سفره داری بر سفره نشینی اولی است

نشستن بر سفره بزرگان، خصوصا اگر کریم، اهل کرامت و در جایگاه های بالای معرفت و عشق به خدا باشند، پسندیده و رواست و موجب رشد و تعالی انسان خواهد شد، اما اولی و بهتر اینکه خود صاحب سفره باشی و دیگران حتی بر سفره ات بنشینند و یا آرزوی نشستن بر آن کنند؛ پس باید دعا کرد که خدایا توفیقی ده که بجای این که بر سفره این و آن میهمان باشیم، از اعمالی شایسته برخوردار شویم که بر سفره ی اعمال شایسته از پیش فرستاده خود بنشینیم و میهمان حاصل زحمت این جهانی خود در جهان باقی باشیم که این لذت بخش ترست از آن که دست روی دست نهاد و انتظار میهمان شدن بر سفره های دیگران را داشت. این دعا را به تکرار می شنویم که مثلا "خدایا ما را از سفره اولیایت برخوردار فرما" در حالی که باید دعا کرد خدایا توفیقِ به انجام اعمالی ده تا در سایه آن از اولیایت باشیم و در جهان دیگر برخوردارِ سفره یی گسترده از اعمال خود شویم.

 

+  نوشته شده توسط سید مصطفی مصطفوی در 23:35 PM | سه شنبه دهم شهریور ۱۳۹۴

You have no rights to post comments

دیدگاه

چون شر پدید آمد و بر دست و پای بشر بند زد، و او را به غارت و زندان ظالمانه خود برد، اندیشه نیز بعنوان راهور راه آزادگی، آفریده شد، تا فارغ از تمام بندها، در بالاترین قله های ممکن آسمانیِ آگاهی و معرفت سیر کند، و ره توشه ایی از مهر و انسانیت را فرود آورد. انسان هایی بدین نور دست یافتند، که از ذهن خود زنجیر برداشتند، تا بدون لکنت، و یا کندن از زمین، و مردن، بدین فضای روشنی والا دست یافته، و ره توشه آورند.