حمد ستایش خداوندی را که خلقتی دوگانه و متصاد کرده است؛ انسانی که به نوعی هیچ اراده و اختیاری ندارد، موجودی مختار و مبسوط الید است. در سایه ی تعیین شدن همه چیز توسط خداوند، انسان معین، تعیین کننده بسیاری است، در سایه قدرت لایزال و بی انتهای خداوندی گاه از فرط قدرت و توانایی به اوج غرور از توانایی هایش می رسد، گر چو نیک بنگرد هیچ است؛ ولی واقعیت این است که گاه قدرت انسان تبلوری روشن می یابد. در سایه علم بی انتهای خداوند، گاه به اوج علم و عرفان می رسد، ولی در همان اوج می بیند که هیچ نمی داند؛ ولی واقعیت رسیدن انسان هایی به اوج علم و عرفان انکار ناشدنی است. اگرچه انسان در اوج قدرت و وسعت در عمل را باید به هیچ انگاشت؛ ولی انسان قدرتمند در جهان بسیار بوده، هست و خواهد بود. این از معجزات خداوندی است که انسان و خدا هر دو عرصه یی اختصاصی با قدرتی خاص وجود داشته و هریک در آن عرصه ی مشترک عمل خاص خود را انجام دهند و تضاد و تصادمی هم در کارشان نباشد و دو پادشاه در یک اقلیم بگنجند و به صلح حکومت داری خود کنند، بدون تداخل و تضادی، و البته این به لطف انصاف و عدل خداوندی است که به قوانین طبیعی مامور داشته، و وضع شده اش پایبند است و او خود قانون مدارترین و ضابطه مندترین پادشاه در دستگاه منظم و قانونمندش در هستی است؛ او در اوج قدرت و توانایی بسیار کظم غیظ کننده و صبور است و دست به اقدام خشمگینانه نمی زند و در حدود خود وضع کرده اش متجاوز نیست.  

 + نوشته شده در دوشنبه دوم دی ۱۳۹۲ ساعت 7:28 شماره پست: 366

این مردِ بزرگ را بیشتر از طریق چند نوار کاستی که از سخنرانی ایشان در اوایل انقلاب به دستم رسید، می شناسم ولی این چند نوارِ کاست سخنرانی او (که از انگشت های یک دست هم تجاوز نمی کرد) چنان جذاب بود که او و صدایش را برایم  ماندگار، آشنا و جاودانه کرد؛ در عین حال که هم اکنون جز ته صدایی از لحن جذاب و دلنشین او، حتی سخنی از آن سخنان را به خاطر ندارم؛ ولی او برایم خیلی آشنا و نزدیک می نمایاند؛ حال آنکه نه در آن زمان و نه اکنون افتخار آشنایی زیادی با او نداشته و ندارم و حتی تا آن زمان نیز تصویری از صورت این مرد نازنین را ندیده بودمِ نوارهای سخنرانی او به حدی خواستار داشت که شاید تنه به حرکت سخنوری معلم شهید دکتر علی شریعتی می زد.

 بعضی سخنان شان را ممکن است هر هفته چندبار هم بشنویم و یا چهره هایی را حضوری و مولتی مدیایی به تکرار ببنیم، ولی نمی دانم چه چیزی پشت صدا، تصویر، و حتی چهره رودروی شان است که آنان را برای انسان نا آشنا و غریبه می کند و حتی بعضا دیدن شان خشم انسان را هم بر می انگیزد و ناخودآگاه به دل نمی چسبند و شاید هم دیدن و شنیدن شان تنفر هم ایجاد کند؛ ولی در پشت صدای بعضی ها آشنایی موج می زند هر چند که این آشنایی به وسیله جمله یی و یا لحنی از پشت یک نوار کاستی باشد، انسان از طریق صدای گرم شان با روح و افکارشان ارتباط برقرار می کند و انگار که سال هاست که با هم آشناییم. این آشنایی کم ولی عمیق من با فخرالدینِ بزرگ همواره ذهنم را (حتی بعد از دهه ها که از آن می گذرد) هنوز به خود مشغول می کند؛ از جمله امروز که نمی دانم چرا اینقدر جلوی چشمم قرار گرفته بود.

 دو آشنایی دیگر هم با این بزرگ مردِ تاریخ انقلاب مان دارم که یکی مربوط است به شوخی رزمنده گان هشت سال دفاع مقدس با او که خاطره یِ آن را از یکی از آنها شنیدم و آن هنگامی بود که این سخنور بزرگ و این انسانِ پاکِ مربوط به نسلِ مهر، در بین رزمندگان اسلام در هشت سال دفاع مقدس در جبهه حضور می یابد و طبق تخصص خود سخنرانیی را در جمع بزرگی از آنان اجرا می کند در این سخنرانی که فخرِ دین ما مهد جمال روی و روح پاک رزمندگان هشت سال دفاع مقدس شده بود، یک بار دیگر احساسات پاکی را که از روحِ لطیف و مهربانش سرچشمه می گرفت (همان بروز احساساتی که بیانش در حضور امام خمینی ره کار دستش داد؛ داستان آن ذیلا خواهد آمد)، گل می کند و شروع می کند که "من خاک پای شما رزمندگان هستم . من بند پوتین شما رزمندگانم و..." در این اوج بود که یکی از جوانان شوخ طبع رزمنده حاضر در سخنرانی هم فرصت را غنیمت می شمرد و صحنه یی فرح بخش و طراوت آفرین را رقم می زند و با تکبیری سخنان فخرالدین عزیز را تایید می کند؟! و البته بقیه حاضرین نیز طبق روال با سه "الله اکبر" و... سخنانِ "سخنران" و منظورِ "تکبیر گو" را تایید و تکمیل می کنند و همه می دانیم که کارکرد تکبیر در بین سخنانِ یک سخنران در فرهنگ ما، در واقع تایید سخنِ سخنران است؟!! که البته که آقایِ فخرالدین، شما درست می گویید؛ آقایِ فخرِِ دین شما خاکِ پای ما رزمندگان هستی!!؛ شما بندِ پوتینِ ما رزمندگان هستی و... !!

و این چنین رزمنده یی، سخنرانی را که در اوج بیان احساسات گرم و صمیمانه خود قرار گرفته  بود و البته نیز در ابراز سخنرانی های پرشور و احساسی و سخنرانی هایی از این دست مشهور عام و خاص بود را از اوج به زمین باز می گرداند و موجب ادخال سرور در دل مومنین می گردد. اینجا خاطره خطبه شقشقیه علی (ع) برای انسان بازیابی می شود با این تفاوت که در آنجا  اسدالله (ع) در اوج خود در بیان خطبه یی شیوا قرار داشت و "وقت ناشناسی" از بین جمع خطبه یِ او را قطع، و علی (ع) را از آسمان به زمین فرود آورد؛ ولی در این جا و در کیس فخرِ دین، رابطه نزدیک و شوخ طبعی رزمنده یی فخرالدین ما را در حالی که در اوج عرفان به مجاهدان راه حق قرار داشت و به بیان احساس خود از این معرفت مشغول بود را از اوج احساس خدایی با شوخیی به زمین خاکی باز گرداند.

خاطره دیگر هم که باز آن را شنیده ام مربوط به اوج گرفتن همین احساسات خدایی این مردِ بزرگ در حضور امام خمینی (ره) بود. فخرالدین در حالی ابهت چهره پدرگونه و عرفانی امام (ره)، فضای جلسه و ارادتی که به وجود شریف خمینی کبیر داشت، او را منقلب کرده بود شروع می کند به ابراز احساسات پاک، صادقانه و مهربانانه خود نسبت به آن مصلح قرن (ره)، که در این جا نیز  فخر دین ما با تشری از سوی روح خدا (ره) مواجهه می شود؛ که ختم کن این چنین دلبری کردن را، که ممکن است دلم را بلغزاند!. در واقع امام (ره) با این تشر به حجازیِ بزرگ ما، به هر چه تملق گو و زیاده گویی (منظورم فخرالدین نیست که عمل او متشابه تلقی گردید) در حضورش، نسبت به خود، پایان داد و نشان داد که خریدارِ چنین سخنانی نیست و روحش به چنین سخنانی سخت آزرده می شود؛ خواه از دهان رادین مردی مهربان و صادق همچون فخرالدین حجازی صادر شود و خواه از دهان فرصت طلبانی که به طمع جاه، مقام و ثروت به آن مبادرت می کنند.

خمینی کبیر (ره) با این تشر به اعمالی از این دست تا پایان عمر مبارکش پایان داد؛ چون او می دانست که متملقین، چاپلوسان و غلوگران و دست بوسان و آستان بوسان درگاه ها، هزاران واژه نامربوط را ساخته و قطار کرده و نثار صاحبان قدرت دنیاییِ خود می کنند تا از قبال آن به مطامع دنیوی شان دست یابند. اما روح الله کبیرِ ما قبل از رسیدن به قدرت، تربیت لازمه مقامی که می خواست بدان تکیه زند را کسب کرده بود و شرایط لازم برای رهبری دینی و دنیای مردم، را در وجود خود ایجاد کرده بود و لوازمش را حائز گردیده بود و نا آزموده، کار را خبره گشته بود و می دانست که متملقین در واقع تنها به سکه های زرین که از ناحیه چاپلوسی، تملق گویی و زیاده گویی بدان چشم دارند، فکر می کنند و قطاری از سخنان دروغ و غلو آمیز را نثار مردان در قدرت قرار گرفته می کنند و در حالی که به هیچ یک از این سخنان ایمان ندارند و زبان شان به دروغ و در طمع دنیا می چرخد، و هم خود و هم حاکم گوش فرا دهنده به این سخنان را، ضایع می کنند.

و البته نیز امام (ره)  ما به درستی دریافته بود که معمولا حکامی که گرفتار غرور و تکبرند؛ و آنانی که کرسی قدرت، سخت آنان را به تسخیر خود در آورده است، معمولا مقهور ترفند چاپلوسان، متملقین بی مایه و نابخردان فرومایه می شوند و این جماعت کثیف با جملات و اقداماتی از این دست، دل های ضعیف و فاقد تربیت و تقوای لازم صاحبان قدرت را تسخیر کرده و فرومایگان تسخیر و سحر کننده، به توسط این دل ربوده شده گان ضعیف و سحر شده، بازاری برای خود ایجاد می کنند که در این بازار تحت لوای سخنانی زیبا و البته فارغ از واقعیت و غلو، زشتی می آفرینند، خلاف هایی همچون اختلاس  و سو استفاده های بزرگ و کوچک از امکانات عمومی می کنند، دزدی های بزرک و کوچک از بیت المال انجام می دهند، کسب مقامات نامشروع توسط کم مایگان بی هنر، بی علم و پست در این شرایط مهیا می شود، فرصت های ملی و کشوری در همه ابعاد و در واقع غارت ثروت، امکانات، پست ها، و فرصت هایی که به مردم تعلق (بیت المال) دارد، در چنین فضایی فراهم شده و اتفاق می افتد و بازار ناشایستگی ها سکه می شود.

 و خدا به صاحبان قدرتِ بخت برگشته یِ مقهور جماعت طماع و حیله گرِ چاپلوس رحم کند، تا زمانی به این امر واقف شوند که دیر نشده باشد و طوری نشود که در جهل و یا عناد، به کارشان توسط خداوند پایان داده شود، و در واقع اگر به کاری که کرده و به سرشان آمده، واقف شوند و از گذشته و تباهی های بسیاری که ایجاد کرده اند، اگاهی یافته و بتوانند به نفس خود فائق آیند و از این همه تباهی که باعث آن شدند توبه کرده و در مجالی که اگر برای شان ممکن است باقی مانده باشد، به جبران قسمتی از مافات اقدام کنند، باز مورد لطف خداوند خواهند بود و گرنه خداوند در کمینگاه به کمینِ شان نشسته تا به تباهی شان رسیدکی کند.

 خداوند روح فخرالدین حجازی را قرین رحمت واسعه خود قرار دهد که با بیان سخنان مهر آمیز و بروز احساسات پاک درونی خود در حضور امام (ره)، واسطه خیری شد تا امام (ره) با خروشیدن به یکی از یاران صدیقش، کاری کند که تا پایان عمر شریفش جلوی متملقین و چاپلوسان سد شود و آنان حساب کار خود را بکنند، فخرِِ دین ما (ره) وسیله خیری شد، تا امام (ره) در آستانه شروع به رهبریتش با تشری به این "در" از "دیوارها" (چاپلوسان و متملقین) بخواهد که بدانند که عرصه سیمرغ؛ عرصه آنان نیست و باید بساط خود را قبل از پهن کردن، جمع کنند که سیمرغ (ره) را صیدی در حد و اندازه دام آنان نخواهد بود. 

+ نوشته شده در شنبه سی ام آذر ۱۳۹۲ ساعت 9:2 شماره پست: 365

همیشه انسان هایی در این دیار بوده اند که با استواری و مقاومتِ شان در مقابل حریفِ ظالم، استواریِ کوه هایی سترگ چون دماوند و الوند را به سخره گرفتند. آنانی که با حریفی عنود رو به رو شدند که در ظلم به ایشان، کم نظیر جلوه کرده، تا آنان را بشکند؛ اسیری در چنبره چنین انسان هایی، بروز مردانگی، شرف و مقاومت از سوی در بند شدگان؛ بی آبرویی و بروز ظلم و ستم و بی رحمی از سوی در بند کنندگان، را بسیار رخ نمایاند و تاریخی از رسوایی و بی آبرویی را برای ظالمین و عزت برای مظلومین را به ارمغان آورد.

مطالعه این روندِ نامیمون نشان می دهد که ظلمِ زنجیره وار و طولانی در بند کنندگان هم، البته مرحمی بر کینه های دیوانه وارِ آنان نبوده و سال ها تکرار تراژدیِ ظلمِ بی پایان آنان در قبال در بند شده گان شان، دل هاشان را هرگز آرام نکرده و خشم شان را فرو نمی نشاند، آنان اندک مجالی به زیر دست قرار گرفته گانشان، نمی دهند. ادامه ظلمِ این ظالمان دل هاشان را به سنگ تبدیل کرده و بر سختیِ دل هاشان هر دم می افزاید؛ طوری که حتی دیگر نه مصلحتِ خویش و نه مصلحتِ مرام و اعتقادات شان، و نه انسانیت و نه هیچ معیاری برای شان اهمیتی ندارد و دیگر هیچ نمی بینند و حتی نسبت به ناله اطرافیانِ صیدِ در بند شده اشان هم کر و کور می شوند. انگار آنان بر این اعتقادند که هنوز دربندی اشان نمرده، وابستگانش هم از این ظلم جاری و ساری سهمی ببرند؛  ولی افسوس که باز ظالمین از این ظلمِ مضاعف نیز نه دل هاشان آرام می گیرد و نه تصمیمی به تغییر می گیرند؛ که آنان بر مداری از انحراف فرو قلتیده اند که بر دل هاشان مهر عناد و لجاجت خورده، تا بر این مسیر بمانند و نابود شوند.

 و لذا به نظر می رسد هر چه بیشتر ظلم می کنند، این ظلمِ افزون خود شان هم نمکی دیگر بر زخمِ دل هاشان می شود؛ و لذا زنجیره ی ظلم شان را پایانی نیست و اگر موانعی در پیش پایشان سبز نشود، و ناچار به تغییر نگردند، اعمال سریالی اشان را سکانس پایانی نخواهد بود؛ مگر این که صیدِ در بندشان، در بند، بمیرد، که در آن موقع دیگر مرگ، صید از دست شان می رباید و یا این که مرگشان بر ظلم شان پایان دهد، و گرنه دست بردار نخواهند بود.

از آن سو نیز در ورای این سریال غم انگیز، اما دربند شدگان را نیز قوتی ایزدی افزون می شود و با هر ظلمی که تجدید و یا اضافه می شود؛ به مقاومت و صبر این مردانِ استوار هم افزوده و آنان خود را در اهداف و اعتقادات شان محق تر و محکم تر می نماید، و می فهمند که ره به بی راهه نبرده و با غولِ ظلم در افتاده اند، که ارزش در آفتادن را دارد؛ و لذا واکنش دربندیان به این صحنه نبرد، جانانه تر می شود، و این صحنه برای آزاد مردان، افتخار و اعتبار؛ و برای ظالمین خشم و کینه ی مضاعف و البته رسوایی ابدی را به ارمغان خواهد آورد.

این دورِ تسلسل ظلمِ ظالم و مقاومتِ مظلوم، ادامه خواهد یافت تا این که دست آخر خداوند، خود بر این دورِ باطل جاری و ساری بین بندگانش بخروشد و به این تسلسل احمقانه ی طغیان هوای نفس بشری، پایان دهد و در آن زمان، هنگامی که سپاه ظلم خود را بر مدار تسلط بر دیگران محکم و استوار می بیند، زمستان سردِ ظلم شان به پایان خواهد رسید و بهار آزادی از تسلط شیطانیِ اشان بروز خواهد کرد و "شب رفته و روسیاهی به زغال خواهد ماند" و سردی ظلم به گرمی عشق و آزادی آکنده می شود؛ و وعده ی خداوند مبنی بر پیروزی حق بر باطل محقق می گردد.

این مرز و بوم را همیشه انسان هایی از این دست بوده است؛ که از ظلم و هیمنه ی ظالم نهراسیدند و به راه خود مومن و به پوشالی بودن خصم مطمین و بر تبلیغاتش بی اعتنا بودند. نمونه ی بارز در بند شدگان از این دست، مجاهد سترگ، مفسر قرآن و ابوذر زمان، آیت الله سید محمود طالقانی (ره) بودند که مطالعه آنچه به او در این راه سنگلاخ گذشت، راه را بر آزاد مردان دیگر خواهد نمایاند و درس صبر را در اعلا درجه اش می آموزاند. در کیس این سید مظلوم و صید شده در دست ظلم نیز، همچون دیگر موارد، ظالمین دست تعرض به اطرافیانش نیز آلودند؛ ولی در بند کنندگان آن عصر نیز در شکستنِ اراده و ایمان این مردِ بزرگ، باز ناموفق جلوه کردند.

 مردان این مرز و بوم را برای هر دردی، در تاریخ خود اسطوره یی است، که می تواند سرمشق باشد. آنگاه که خصم بر مرزهای این دیار به تعرض آمد؛ مردمی از همین آزاد مردان، به تعدادِ زیاد، گوشتِ مقابل آهن شدند و دل و لشکر آهنین صدام را با عزم آهنین و بدن گوشتیِ خود شکستند؛ مردانی از دل کوچه و خیابان های همین شهر و روستاهای این سرزمین، که با صبر و مقاومتِ خود، حماسه یی مثال زدنی در مقابل ظالمِ کر و کور صدامیان سرودند که نهایتا ظلمِ آهن وارش را شکست و باز نشان داد که ظلم شکستنی است اگرچه خود را محکم می نمایاند. 

+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و هفتم آذر ۱۳۹۲ ساعت 23:20 شماره پست: 364

بودای بزرگ تو از درد و رنج در این جهان گفتی که در چرخشی باطل تکرار و تکرار می شود و این راست گفتاری است تو را ای دانای حکیم؛ که دنیایی آدمیان را با درد و رنج عجین کرده اند. انگار درد جزعی جدا نشدنی از زندگی آدمی است که هرچه به خود آگاه تر می شود به شدت دردش افزوده می شود. درد نمک زندگی است و گاهی به آن تنوع و گاهی مزه دارش می کند و گاهی هم موجب مرگ انسان می شود. این نیز همچون نعمت های دیگر خداوندی به اندازه یی برای انسان واجب است که عرفای ما گفته اند "درد بی دردی علاجش آتش است" و بی دردی در دید این "درد آشنایان" بیماری است. از سویی بی دردان را نباید انسان گفت که از انسانیت خارج که آنقدر بی حس شده اند که دردی در زندگی خود نمی بینند و به بی دردی مبتلا شده اند، و البته بی دردی شاید محال باشد، که بی درد نامان را درد هست، و بسیار هم هست، ولی بی خیالش شده اند. عیار آدمیان را به نوع دردی باید سنجید که دل آنان را می فشارد. زیرا بزرگان از آدمی دردهای بزرگ و طاقت فرسا دارند.  

+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و هفتم آذر ۱۳۹۲ ساعت 12:42 شماره پست: 363