آیا می توانم تصور کنم که تو :
به بردگی و بندگی ما در دست بندگان و مخلوقانت، راضی شوی؟!
به تسلیم بی چون چرا، به گفته هایی که صحت و سقمش برایم نامعلوم است، راضی شوی؟!
به کُشت و کشتار ما، از کسانی که در مدارت نمی بینند، راضی شوی؟!
به انجام اعمالی که منطق و عقلم بدان حکم نمی کند، راضی شوی؟!
اصلن تو ما را چطور و چگونه می خواهی؟!
متکبر و لجوج در عقاید خود؟!
عنود و ستیزنده در ایده هامان؟!
یا متواضع در مقابل دیگران و عقایدشان؟
یا تسلیم در مقابل حق و حقوق شان؟
یا بخشنده و صبور چون تو، که شاعر از صبرت به تنگ می آید.
بارخدایا!
اگر بدانم که رضایتت در چیست،
به حتم، به رضایتت خواهم کوشید،
اما چه کنم که،
بسیار از رضایت تو گویند، و در پی رضایت خویشند.
[1] - الهی رِضاً بِرِضِاکَ،
