگی و...، شوراهای اسلامی شهر و روستا و... و این همه دنگ و فنگ انتخابات و.... این دولت و دستگاه اجرایی را هم تعطیل کنید و ائمه جمعه (مثل شما) امور اجرایی استان ها را به عهده گیرند و طبق مصلحت هر کار می خواهند کنند و حساب و کتاب بشود آنطور که شما می خواهید.
ولی جناب آیت الله موحدی کرمانی! از دید آنان که این انقلاب را هدایت و به پیروزی رساندند از جمله امام خمینی، همه افراد با همه سلایق و افکار در این انقلاب احترام داشتند و در قانون اساسی آن نیز دارند و از جمله آزادی بیان، تجمعات، اعتراض، مخالفت و.... به رسمیت شناخته شد و قرار نبود که شما و امثالهم خارج از مدار قانون سخنان کسی را این طور ارزیابی کنید که "به نظر من سخنان وی (مطهری) به مصلحت کشور نیست" و با همین نظر درب جلسات قانونی سخنرانی دیگران را ببندید. این نه شیوه علوی است نه مبتنی بر قانون اساسی است و نه معقول است و نه به مصلحت است و نه مطابق شرع و اسلام، و نه عرف است؛ که این تنها سلیقه شما و امثالهم می باشد که به قانون نانوشته ایی منجر شده و همان سلیقه را به حکم تبدیل کرده و به اجرا می گذارید؛ این عین فرار از قانون و عمل به هوای نفس و هرج و مرج است که گریبان شما را گرفته و شما و امثالهم آن را به نام "مصلحت" به خورد جامعه مظلوم و خون داده و تشنه آزادی می دهید.
چرا باید سلیقه ایی و بنا به مصلحت خود و گروه و دسته سیاسی خود، چتر و دایره ایی درست کنید که در زیر آن نه قانون اساسی جای دارد و نه قوانین خرد و کلان تصویب شده انقلاب و کشور و تصمیمات ارکان اجرایی کشور و نه حتی سخنان و حرمت نایب رییس مجلس شورای اسلامی که فرزند برومند ایدئولوگ بزرگ این انقلاب است؟!! و... "و این تذهبون"
وای به آینده ایی که این روند ادامه یابد و این چتر اختصاصی تر و تنگتر بشود و خیلی های دیگر را از زیر خود به زور سلیقه حاکم اخراج کند و زمینه های نابودی کشور و انقلاب را فراهم کند، آنروز انجمن حجتیه ایی ها به آرزوی دیرینه خود یعنی نابودی این نظام مذهبی قبل از ظهور، خواهند رسید و هیچکس هم نخواهد گفت چرا؟ چون این نابودی با این همه فساد سیاسی، اقتصادی و... و چنین اعمال خارج از قانونی، کاملا طبیعی و منطقی خواهد نمود.
جناب آفای موحدی کرمانی! شما که بنا بر مصلحتِ تشخیصی خود عمل می کنید، این حق را برای دیگران هم باقی بگذارید که بگویند این کارهای شما و امثالهم غیر قانونی و به مصلحت نظام و کشور و انقلاب نیست و از آنان نخواهید حرف های خود را قبل از ابراز، با شما (که از اعمالتان انتقاد دارند) هماهنگ کنند؟!!،
جناب آقای موحدی کرمانی! به عنوان یک جنگ رفته باید بگویم متاسفانه روندی که باز شمردم، مدت زیادی است که به عنوان یک روند عادی در آمده است و این انقلاب و کشور در حال طی کردن شرایطی است که باید گفت مدت هاست که شاهد آب رفتن دایره خودی ها و جای گرفتن افرادی در این دایره هستیم که زمینه را برای چنین روزی (نابودی) آماده می کنند، که این نتیجه سکوت و یا همین نسخه پیچی های امثال شماهاست.
[1] - آقای سوبهاس چاندرا بوس (Subhas Chandra Bose) از انقلابیون برجسته هندی و بنیانگذار ارتش ملی هند بعد از استقلال است که در خلال مبارزات مردم هند علیه استعمار بریتانیا بر هند به ملت هند این را عنوان داشته بود
“Give me blood and I will give you freedom!” (Subhas Chandra Bose)
[2]- آگهی در روزنامه اطلاعات 28 بهمن 1357 منبع (@sasanvalizadeh)
به اشتراک بگذارید
دوست عزیزیم جناب محمد آقا در پاسخ به پست "ترامپ رییس جمهور امریکا شد - این پیروزی بر دلواپسانِ جنگ طلب مبارک باد" برایم مرقوم فرمودند :
شما منو دلواپس جنگ طلب دیدید؟!
و بعد هم در انتهای متن یکطرفه به قاضی رفتهات (اید) ابراز امیدواری نمودید که
خداوند کید و مکر همه شما را به خودتان بازگرداند و در اهداف شوم تان ناامیدتان کند که بر بستری از خون و بدبختی دیگران منافع خود را در نظر گرفته اید.
دم شما گرم !
محمد جان! دم شما هم گرم، آب تان سرد، نان و رزق تان پر برکت، آرزوهاتان برآورده به خیر، و شادی قرین حال و زندگی اتان باد
و اما پیام تبریک ارسالی؛ همانگونه که می دانید، جناب "دونالد ترامپ" رییس جمهور جنگ طلب، هیاهوگر و خطرناک امریکا آمدند و جهانی در شوک آمدنش فرو رفت، از جمله بر کسی پوشیده نیست که ایشان وعده پاره کرده معاهده بین المللی "برجام" را نیز داده اند و گرچه این ادعای عملی نشده، ولی مرا به یاد صدام بعثی انداخت که معاهده بین المللی 1975 الجزایر را مقابل چشم جهانیان پاره کرد، و بعد از آن، همان کرد که من و شما ناظر بر قسمتی از آن در جنگ هشت ساله و دفاع مقدس بودیم، و چه عزیزانی که در مقابل چشم خود در خاک و خون ندیدیم و هزار میلیارد دلار خسارت که تنها به ایران خورد، و من و توی سرگرم جنگ، شاید آن را کمتر دیدیم و حس کردیم و...
اما آن دو (ترامپ و صدام) بیگانه اند، و منافع خود را دنبال می کنند و این حق برای آنان محفوظ و قابل درک است. بُهت و حیرت من از مدعیانی است که همآواز و همصدا و هم مسیر با چنین انسان های جنگ و منفعت طلبی (صهیونیسم، اعراب کینه جو و...)، در داخل کشور آرزوی نابودی صلح و پاره شدن این قرارداد بین المللی را می کنند، که به زحمتِ سال ها مقاومت این مردم بر ناروایی ها و عقب ماندگی های ناشی از تحریم، و به واسطه دیپلماسی مردانِ مردِ صحنه مذاکره بدست آمد.
لذا خواستم به این عزیزانِ اصولگرای دلواپس (البته برای منافع خود) تبریک بگویم، که شاید به آرزوی خود رسیدند و اگر با بحران آفرینی و هزار اقدام نسنجیده، در خلال مذاکرات و بعد از آن نتوانستند از امضا و اجرایش جلوگیری کنند و حتی به لغوش موفق نشدند، اما اکنون ترامپی آمده، که راهی را که آنان بر آن ناتوان بودند، زحمت کشیده برایشان هموار سازد، که البته امیدوارم خداوند کید و مکر همه آنان را (ترامپ، دلواپسان جنگ طلب و فرصت طلب داخلی، صهیونیسم بین الملل، اعراب کینه جو) به خودشان بازگرداند و در اهداف شوم شان ناامیدشان کند که بر بستری از خون و بدبختی دیگران، منافع خود را در نظر گرفته و تعریف می کنند.
محمد جان! من که شما را از این تیره و تبار نمی دانم، ولی چون این نوشته را به خود گرفتی، حال با شرایط ذیل خود را بسنج، اگر در این جبهه ایی شامل تبریک این دوستِ دوستدارِ همیشگی ات خواهی بود، این تبریک به کسانی بود که :
نان و موقعیت خود را در آشوب و بحران وضع کشور و درگیری آن در نبردها می بینند. کسانی که صدها میلیارد دلار از ثروت این مردم را در هشت سال حاکمیت یکدست خود بر شوون این کشور، به باد فنا دادند و فرصتِ بیش از 700 میلیارد دلاریِ درآمد تاریخی ایران را نابود کردند و به رغم این درآمد و ثروت های دیگر اندوخته شده ی قبلی، ویرانه ایی با بدهی ها، صندوق های خالی، بانک های ورشکسته، صنعت به گل نشسته، بیکاری بی سابقه، رشد منفی اقتصادی، رکورد فساد تاریخی، روابط خارجی نزدیک به صفر، دشمنان بسیار، دوستان بسیار کم و... تحویل دولت بعدی دادند.
کسانی که با این همه مسایلی که گفتم و نگفتم، اکنون معاف از هرگونه سوال و یا مجازات، بعد از سال ها که پرونده های متعدد آنان، که یکی پس از دیگری فاش می شود، راستِ راست می گردند و در حاشیه امن و مصون از هرگونه سوالی و محاکمه ایی راحتند و سفرهای استانی خود را دارند و بر صفحه رسانه میلی حاضرند و سودای سوار شدنِ مجدد بر سکان این انقلاب و کشور بر خون نشسته، در سر دارند و تنها لطفی که شد، رهبری معظم از ایشان (و البته نه از همپالگی های او که زمینه این همه خرابی را فراهم نمودند) خواهش کردند [1]که در انتخابات ریاست جمهوری 1396، و (البته نه انتخابات های بعدی) با "ملاحظه حال صلاح خود او و صلاح کشور" شرکت نکنید. البته "نگفتم هم شرکت نکنید گفتم صلاح نمی دانم" و لذا اگر صلاح دانستند می توانند این دفعه هم بیایند؟!!
محمد جان! من به این عده از آقایان تبریک گفتم که بعد از بیش از سه سال بعد از رفتن آنان از کرسی قدرت، هنوز دولت بعدی گرفتار چک های برگشتی و بدهی های برجای مانده از آنان است و آنرا می پردازد و خرابکاری های شان را آباد و صاف و صوف می کند و به جبران ویرانی های شان مشغول است و انتظار می رود تا دهه ها این کشور تاوان عقب ماندگی ها و خرابی های گاه جبران ناپذیر این این دوره را بپردازد و...؛
و همین آقایان به جای این که سر به زیر اندازند و سکوتی از شرم داشته باشند، گردن فراز داشته و داد از خرابی میهن و سستی مجری فعلی را می دهند؟!! و به سازنده ویرانه های شان اعتراض می کنند و جریان دلواپسان را با کمک رسانه ها و تریبون های ملی و ارتذاق کننده از بیت المال به راه انداخته و سخت مدعی اند، شرم باد بر این "رو" که از سنگپای قزوین نیز رو دار تر است.
بردن کشور ذیلِ بندِ هفتِ منشورِ مللِ متحد که از طریق قطعنامه های متعدد (به قول آقایان مدعی، کاغذپاره های) سازمان ملل در بیخردی و اهمال آنان میسر شد و شرایط و خطر حمله نظامیِ قانونی جهانی به کشور را فراهم نمود و هر لحظه که دشمن اراده می کرد، می توانست حمله ایی قانونی به این آب و خاک داشته باشد، را برجام از سر این مردم و آب و خاک دور کرد، و این بیخردان (و البته آگاهان مکار و حیله گر) بنای نابودی آنرا در سر داشتند و دارند، و اما هر چه کردند و می کنند، تا به حال در داخل بدان موفق نشدند، و حال با آمدن ترامپ (این عنصر خطرناک و غیر قابل پیش بینی در امریکا) باید به دلواپسان و این گونه افراد گفت که با کمی دعا و مددِ روزگار به آرزوی خود خواهید رسید و این بنای ضعیف صلح و دوری از خون نیز احتمالا به دست ترامپ به نفع شما و دیگر همکاران بین المللی اتان، ویران خواهد شد، و او در آنسو و شما در اینسو نفع نبرد برخاسته از این صحنه ی ان فتنه و خون را خواهید برد.
محمد جان! این کل سخن من بود که شما هم از آن مطلع شدید، حال اگر شما هم از این جماعتید که تبریک این موفقیت را از این دوستِ خود بپذیرید و اگر نیستید که دم شما گرم برادر!
اما آن محمدی که من می شناسم از پیشکسوتان روزهای جنگ و شجاعت و دفاع از آب و خاک این کشور است، او کجا و هزاران میلیارد غارت کجا، او کجا و نفع اقتصادی و سیاسی بردن از جنگ و بحران کجا، او کجا و تاجر و کاسب فتنه شدن کجا، او کجا و کاسب تحریم و جنگ و بحران شدن کجا، قاعدتا محمد و امثالهم از این کجی ها مبرایند.
اما محمد جان! خطری که ما را تهدید می کند دنباله روی از خناثان و خرس خاله های دلواپسِ جریان اصولگرایی است که به تزویر و کید و مکر، انقلابی بودن، مبارز بودن و مسلمان بودن را با هم خطی با خود و همسو و هم مسیر بودن با جریان خود یکی می نمایانند، و وای بر تک تک ما که اگر در این فتنه گرفتار شده و این دو را یکی بگیریم در صدد تحکیم و توسعه آن باشیم، که سخت خود، کشور و انقلاب را در خسران فرو خواهیم برد. نگاه کن به کسانی که از دیوار سفارت و کنسولگری عربستان و انگلیس بالا رفتند، ببین چقدر خسارت به کشور زدند، تاوانش را کِه داد، کشور، انقلاب، خون های مظلوم منا، شیعیان بحرین و یمن و... بر پا کنندگان این معرکه ها همان دلواپسانی هستند که امن و مصون از مجازات راست، راست می گردند و به ریش هرچی قانون و... می خندند.
پس محمدجان! قبول کن که هستند فرصت طلبانی که معرکه می خواهند تا رضا قنبری و رضا ناردی ها نقش بر زمین شوند و خوشه ی خود از خرمن خون های این جوانان نایاب وطن برگیرند، کسانی که تجارت سیاسی و اقتصادی خود را در گرو فتنه، جنگ و بحران می بینند و زبانا و قدما در این راه فعالند و...، ننگ بر آنان باد که در دوره دست و پا زدن مردم در کمبودها و مرارت های ناشی از تحریم، خون و مال مردم را در شیشه کردند و به غارتِ باند و گروه و جناح خود بردند؛ و با دلارها و ثروت این مردم نرد عشق باختند و بر ثروت و قدرت خود افزودند.
محمد جان! می دانم که از آنان نیستی، و با سبقه ایی که در شما سراغ دارم نخواهی بود، امیدوارم که هیچکدام مان هم وسیله ی اهداف و جاده صاف کن این جماعتِ دون نشویم. آری برادر! این پست (http://mostafa111.ir/neghashteha/trip/998) خطاب به آنان بود که معرکه می خواهند، تا خوشه از خرمن خون برچینند
به اشتراک بگذارید
امام خمینی همیشه از جبهه داخلی شکوه و شکایت داشت، خصوصا از روحانیت متحجر، منفعت طلب های وابسته به بازار و ثروت، از قاعدین به روز انقلاب، جنگ و ایستادگی و... اما کسانی که کوچکترین زحمتی برای این انقلاب و کشور و پیروزی این مردم نکشیدند، یکهویی بعد از رحلت امام صاحب انقلاب و کشور و مناصب آن شدند و السابقون این صحنه را یک به یک و گروه گروه با انگ و مارک های مختلف و این آخری انگ "فتنه" که بیشتر برازنده سیاست مبتنی بر حیله و نیرنگ خود آنان بود، از صحنه خارج کردند و تمام تریبون ها را از آن خود کردند و مناصب غیر انتخابی را مادام العمر به خود اختصاص دادند و مهمتر از همه در هشت سال حاکمیت یکدست خود بر سه قوه و دیگر مجاری قدرت کشور، در یک حاشیه امن و غیر پاسخگو، این کشور به بدهکارترین، بی کار ترین، فاسد ترین و... ، تبدیل کردند و در دوره پر درآمد نفت و... با رقم های نجومی بیش از هفتصد میلیارد دلار، تولید و اقتصاد و رشد و توسعه کشور را مفلوک طرح های نابخردانه خود کرده، ارتباطش را با دنیا قطع، و در روابط با جهان به نزدیک صفر کاهش دادند، در این سه سال گذشته نیز که رقیب داخلی قدرت را از چنگ آنان ربود از هر دشمنی و تبلیغ ناامیدی و کارشکنی برای ناامیدی مردم از انتخاب شان، فرو گذار نکردند و نمی کنند و هر آنچه در چنته داشتند و دارند رو کردند تا این امیدی که با آمدن دکتر روحانی زنده شده بود، را در هم شکنند و از مردم بگیرند، اما کاری که روحانی و همکارانش در این سه سال پر زحمت، خشن، پر بحران و... گذشته کردند، تنها جلوگیری از فروپاشی بود، فروپاشی اقتصاد و...، او با نبرد دیپلماسی برجام را بر کشورهای قدرتمند جهانی با منطق و گفتگو تحمیل کرد و نظریه گفتگوی تمدن ها که با روح صلح جوی ایرانی سازگار است و در سازمان ملل خاک می خورد، را عملی کرد، اما این برجام که حاصل این گفتگوی پربار بود، سه دشمن اصلی داشت (به غیر از رقبا و آنانی که از تحریم سودهای میلیارد دلاری بردند)، یکی صهیونیسم بین الملل و علی الخصوص اسراییل، دیگری اعراب کینه جو و ضلع سوم آن متاسفانه در کشور کسانی بودند که انقلاب و ایران را در هشت سال حکومت یکدست خود بدین مصائب و وضع اسفبار بی سابقه گرفتار کرده بودند، و متاسفانه این اقلیت ناچیز بر تمامی تریبون های ارتزاق کننده از بیت المال هم مسلط بوده و هستند و صدا و سیما که باید رسانه ملی باشد، ارگان رسمی آنان بود و هست.
به اشتراک بگذارید
تغییر و اصلاح یک خواست همیشگی برای بهبود وضع جاریست، و جوامع انسان ها دائما نیازمند آنند، تا مسیر توسعه و پیشرفت را طی کنند، ولی گاه رهبران و سکانداران جوامع به هیچ تغییر و اصلاحی به نفع، و بر پایه خواست اجتماع و مردم خود تن نمی دهند، و آنگاه که اصلاحات به بن بست رسید، تنها راهی که باقی می ماند، "انقلاب" است، که در پیش روی مردمِ مواجه شده با گوش های "کرِ سکاندار" قرار می گیرد، تا رهبرانی که صدای مردم خود را به موقع نمی شنوند، از جایگاه سکانداری پایین کشیده، تا گوش های کر خود را در جایگاه یک فرد عادی برای خود حفظ کنند؛ وگرنه هر راهبر منطقی و مشروعی باید گوش هایی تیز به خواست "ولی نعمتان خود" داشته باشند.
اما انقلاب به عنوان یک حرکت کراهتبار، اما اجتناب ناپذیر، به سان تن دادن به یک عمل جراحی عمیق و خسارتباری است که در کنار امید به رهایی از مصیبتِ بیماری، همه می دانند که اغلب موارد زخم های التیام ناپذیری بر جای می گذارد، و شرایط انسان را پهلو به پهلو، و یا دیوار به دیوار مرگ پیش می برد، و همین رفت و برگشت در حوالی دیوار مرگ است که منجر به زخم هایی (جسمی و روانی) شدید می شود، که حتی در صورت بهبودی از بیماری، برای سال ها آثار دردناک و عوارضش به جای خواهند ماند؛ و برخی از آنها تنها با مرگ، تو را رها خواهند نمود.
باید گفت ریسک این جراحی ها و یا انقلابات، بسیار بالاست و حتی در برخی موارد با مرگ بیمار حین عمل و یا در زمان بازیابی سلامتی قرین است، لذا تفکر تکرار چنین عملی برای کسانی که آن را تجربه کرده اند، نیز ترس آور، و یادش ملال آور خواهد بود و...، اما گاه در اوج بیماری و ناچاری، ریسک انجام انقلاب و یا این جراحی عمیق و بزرگ اجتماعی را می پذیرند و لذاست که می بینیم انسان ها به امیدهایی چند، به تلخی و خسارات این داروی تلخ و مملو از عوارض جانبی (Side Effects) تن می دهند.
اما خوش به حال ملتی که واجد رهبرانی باشند که بتوانند دوره انقلاب و بازیابی و دوباره به حالت عادی برگشتن جامعه را در مدت کوتاهی به انجام رسانند و به زودی از این دوره سخت بدر آیند و دوره عمل و ریکاوری آن طولانی نشود، که اگر طولانی شود، حتما یا به مرگ و یا حداقل به تضعیف شدید بیمار (که همان جامعه است) می انجامد؛ و از این روست که مهمترین اقدام پزشکان مجرب (راهبران انقلاب) پس از هر عمل (انقلاب) سعی بلیغ و با فراست، جهت بازگشت بیمار به حالت اولیه در کوتاه ترین فرصت زمانی ممکن است، که از قضا این دوره مرگبارترین دوره، و بسیاری در این میان جان خود را از دست می دهند و یا عوارض جبران ناپذیری را متحمل می شوند.
یعنی بهترین پزشکان (حکیم ترین رهبران انقلاب) ممکن است بهترین و موفق ترین عمل جراحی را در کوتاه ترین زمان ممکن انجام دهند، ولی افتادن بیمار به دست نادان ترین و بی توجه ترین پرستاران، زحمت علامه ترین و داناترین پزشکان را بی اثر کرده و مرگ و یا نقص عضو را برای بیمار رقم زنند، انقلاب هم همینطور می باشد، ممکن است در بهترین شیوه و با عالی ترین روش و اهداف به انجام رسد، ولی در دوره بازیابی و بازگشت به حالت عادی پس از انقلاب، کسانی این دوره را به دوره مرگ اهداف و دست آوردهایش، و در نتیجه مرگ انقلاب و جامعه خود تبدیل کنند.
لذا نگهداری جامعه و مریض در حالت تنش بعد از عمل جراحی، بزرگترین جفا به بیمار خواهد بود. (تهران - 18 آبان 1395)
به اشتراک بگذارید
من به خدای تو کافرم
خدایی می خواهم که مرا آزاد بخواهد، و به آزادی بخواند
خدایی را نمی خواهم که مقدمات به بند تو شدنم را مهیا کند
بند چون تو ظالم و بی عدل و احسانی که در پس او مخفی شوی و مرا به بند کشی
بند چون توایی که غارتگر آبرو، جان، مال، آزادی مایی
به اشتراک بگذارید
آسمان در این فصل زرد، صاف و بی ابر است
ابری هم که گه گاه از راه می رسد،
باز از بارش اشکی دریغ می کند،
تا بر گونه های خشک در غلتد و تر کند روزگارِ خشکی را
شمشادها هم زیر سایه ی با دوام درختِ سنجدِ کجی پژمردند
در فضای دود گرفته شهر، سینه قناری ها هم به سرفه افتاده،
حس و حال خواندنی در خود نمی بینند
تا چهچهی زنند و به وجد آورند خستگان این راه را،
جمعه ها هم که کوچه خالیست از صدای دوره گردان بدصدا
واق واق سگان، خواب از تشنگان آرامش می رباید
تا همین یک روزِ غنیمت همه از کف رفته،
خستگی در جان و تنِ نیمه مردگان این صحنه ی دود و آتش بماند.
روزگار بی آبی،
روزگار بی شادی،
روزگار غم است که مستولی شده است، بر این دشت بی صدا،
این است پاییزی که به زمستانی سپید نمی انجامد،
تا در پس آن، به بهاری سبز اندیشید،
انگار سبزی و سپیدی از این دشت رَخت بر بسته،
که بازار آواز وقت و بی وقت جغدانِ گورستان
مدام می آید و باز نوید دود و آتشی هولناکتر می دهد،
چمن زارِ بوستان این شهرِ دود را،
دم نفسِ گندآلود جغدهای شوم بدصدا،
که نوید آتش شعله ور می دهد و دود،
و باز خستگی ناپذیر در این دودکش می دمد،
جغد پیرِ بد ترکیب گورستان
چنان در این آواز شوم تداوم دارد
که مردگان هم به قصد ترک گورستان نیم خیز شده اند
آسمان و زمین باید گریست،
بر این شرح شراره دودناکِ آتش زا
اما دریغ از گریستن حتی،
صامت و ساکت و افسرده
به مرگ دعوت می شوند
مرغان خوش الحان چمن زار،
مرگی دردناک،
در کشاکش هیاهوی جشن طربناک جغدهای شوم و بدترکیب گورستان
به اشتراک بگذارید
پدر و مادر عزیزم!
ما را بی یار و یاور، در این بیابان گرگ زای وسیع، رها کردید و رفتید؛
این هم از شانس "ته تغاری" هاست، که دیرتر از همه آغوش گرم و پر محبت والدین را یافته، و زودتر از همه آن را از دست می دهند و یتیم می شوند، خیلی زودِ زود، اما چه می توان کرد.
به اشتراک بگذارید
