ما انسان ها اگر چه همزمانیم و در یک زمان واحد با هم زندگی می کنیم، ولی هر یک در زمانه، دوره ی خاص خود زندگی می کنیم، اگرچه با هم هستیم ولی هر یک تنها دنیای اختصاصی خود را داریم و با ارزش ها و آرمان های خود مانوسیم و هدف های خاص خود را در ذهن می پرورانیم، پس تنها انتظار انسانی که از دیگران وجود دارد، اینکه دنیاهای اختصاصی دیگران را به رسمیت شناخته و به آن احترام بگذاریم و دایم وارد حریم این و آن نشویم و از چرایی و چگونگی اش نپرسیم، این کمترین انتظار از کسانی است که حریم دیگران برای شان محترم است.

+ نوشته شده در چهارشنبه پانزدهم اردیبهشت ۱۳۹۵ ساعت 12:55 شماره پست: 952